اولين جملاتي كه رهبر با دست چپ نوشتند سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
اولين جملاتي كه رهبر با دست چپ نوشتند
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 2 , از مجموع 2
  1. #1
    مدیر ارشد انجمن دفاع مقدس
    نرگس منتظر آواتار ها

    تاریخ عضویت : دی 1348
    صلوات
    4413
    دلنوشته
    5
    اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍاَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّک
    نوشته : 18,972      تشکر : 41,292
    48,486 در 15,341 پست تشکر شده
    وبلاگ : 15
    دریافت : 0      آپلود : 0
    نرگس منتظر آنلاین نیست.

    اولين جملاتي كه رهبر با دست چپ نوشتند




    اولين جملاتي كه رهبر با دست چپ نوشتند
    نويد شاهد:ابتداي پيروزي انقلاب يكي از مشكلات جدي نظام جمهوري اسلامي موضوع منافقيني بود كه براي رسيدن به اهدافشان دست به هر كاري مي زدند و از كشته شدن زنان و كودكان و بي گناهان هيچ ترسي نداشتند. سال 60 سالي بود كه آنها با عمليات هاي تروريستي پي در پي سعي در براندازي نظام داشتند. يكي از اين عمليات ها ترور مقام معظم رهبري در 6 تير 60 بود كه الحمدالله با شكست منافقين رو به رو شد.



    چهار پنج روز از عزل بني صدر مي گذشت. جنگ با عراق و شورش منافقين بعد از اعلام جنگ مسلحانه با جمهوري اسلامي، بحث داغ محافل بود. آيت الله خامنه اي كه از جبهه ها برگشته و خدمت امام رسيده بودند، بعد از ديدار، طبق برنامه شنبه ها، عازم يكي از مساجد جنوب شهر براي سخنراني بودند.
    خودرو حامل آيت الله خامنه اي كه از جماران حركت مي كرد، آن روز مهمان ويژه اي داشت؛ خلبان عباس بابايي كه مي خواست درد دل هايش را با نماينده امام در شوراي عالي دفاع در ميان بگذارد. آن ها نيم ساعت زودتر از اذان ظهر به مسجد ابوذر رسيدند و گفت وگوشان را در همان مسجد ادامه دادند.
    نماز ظهر تمام شد. آقا رفتند پشت تريبون. نمازگزاران همان طور منظم در صفوف نماز نشسته بودند. پرسش هاي نوشته مردم را به سخنران مي دادند، اگرچه بعضي از پرسش ها تند و حتي گاهي بي ربط بود.
    آقا در سخنراني مقدمه اي چيدند تا به اين جا رسيدند كه: «امروز شايعات فراواني بين مردم پخش شده و من مي خواهم به بخشي از آن ها پاسخ بدهم.»
    بين جمعيت ضبط صوتي دست به دست شد تا رسيد به جواني با قد متوسط و موهاي فري و كت و پيراهن چهارخانه و صورتي با ته ريش مختصر كه آن روزها كليشه چهره و تيپ خيلي از جوان ها بود. خودش را رساند به تريبون. ضبط را گذاشت روي تريبون؛ درست مقابل قلب سخنران. دستش را گذاشت روي دكمه Play. شاسي تق تق صدا كرد و روشن نشد؛ مثل حالت پايان نوار، اما او رفت.
    يك دقيقه نگذشت كه بلندگو شروع كرد به سوت كشيدن. آقا همين طور كه صحبت مي كردند، گفتند: «آقا اين بلندگو را تنظيم كنيد.» بعد خودشان را به سمت چپ كشيدند و از پشت تريبون كمي عقب آمدند و به صحبت ادامه دادند: «در زمان اميرالمؤمنين، زن در همه جوامع بشري -نه فقط در ميان عرب ها- مظلوم بود. نه مي گذاشتند درس بخواند، نه مي گذاشتند در اجتماع وارد بشود و در مسائل سياسي تبحر پيدا بكند، نه ممكن بود در ميدان هاي...

    انفجار!

    آقا كه هنگام سخنراني رو به جمعيت و پشت به قبله بودند، با يك چرخش 45 درجه اي به طرف چپ جايگاه افتادند. اولين محافظ خودش را بالاي سر آقا رساند. مسجد كوچك بود و همان يك محافظ، به تنهايي تلاش كرد كه آقا را بياورد بيرون.
    امام جماعت، متحير وسط مسجد مانده بود. چشمش به يك ضبط صوت افتاد كه مثل يك كتاب، دو تكه شده بود. روي جداره داخلي ضبط شكسته، با ماژيك قرمز نوشته بودند «عيدي گروه فرقان به جمهوري اسلامي«.
    بيرون از مسجد، در آغوش محافظ، لحظاتي به هوش آمدند. سرشان را آوردند بالا، اما زود سرشان افتاد. محافظ ها بليزر سفيد را انگار كه ترمز نداشت، با سرعتي غير قابل تصور مي راندند.
    در مسير بيمارستان، هر وقت به هوش مي آمدند، زير لب زمزمه اي مي كردند؛ شهادتين مي گفتند. لب ها و چشم ها تكان مي خوردند؛ خيلي كم البته.

    اولين جملاتي كه رهبر با دست چپ نوشتند

  2. تشكرها 3

    بیقرار ظهور (19-11-1391), سابحات (14-04-1390), عهد آسمانى (13-04-1390)

  3.  

  4. #2
    مدیر ارشد انجمن دفاع مقدس
    نرگس منتظر آواتار ها

    تاریخ عضویت : دی 1348
    صلوات
    4413
    دلنوشته
    5
    اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍاَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّک
    نوشته : 18,972      تشکر : 41,292
    48,486 در 15,341 پست تشکر شده
    وبلاگ : 15
    دریافت : 0      آپلود : 0
    نرگس منتظر آنلاین نیست.




    در خيابان قزوين، خودرو به يك درمانگاه كوچك رسيد. پنج نفر آدم با قيافه خون آلود و اسلحه به دست، وارد درمانگاه شدند و آقا را روي دست اين طرف و آن طرف بردند.

    با آن صورت خون آلود، كسي امام جمعه شهر را نشناخت. دكتري با گوشي، دكتري ضربان قلب را گرفت: «نمي شود كاري كرد.» محافظ ها با سرعت به سمت در خروجي رفتند. پرستاري كه تازه از راه رسيده بود، پرسيد: «ايشان كي هستند ؟ دارند تمام مي كنند» اسم آقاي خامنه اي را كه شنيد، گفت: «ببريدشان بيمارستان؛ اما يك كپسول اكسيژن هم با خودتان ببريد«.
    انگار كسي صداي آن پرستار را نشنيد. كپسول را برداشت و خودش را به ماشين رساند. «آقا اين كپسول لازمتان است.» كپسول اكسيژن و پايه آهني چرخدار را نمي شد برد توي ماشين. پايه هاي كپسول را تكيه دادند روي ركاب ماشين، پرستار هم نشست بالاي سر آقا. در تمام راه، ماسك اكسيژن را روي صورت آقا نگه داشت و به همه دلداري داد.
    يكي از محافظ ها پرسيد:«حالا كجا برويم!؟» پرستار گفت: «بيمارستان بهارلو، پل جواديه». ماشين انگار ترمز نداشت.
    محافظ بيسيم را برداشت. كُدشان «حافظِ هفت» بود. «مركز 50- 50»؛ اين رمزِ آماده باش بود، يعني حافظ هفت مجروح شده. كسي كه پشت دستگاه بود، بلند زد زير گريه.
    محافظ يك دفعه توي بيسيم گفت: «با مجلس تماس بگير.» اسم دكتر فياض بخش و چند نفر ديگر از پزشك هاي مجلس را هم گفت؛ «منافي، زرگر، ... بگو بيايند بيمارستان بهارلو.».
    ماشين را از در عقب بيمارستان بردند توي محوطه . برانكارد آورند و آقا را رساندند پشت در اتاق عمل. دكتر محجوبي از همدان آمده بود بيمارستان بهارلو. تازه جراحيش را تمام كرده بود. داشت دستش را مي شست كه از اتاق عمل خارج شود. آقا را كه با آن وضع ديد، گفت خيلي سريع دوباره اتاق عمل را آماده كنند.
    سمت راست بدن پر از تركش بود و قطعات ضبط صوت. قسمتي از سينه كاملاً سوخته بود. دست راست از كار افتاده بود و ورم كرده بود. استخوان هاي كتف و سينه به راحتي ديده مي شد. 37 واحد خون و فراورده هاي خوني به آقا زدند. اين همه خون، واكنش هاي انعقادي را مختل كرد. دو سه بار نبض افتاد. چند بار مجبور شدند پانسمان را باز كنند و دوباره رگ ها را مسدود كنند. كيسه ها ي خون را از هر دو دست و هر دو پا به بدن تزريق مي كردند، اما باز هم خون ريزي ادامه داشت.
    يك دفعه يكي از دكترها دست از كار كشيد. دستكشش را درآورد و گفت: «ديگر تمام شد.» بي راه نمي گفت؛ فشار تقريباً صفر بود. يكي ديگر از دكترها به او تشر زد كه چرا كشيدي كنار؟
    فشار كم كم بالا آمد و دوباره شروع كردند.
    دكتر منافي، همان طور كه مي آمد بيمارستان بهارلو، تلفن زده بود كه دكتر سهراب شيباني، جراح عروق و دكتر ايرج فاضل هم بيايند. آقاي بهشتي هم دكتر زرگر را خبر كرده بود.
    دكتر محجوبي كه حال و روز دكتر زرگر را ديد، گفت: «نگران نباش، من خون ريزي را بند آورده ام.»
    عمل تا آخر شب طول كشيد، اما ديگر نمي شد درمان را آن جا ادامه داد. كنترل امنيتي بيمارستان بهارلو مشكل بود. تنها بيمارستاني هم كه مي شد بعد از عمل مراقبت هاي لازم را به عمل آورد، بيمارستان قلب بود. آن موقع رئيس بيمارستان قلب دكتر ميلاني نيا بود. چند ماه بعد، نام همين بيمارستان را گذاشتند «بيمارستان قلب شهيد رجايي».
    هلي كوپتر خبر كردند. نمي توانستند بيمار را از ميان ازدحام مردم نگران بيرون ببرند. محافظ پشت بي سيم گفته بود كه قلب ايشان صدمه ديده؛ راديو هم همين را اعلام كرده بود. مردم نگران بودند كه نكند قلب ايشان از كار افتاده باشد، آمده بودند و مي گفتند «قلب ما را برداريد و به ايشان بدهيد».
    با هزار ترفند، هلي كوپتر را وسط ميدان بيمارستان نشاندند. تا برسند به بيمارستان قلب، خط مونيتور وضعيت نبض، دو بار ممتد شد.
    دكترها مي گفتند آقا چند مرتبه تا مرز شهادت رفته و برگشته. يك بار همان انفجار بمب بود، يك بار خون ريزي بسيار وسيع و غير قابل كنترل بود، يك بار هم جمع شدن پروتئين ها در ريه و حالت خفگي. همه اين ها گذشت، اما بيمار تب و لرز شديدي داشت. چند پتو مي انداختند روي آقا. گاهي حتي دكترها بغلشان مي كردند تا لرز را كمتر كنند. معلوم نبود منشأ اين تب ها كجاست؟ ضايعه كوچكي هم در ريه ديده بودند.
    آقا لوله تنفس داشتند و نمي توانستند حرف بزنند. خودشان كاملاً حس كرده بودند كه دست راستشان كار نمي كند. اولين چيزي كه با دست چپ نوشتند، دوتا سؤال بود؛ «همراهان من چطورند؟» «مغز و زبان من كار خواهد كرد يا نه؟»

    دكتر باقي روي سطحي از پوست بدن كار مي كرد كه براي ترميم و پيوند به قسمت هاي آسيب ديده برداشته بودند. زخم ها زياد بودند. درد زخم ها خيلي زياد بود، اما دكترها مي گفتند تحمل آقا زيادتر است. مي گفتند «اصلاً مسكّن ها به حساب نمي آيند.»

