=*=  توبه و از بين بردن ريشه هاي نفاق =*= سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
=*=  توبه و از بين بردن ريشه هاي نفاق =*=
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 2 , از مجموع 2
  1. #1
    مدير کل سایت
    فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)* آواتار ها

    تاریخ عضویت : امرداد 1388
    صلوات
    23071
    دلنوشته
    43
    اللهم عجل لولیک الفرج و العافیة و النصر
    نوشته : 62,754      تشکر : 57,559
    171,611 در 50,175 پست تشکر شده
    وبلاگ : 173
    دریافت : 9      آپلود : 102
    فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)* آنلاین نیست.

    جديد =*= توبه و از بين بردن ريشه هاي نفاق =*=






    مقدمه

    قرآن نمونه های متعددی از برانگیختن فرد علیه خودش و بازگشت از مسیر گمراهی و تباهی «توبه» ذکر می کند. البته قرآن خود به این نکته توجه دارد که بازگشت آنها که به رفاه و تنعم به سر می برند به مراتب دشوارتر از بازگشت محرومان و ستمدیدگان است.

    گروه دوم به اقتضای طبع در راه عدالت حرکت می کنند، اما گروه اول باید از منافع شخصی و گروهی خود صرف نظر کنند و پا روی امیال و خواستهای خود بگذارند.

    قرآن می گوید گروندگان به او آنها هستند که روحشان پاک و تصفیه شده است و این گروندگان صرفا بر اساس حقیقت جویی و عدالت طلبی که فطری هر انسانی است، به قرآن گرایش پیدا کرده اند نه به اقتضای منافع و تمایلات مادی و جاذبه های دنیوی

    توبه یکی از شرائط از بین بردن ریشه ‏هاى نفاق

    خداى تعالى منافقین را به چند صفت سنگین توصیف فرموده، صفاتى كه ریشه هاى نفاق جز در زمینه وجود آن صفات رشد نمى كند و شرایطى را یادآور شده كه هر یك از آنها قسمتى از آن صفات زشت را از دلها پاك مى كند.

    یكى از آن شرائط و یا به عبارت دیگر یكى از آن عواملى كه ریشه هاى نفاق را مى خشكاند توبه است، یعنى برگشتن به سوى خداى تعالى و این برگشتن وقتى نافع است كه شخص تائب آنچه را كه تاكنون از خود تباه ساخته اصلاح كند.

    اگر جان پاك خدادادى خود را آلوده كرده، باید با رژیم هایى كه هست آن آلودگى ها را پاك كند و این اصلاح نیز نتیجه اى نمى دهد، مگر آنكه انسان خود را از خطر لغزش و انحراف به خدا بسپارد و از او عصمت و مصونیت بخواهد یعنى كتاب خدا و سنت پیغمبرش را پیروى كند زیرا راهى به سوى خدا نیست مگر آن راهى كه خود او معین فرموده، از آن گذشته هر راهى دیگر راه شیطان است.

    باز این اعتصام كار را تمام نمى كند و سود نهایى را نمى رساند مگر وقتى كه انسان دین خود را خالص براى خدا كند و اتفاقا اعتصام هم در همین اخلاص معنا مى دهد، براى اینكه شرك، ظلم است، آن هم ظلمى كه آمرزیده و بخشیده نمى شود و وقتى بیماردلان توبه كردند و اصلاح مفاسد خویش نمودند و به خداى عز و جل نیز اعتصام جستند و دین خود را خالص براى خدا نمودند، در آن هنگام مؤمن حقیقى خواهند بود و ایمانشان آمیخته با شرك نخواهد بود و آن وقت است كه از خطر نفاق ایمن شده، خودشان راه گم شده را پیدا مى كنند، هم چنان كه فرموده است:

    «الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یَلْبِسُوا إِیمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ؛
    كسانى كه ایمان آوردند و ایمان خود را به ظلم نیالودند، آنان داراى امنیت و همانان راه یافتگانند» ( سوره انعام، آیه 82).

