موضوع: **۞**شعر شهید، شعر شهادت **۞**

شبای جمعه که میشه

دلا بهونه میگیره

هر کی میاد سر یه قبر
ازش نشونه میگیره
یکی سر قبر پدر
یکی کنار مادرش
یکی کنار خواهر و

یکی پیش برادرش

امایه مادرغمگین و آرام
میاد کنارشهید گمنام
یه جعبه خرما برای
فاتحه خونی میاره
آرو میاد میشینه و
سر روی سنگش میذاره
میگه تو جای بَچمی
گوش بده به حرفای من
از بس که اینجا اومدم
درد اومده پاهای من
آخر نگفتی کسی رو داری
یاکه مث من بی کس و کاری
مگه تو مادر نداری
برای تو گریه کنه
غروب پنجشنبه بیاد
به قبرتو تکیه کنه
غصه نخور من مادرت
منم همیشه یاورت
نمیذارم تنها بشی

مدام میام بالا سرت
از تو چه پنهون
یه بچه دارم
چند ساله از اون
خبر ندارم
آخ که دلم برات بگه
از پسرم یه خاطره
موقع جبهه رفتنش
ساعتی که میخواست بره
از اون لباس خاکی و

از اون پیام آخرش
هرقدمی میرفت جلو
نگا میکرد پشت سرش
دیگه نیومد

رفت ناپدید شد
چشام به درب
خونه سفید شد...
دیگه از اون روز تا حالا
منتظر زنگ درم
بس که دلم شور میزنه
نصفه شب از خواب میپرم
کاشکی بود و نگاه میکرد

یزید سرش رفت بالا دار
سزای اعمالشو دید
لکه ننگ روزگار
من مطمئنم الآن اگر بود
سرگرم شادی از این خبر بود..
او شبی که نشون میداد
صدام چشاشو بسته بود
یادم اومد لحظه ای که
دل مارو شکسته بود

روزایی که نمک میریخت
روداغ قلب پدرا
داغ برادر میگذاشت
رو سینه برادرا

الحمدلله
دعام اثر کرد
سوی جهنم
عزم سفرکرد...

***
بسه دیگه خسته شدی
دوباره خیلی حرف زدم
با اینکه قول داده بودم

امابازم گریه شدم
با صد امید و آرزو

مادر مفقود الاثر
بلند شد از کنار قبر
شاید براش بیاد خبر

چند ساله مادر...
کارش همینه...
خبر نداره..
{بچه اش همینه...}

دیشب دوﺑﺎره خواب دیدم کربلارا
کرب و ﺑﻼی ﭘﺎک و خوب جبهه ھ ﺎ را
دیشب دوﺑﺎره ﺟﺎن ﻣﺎ پرواز میکرد
ﺑﺎ روح سبز شهدا همراز میکرد
دیشب تمام جبهه ھﺎبوی جنون داﺷت
اندر کنام عشق ﺟﺎری جوی خون داﺷت
دیشب سبو از دﺳت ﺳﺎقی میگرفتم
ﺑﺎ جبهه ای ھﺎی خدا معنی گرفتم
دیشب ﮐﻼس عشق بود و تست مردی
غیرت ﮐﻼم اول و ھم ﭘﺎیمردی
دیشب میام جبهه مجنون می شدم من
کل خلایق لیلی و مفتون شدم من
دیدم که جان را بر سر میخانه دادن
اول ﮐﻼم عشق و دل بر دوﺳت دادن

لباس خاکی ها

نديدم آينه‌اي چون لباس‌خاكي‌ها
همان قبيله كه بودند غرقِ ‌پاكي‌ها
به عشق زنده شدن، «عند ربِّهم» بودن
شده ست حاصل آن‌ها ز سينه چاكي‌ها
دليل غربتشان، اهلِ خاك بودنِ ماست
نه بي ‌مزار‌ شدن‌ها، نه بي پلاكي‌ها
به آسمان كه رسيدند رو به ما گفتند:
زمين چقدر حقير است، آي خاكي‌ها!

بسمه رب الشهدا

دو بچه ی بسیجی

یه روز دوتا بسیجی نمی دونم کجا بود

تو فکه یا دوهیجی تو فاو یا شلمچه

تو کرخه یا موسیان مهران یا دهلران

تو تنگه ی حاجیان تو اون گلوله بارون

کنار هم نشستند دست توی دستای هم

با هم جناق شکستن با هم قرار گذاشتن

قدر همو بدونن برای دین بمیرن برای دین بمونن

با هم قرار گذاشتن که توی زندگیشون

رفیق باشن ولیکن اگه یه روز یکیشون

پرید واز قفس رفت اون یکی کم نیاره

به پای این قرارداد زندگیشو بزاره

سال هاگذشت واما بسیجی های با هوش

نمی زاشتن که اون عهد هرگز بشه فراموش

یه روز یکی از اون هایه مهر به اون یکی داد

اون یکی با زرنگی مهر و گرفت و گفت یاد

روز دیگه اون یکی رفت و شقایقی چید

بردوداد به رفیقش صورت اون رو بوسید

گل رو گرفت وگفتش بسیجی دست مریزا

قربون دست داداش گل رو گرفت وگفت یاد

عکس های یادگاری جوراب های مردونه

سربند های رنگارنگ انگشتری و شونه

این میداد به اون یکی اون یکی میدادبه این

اما هرکی میگرفت میخندیدو می گفت یاد

ای روزا و هفته ها از پی هم می گذشت

تا که یه روز صدایی این طور پیجید توی دشت

یکی نعره می کشید عراقی ها اومدن

ماسکاتونو بذارین شیمیایی زدن

از اون دوتا یکیشون در صندوق رو گشود

ماسک خودش بود اما ماسک رفیقش نبود

دستشوبردتوصندوق ماسک گازشوبرداشت

پریدروی صورت دوست قدیمیش گذاشت

هم سنگرقدیمیش دست اونوگرفتش

هول داد به سمت خودش نعره کشیدو

گفتش چرامی خوای ماسکتورو صورتم بزاری

بزار که من بپرم تو دوتا دختر داری

ولی اون این جوری گفت تو رو به جان امام

حرف منو قبول کن نگو ماسکو نمی خوام

زدزیرگریه وگفت اسم امامونبر

ماسکوبه صورت بزن آبرو ما رو بخر

زدزیرگوششو گفت کشکی قسم نخوردم بچه

چرا حالیت نیست اسم امامو بردم

اون یکی با گریه گفت فقط برای امام

ولی بدون بعد تو زندگی رو نمی خوام

ماسکو رفیقش گرفت گاز توی سنگر اومد

وقتی می خواس بپره رفیقشو بغل زد

لحظه های آخرین وقتی می رفتش از هوش

خندیدو گفت برادریادم تو را براموش

التماس دعا