    بحث دكترها اين بود كه بالاخره تكليف اين دست چه مي شود؟ شكستگيش رو به بهبود بود، ولي هيچ علامت حركتي نداشت. چند نفر از جراحان و ارتوپدها بحث مي كردند كه دست قطع شود يا بماند.
    امام مرتب پيغام مي دادند و از اطرافيان مي پرسيدند كه: «آقاسيدعلي چطورند؟» پيامشان ساعت دو بعد از ظهر پخش شد. دكتر ميلاني نيا راديو را گذاشت بيخ گوش آقا. آن موقع ايشان به هوش بودند؛ روح تازه اي انگار در وجودشان دميد، جان گرفتند.
    حالشان بهتر بود، اما هنوز قضيه هفتاد و دو تن را نمي دانستند. از تلويزيون آمدند كه گزارش تهيه كنند. يك ساعتي معطل شدند تا آقا به هوش آمد. پرسيدند حالتان چطور است؟ گفتند: «من بحمدالله حالم خيلي خوب است» و شعر رضواني شيرازي را خطاب به امام خواندند:
    «بشكست اگر دل من به فداي چشم مستت سر خُمِّ مي سلامت، شكند اگر سبويي»
    آقاي هاشمي مي گفت «اگر يك روز از حال آقا باخبر نباشم، احساس مي كنم چيزي كم دارم.» براي همين مرتب از ايشان احوال پرسي مي كرد. حاج احمدآقا هم همين طور؛ مرتب احوال مي پرسيدند و روزانه به حضرت امام خبر مي دادند.
    كم كم به اطرافيان فشار مي آوردند كه: «آقاجان من بايد از وضع كشور اطلاع پيدا كنم. شما هم راديو را از من گرفته ايد، هم تلويزيون را.» دكترها بهانه مي آوردند كه امواج راديويي، دستگاه هاي درماني ما را به هم مي ريزد و عملكردشان را مختل مي كند!
    خيلي از چهره هاي انقلاب براي عيادت مي آمدند، اما آقا مرتب از شهيد بهشتي مي پرسيدند: «چرا همه مي آيند، اما ايشان نمي آيد؟» شك كرده بودند كه يك خبرهايي هست. دور و بري ها هم مانده بودند كه چطور به ايشان بگويند. دكتر منافي گفت بهترين راه اين است كه بگوييم حاج احمدآقا و آقايان رجايي و باهنر و هاشمي رفسنجاني بيايند و كم كم ايشان را مطلع كنند. جمع شدند، اما باز هم نتوانستند بگويند. گفتند فقط يكي دو نفر شهيد شده اند.
    آقا از جمع آن شهيدها به دو نفر خيلي علاقه داشت؛ دكتر بهشتي و محمد منتظري. اولين كسي هم كه به بيمارستان بهارلو آمده بود، محمد منتظري بود. آقا اول پرسيدند آقاي بهشتي چطورند؟ گفتند يك مقدار پاهايش مجروح شده است. آقايان كه رفتند، ايشان رو كردند به دكتر ميلاني نيا و پرسيدند شما از حال ايشان خبر داري؟ دكتر گفت: «بله، از وضعشان باخبرم.» پرسيدند: «مراقبت جدي از حال ايشان مي شود؟ آن جا هم سر مي زنيد؟» بعد هم دكتر را سؤال پيچ كردند. دكتر ميلاني نيا با بغض از اتاق زد بيرون. دوباره كه آمد، آقا را ديد كه بچه هاي همراه را جمع كرده اند و ازشان بازجويي مي كنند. دكتر دست و رويش را شسته بود. نشست و يكي يكي اسم همه شهداي حزب را به آقا گفت.
    شيريني عيدي گروهك فرقان، به كام مردم نشست. هر وقت كه در حزب جلسه بود، آقا آخرين نفري بود كه از حزب مي آمد بيرون.
    منبع : مركز اسناد انقلاب اسلامي

    اولين جملاتي كه رهبر با دست چپ نوشتند

  5. تشكرها 3

    بیقرار ظهور (19-11-1391), سابحات (14-04-1390), عهد آسمانى (13-04-1390)

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •