»«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»« سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
»«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»«
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3
  1. #1
    مدیر ارشد انجمن فرهنگی
    عهد آسمانى آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 6,393      تشکر : 18,195
    11,956 در 3,707 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    عهد آسمانى آنلاین نیست.

    پیش فرض »«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»«





    نويسنده:آيه الله جوادى آملى
    « يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله ولتنظر نفس ما قدمت لغد واتقوا الله‏ان الله خبير بما تعملون و لاتكونوا كالذين نسوا الله فانسيهم انفسهم‏اولئك هم الفاسقون‏». (حشر)
    ترجمه: اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، از خدا پروا داريد; و هر كسى بايدبنگرد كه براى فردا[ى خود] از پيش چه فرستاده است و [باز] از خدابترسيد. در حقيقت‏خدا به آن چه مى‏كنيد آگاه است. و چون كسانى مباشيد كه‏خدا را فراموش كردند و او [نيز] آنان را دچار خودفراموشى كرد; آنان همان‏نافرمانان‏اند».
    خداوند سبحان بعد از اين كه قصد منافقين و اهل كتاب را بيان فرمود، راه‏تربيتى را هم به ما آموخت كه انسان همانند آنان گرفتار عذاب نشود; آن‏راهى كه گرچه دقيق است ولى همراه همه است همان «معرفت نفس‏» است. درمعرفت نفس، دو راه ذكر شد: عمومى و خصوصى، راه عمومى هم ميسور همه است،اين راهى هم كه خصوصى است‏براى همه ميسر است هيچ اصطلاح فنى در آن به كاربرده نشده است كه مخصوص علما باشد، كسى نمى‏تواند بگويد من چون درس‏نخوانده‏ام و از اين اصطلاحات باخبر نشده‏ام نمى‏توانستم اين راه را طى كنم.
    گرچه اين راه دقيق است ولى براى همه قابل رفتن است، زيرا راه معرفت نفس‏است و انسان اگر از همه چيز غافل باشد از خود غافل نيست لذا فرمود: «ياايها الذين آمنوا اتقوا الله ولتنظر نفس ما قدمت لغد واتقوا الله ان‏الله خبير بما تعملون‏». گرچه خطاب مال همه انسان‏ها است از اين جهت كه‏مومنين برخوردارند مومنين را ندا مى‏دهد و اين «اتقوا الله‏» اول ناظربه مراقبت است آن «اتقو»ى دوم ناظر به محاسبت است.
    جمله «ولتنظر نفس ما قدمت لغد » به كمك چند طايفه از آيات تا حدودى‏روشن شد اما ذيل آيه هميشه ضامن مضمون آيه است اين «ان الله خبير بماتعملون‏» ضامن آن تقواى اول است هم محاسبه است هم تقواى دوم است چون‏انسان به جميع كارهاى خود در معرض و مشهد خدا است و خداوند به همه‏كارهاى انسان آگاهى دارد، لذا هم مى‏تواند دليل باشد براى تقواى درمراقبت، هم مى‏تواند دليل باشد براى تقواى در محاسبه. مى‏فرمايد شما هرچه‏مى‏كنيد خدا خبير است نه تنها عليم است‏بلكه خبير است همه ذرات ريز راكارشناسانه مى‏داند.
    در آيه ششم سوره مجادله آمده است:
    «يوم يبعثهم الله جميعا فينبئهم بما عملوا احصيه الله و نسوه‏» همه‏كارها را خدا به اين‏ها گزارش مى‏دهد، خدا همه كارها را احصا كرده است، اما اين‏ها فراموش كرده‏اند. بنابراين اگر يك حساب‏رس دقيقى بر ما احاطه‏دارد ما هم در مراقبت ‏بايد با تقوا باشيم و چيزى را كم و زياد نكنيم.
    اين كه محاسبه و مراقبه بسيار سخت است‏ براى آن است كه قاضى مى‏خواهد خودش‏ را محاكمه كند ، اين حب نفس مايه كورى قضاهاى قاضى است: «حب الشى‏ء يعمى‏و يصم‏» چه اين كه «بغض الشى‏ء هم يعمى و يصم‏». انسان مى‏خواهد دشمن خودرا محكوم و خود را حاكم كند، لذا به دشمن بغض و به خودش محبت دارد، آن‏گاه همين قاضى كه به خود علاقه و به دشمنش كينه دارد، بخواهد سالم قضاوت‏كند بسيار سخت است، از اين رو فرمود:
    «ان الله خبير بما تعملون‏».
    خيلى از كارهاست كه از يادت مى‏رود يا تناسى (خود را به فراموشى زدن)دارى ولى خداوند احصا مى‏كند. در يكى از خطبه‏هاى نورانى نهج البلاغه هست‏كه: «ذهب المتذكرون و بقى الناسون او المتناسون‏» آن‏ها كه به ياد حق‏بودند رحلت كردند و آن‏ها كه يا اهل نسيان‏اند و يا تناسى مى‏كنندمانده‏اند. اگر كسى بداند كه «ان الله خبير بما تعملون‏» و بداند كه‏«احصاه‏الله و نسوه‏» هم در مراقبه دقيق است و هم در محاسبه.
    در سوره‏ مباركه انبيا آيه 47 فرمود: «و نضع الموازين القسط ليوم القيامه فلاتظلم شيئا و ان كان مثقال حبه من خردل اتينا بها».
    اگر يك پر اسفنجه هم‏باشد ما او را احضار مى‏كنيم: «و كفى بنا حاسبين‏»
    پس يك چنين موجودى درفوق ماده بر ما احاطه دارد و ما در محضر او مى‏خواهيم اهل مراقبت‏باشيم ورقبه بكشيم. ببينيم چه كارهايى انجام داده‏ايم و اهل محاسبه باشيم، اگرچنان‏چه كار خيرمان زيادتر بود كه حمد كنيم و اگر كار بدمان زيادتر بوداستغفار كنيم و با توبه جبران نماييم. اين راهش است پس اين «ان الله‏خبير بما تعملون‏» هم مضمون «اتقوا الله‏» اول را تامين كند هم‏مى‏تواند مضمون اتقوا الله ثانى را تامين كند، پس هيچ كدام تكرارنيستند.

    »«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»«

  2. تشكرها 2

    Mohamadi (16-06-1392), ملکوت (29-11-1389)

  3.  

  4. #2
    مدیر ارشد انجمن فرهنگی
    عهد آسمانى آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 6,393      تشکر : 18,195
    11,956 در 3,707 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    عهد آسمانى آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : »«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»«




    راه مراقبت از نفس


    ما از چه راه اين «ولتنظر نفس‏» را طى كنيم مى‏فرمايد راهش اين است:
    «و لاتكونوا كالذين نسوا الله فانسيهم انفسهم اولئك هم‏الفاسقون‏» فاسق حقيقى كسى است كه خود را فراموش بكند. اين ديگر درس‏خواندن نمى‏خواهد تا كسى بگويد من درس نخواندم و نمى‏توانستم اهل حساب ‏باشم. فرمود شما خدا را فراموش نكنيد اگر كرديد خودتان را فراموش‏مى‏كنيد ، اگر خودتان را فراموش كرديد ديگرى به جاى شما مى‏نشيند و ديگرى‏را به جاى خدا مى‏نشانيد. اين كه مكتب‏هاى گوناگون در غرب و غير غرب پيداشده است كه انديشه انسان را به جاى وحى و انسان را به جاى خدا مى‏نشاند براى اين است كه خدا را فراموش كرده‏اند وقتى خدا را فراموش كردند كسى‏ بالاخره بايد اين جهان را اداره و قوانينى وضع كند، اگر خدا و وحى فراموش‏شد انسان و انديشه انسان به جاى خدا و وحى مى‏نشيند. فرمود: مثل كسانى‏نباشيد كه خدا را فراموش كرده‏اند. در اين كريمه چند لطيفه است:
    يكى اين كه نفرمود خدا را فراموش نكنيد فرمود مثل آنان كه خدا را فراموش‏كرده‏اند نباشيد. در كتاب‏هاى ادبى آمده است كه انسان اگر يك قاعده كلى رابا مثل ذكر كند بهتر در اذهان جاى مى‏گيرد.
    مى‏فرمايد مانند كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كرده‏اند و خدا آن‏ها را ازياد خودشان برده است. اگر بفرمايد: « و لاتنسوا الله‏» اين لطيفه و مزيت‏را ندارد و دلالت نمى‏كند به اين كه يك عده خدا را فراموش كرده‏اند و كيفرتلخی ‏اش را هم چشيده‏اند، اما وقتى بفرمايد: «و لاتكونوا كالذين نسوا الله فانسيهم انفسهم‏»
    معلوم مى‏شود كه عده‏اى كه خدا را فراموش كرده‏اند به اين‏كيفر رسيده‏اند. اين صرف تئورى و فرض نيست ‏بلكه واقعيتى است.
    دوم آن است كه در قرآن كريم آمده كه اگر كسى خداوند را فراموش كند خودرا فراموش مى‏كند. در بخش ديگرى از قرآن آمده است: كسانى كه خدا رافراموش كرده‏اند فقط به فكر خودشان هستند. معلوم مى‏شود نفس و خود، چند مرحله دارد: يك خود اصيل و واقعى است كه اگر ما خدا را متذكر بوديم آن‏را متذكريم و اگر او را فهميديم خدا را مى‏فهميم. و يك خود حيوانى است كه «اولئك كاالانعام بل هم اضل‏»
    كه اگر خدا را فراموش كرديم به فكر اوئيم ، چون در اين مراتب نزولى وقتى كه قرآن از افراد بى‏خبر سخن مى‏گويد مى‏فرمايد اين‏ها كه از حيات انسانى تنزل كرده‏اند در حد حيات حيوانى‏اند: «ذرهم ياكلوا و يتمتعوا و يلههم الامل‏» اين‏ها در حد حيات حيوانى‏اند از اين مرحله نازل‏تر مى‏فرمايد: «بل هم اضل‏» از اين مرحله نازل‏تر حيات‏گياهى است و از اين نازل‏تر به مرحله جمادات مى‏رسد و از اين مرحله نازل‏تراين است كه: «و ان منها كالحجاره او اشد قسوه‏»
    كه از جماد هم پايين‏ترمى‏آيد يعنى از سنگ پر بركت هم پايين‏تر مى‏آيد يعنى جماد بى‏اثر مى‏شود. درسير نزولى همه مراحل را گذرانده است در اين بخش مى‏فرمايد: كسانى كه به‏ياد خدا نيستند خودشان را فراموش مى‏كنند.
    در سوره مباركه آل عمران هم‏مى‏فرمايد: اين‏ها فقط به فكر خودشان‏اند. «اهمتهم انفسهم‏»
    آيه 154 سوره‏آل عمران است كه مى‏فرمايد: سخن از اعزام به جبهه و مساله جنگ و ايثار وفداكارى شد، اين‏ها فقط به فكر خودشان هستند: «ثم انزل عليكم من بعض‏الغم امنه نعاسا يغشى طائفه منكم و طائفه قد اهمتهم انفسهم يظنون بالله‏غير الحق ظن الجاهليه‏»
    اين ها فقط به اين فكرند كه فقط خودشان را حفظ كنند. كسى كه خود را فراموش كرده است چه خودى براى او باقى مانده كه فقط به فكر خودش هست، اين كدام خود است؟ آن خودى است كه فراموش كرد يا اين‏خودى است كه الان اوست؟ اين نفس كه گفته شد: «من عرف نفسه فقد عرف ربه‏»
    اين كدام نفس است؟ اين نفسى كه «قد اهمتهم‏انفسهم‏» اين نفس است‏ يا آن نفسى كه «و لاتكونوا كالذين نسوا الله‏فانسيهم انفسهم‏» قرآن كريم كه مى‏فرمايد: ممكن نيست كسى خود را ببيند وخداى را نبيند اين شدنى نيست انسان يك آينه است‏يعنى آن خود حقيقى انسان‏بى‏غبار. ممكن نيست كسى آينه شفاف بى‏غبار را ببيند و صاحب صورت را نبيند.
    اگر كسى آينه را ديد صاحب صورت را مى‏بيند، ولى اگر آينه را آن قدرغبارآلود كرد كه او را نديد و چيز ديگرى را ديد البته صاحب صورت رانمى‏بيند. اين كه فرمود اگر شما خدا را فراموش كرديد خودتان را هم فراموش‏مى‏كنيد و كيفر تلخ فراموشى خدا اين است كه خودتان را فراموش مى‏كنيد مقابلش در سوره مباركه اعراف آيه 173 آمده است: «و اذ اخذ ربك من بنى‏آدم من ظهورهم ذريتهم واشهدهم على انفسهم الست ‏بربكم قالو بلى‏»
    حالا اين‏موطن كجا است موطن عقد است موطن فطرت است‏ بماند، ولى مى‏فرمايد در آن‏موطن ، خداوند انسان را به خودش نشان داد: «اشهدهم على انفسهم‏»
    يعنى‏انسان را شاهد خودش كرد خودش مشهود خود شد ، خود را ديد. خدا در اين‏«اشهاد» سوال مى‏كند چه چيزى را مى‏بينى؟ گفت تو رامى‏بينم ربوبيت تو وعبوديت ‏خودم را مى‏بينم: «و اذ اخذ ربك من بنى آدم من ظهورهم ذريتهم‏»اين آيه «ذر» نيست اين «ذريه‏» است، اين سخن از آن نيست كه از صلب‏حضرت آدم سلام الله عليه ذرات ريزى استخراج شد براى اين كه با ظاهرآيه هم مطابق نيست نمى‏فرمايد: «و اذ اخذ ربك من آدم من ظهره ذريتهم‏»مى ‏فرمايد: «من بنى آدم من ظهورهم ذريتهم‏» حالا اين موطن كجاست ‏بحث‏ديگرى دارد ولى از «و اشهدهم على انفسهم‏» يعنى جعلهم شاهدين على‏انفسهم، انسان را به خودش نشان داد آن گاه سوال كرد كه چه مى‏بينى؟ گفت: تو را مى‏بينم. مثل اين كه اگر كسى قدرت داشته باشد سر آينه را خم كندآينه را نشان خود آينه بدهد و از او سوال كند كه چه مى ‏بينى؟مى ‏گويد: تو را. ممكن نيست كسى آينه را ببيند و در آينه، صاحب صورت را ننگرد سخن از اين نيست كه «انا عبد و انت رب‏» و يا از اين كه «مولاى يا مولاى انت الخالق و انا المخلوق‏»
    بلكه سخن بالاتر از اين مرحله است: «انت الرب و انا المربوب و هل يرحم المربوب الا الرب‏».