    از سیاق آیه هم این معنا بدست مى آید كه مراد از مؤمنین تنها آن دسته از مؤمنینى است كه ایمانشان محض و خالص است و خداى تعالى نیز این چنین معرفیشان كرده، كه ایشان كسانیند كه اولا توبه مى كنند و ثانیا گذشته خود را اصلاح مى نمایند و ثالثا از خدا عصمت و مصونیت مى خواهند و رابعا دین خود را خالص براى خدا مى كنند و این چهار صفت متضمن جزئیات تمامى صفات و خصائصى است كه خداى تعالى در كتاب عزیزش براى مؤمنین بر شمرده.



    مثلا یك جا در صفت مؤمنین فرموده:
    «قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ *الَّذِینَ هُمْ فِی صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ* وَ الَّذِینَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ ؛
    مؤمنان رستگار شدند، آنهایى كه در نمازشان خاشعند و آنهایى كه از لغو و هر كار بیهوده روى گردانند» (سوره مؤمنون، آیات 1 تا 3).

    و جاى دیگر فرموده:
    « وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً *وَ الَّذِینَ یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِیاماً؛
    بندگان خداى رحمان آنهایند كه در زمین با تواضع قدم بر مى دارند و چون افراد نادان با بى ادبى با آنان رو برو شوند پاسخى سالم مى دهند و آنهایند كه هنگام شب به خاطر خلوت با پروردگارشان هر بیننده آنان را مى بیند كه یا سر به سجده دارند و یا در حال نمازند» (سوره فرقان، آیات 63 و 64).

    و در جاى دیگر فرموده:
    «فَلا وَ رَبِّكَ لا یُؤْمِنُونَ، حَتَّى یُحَكِّمُوكَ فِیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ، ثُمَّ لا یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیْتَ وَ یُسَلِّمُوا تَسْلِیماً؛
    نه به پروردگارت سوگند، این انسانها ایمان ندارند، مگر وقتى كه تو را در هر نزاعى كه برایشان پیش آید حكم قرار دهند و هر حكمى كه بفرمایى هر چند به ضررشان باشد در دل از حكم تو احساس ناراحتى نكنند و به تمام معنا تسلیم حكم تو باشند» ( سوره نساء، آیه 65).


    =*=  توبه و از بين بردن ريشه هاي نفاق =*=
    *******************************
    اشتباه من این بود ….هر جا رنجیدم ، لبخند زدم ….
    فکر کردند درد ندارد ، محکم تر زدند

    *******************************
    گرچه گذر زمان فرصت مهرورزیدن رادریغ نمی کند،امامرگرااستثنائی نیست. فرصت ها را براي مهرورزي دريابيم

    *******************************
    سکوت خطرناک تر از حرفهای نیشداراست
    کسی که
    سکوت می کند روزی حرفهایش را
    سرنوشت به تلخی به شما خواهد گفت


    *******************************



  2. تشكر


  3.  

  4. #2
    مدير کل سایت
    فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)* آواتار ها

    تاریخ عضویت : امرداد 1388
    صلوات
    23071
    دلنوشته
    43
    اللهم عجل لولیک الفرج و العافیة و النصر
    نوشته : 62,754      تشکر : 57,559
    171,611 در 50,175 پست تشکر شده
    وبلاگ : 173
    دریافت : 9      آپلود : 102
    فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)* آنلاین نیست.

    جديد پاسخ : =*= توبه و از بين بردن ريشه هاي نفاق =*=







    از این آیات مى فهمیم كه
    قرآن كریم هر جا كه كلمه مؤمنین را بطور مطلق و بدون توضیح ذكر كند مرادش چنین كسانى است، مگر آنكه قرینه اى در كلام باشد كه بفهماند در خصوص این كلام منظور از كلمه مؤمنین غیر دارندگان چنین اوصافى است.

    خداى تعالى هم به همین جهت می فرماید:
    «إِنَّ الْمُنافِقِینَ فِی الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِیراً *إِلاَّ الَّذِینَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دِینَهُمْ لِلَّهِ فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَ سَوْفَ یُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَجْراً عَظِیماً؛
    منافقان در طبقه زیرین جهنمند و هرگز برایشان یاورى نخواهى یافت. مگر آنها كه توبه كرده و راه اصلاح را در پیش گرفتند و به خدا متوسل شده و دین خویش را براى خداخالص كرده اند، آنان قرین مؤمنانند و خدا مؤمنان را پاداشى بزرگ خواهد داد» (نساء/ 145 و 146).

    نفرمود: «فَأُولئِكَ مَنَ الْمُؤْمِنِینَ» كسانى كه داراى چنین اوصافى شده اند از مؤمنین هستند، بلكه فرمود:« فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ»، چون به صرف تحقق این اوصاف در مؤمنین، دارندگان آن، از مؤمنین بطور مطلق نمى شود بلكه براى اولین بار ملحق به مؤمنین بطور مطلق مى شوند.

    بله وقتى از خود آنان مى شوند كه این اوصاف در ایشان پاى بگیرد و در دلهاشان مستقر گردد و براى همیشه محفوظ بماند.

    دقت فرمائید
    « ما یَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ ...؛
    اگر شکر گزاری کنید و ایمان آورید، خدا به عذاب شما اقدام نمی کند» (آیه 147 سوره نساء)،

    این آیه شریفه ظهور در این معنا دارد كه خطاب در آن متوجه مؤمنین است، زیرا زمینه كلام خطاب با مؤمنین بود، البته با حفظ ایمانشان مخاطب به چنین خطابى نشده اند بلكه در این خطاب از ایمانشان چشم پوشى شده، كانه انسانهایى فرض شده اند كه از ایمان عاریند. و این آیه شریفه كنایه است از اینكه خداى تعالى احتیاجى به عذاب كردن آنان ندارد، اگر خود آنان با شكر نكردن از نعمت هاى خدا و یا ایمان نیاوردن، خویشتن را مستوجب نسازند، براى اینكه بارى تعالى از شكنجه كردن بندگان سودى نمى برد تا انجام آن را بر ترك آن ترجیح دهد و از وجود گنهكاران متضرر نمى شود تا با عذاب كردن آنان، آن ضرر را از خود دفع كند.

    پس معناى جمله مورد بحث این است كه اگر شما شكر نعمت خدا را با اداى حق واجب او به جاى آورده و به او ایمان بیاورید هیچ موجبى نیست كه شما را عذاب كند بلكه خداى عز و جل شكرگزار شكرگزاران خویش و دارندگان ایمان به خویش است، او علیم است، اینگونه افراد را كه مورد شكرگزارى اویند با سایر موارد اشتباه نمى كند.

    این آیه شریفه دلالتى دارد بر اینكه عذابى كه شامل اهل عذاب است از ناحیه خود آنان است نه از ناحیه خداى تعالى و همچنین هر عاملى و هر عملى كه مستوجب عذاب است، از قبیل ضلالت و یا شرك و یا معصیت، مستند به خداى تعالى و از قبل آن حضرت نیست و اگر چیزى از این امور از ناحیه خداى تعالى باشد عذابى هم كه دنبال این عناوین مى آید از قبل او بود، چون او مسبب الاسباب است و سببیت هر سببى مستند به او است


    =*=  توبه و از بين بردن ريشه هاي نفاق =*=
    *******************************
    اشتباه من این بود ….هر جا رنجیدم ، لبخند زدم ….
    فکر کردند درد ندارد ، محکم تر زدند

    *******************************
    گرچه گذر زمان فرصت مهرورزیدن رادریغ نمی کند،امامرگرااستثنائی نیست. فرصت ها را براي مهرورزي دريابيم

    *******************************
    سکوت خطرناک تر از حرفهای نیشداراست
    کسی که
    سکوت می کند روزی حرفهایش را
    سرنوشت به تلخی به شما خواهد گفت


    *******************************



  5. تشكر


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •