موضوع: خاطرات يکي از فرماندهان بازمانده از عمليات بيت‌المقدس

خاطرات يکي از فرماندهان بازمانده از عمليات بيت‌المقدس

خبرگزاري فارس: آن روز پاي بي‌سيم اين‌قدر درخواست نيرو كردم و كمك ‌خواستم كه فرمانده‌ي محور ناچار شد خودش وارد عمل شود و به آن‌جا بيايد. از آن‌جا كه آتش توپ و سلاح‌هاي ديگر دشمن روي منطقه شديد اجرا مي‌شد و هلي‌كوپترهاي عراقي هم آن‌جا را زير آتش گرفته بودند، در نتيجه يك سري از بچه‌هاي ما زير آتش دشمن پَرپَر شدند.

به گزارش گروه «حماسه و مقاومت» خبرگزاري فارس،‌ در تابستان سال 1369 مجموعه‌ي فرهنگي - ادبي نوپايي موسوم به «دفتر ادبيات مقاومت» با تلاش شبانه‌روزي مرتضي سرهنگي و هدايت‌الله بهبودي، سومين اثر از مجموعه‌ي كتاب‌هاي خود با موضوع خاطرات رزمندگان دفاع مقدس را منتشر كرد.

كتابي كم‌حجم و بسيار پربار، حاوي خاطرات رزمنده بسيجي اصغر آبخضر در نبرد «الي بيت‌المقدس» با نام «گردان عاشقان».
به جرأت مي‌توان مدعي شد يكي از زيباترين آثار ماندگار در حوزه‌ي خاطره‌نويسي جنگ، به ويژه در حيطه‌ي رخدادهاي عمليات‌ آزادسازي خرمشهر، طي 28 سال گذشته، همين كتاب ارزشمند است.
خواننده كتاب «گردان عاشقان» ماجراهايي را كه از مقطع دورخيز براي آغاز عمليات تا فرجام خونين مرحله‌ي دوم اين پيكار، بر رزمندگان بسيجي گردان «مقداد بن اسود» گذشت، از مجراي قلم روان و نثر به شدت تصويري آبخضر، به مشاهده مي‌نشيند.
جالب آن كه شخصيت محوري وقايع اين كتاب، فرمانده‌ي جواني است به نام «مرتضي» كه نويسنده به دليل چرخش قلم بي‌تكلف و ارادتي كه به او داشته،‌ شايد لازم ندانسته بود اطلاعات بيشتري درباره‌اش به خواننده ارائه دهد.
در بعد از ظهر ابري روز چهارشنبه سي و يكم فروردين 1390 توفيق رفيق راهمان شد تا با بچه مسجد جواد الائمه (عليه السلام) و فرمانده گردان عاشقان كه اينك غبار گذر سال‌ها از آن واقعه بر سر و رويش نشسته، ديداري داشته باشيم تا ببينيم او از آن نبرد حيرت‌انگيز چه ناگفته‌هايي دارد.
حاصل بخش‌هايي از گفت‌وگوي چهار ساعته ما با آقاي «مرتضي مسعودي» را به پيوست اين وجيزه به حضور خوانندگان تقديم مي‌كنيم:

* سوال:در يك معرفي مختصر، از خودت بگو و تاريخ تولد، محل تولد و...
*مسعودي:مرتضي مسعودي هستم، متولد دوم فروردين 1338 در شهرستان تفرش.

* سوال:پس دوم فرورديني هستي و تاريخ تولدت با روز شروع عمليات فتح‌مبين يكي است، بله؟!
*مسعودي:آره ديگه!

* سوال:چند برادر و خواهر هستيد؟
*مسعودي:دو برادر و چهار خواهر؛ كه بنده فرزند دوم خانواده هستم. پدرم خبّاز بود و مادرم خانه‌دار.

* سوال: تا پيروزي انقلاب در تفرش ساكن بوديد؟
*مسعودي:نخير. سال 1343 و از پنج سالگي من، با خانواده آمديم تهران و در محله‌ي رباط‌كريم ساكن شديم. تا كلاس پنجم در اين محله بوديم. بعد از آن به محله‌ي 16 متري اميري در جنوب غربي تهران نقل مكان كرديم.

* سوال:فعاليت‌هاي فوق برنامه‌ي دوران نوجواني‌ات چي بوده؟
*مسعودي:بيشتر ورزش مي‌كردم؛ ورزش پرورش اندام.

* سوال:اسم مدرسه‌هايي كه مي‌رفتي يادت هست؟
*مسعودي:بله. كلاس پنجم و ششم نظام قديم را در دبستان كمالي خواندم. اول دبيرستان را هم به مدرسه‌ي اتابكي، در دو راه قپان مي‌رفتم.

* سوال:در كدام درس‌ها زرنگ بودي و در كدام‌شان ريپ مي‌زدي؟
*مسعودي:در درس‌هاي مربوط به علوم تجربي قوي بودم، منتها... درس‌ رياضي‌ام زياد تعريفي نداشت.

* سوال:كجا ديپلم گرفتي؟
*مسعودي:بعد از مدرسه‌ي اتابكي، يك مدت هم به دبيرستان دكتر هوشيار؛ در خيابان 21 متري جي مي‌رفتم و در رشته‌ي طبيعي ـ يا به قول محصلين امروزي تجربي ـ ادامه تحصيل دادم. تا كلاس يازده آن‌جا درس خواندم و براي كلاس دوازده، رفتم دبيرستان خوارزمي؛ روبه‌روي دانشگاه تهران. هدفم اين بود كه از همان‌جا مستقيم بروم دانشگاه، چون آن‌هايي كه دبيرستان خوارزمي درس مي‌خواندند، شرايط خاصي داشتند و به نوعي دانشگاه رفتن‌شان هم تضمين شده بود. خلاصه، در سال تحصيلي 56ـ55 ديپلم‌ام را از دبيرستان خوارزمي گرفتم. چون معدلم بالا بود، در آزمون دريافت بورسيه‌‌ي پزشكي از كشور هند هم، قبول شدم.

* سوال:پس بار و بنديل را بستي و رفتي به سفر هندوستان، بله!؟
*مسعودي:نخير آقا! انقلاب شد و كاسه و كوزه‌‌ي كل محاسبات من و پدر و مادرم به هم ريخت.

* سوال:از دوستان هم‌كلاسي‌ات كه بعداً هم با هم ارتباط داشتيد؛ چه در دوران انقلاب و چه در دوران جنگ، چه كساني را مي‌تواني نام ببري؟
چهره‌ي شاخص آن بچه‌ها، فريدون نصيري قره‌چه‌داغي بود، كه بعد از پيروزي انقلاب، به اتفاق هم رفتيم و سپاهي شديم.

* سوال:طي دوران انقلاب؛ منظورم از دي 56 تا بهمن 1357 است، چه فعاليتي داشتي؟
*مسعودي:آن ايام به اقتضاي شر و شور دورانِ تازه‌ جواني، عادت داشتم از اين كاردهاي شكاري با خودم همراه مي‌بردم! روز 13 آبان 1357 كه بعدها به روز دانش‌آموز نام‌گذاري شد، جلوي دانشگاه، تظاهرات و زد و خورد شديدي بين جوان‌ها و مأمورين رژيم درگرفت. نيروهاي ژاندارمري شاهنشاهي هم از بالاي بالكن ساختمان ستاد ژاندارمري، در ابتداي خيابان كارگر فعلي بچه‌ها را با تيربار مي‌زدند.
آن روز من براي اين‌كه كاري كرده باشم، با همان كارد شكاري لاستيك اتوبوس‌ها را پنچر مي‌كردم، تا به نوعي راه‌بندان ايجاد شود و جلوي هجوم مأمورين ژاندارمري به سمت مردم گرفته شود و بچه‌ها بتوانند فرار كنند.
قبل از اين واقعه هم يك اتفاق جالبي برايم در همان سال افتاد كه خيلي بامزه است. آن روزها امام خميني يك اعلاميه‌اي داده بود كه من با بعضي از دوستانم سر تاريخ اعلاميه با هم بحث داشتيم. من آن اعلاميه را گذاشتم جيبم تا به دوستم نشان بدهم كه تاريخ صحيح اعلاميه‌ اين است. روز پنج‌شنبه 16 شهريور 57 بود، يعني يك روز قبل از 17 شهريور. آن موقع‌ها من يك موتور 125 ياماها جگري رنگ داشتم. خلاصه آن روز به اتفاق چند نفر از دوستان، براي تفريح سوار بر موتورها، رفتيم سمت جاده‌ چالوس.
صبح جمعه؛ موقع برگشتن از چالوس، داخل ميدان اصلي شهر كرج، كه يك كيوسك پليس در آن‌جا بود، جلوي موتوري‌ها را مي‌گرفتند. ما را هم گرفتند. يك سرباز آمد همه را بازرسي بدني كرد. از قضا، آن اعلاميه‌ي امام را هم از جيبم درآورد. گفت: اين چيه؟ گفتم:
امتحان فيزيك داشتم، اين هم ورقه‌ي امتحانم است.
حالا نگو كه نه من حواسم هست، و نه آن سرباز، كه اصلاً امروز جمعه است. و روز جمعه، جايي امتحان نمي‌گيرند! خلاصه، آن سرباز، بدون اين‌كه محتواي نامه را بخواند آن را گذاشت توي جيبم.
اما چون گواهينامه نداشتم، من را بردند داخل كيوسك، پيش فردي كه يك پلاك برنجي روي سينه‌اش آويزان بود و روي آن نوشته شده بود: افسر نگهبان. آن افسر دوباره جيبم را گشت. آن ورقه را درآورد، و باز كرد و تا كاغذ را خواند، مثل آسمان غُرنبه، توپيد:
خرابكار بي‌وطن! و درجا، محكم گذاشت تو گوشم. طوري كه سه مهتابي آن طرف‌تر روشن شد. يعني اين‌قدر محكم زده بود. همان‌‌جا من را از بقيه جدا كردند و بردند به كلانتري و آن‌جا، انداختند داخل يك سلول.

* سوال:پس كارت به محبس كشيد؟
*مسعودي:يك جورهايي؛ فردايش من را بردند دادسرا. بعد هم انتقالم دادند به زندان قزل‌الحصار كرج. لدي الورود، مرا بردند زير هشت؛ تا نوبتم بشود براي بازجويي و بعد هم با كابل مرا بزنند.

* سوال:و لابد حسابي حالت را جا آوردند.
*مسعودي:نه... شانس آوردم!

* سوال:چطوري؟
*مسعودي:وقتي نوبتم براي بازجويي رسيد، بازجو از من پرسيد: براي چي تو را به اين‌جا آوردند؟ گفتم: با رفقا رفته بوديم موتورسواري توي جاده چالوس، گواهينامه‌ي موتور نداشتم من را بازداشت كردند و فرستادند خدمت شما. گفت: عجيب است؛ آخر آن‌هايي كه گواهينامه ندارند را، كه اين‌جا نمي‌آورند؟!

* سوال:بعد چه كار كرد؟
*مسعودي:هيچي. نتيجه‌اش اين شد كه طرف به شك افتاد كه شايد من خرابكار نباشم، در نتيجه، من را كتك نزدند. بعد هم من را بردند جاي ديگر. آن‌جا پاسباني را گير آوردم به او گفتم: مي‌داني چيه؟ اين آدرس منزل ما است. برو به خانواده‌ام بگو كه من را اشتباهي آوردند اين‌جا. بيايند يك كاري بكنند. آن بنده خدا هم دلش به حالم سوخت و رفت به پدرم اطلاع داد.

* سوال:خانواده توانست كاري برايت بكند؟
*مسعودي:بله؛ روز بعد، ديدم پدرم به همراه يكي از همسايه‌ها كه در سازمان امنيت كار مي‌كرد، آمد و با پرداخت سه هزار تومان، من را آزاد كرد و بعد از هشت روز مهماني در قزلحصار، برگشتم منزل.

* سوال:درگيري‌هاي روز 22 بهمن 57 كجا بودي؟
*مسعودي:آن روز من به اتفاق چند نفر از دوستانم رفتيم سمت دانشكده‌ي افسري ارتش؛ در خيابان سپه سابق و امام خميني فعلي. آن‌جا رفتيم داخل زيرزمين دانشكده، كه اسلحه‌خانه بود. من سريع دو قبضه اسلحه‌ي ژـ3 برداشتم. مي‌خواستم از پله‌هاي زيرزمين بيايم بالا، كه يك نفر آمد جلو و با قلدري يكي از آن دو ژـ3 را از من گرفت.

* سوال:اين اسلحه‌اي كه برداشتي، فشنگ و خشاب هم داشت؟
*مسعودي:الآن عرض مي‌كنم. آمدم داخل خيابان كه بيايم سمت پادگان جي، كه ديدم همان‌جا يك نفر ايستاده و دارد فشنگ تقسيم مي‌كند.
چند تا فشنگ و خشاب تحويل گرفتم و راه افتادم. نرسيده به چهارراه ولي‌عصر، ديدم، يك كلت روي زمين افتاده.
كلت را هم برداشتم. يك نفر خواست آن را از من قاپ بزند كه نگذاشتم و با آن اسلحه‌ي ژـ3 و كلت سر راهي! راه افتادم سمت محل.
يك چفيه از جنس چفيه‌هاي فلسطيني هم داشتم، آن را بستم به سر و صورتم و شدم يك پا چريك!

* سوال:حالا چرا چفيه‌ي فلسطيني؟
*مسعودي:خُب، آن موقع اين چيزها عرف بود پيش جوان‌هاي انقلابي، چريك‌هاي فلسطيني حكم غول را داشتند و آقاي ياسر عرفات هم براي خودش اسطوره‌اي بود. مثلاً يادم هست اوايل انقلاب يك مغازه‌ي لولا فروشي، توي همين خيابان امام خميني باز كرديم كه اسمش را گذاشتيم مغازه‌ي لولا فروشي ياسر عرفات!

* سوال:حالا با آن تير و تفنگ و سر و ريخت سوپر چريكي‌ات، كجا رفتي؟
*مسعودي:با همان سر و صورت چفيه پوش و هيبت غلط‌انداز، آمدم سر كوچه‌مان ايستادم. مثلاً دارم از محل محافظت مي‌كنم. صبح روز بعد گفتند: آن‌هايي كه اسلحه دارند بيايند مسجد. اين شد كه رفتم به كميته‌ي تازه تأسيس انقلاب اسلامي در مسجد جوادالائمه(عليه‌السلام) كه آن موقع بالاي ساختمان صندوق قرض‌الحسنه‌ي مسجد، يك اتاق به آن داده بودند.

* سوال:قصه‌ي سپاهي شدن تو چطوري بود؟
*مسعودي:چند ماه بعد از پيروزي انقلاب، اوايل ارديبهشت 1358 سپاه اطلاعيه داد كه از بين جوانان انقلابي عضو مي‌گيرد. اين شد كه از اول تير 1358 من هم وارد سپاه شدم و بعد از مصاحبه و پذيرش براي آموزش 15 روزه به پادگان امام علي(عليه‌السلام) سپاه، در سعدآباد تهران رفتم.

* سوال:و حاصل آن دوره‌ي آموزشي چه بود؟
*مسعودي:حين آموزش از بين نيروهاي آموزشي، افرادي كه قدرت بدني و فكري خوبي داشتند را براي مربي‌گري انتخاب مي‌كردند. من هم جزو همان افراد انتخاب شده بودم.

* سوال:مربي‌هاي خودت در آن دوره‌ي آموزشي چه كساني بودند؟
*مسعودي:بيشتر مربي‌ها از ميان افراد انقلابي بودند كه در كمپ‌هاي چريكي مقاومت فلسطين؛ در سوريه و لبنان آموزش نظامي ديده بودند. افرادي مثل: شهيد محسن گلاب‌بخش؛ معروف به محسن چريك، علي طوسي، محمود فارسي، رضا مسجدي و... اين‌ها مربي‌هاي من بودند.

* سوال: هر دوره‌ي آموزشي سپاه در آن روزها شامل چند نفر نيرو بود؟
*مسعودي: حدوداً 400 يا 500 نفر بودند كه در قالب 5 يا 6 كلاس 50 نفره، براي هر دوره آموزش مي‌ديدند.

* سوال: گويا تعدادي از زبده‌هاي سپاه مثل احمد متوسليان هم در همان پادگان آموزش ديدند. از اين موضوع چيزي به خاطر داري؟
*مسعودي: در آن زمان پادگان امام علي(عليه‌السلام) تنها مركز آموزش سپاه كشور بود. قاعدتاً وقتي تنها مركز آموزش، اين مكان باشد، پس همه بايد در اين‌جا آموزش ببينند. احمد متوسليان هم از اين قاعده مستثني نبوده.

* سوال: راستي، مدت دوره‌ها چند روزه بود؟
*مسعودي: آن اوايل كليه‌ي دوره‌ها 15 روزه بود.

* سوال: بعد كه براي مربي‌گري انتخاب شدي، در چه ماده‌اي آموزش مي‌دادي؟
*مسعودي: شده بودم مربي تاكتيك!

* سوال: كمي از آن دوره‌هاي آموزشي بگويي، بد نيست.
*مسعودي: ببينيد آن موقع، انقلاب تازه پيروز شده بود. سپاه به عنوان يك بازوي نظامي انقلاب، كم‌كم داشت شكل مي‌گرفت و نيروهاي جديدي جذب آن مي‌شدند. حجم مراجعات جوان‌ها براي سپاهي‌گري زياد، و مراكز آموزشي سپاه كم بود. به همين دليل ما در طول 24 ساعت، بيشتر از دو ساعت نمي‌توانستيم بخوابيم. چون طي روز، حداقل 5 كلاس آموزشي داشتيم و شب‌ها هم اكثراً خشم شبانه و پياده‌روي جزو برنامه‌ها بود.
در همين رابطه خوب است قضيه‌اي را برايتان تعريف كنم.
آن زمان حجم كار آن‌قدر بالا بود كه ما مربي‌ها حتي فرصت نمي‌كرديم به خانواده‌هايمان هم سر بزنيم. طوري بود كه آن‌ها مي‌آمدند دمِ در پادگان امام علي(عليه‌السلام). ساعت‌ها مي‌نشستند تا چند لحظه ما را ببينند. يعني اقتضاي آن دوران اين بود كه ما 24 ساعته در اختيار سپاه باشيم. حالا فكرش را بكن كه آن ايام، خودم يك تازه داماد بودم.

* سوال:در مورد ازدواج خودت چيزي نگفته بودي؟
*مسعودي:مي‌پرسيدي، جواب مي‌دادم.

* سوال:خب، حالا بگو.
*مسعودي:اوايل بهار 1358 رفتم خواستگاري. عيالات آينده‌ي بنده، آن ايام محصل دبيرستان بود و دختر همسايه‌ي بغل دستي‌مان. پدرش به من گفت: چون تو كار نداري، به تو دختر نمي‌دهم. وقتي رفتم عضو سپاه شدم، آمدم، دوباره به خواستگاري رفتم و گفتم: حالا كه شغل دارم. پدرش گفت: خُب، حالا برو با پدرت بيا! اين شد كه با خانواده رفتيم خواستگاري و بحمدالله اين وصلت سر گرفت. مراسم عروسي هم در منزل پدر خانم ما و با تشريفات نه چندان زياد برگزار شد.

* سوال:ماشين عروس هم جزو آن تشريفات بود يا به سبك زوج‌هاي پنجاه و هفتي، مراسم را خيلي ايدئولوژيك و مكتبي! برگزار كرديد؟
*مسعودي:نه آقاجان؛ ماشين رفيق‌مان حسن كشميري را كه يك پيكان زرد رنگ بود، گل زديم و اين‌جوري، ماشين عروس هم درست كرديم. اين حاج علي سلطاني‌محمدي هم كه از همان روزها، عشق عكاسي داشت، از مراسم ازدواج ما عكس گرفت.

* سوال:و نتيجه‌ي اين وصلت؟
*مسعودي:يك پسر است و دو دختر. آقا حامد، زينب خانم و ريحانه خانم. و يك زندگي سراسر شر و شور، با چاشني عشق و ارادت.

* سوال:بعد از عروسي در منزل پدري سكونت داشتي؟
*مسعودي:خير. يك اتاق كوچك در خيابان كميل اجاره كردم.

* سوال:تا چه تاريخي در پادگان امام علي(عليه‌السلام) بودي؟
*مسعودي:تا چند ماه قبل از شروع جنگ تحميلي.

* سوال:با اختيار خودت از پادگان امام علي(عليه‌السلام) بيرون آمدي؟
*مسعودي:نخير... اخراج شدم!

* سوال:عجب! چطوري؟
*مسعودي:آن موقع يك سري از دوستان خود ما، برايمان حرف درآوردند كه اين‌ مربي‌ها، بس كه در پادگان آموزشي‌ مانده‌اند، يك بُعدي شده‌اند و فقط نظامي فكر مي‌كنند. به عبارتي، بُعد عقيدتي‌شان ضعيف شده، لذا بايد يك مقدار روي اين‌ها كار بشود؛ كار عقيدتي.
حتي مي‌گفتند: اين‌ها جنبشي هستند. حالا ما اصلاً نمي‌دانستيم جنبشي يعني چي! بعداً گوشي دست‌مان آمد كه اين دوستان سوپر ايدئولوگ، منظورشان جَنَمي است از قماش اعضاي شاخه‌ي سياسي سازمان مجاهدين خلق. شوخي، شوخي انگ منافق به ما زده بودند. همان‌طور كه بعدها به حاج احمد متوسليان هم چنين انگي را زده بودند! حالا بماند كه همين آقايان، بعدها سر از چه ناكجا آبادي درآوردند!

* سوال:بعد از اخراج‌تان از پادگان، شما را كجا فرستادند؟
*مسعودي:فرستادند به ستاد مركزي سپاه؛ يعني ما را به اصطلاح، در اختيار پرسنلي ستاد قرار دادند. آن‌جا هم يك كمي از ما سؤال و جواب كردند و ديدند نخير، اين وصله‌ها به اين‌ها نمي‌چسبد. اين شد كه من را به عنوان مسؤول آموزش گردان‌هاي رزمي كل سپاه تعيين كردند!

* سوال: شنيده بوديم در آن بُرهه مسؤوليت آموزش نظامي فرماندهان سپاه را هم اين تشكيلات آموزشي به عهده داشته، درست است؟
*مسعودي:بله. چه اين‌كه اوايل تيرماه 1359 ما يك دوره‌ي فشرده‌ي آموزش تكميلي براي فرماندهان نواحي سپاه كشور داشتيم كه خودم به آن‌ها در زمينه‌ي تاكتيك آموزش دادم.

* سوال:حقيقت داشت كه يكي از شاگردان آن دوره‌ها، حاج احمد متوسليان بوده؟
*مسعودي:بله. گرچه، در واقع حاج احمد استاد همه‌ي ما بود و... اگر خدا بخواهد، هنوز هم هست.

* سوال:محل تشكيلات آموزشي كل سپاه كجا بود؟
*مسعودي:دفتر آقاي عبدالوهاب؛ كه آن زمان مسؤول آموزش كل سپاه بود. در ستاد مركزي سپاه، خيابان پاسداران. آن‌جا بود كه اول بار، با شهيد بزرگوار علي صيادشيرازي آشنا شدم.

* سوال:شهيد صياد آن‌جا چه كار مي‌كرد؟
*مسعودي:بُرهه‌اي بود كه صياد از ارتش آمده بود سپاه. يعني بعد از عزل او از فرماندهي قرارگاه عملياتي غرب‌ ارتش توسط بني‌صدر در شب سي شهريور 1359. با آن‌كه هنوز افسر ارتش بود، اما لباس شخصي مي‌پوشيد و چون ديگر در ارتش مسؤوليتي نداشت، به سپاه مي‌آمد. ايشان شد مسؤول پشتيباني گردان‌هاي رزمي سپاه و من هم شدم مسؤول آموزش اين گردان‌ها. از همين‌جا مي‌رفتيم و به مناطق مرزي هم سر مي‌زديم. يادم هست؛ در اواخر تابستان 1359، به اتفاق چند نفر از دوستان، به ما مأموريت داده شد تا برويم و از غرب تا جنوب نقاط مرزي را بازديد كنيم.

* سوال:چه كسي اين مأموريت را به شما داد؟
*مسعودي:فرمانده كل سپاه؛ كه آن زمان آقاي مرتضي رضايي بود.

* سوال:اسامي افراد همراه يادتان هست؟
*مسعودي:رضا مسجدي، علي طوسي، رضا شيخ‌عطّار، حسن سرتووه‌ي شيرازي و چند نفر ديگر، با هم رفتيم سمت غرب و از قصرشيرين با يك سيمرغ وانت راه افتاديم و از طريق جاد‌ه‌ي مرزي به سمت جنوب حركت مي‌كرديم. عجيب بود، در مناطق نفتي غرب كشور، حالا مشخصاً نفت‌شهر و سومار، هرجا كه مي‌رسيديم، قبل از ما، عوامل بومي رژيم صدام، لوله‌هاي نفت آن‌جا را منفجر مي‌كردند. وضع پاسگاه‌هاي مرزي هم كه واقعاً اسفبار بود. يعني حتي يك قبضه آر.پي.جي در طول اين مسير پيدا نمي‌شد. بعد از دوازده روز تا مهران را سركشي كرديم. بعد ديديم وضع خيلي خراب است. سريع برگشتيم تهران و به مقامات بالا گزارش داديم كه حمله‌ي عراق قطعي است و وضعيت دفاعي نيروهاي ما هم به شدت متزلزل است.

* سوال:بعد از آن چه كردي؟
*مسعودي: چند ماه بعد از شروع جنگ، در اواخر پاييز 1359 همراه اعضاي همان اكيپ قبلي، رفتيم جبهه اَنكوش در منطقه‌ي شوش. نزديك رود كرخه هيچ نيروي نظامي حضور نداشت. از مردم پرسيديم: عراقي‌ها كجا هستند؟ گفتند: آن طرف رودخانه. با چوب بَلَم درست كرديم تا عرض رودخانه‌ي كرخه را طي كنيم و برسيم به عراقي‌ها، بار اول بَلَم سرنگون شد. دوباره آن را درست كرديم. خلاصه با هر مشقتي بود، خودمان را به ساحل غربي رودخانه‌ي كرخه رسانديم و لابه‌لاي درخت‌هاي آن‌جا مستقر شديم. بعد از يك هفته، برگشتيم عقب و گزارش مأموريت‌مان را به واحد عمليات كل سپاه داديم كه عراقي‌ها در كجاها مستقر شده‌اند.
بعد هم به اتفاق سيدحسين خميني؛ نوه حضرت امام، رفتيم جبهه‌ي آبادان، چند روزي هم آن‌جا بوديم.

* سوال:اسفند سال 1360 يك مجموعه‌اي از پاسداران تهران به فرماندهي محسن وزوايي حركت مي‌كنند به سمت جنوب. خودت هم با اين گروه اعزامي به جنوب رفتي؟
*مسعودي: خير. من خودم جداگانه آمده بودم دوكوهه و چون حاج احمد متوسليان از قبل من را مي‌شناخت، تصميم گرفت به من مسؤوليت بدهد.

* سوال:پيشنهاد دهنده‌ي حضورت در گردان حبيب‌بن‌مظاهر، حاج احمد بود يا شخصاً تمايل داشتي كنار محسن وزوايي باشي؟
*مسعودي:خود حاج احمد اين پيشنهاد را داد. آخر من را از زمان حضورش در دوره‌هاي آموزشي پادگان امام علي(عليه‌السلام) مي‌شناخت و مي‌دانست كه كار آموزشي كرده‌ام و از طرفي هم گردان حبيب به لحاظ مأموريت خاص‌اش، نياز به آموزش ويژه داشت، بر اين اساس من را به گردان حبيب معرفي كرد و گفت: برادرجان، تو و برادر محسن، بايد از بين اين هزار و خرده‌اي پاسدار، يك گردان قبراق در بياوريد.

* سوال:اين تعداد نيروهاي كادر گردان حبيب از كجا اعزام شده بودند؟
*مسعودي:طرحي بود به اسم طرح دو پنجم. يعني دو پنجم از نيروهاي پشت جبهه‌ي مناطق سپاه كشور، بايد به جبهه اعزام مي‌شدند. نيروهاي گردان حبيب هم مشمول همين طرح بودند. البته بچه‌هايي بودند كه با كلي التماس و درخواست، توانسته بودند برگه‌ي اعزام بگيرند. اين‌ها عمدتاً نيروهاي كادر اداري سپاه منطقه 10 تهران بودند.

* سوال:با محسن وزوايي چه جوري چفت شدي؟
*مسعودي:خُب گردان كه تشكيل شد، من به عنوان معاون گردان معرفي شدم و با توجه به وضعيت جسماني محسن كه ناشي از مجروحيت شديد او در عمليات بازي‌دراز بود، بيشتر كارهاي آموزشي را من انجام مي‌دادم و با محسن هم خيلي هماهنگ بودم و خيلي زود بين ما دوستي عميقي شكل گرفت.

* سوال: گردان حبيب و دو گردان ديگر تيپ 27 در شب اول عمليات فتح، كار بزرگي كردند و رفتند سروقت توپخانه‌ي سپاه 4 دشمن و آن را با همه‌ي توپ‌هايش به تصرف خودشان درآوردند. به عنوان يك سؤال، اصلاً در عُرف نظامي جنگ‌هاي دنيا چنين كاري كه اين بچه‌ها انجام دادند و توپخانه را گرفتند و در مرحله‌ي چهارم عمليات هم تا آن‌جايي پيش رفتند كه چيزي نمانده بود كه صدام را هم در مقر فرماندهي سپاه 4 دشمن اسير بگيرند؛ آيا معمول بوده يا خير. خودت فكرش را مي‌كردي كه اين اتفاق بيافتد؟ اصلاً الآن كه در بهار سال 1390 هستيم، وقتي به آن اتفاقات فكر مي‌كني، چه احساسي داري؟
*مسعودي:ببينيد! اصلاً در هيچ كدام از جنگ‌هاي دنيا چنين چيزي اتفاق نيفتاده. ما يك كار چريكي و نامنظم داريم و يك كار غيرچريكي؛ يا همان عمليات كلاسيك. در كار چريكي، يك تعداد كمي نيروي ويژه يا اصطلاحاً چريك، كه بسياري از فنون نظامي را به حد اعلاء آموزش ديده‌اند مي‌روند و يك ضربه‌اي به دشمن مي‌زنند و تعدادشان هم بسيار محدود است. اما به اين كاري كه با اين حجم نيرويي توسط گردان حبيب در عمليات فتح انجام شد، اصلاً نمي‌شود عنوانِ يك عمليات چريكي را اطلاق كرد. براي مرحله‌ي اول عمليات فتح، ما سه گردان ادغامي بوديم، يعني سه مجموعه كه هر مجموعه شامل گرداني ادغام شده از ارتش با گرداني از سپاه بود. هر كدام از اين ادغامي‌ها هم حدود 600 نفر نيرو داشت. بردن اين تعداد نيرو به پشت مواضع دشمن و تسخير موضع توپخانه و در مرحله‌ي بعد هم گرفتن قرارگاه سپاه چهارم دشمن، اصلاً با موازين جنگ كلاسيك، هم‌خواني ندارد. نمونه‌ي آن را هم ما در هيچ كدام از جنگ‌هاي دنيا شاهد نبوديم.
البته كاري كه بچه‌هاي اين گردان‌ها انجام دادند، فقط با مشيت و توكل الهي تحقق پيدا كرد و بنده و امثال من، هيچ نقشي در آن نداشتيم.

* سوال: اين را الآن كه سال 90 هست، مي‌گويي يا اين‌كه سال 61 هم‌ چنين نظري داشتي؟
*مسعودي:نه من؛ بلكه همه‌ي فرماندهان جنگ مي‌دانستند كه امكانات ما در مقابله با تجهيزات دشمن، هيچ نبود. اگر طرحي ريخته مي‌شد و اگر عملياتي را طراحي مي‌كردند، فقط با اتكاي به خدا و توجهات ائمه معصومين(عليهما‌‌السلام) بوده است.
اتفاقاتي هم كه در حين عمليات رخ مي‌داد، ايمان ما را نسبت به حقانيت اين باورمان بيشتر مي‌كرد. مثلاً همان شب اول عمليات فتح كه گردان ما گم شد، اين خيلي عجيب است كه يك گردان با آن همه نيرو در دل مواضع دشمن، راه خودش را گم كند و بعد به آن شكل، طوري هدايت بشود كه سر از مقر توپخانه‌ي آن‌ها دربياورد. اين جز لطف خدا چيز ديگري نمي‌تواند باشد

* سوال:اگر خاطره‌اي از عمليات فتح‌مبين داري كه گفتن‌اش براي خودت دلنشين‌ است، شنونده‌ايم.
*مسعودي:حوادثي كه در چهار مرحله از عمليات فتح‌مبين بر ما گذشت، هر لحظه‌اش خاطراتي به ياد ماندني است كه بازگويي آن‌ها ساعت‌ها زمان مي‌برد. اما من به بالشخصه، بيشتر با لحظه‌هايي مأنوسم كه قبل از آن عمليات شاهدش بودم. مثلاً حال و هواي نيروها در روزها و شب‌هاي پاياني سال 1360 در ميان تپه ماهورهاي محور بلتا. همان موقعي كه گردان ما در كمپ بلتا چادر زده بود. خب اطراف چادرهاي گردان، تپه‌هاي نسبتاً مرتفعي وجود داشت. يادم هست شب‌ها مي‌آمدم روي اين تپه‌ها مي‌نشستم، چشم مي‌دوختم به چادرهايي كه داخل آن‌ها نور فانوس سوسو مي‌زد. از همان بالا، آن‌ها را تماشا مي‌كردم و خدايي، خيلي لذت مي‌بردم. بچه‌ها فهميده بودند عملياتي كه در پيش دارند، عمليات سختي است و امكان بازگشت از آن خيلي ضعيف است. نجواها و مناجات‌هاي شبانه‌ي آن‌ها در زير آسمان كبود دامنه‌‌هاي بلتا در آن شب‌ها، واقعاً شنيدني و ديدني بود. مشاهده‌ي مناجات انسان‌هايي كه از همه چيز بريده بودند و براي شهادت آماده مي‌شدند.

* سوال:آقا مرتضي، اين ايام، روزهاي نزديك به سالگرد فتح خرمشهر است. يعني 29 سال پيش در چنين روزهايي خرمشهر آزاد شد. خودت هم در آن عمليات فرمانده‌ي گردان بودي. به عبارتي اين‌بار، بيشتر با مشكلات دست و پنجه نرم مي‌كردي؛ بحث كمبود نيرو، كمبود امكانات لجستيكي و ديگر مشكلات مبتلا به نيروهاي تيپ 27. چطور با اين معضلات كنار ‌آمدي؟
*مسعودي:قبل از عمليات الي‌بيت‌المقدس شهيد حاج داوود كريمي؛ فرمانده وقت سپاه منطقه 10 تهران، در پادگان امام حسين(عليه‌السلام) دو گردان نيرو به من داد و گفت: اين‌ها را ببر دوكوهه، تحويل حاج احمد متوسليان بده. وقتي به دوكوهه رسيديم، اين نفرات در قالب دو گردان سازمان‌دهي شدند كه حاج احمد مسؤوليت فرماندهي گردان مقدادبن‌اسود را به من سپرد و فرماندهي گردان ميثم‌تمار را هم به عباس شعف واگذار كرد.

* سوال:در اين مأموريت، از مربيان پادگان آموزشي امام علي(عليه‌السلام) كسي همراه شما بود؟
*مسعودي:بله. دوستاني مثل: عزيز‌ نَزل‌آبادي، رضا مسجدي، علي مهدي‌پور و حسن سرتووه‌ي‌شيرازي. علاوه بر اين‌ها كه جزء كادر گردان به حساب مي‌آمدند، عباس محمدوراميني، مجيد رمضان و محسن حسن هم به جمع ما ملحق شدند. يعني همان سه نفر فرمانده گروهان‌هاي گردان حبيب در عمليات فتح. دليل آمدن‌شان به گردان مقداد هم، اين بود كه اين‌‌ها دوره‌ي آموزشي‌شان در پادگان امام علي(عليه‌السلام) را زير نظر خودم سپري كرده بودند، سابقه‌ي كار مشترك در فتح‌مبين هم كه داشتيم، اين شد كه آمدند گردان ما.
وراميني شد جانشين گردان مقداد. محسن حسن و مجيد رمضان و عزيز نَزل‌آبادي هم، هر كدام فرماندهي يكي از گروهان‌ها را برعهده گرفتند. با حضور اين بچه‌ها، گردان مقداد، از نظر كادر فرماندهي، گردان قوي و باانگيزه‌اي شد.
از بچه‌هاي مسجد محله‌مان، يعني مسجد جوادالائمه(عليه‌السلام) هم، تعدادي بسيجي به تيپ 27 اعزام شده بودند كه هركدامشان كمك حال من در گردان بودند. مثلاً اصغر آبخضر و شهيد مسعود رضوان، بي‌سيم‌چي‌هاي فرماندهي گردان بودند. شهيد اكبر قدياني، ايرج آقاسي، شهيد ابراهيم شعباني، شهيد فرهاد نصيري، شهيد عبدالمجيد رحيمي و چند تاي ديگر كه در گروهان‌ها و اركان گردان حضور داشتند.