    »«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»«

  5. تشكر

    ملکوت (29-11-1389)

  6. #3
    مدیر ارشد انجمن فرهنگی
    عهد آسمانى آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 6,393      تشکر : 18,195
    11,956 در 3,707 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    عهد آسمانى آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : »«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»«




    مناجات معصومين ‏عليهم السلام هم درجاتى دارد.


    سخن از اين نيست كه من مربوبم و تو ربى ‏و تو بايد مرا اداره كنى، سخن از «من‏» نيست ولو به عنوان من فقير، بلكه سخن از «تو» است. از انسان سوال مى‏ كند چه چيزى را مى‏ بينى مى ‏گويى ‏تو را مى‏بينم ، نه اين كه تو خالقى و من مخلوقم اين جا سخن از من و تونيست ‏سخن از توست ، فقط. اين حالت هست. از بزرگان سوال كردند كه شما اين‏آيه «ذريه‏» يادتان هست فرمود: آرى ، مثل اين كه ديروز بود. حالا اين‏ها كى ‏اند ، نمى ‏دانيم.
    به هر حال ما اگر آن راه‏ ها برايمان پيچيده باشد ظاهر اين كلمه كه مستورنيست، مى‏فرمايد: ما وقتى انسان را نشان خود انسان داديم ديگر سوال‏نكرديم. نفرمود قال يا قلت الست‏بربكم، مرا نمى‏بينى قال بلى، چرا ، ديگر نفرمود «و اذ اخذ ربك من بنى آدم من ظهورهم ذريتهم واشهدهم على انفسهم‏ و قال الست. قال هم متحلل‏» نشده همين كه انسان را نشان خود انسان داد، فرمود مگر من رب نيستم؟ عرض كرد: چرا ، قالوا بلى تو ربى، ما ربوبيت تورا مى‏بينيم. در جهان طبيعت چنين چيزى نيست كه كسى آينه‏اى بسازد و سر آن‏را خم بكند و به خودش نشان بدهد و از او حرف بگيرد و بگويد كه: كه رامى‏بينى؟ بگويد: تو را. اما جان آدمى يك چنين آينه‏اى است. حالا اگر كسى صاحب صورت را نديد خوب خودش را نمى‏بيند ديگر فرمود: «و لاتكونوا كالذين نسوا الله‏ فانسيهم انفسهم‏» شما او را فراموش نكنيد وگرنه خودتان از يادتان‏مى‏رويد. آن خود اصلى مستور مى‏شود همين خودى كه «كالانعام بل هم اضل‏»ظهور مى‏كند اين مى‏شود «اهمتهم انفسهم‏» هرچه بگويند جبهه نيرو لازم دارداين مى‏گويد من به فكر خودم هستم، همين كسى كه آن خود اصلى را فراموش‏كرده، حيوان شده است و فقط به فكر خودش است، قبلا كه اين خود او نبود، ابزار بود; يعنى در مرحله نفس نباتى يا در مرحله گياهى كه انسان احتياج‏به غذا دارد اين‏ها ابزار آدم است، اگر كسى آن اصل را رها كرد خود اين‏ابزار مى‏شود صاحب انسان، يعنى همان «اهمتهم انفسهم‏». حالا اگر از اين‏سخن بخواهيد «يظنون بالله بغير الحق ظن الجاهليه‏» تا آخر آيه حرف همين‏است كه چرا جبهه رفتند اگر نمى‏رفتند كشته نمى‏شدند ، حالا همين اين دارد حرف مى‏زند «يظنون بالله غير الحق ظن الجاهليه‏» و امثال ذلك. بنابراين آن آيه مباركه سوره حشر در كنار اين آيه سوره مباركه اعراف كه‏قرار مى‏گيرد معلوم مى‏شود اين حرف در دو طرف است: اگر كسى خود را ببيند خداى خود را مى‏بيند، خود را نبيند ، خدا را نمى‏بيند ، اگر كسى سرى به آينه‏بزند صاحب صورت را مى‏بيند ، اگر كسى كارى به آينه نداشته باشد ، صاحب صورت‏را نمى‏بيند. اين اصل كلى در شواهد فراوانى از قرآن كريم ظهور كرده است ، در پايان سوره مباركه يس استدلال قرآن كريم اين است كه كسى كه معاد رامنكر است ، منكر خدا است ، چون معاد در حقيقت همان رجوع به مبدء است «وما قدروا الله حق قدره‏» چون مبدء را نشناخته‏اند منكر معادند. آنان كه‏ منكر معادند، قرآن درباره‏شان در آيه 78 سوره يس مى‏فرمايد: «و ضرب لنا مثلا و نسى خلقه قال من يحى العظام و هى رميم‏»
    اين چون نفس خود را نديدو خود را فراموش كرد منكر معاد شد. اگر كسى خودش يادش باشد امكان نداردمنكر معاد باشد. فرمود: كسى كه اشكال مى‏كند و مى‏گويد «من يحى العظام وهى رميم‏» براى اين است كه خودش يادش رفته است. چطور ممكن است كسى خودش‏يادش باشد و بگويد من؟ «هل اتى على الانسان حين من الدهر لم يكن شيئا مذكورا»
    من هيچ بودم و خداى سبحان به اين وضع آورد «كسونا العظام‏لحما» شد و«انشاناه خلقا آخر» خوب الان كه همه اجزا هست روح هم كه ازبين نمى‏رود دوباره مى‏تواند به حالت اولى برگردد اين چون خودش يادش رفته‏است معاد را از دست داده است.
    استدلال قرآن كريم اين است: «و ضرب لنا مثلا و نسى خلقه‏».
    معلوم مى ‏شوداگر خودش را فراموش نمى ‏كرد هرگز در مورد معاد اشكال نمى ‏كرد هم چنين روشن‏ مى ‏شود كه معرفت نفس، آن نقش را دارد كه اگر كسى خود را فراموش بكندمبدء را فراموش مى‏كند اگر خود را فراموش بكند معاد را فراموش مى‏ كند،اگر خود را ببيند و فراموش نكند، مبدء را مى ‏بيند، اگر خود را فراموش‏نكند معاد را مى ‏بيند.
    منبع:پاسداراسلام

    »«*♥*»«خود شناسى و خداشناسى»«*♥*»«

  7. تشكر

    ملکوت (29-11-1389)

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •