زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو ) سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )
صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 11
  1. #1
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    kabotar. زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )





    گفت وگوی هفته نامه " کمان" در سال 1376 با خانم کبری سیل سه پور ، همسر شهید سید علی اندرزگو - به مناسبت دوم شهریور ماه سالگرد شهادتش

    این روایت زندگی روحانی ای است که برای مبارزه هر روز خانه و زندگی و حتی نام و چهره خود را عوض می کرد. روایتی شنیدنی از پشت صحنه ای که به راحتی باور کردنی نیست و ... این گفت و گو با خانم سیل سه پور در سال 76 در ماهنامه کمان منتشر شده است.

    خانم اندرزگو قدری از خودتان بگویید.

    اهل شمیران هستم. دورو بر اختیاریه و اسمم کبرا سیل سه پور است.

    چطور شد با شهید اندرزگو آشنا شدید؟

    شاید شانزده سال بیشتر نداشتم که ایشان به خواستگاری من آمدند. البته حاج آقا موسوی خانواده ما را به ایشان معرفی کرده بودند. حاج آقا موسوی الان به رحمت خدا رفته. آن روزها پیش نماز محله بودند و در حوزه علمیه چیذر درس می دادند یا می خواندند. در همین مدرسه با شهید اندرزگو آشنا شدند که تازه به چیذر آمده و طلبه شده بود.

    شهید اندرزگو هم اهل همان محله های اطراف بودند ؟

    خیر، آقای اندرزگو مادرشان اصفهانی بود و پدرشان تهرانی. خود ایشان هم در تهران متولد شده بود. بچه میدان غار بود و همان جا هم بزرگ شده بود؛ درست در جنوبی ترین نقطه تهران.

    ایشان با خانواده شان آمده بودند خواستگاری؟

    نه ! تنها آمده بود، چون فراری بود. حدود شش سالی می شد که دور از خانواده زندگی می کرد. البته این را بعدها فهمیدم.

    از حرف های آن روز چیزی یادتان مانده است؟

    ایشان وقتی آمدند گفتند من زیر بوته به عمل آمده ام! اصلا هیچ کس را ندارم. به مادرم گفت، «شما باید برای من مادری کنید.شما که دخترتان را به من می دهید همکاری و همیاری کنید.»ما نمی دانستیم، گفتیم بنده خدا لابد کسی را ندارد.

    مهریه شما را چقدر معلوم کردند؟

    مهریه هفت هزار تومان بود. اما چون آن روزها، افراد با هفت هزار تومان مکه ای می شدند. من گفتم شش هزار و پانصد هزار تومان باشد تا دینی به گردن ایشان نباشد.

    ازدواج شما در چه سالی بود؟

    سال 1349. یک ماه مانده بود تولد حضرت زهرا(س) که عقد کردیم. یک ماه عقد کرده ماندم و روز تولد حضرت زهرا (س) به خانه بخت رفتم. ایشان خانه ای در چیذر گرفته بود. مستأجر بودیم با دو اتاق.

    اولین فرزندتان «مهدی» در همین خانه به دنیا آمد؟

    بله ! آقا سید مهدی را در همین خانه به ما داد. مهدی چهار ماهه بود که از این خانه رفتیم. خانه ای رهن کرده بودند کنار خانه آقای صدری. حدود چهار ماه آنجا بودیم که یک روز ایشان آمدند و گفتند، «من تحت نظر هستم و باید فرار کنیم. اگر شما مایل هستید با من بیایید.» مقداری از اسباب ها را زود جمع کردیم و آمدیم قم. به من می گفت، «به همه گفته ام برادرم تصادف کرده است و باید سری به او بزنم.» بخشی از اسباب و اثاثیه مان در همان خانه رهنی ماند.

    آمدید قم ؟

    بله ! اتاقی درکوچه جوب شور اجاره کرده بود. البته صاحب خانه، ایشان را از قبل می شناخت. چند ماه هم در همین کوچه که آن روزها در اطراف شهر قم بود، زندگی کردیم، ولی بعد به خاطر اینکه خانه لو رفته بود، دوباره فرار کردیم تهران. البته دیگر اسباب و اثاثیه نیاوردیم. یک ساک برداشتم و مهدی را.

    شما می دانستید ایشان فعالیت سیاسی نظامی دارد؟

    قبل از شروع زندگی با ایشان چیزهایی درباره ظلم سلطنت پهلوی و پانزده خرداد می دانستم. از آنجا که خانواده ما متدین بودند، این حرف ها در خانه ما هم مطرح می شدند، به خصوص کشتار حوزه علمیه قم همیشه برای من تأثر انگیز بود. بعدا فهمیدم که ایشان همان کسی است که در ترور حسنعلی منصور به همراه محمد بخارایی بود و موفق شد فرار کند و بیاید قم و از همان روز فرارهای پی در پی ایشان شروع شد. در قم هم درس طلبگی می خواند و هم کارهایی می کرد که کسی متوجه نشود؛ مثل مرغداری و...
    یک روز در یکی از مدرسه های قم منبر رفت و علیه پهلوی حرف زد. ساواک هم قصد داشت او را دستگیر کند؛ بدون اینکه بداند این همان کسی است که در ترور منصور نقش جدی داشته است. ایشان آمد تهران و در حوزه علمیه چیذر مشغول تحصیل شد.

    روزی که به خواستگاری شما آمدند، لباس روحانی تنشان بود؟

    خیر! آن موقع هنوز روحانی نشده بود. لباسش از آن کت های بلند بود که طلبه ها قبل از لباس پوشیدن، آن را به تن می کردند، اما وقتی عقد کردیم لباس روحانی پوشیدند. یک روز که به نظرم عید مبعث بود آقای فلسفی برای شرکت در جشن عید به حوزه علمیه چیذر آمد و مراسم عمامه گذاری هم بود که چند طلبه عمامه گذاری کردند که یکی شان هم شهیداندرزگو بود که به دست آقای فلسفی عمامه گذاشت و به نام شیخ عباس تهرانی معروف شد.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  2. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  3.  

  4. #2
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    برگردم به ماجرای فرار شما از قم به تهران.

    وقتی رسیدیم تهران، سه روز ماندیم. ایشان تغییر لباس و ظاهر داد؛ کمی برنامه هایش را ردیف کردند و با قرض گرفتن یک اتومبیل پیکان از دوستی به طرف مشهد رفتیم. ده روزی مشهد ماندیم و دوباره مجبور به فرار شدیم. رفتیم زابل تا از آنجا برویم افغانستان و گذرنامه ای درست کنیم و برویم عراق و در این کشور ماندگار شویم. مسایل زیادی در آنجا پیش آمدند. پول هایی را از ما گرفتند تا کارمان را درست کنند؛ ولی نکردند. ما مجبور شدیم دوباره برگردیم مشهد، در حالی که تا آن سوی مرز افغانستان هم رفته بودیم.

    به خانه قبلی آمدید؟

    نخیر! آمدیم منزل یکی از دوستان شهید اندرزگو که در بازار کار می کرد. خانه را برای ما خالی کرده بود،‌ولی پیرزنی دریکی از اتاق هایش زندگی می کرد که حواس درست و حسابی نداشت. ایشان هم تعدادی اسلحه داشت که آورد و در باغچه این خانه دفن کرد. وقتی از زابل دست خالی برگشتیم، شهید اندرزگو این بار خودش تنها رفت زابل و قرار شد همان برنامه قبلی را که تهیه پاسپورت افغانی و رفتن به عراق بود. دوباره اجرا کند. گفت، «اگر موفق شوم می آیم و شما را هم می برم.»

    با یک ساک و یک بچه چطور زندگی می کردید؟

    در خانه ای در خیابان تهران مشهد. از کمک های صاحبخانه هم بی نصیب نبودیم، ولی دیگر به این گونه زندگی کردن عادت کرده بودم ؛ یعنی ساختن با هیچ. یک ماه در مشهد به همین شکل ماندم تا اینکه یک روز خانم و آقایی آمدند دنبال من. از طرف شهید اندرزگو آمده بودند. بعد از انقلاب متوجه شدم آن خانم، خواهر شهید حسینی نماینده زابل بود یا شاید هم امام جمعه زابل؛ درست یادم نیست. در انفجار حزب جمهوری اسلامی شهید شد. آن آقا هم برادرشان بود.

    دوباره آمدید زابل؟

    بله ! در این شهر هم یک ماه ماندم. صاحبخانه آقایی بود که خودش هم سیاسی بود، اما نه مثل شهید اندرزگو. کسانی را هم می آورد خانه اش که من تصور می کردم آنها ساواکی هستند. آن موقع جوان بودم و درکم از این مسائل خیلی قوی نبود؛ ولی دلم یک چیزهایی می گفت. اتفاقا آن روزها فرزند دوم را هم باردار بودم. شهید اندرزگو آن طرف مرز بود و من این طرف مانده بودم.

    در سفر اولتان به افغانستان با حادثه مهمی روبرو نشدید؟

    چرا! خیلی مسایل بر ما گذشت. من به همراه یک بچه از رودخانه ای که آب آن هم خیلی زیاد بود، رد شدیم. با اینکه باردار بودم،آدم هایی که پول از ما گرفته بودند تا ما را از مرز عبور دهند، به نظر می رسید قصد جان ما را دارند. شهید اندرزگو می گفت، «من دعا می خوانم تا اتفاقی برای شما نیفتد.» وقتی رسیدیم آن طرف ایشان به سجده افتاده وگفت، «خدا را شکر که تو را و بچه را از بین نبردند.» وقتی فهمید من باردار هستم، خیلی ناراحت شد. هی ذکر می گفت و شکر خدا را به جای می آورد.
    از سفر مرحله دوم بگویید.

    یک ماه در آن خانه بودم. بچه ام اسهال خونی گرفته بود. آن روزها شرایط بهداشت در زابل پایین بود. وضعیت من طوری نبود که بچه را به دکتر ببرم؛ اما زن صاحبخانه مرابه یاد آسیه زن فرعون می انداخت. این خانم با من خیلی خوب تا می کرد. درست بر عکس شوهرش که حتی به شهید اندرزگو خبر رسانده بود که من زن و بچه تو را از بین می برم و در خانه ام دفن می کنم. او می ترسید که من دستگیر شوم و او را به ساواک لو بدهم. از ترس خودش می خواست ما را از بین ببرد. البته این موضوع را بعدا از شهید اندرزگو شنیدم. ایشان می گفت، «من وقتی این خبر را شنیدم سر گذاشتم به بیابان و نماز آقا امام زمان (عج) را خواندم و به ایشان متوسل شدم و گفتم اگر زن و بچه ام سالم برسانید؛ می روم مشهد و پناهنده حضرت رضا (ع) می شوم و همان جا می مانم پیش حضرت و مبارزه ام را یک طوری ادامه می دهم.»
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  5. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  6. #3
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    این آقای صاحبخانه شما را تهدید جدی هم کرد؟

    وقتی از امام سجاد(ع) پرسیدند که در کجا به شما سخت گذشت، فر مودند، «الشام... الشام... الشام». حال هم هر وقت از من می پرسند در کجا بیشتر به شما سخت گذشت می گویم، «الزابل... الزابل... الزابل» بله! این آقا یک شب ساعت یازده دوازده شب بود که آمد اتاق من. این خانه سه اتاق کوچک تو در تو داشت. قدیمی بود و اتاق ها به هم راه داشتند. او دستش را به طرف من گرفت و گفت، «این ده تا قرص را بخور!» من تب هم داشتم. وحشتی در جانم افتاد که نگو! جواب دادم، «من نمی توانم بخورم.» و شروع کردم به گریه کردن. از بچه هایم می ترسیدم که از بین خواهند رفت، بچه هایی که سید هم هستند. آدم موقع خطر آن قدر به فکر خودش نیست که به فکر اولادش است. به این مرد گفتم، «چرا باید این قرص ها را بخورم؟» او با تشر ودعوا گفت، « باید بخوری!» من هم قرصها را گرفتم. مرد به اتاق دیگر رفت. صدای خانم مهربانش که با گریه به او التماس می کرد دست از این کار بردار به گوش می رسید.او با زبان بلوچی حرف می زد و دائم می گفت، «این زن حامله است. بچه اش سید است گناه دارد.» و مرد هم در جواب او می گفت، «من باید اینها را بکشم و در همین خانه دفن کنم.» در میان این کشمکش ها من به حضرت زهرا (س) متوسل شدم. گفتم، «خانم فقط این قدر می دانم که اگر من گناهکارم این دو تا بچه گناهی ندارند. اینها را نجات بده.» این دعا را به خاطر شهید اندرزگو کردم که خیلی دلش می خواست از او نسلی باقی بماند. همیشه به من می گفت،‌«من دوستدارم بچه هایم پسر باشند تا یادم را زنده نگه دارند.» می گفت، «پهلوی ها دوست دارند نسل من از بین برود،‌ ولی من می خواهم نسلم باقی بماند.»

    قرص ها را چه کردید؟

    نخوردم، یعنی اصلا نمی توانم قرص بخورم. حساسیت دارم. آن آقا وقتی قرص ها را به من داد، رفت اتاق خودشان و زنش با او بگو مگو کرد. حدود ساعت دو نیمه شب سر و صدا خوابید. حالا شما فکرش را بکنید من تا صبح چه حالی داشتم. خیلی سخت گذشت. وقتی صبح شد،انگار دنیا را به من دادند. آقا رفت سر کار. معمولا دوازده شب از کار بر می گشت. نمی دانم چه کاره بود. هر چه بود آدم مشکوکی بود. دوباره شب شد و ترس در جانم ریخت. ساعت هشت بود که در زدند. خانم مهربان صاحبخانه رفت دم در. مردی آمده بود و به خانم صاحبخانه می گفت، «خانمی به نام معصومه اینجا است. آمده ام او را ببرم.» شهید اندرزگو برای من با نام معصومه شناسنامه گرفته بود. فامیل جعلی هم داشتم که الان یادم نیست. خانم آمد و گفت که همرا ه آن آقا بروم. خدا گواه است نمی دانم چطور ساک و بچه را جمع و جور کردم. یک دستم بچه بود و یک دست ساک. چادر کودری سنگینی هم سر کردم و با یک دمپایی رفتم دم در. آقایی که آمده بود گفت، «به صورت من نگاه نکن. فقط به پشت پایم نگاه کن و دنبال من بیا.»

    شما هم همراهش رفتید؟

    چه رفتنی! انگار پرواز می کردم. او قدم های بلندی بر می داشت و من هم دنبالش کشیده می شدم ؛ با آن ساک، بچه و بچه ای که در شکم داشتم. آن شب مهتاب هم بود و من می توانستم جلوی پایم را ببینم. الان که فکر می کنم با آن شرایط چطور به دنبال او رفتم، تعجب می کنم. واقعا نمی دانم چه کسی به دادم رسیده بود. البته از خانم صاحبخانه حسابی خداحافظی کردم و گفتم، «مرا ببخش که یک ماه مزاحم بودم و به شما زحمت دادم.» خانم هم به گریه افتاد و گفت، «همین قدر که از خانه من به سلامت می روی خوشحالم، خدا پشت و پناهت.» در راه نمی دانستم به کجا می روم و به حضرت زهرا (س) متوسل شدم و گفتم، «خانم! من دو تا بچه بی گناه دارم. شما به این دو بچه بی گناه رحم کنید.» نمی دانم چه مسافتی راه رفتیم. اصلا به حال خودم نبودم. چشم من بود و پاهای مردی که ناشناس بود و من تا امروز نفهمیدم که او که بود. واقعا نمی دانم چقدر راه رفتیم که مرد جلوی در خانه ای ایستاد. من هم ایستادم. در زد. من هم به انتظاری که برایم هم شیرین بود و هم تلخ ایستاده بودم تا این که در باز شد و رفتیم تو.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  7. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  8. #4
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    شهید اندرزگو دراین خانه منتظر شما بودند؟

    بله! وقتی رفتم تو، ایشان وسط راهرو ایستاده بود. راهروی کوتاهی بود که دو طرفش اتاق های کوچکی داشت. ایشان جلو آمد و دست انداخت گردن پسرم مهدی و تو را بوسید. یک ماه بود که همدیگر را ندیده بودیم. اولین جمله ای که گفت این بود، «من نمی دانستم آقا امام زمان سلام الله علیه این طور به من محبت می کنند. نمی دانستم این طور دوباره زندگی را به من بر می گردانند. خانم! بدان که محبت آقا بوده. حواست باشد که شما و زنده ماندنتان محبت آقا بوده.» این جمله ها را می گفت و مثل باران گریه می کرد. بسیار به اهل بیت علاقه داشت.

    آن آقایی که آمده بود دنبال شما، معلوم شد کی بود؟

    والله نه ! واقعیتش نفهمیدم. یادم نیست که از شهید اندرزگو سئوال کردم یا نه. یک ماه بود که همدیگر را ندیده بودیم و دلمان می خواست با هم حرف بزنیم. ایشان پشت سر هم می گفت، «آقا! تشکر می کنم. آقا! محبت کردید.» و هی گریه می کرد و اشک می ریخت. بعد رفتیم توی یکی از اتاق ها نشستیم به حرف زدن. ایشان گفت، «فردا باید برویم مشهد. اینجا برای چه بمانیم؟ دور و برمان همه اش دشمن است. اینجا می خواستند شما را از بین ببرند.»

    در همین سفر بود که شما اسلحه های ایشان را حمل کردید؟

    بله! چند سلاح کمری و چند خشاب داشت. او می دانست که در پاسگاه های بین راه مسافران را می گردند، به خاطر حمل تریاک و مواد مخدر دیگر. اسلحه ها را در بقچه ای پیچیدیم و من آن را به کمرم بستم. چون چهار پنج ماهه حامله بودم، خیلی به چشم نمی آمد. فردا صبح سوار اتوبوس شدیم و به طرف مشهد به راه افتادیم. در میان راه ایشان نگران من بود. دائم می پرسید، «حالت خوب است؟ یک وقت بچه از بین نرود؟» من هم می گفتم، «احساس سنگینی می کنم. ولی فعلا حالم خوب است.»

    در پاسگاه بین راه اتفاقی هم افتاد؟

    در یکی از پاسگاه ها گفتند، «مسافرها پیاده شوند. می خواهیم همه را بگردیم.» و شروع کردن به گشتن. شهید اندرزگو هم آمد پایین و شروع کرد به حرف زدن که، «ای بابا ! چقدر سخت است با زن مسافرت کردن...» من هم پیاده شدم و به ایشان گفتم، «آقا ! اگر بفهمند پدر ما را در می آورند.» ایشان گفت، «همین الان بی سیم می زنند با هلیکوپتر می آیند و ما را می برند!» و بعد گفت، «من الان به حضرت زهرا (س) می گویم خودشان مراقبت کنند. حالا ببین مادرم زهرا چه می کند.»
    ایشان به طرف رئیس پاسگاه رفت و گفت، «وضع خانم من خوب نیست. حالش به هم خورده است و باردار هم هست.» رئیس پاسگاه گفت،«این که غصه ندارد، ببرش توی قهوه خانه، آب و چای بده تا ما این مسافرها را بگردیم. آن وقت شما بیایید و سوار شوید.»

    شما هم رفتید ؟

    بله! به همین سادگی آمدیم در قهوه خانه ای که نزدیک پاسگاه بود نشستیم و آب و چای خوردیم. در همین جا بود که دیدم حال شهید اندرزگو دگرگون شد ه و زیر لب می گوید،‌«من که بهت گفتم مادرم زهرا یک کاری می کند و بالاخره ما را نجات داد.» بعد از چند دقیقه آمدیم و سوار اتوبوس شدیم.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  9. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  10. #5
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    پاسگاه دیگری هم سر راه داشتید ؟

    دم غروب بود که یک پاسگاه دیگر رسیدیم. از اتوبوس پیاده شدیم. چون هوا تاریک بود، من خودم را گم و گور کردم و بعد از تفتیش مسافرها،وقتی همه سوار شدند، من هم همراه مسافران آمدم و سوار شدم. اتوبوس راند به طرف مشهد و ما خیالمان کمی راحت شد.

    تا آنجا که می دانیم تا روز شهادت اندرزگو در مشهد ماندگار شدید؟

    همین طور است ؛ ولی در آن چند سال آن قدر خانه عوض کردیم که تعدادآنها از یادم رفته است. آن قدر جا به جا شدیم که امید استقرار در یک خانه را ولو به مدت یک سال نداشتیم. البته در خانه آخری که فرزند سوممان به دنیا آمد، یک سالی بود که نشسته بودیم. سه فرزند من در مشهد به دنیا آمدند. چون کسی را نداشتیم، موقع وضع حمل همه کارها را خودم می کردم و بعد از چند روز بلند می شدم و به کارهایم می رسیدم. حالا خدا چه قوتی به من داده بود،فقط خودش می داند. البته هفته اول را خود شهید اندرزگو از خانه بیرون نمی رفت و به کارهایم می رسید. هنوز هم مدیون کمک ها و بزرگواری های او هستم.

    در این مدتی که مشهد بودید، شهید اندرزگو فعالیت هم داشت ؟

    بله ! حداقل هر یک ماه، سه چهار بار به تهران می آمد یا به شهرهای دیگر می رفت و اسلحه جا به جا می کرد و یا قول و قرارهای سیاسی داشت. در این چند سال، یک سفر به لبنان داشت برای آوردن اسلحه و یک سفر هم به مکه، که این سفرها طولانی بودند. سفر لبنان چهار ماه طول کشید. آن ر وزها فرزند آخرمان دو ماهه بود که رفت. وقتی برگشت بچه شش ماه شده بود. می گفت در مکه هم که بود، به جای دویست نفر کار می کرد.

    ایشان شما را در جریان کارهایش قرار می داد؟

    به طول کلی، یک چیزهایی می گفت، وقتی تعقیبش می کردند یا می خواست اسلحه ای را جا به جا کند، می گفت، «دعا بخوان...» خودش هم دعا می خواند و اسلحه را در یکی از همین زنبیل های معمولی می گذاشت یا یک سبد در دار داشت که اسلحه را می چید زیر آن و رویش چیزهایی می گذاشت. درباره این جریان مقام معظم رهبری، خاطره ای را برای پسر بزرگم سید مهدی که الان روحانی است، گفته اند. ایشان نقل می کنند، «یک روز شهید اندرزگو را در بازار مشهد دیدم. با ایشان سلام و علیک کردم، ولی دیدم با چشم و ابرو به من اشاره می کند چرا این موقع با من سلام و علیک می کنید و فهمیدم که نباید با ایشان حرف می زدم. خیلی دلم سوخت. چون دیدم بچه هایش را ترک موتور گذاشته. به او گفتم، «اگر با مأموران ساواک درگیر بشوی، این بچه از بین می روند. من دلم برای بچه ها می سوزد. چرا اینها را با خود می آوری؟» یک بار هم نقل کردند که، «من شهید اندرزگو را دیدم که دو تا سبد در دست داشت. به من گفت، «این سبدها را نگاه کن، مرغ و جوجه گذاشته ام.» نگاه کردم، دیدم یک خروس داخل یکی از سبدهاست.» شهید اندرزگو به شوخی، به آقا گفته بود، «تا به حال دیدید خروس تخم بگذارد؟» ایشان پاسخ داده بودند،‌«نه !» گفته بود، «می خواهید ببینید؟» در سبد را کنار زده و زیر پای خروس، یک اسلحه را به ایشان نشان داده بود.

    در این جابه جایی اسلحه ها، شما هم ایشان را در مشهد همراهی می کردید؟

    چند بار این کار را کردم ؛ البته به پیشنهاد خودش. یک بار به من گفت، «می خواهم اسلحه ببرم تهران. شما همراه بچه ها تا راه آهن همراه من بیایید. با سه چهار تا بچه کسی به من شک نمی کند.» من بچه ها را مرتب کردم و به دنبالش تا راه آهن رفتیم و بدرقه اش کردیم و رفت تهران.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  11. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  12. #6
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    حفظ روحیه و خویشتنداری برای شما در آن شرایط مشکل نبود؟

    من می دانستم که زندگی خاصی دارم. فراری بودن مان را می دانستم. در افغانستان هم که یک هفته در یکی از روستاها مهمان کدخدا بودیم. او طویله خانه اش را تمیز کرده بود و داده بود به ما. آن روز به کدخدا چند نفری که می خواستند برای ما گذرنامه بگیرند، گفته بود، «من تیر خلاص را به حسنعلی منصور زدم و فرار کردم.» من می دانستم با چه کسی زندگی می کنم. ولی با همة این حرف ها، فکر می کنم آیا مشی را که در آن روزهای فرار، در کنار آن شهید داشتم، الان ندارم. بعد از شهادت ایشان، آن آرامش را از دست دادم. شاید به خاطر این که ارتباطش با معصومین زیاد بود و این آرامش به من هم منتقل می شد. آن روز هم که چند سلاح کمری را پیچیدم دور کمرم از زابل به طرف مشهد حرف کردیم، آرامش من بیشتر از الان بود که در این اتاق نشسته ام و دارم حرف می زنم. اصلا دلم ناآرام نبود. وقتی می گفت، «می دانم حضرت زهرا (س) مادرم کاری می کند.» من فکر می کردم واقعا حضرت زهرا (س) آنجا ایستاده است.

    شهید اندرزگو درباره ترور شاه طرح هایی داشت. شما با خبر بودید؟

    آن روزها، ما یک تلویزیون کوچک داشتیم که الان هم داریم. منتهی مأموران ساواک آن را شکسته اند.آن را به یادگار نگه داشته ام. یک روز ایشان اخبار ورود کارتر به ایران را از تلویزیون تماشا می کرد. من هم کنار ایشان نشسته بودم. پرسیدم، «پس چرا این پهلوی را نمی کشی ؟ چرا هیچ اقدامی دربارة نابودی این آدم نمی کنی ؟» جواب داد، «من شش ماه تمام روی طرحی زحمت کشیدم. برنامه تنظیم کردم، ولی حاصل کار من لو رفت. برای همین نتوانستم پهلوی را از بین ببرم. حالا شش ماه دوم را شروع کرده ام و دارم کار می کنم. این پهلوی را یا با دست خودم از بین می برم یا با خون خودم.» همان شب، یک بار دیگر که تلویزیون همین خبر را پخش کرد، شهید اندرزگو یک دفعه برگشت و به من گفت، «می بینی! یک روزی جمهوری اسلامی می شود. اوایل جمهوری اسلامی، یعنی همان سال های اول، همه مردم مورد امتحان خدا قرار می گیرند. همه مردم از عالم تا آدم عادی.»

    شهید اندرزگو کلمه «جمهوری اسلامی» را می گفت یا «حکومت اسلامی» ؟

    قشنگ می گفت، «جمهوری اسلامی. یک روزی جمهوری اسلامی می شود. اوایل مردم مورد امتحان قرار می گیرند. آقای خمینی به ایران تشریف می آورند.» پیشگوئی هایی می کرد که من امروز آنها را به چشم می بینم. ولی آن روزها، این حرف ها را خیلی جدی نمی گرفتم. حتی کی بار گفت، «آقایی به نام ید علی رئیس جمهور می شود.» چون نام خودش هم سید علی بود، گفتم، «نکند خودت می خواهی رئیس جمهور شوی؟» جواب داد، «نه ! من آن موقع نیستم. مسئولیت من خیلی سنگین است.»

    ایشان از لبنان اسلحه آورده بودند؟

    بله ! می گفت، «من یک سری اسلحه وارد کرده ام که از پشت بام خانه مان می توانم خیابان تهران را ببینم. وقتی شاه می آید مشهد، قشنگ می توانم او را بزنم. یک اسلحه ای وارد کرده ام، این طوری است...» همه اش شور بود. یکپارچه قد علم کرده بود که سلطنت پهلوی را سرنگون کند. ایشان آن قدر برای ساواک اهمیت داشت که حتی روزهایی که مبارزات مردم اوج گرفته بود بعد از پانزده سال هنوز به دنبال او بود.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  13. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  14. #7
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    از شهادت ایشان، چگونه مطلع شدید؟

    شانزدهم ماه مبارک رمضان سال 1357 بود که شهید اندرزگو آمد تهران. روز نوزدهم در خیابان سقاباشی به کمین ساواک افتاد و به شهادت رسید. ایشان آن روز تلفنی با من صحبت کرد. تلفن خانه ما هم کنترل می شد. ساواک هم شبانه به خانه ما ریخت. یعنی از در و دیوار بالا آمدند. من بیشتر شبها آیه الکرسی می خواندم. شهید اندرزگو گفته بود، «اگر این آیه را بخوانی، هیچ اتفاقی نمی افتد. هر کس هم بخواهد شب بیاید، می رود و روز
    می آید. لازم نیست تو بترسی.» آن شب من آیه الکرسی را خواندم و خوابیدم. صبح که شد، دیدم ساواکی ها آمدند. بعد فهمیدم همان شب ساواکی داشتند از در و دیوار خانه بالا می آمدند که همسایه ها می بینند و می گویند، »این بده خدا که شوهرش همیشه مسافرت است. زن جوان را با چهار تا بچه می گذارد و می رود. حالا هم دزدها دارند از دیوار خانه شان بالا می روند.» همسایه ها داد و قال راه می اندازند و ساواکی ها هم می روند و صبح می آیند. اول وقت ساواک خانه را محاصره می کند. من نمی دانستم دیشب در خیابان سقا باشی تهران چه اتفاقی افتاده است. از شهادت ایشان بی خبر بودم.

    بعد از محاصره خانه، ساواک چه کرد؟

    چند مأمور مرا به کوی طلاب آوردند. آنجا یک قطعه زمین داشتیم.آنان خیال می کردند که ما در این زمین اسلحه دفن کرده ایم. چیزی آنجا نداشتیم. شهید اندرزگو به من گفته بود، «من همه وایل را می گذارم دم دست که اگر ساواکی ها ریختند خانه، شما را اذیت نکنند، دیوارها را خراب نکنند. ایشان یک جاسازی هایی کرده بود که همه آنها را درآورد و ریخت توی کارتن و گذاشت کنار جاکتابی. وقتی ساواکی ها آمدند، هم بی سیم و هم اسلحه ها را بردند. چند رادیوی کوچک هم بود.

    شهید اندرزگو از رادیوها استفاده خاصی می کرد؟

    بله! ایشان به بحث تبلیغ اهمیت می داد. شاید جزو معدود روحانیونی بود که در خانه تلویزیون داشت. می گفت، «باید علمای ما تلویزیون داشته باشند و برنامه هایش را ببینند و متوجه شوند که دشمن با چه شیوه هایی دارد اسلام را از دست ما می گیرد.» یک روز ایشان به من گفت، «من با این رادیو می روم توی بیابان و علیه شاه صحبت می کنم.» گفتم، «چطوری؟» یک حرفهای فنی زد که من سر در نیاوردم. به من سفارش می کرد که موج های مختلف رادیو را بگیرم، ببینم صدایش شنیده می شود یا نه ؟ دو، سه رادیوی کوچک هم برایم آورد. می گفت، «من خیلی صحبت می کنم. باید جوانان بیدار شوند. این دستگاه رادیویی مرا جوانان دوست دارند و می گیرند.»

    چند روز بعد شما را به تهران آوردند؟

    سه روز بعد. اصلا اجازه نمی دادند حتی برای خرید چیزهایی که لازم داشتیم،از خانه خارج شویم. با بلندگو توی کوچه اعلام کرده بودن هر کسی به این خانواده آذوقه برساند یا چیزی به آنان بدهد، دستگیرش می کنیم. همسایه های آن کوچه هم ترسیده بودند و جلو نمی آمدند و هر چه هم در خانه داشتیم شهید اندرزگو خرید بود. روز روشن ماه مبارک رمضان، ساواکی جلوی چشم ما می خوردند و من در این روزها، بچه ها را با چند تا سیب که برای ما مانده بود، نگه داشتم.

    در این چند روز، شما عکس العملی به این شرایط نشان ندادید؟

    آن روزها من سر نترسی پیدا کرده بودم. در حالی که هلیکوپتر بالای حیاط خانه مان می چرخید و سر تاسر کوچه محاصره بود، گفتم، «این طور نمی شود که من دست روی دست بگذارم و اینها محاصره ام کنند. من باید بروم حرم امام رضا(ع)، چون ما پناهنده امام رضا(ع) هستیم.» شهید اندرزگو این جمله را بارها گفته بود. حتی در زابل. بلند شدم دست چهار تا بچه را گرفتم و آمدم به حرم آقا. گفتم، «باید با آقا حرف هایم را بزنم.» کوچه سرتاسر محاصره بود. ساواکی ها کاری به من نداشتند. خیال می کردند می خواهیم جایی برویم که آنان می توانند کسی راهم دستگیر کنند؛ ولی من آمدم بالای سر آقا در حرم مطهر نشستم. به بچه ها سفارش کردم کاری به کار من نداشته باشند و شروع کردم به داد زدن. می دانستم چند ساواکی هم به دنبال من آمده اند به حرم و مراقبم هستند. من هم حرف هایم را بلند بلند گفتم.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  15. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  16. #8
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    چیزی از آن حرف ها به یادتان مانده؟

    بله ! بلندداد می زدم، «ای امام رضا! دشمن در خانه من نشسته است. مگر ما غیر از راه شما، راه دیگری رفته ایم؟» چادرم را کشیده بودم روی صورتم. طفلک بچه هایم جیک نمی زدند. آن روزها یکی هفت ساله بود، یکی پنج ساله، یکی چهارساله. یک هفت ماهه هم توی بغلم بود. حسابی حرم را گذاشته بودم روی سرم. دادم می زدم، «ای حضرت رضا! دشمن ها با ما چه می کنند؟ آخر من چه کرده ام با چهار تا بچه کوچک که دشمن این طور بریزد به خانه من و این مصیبت ها را سر ما بیاورد ؟» بلند بلند این حرف را می زدم. بعد از یکی، دو ساعت انگار کسی مرا از حرم بیرون آورد. آمدم خانه مان. احساس کردم خیالم آن قدر راحت است که حساب ندارد.

    تعداد مأموران ساواک که در خانه شما بودند، یادتان مانده است؟

    حدود پانزده نفر توی خانه بودند و عده ای هم بیرون. آن ها مرا وسط اتاقی نشانده بودند و خودشان هم دور تا دور اتاق ها یا نشسته بودند یا قدم می زدند. اصلا اجازه نمی دادند از این اتاق به ان اتاق بروم. حتی وقتی می خواستم بچه ها را به دستشویی ببرم، می آمدند و جلوی در توالت می ایستادند. شب آخر از آنان خواستم که بروم توی اتاق بچه ها و کنارشان بخوابم. بچه ها در این چند روز خیلی کلافه شده بوند.

    اجازه دادند؟

    بله ! رفتم توی اتاق بچه ها. خیلی خسته بودم. ساواکی ها از صبح تا شب از من بازجویی می کردند. بچه کوچکم را خواباندم به یاد بعضی از حرفهای شهید اندرزگو افتادم که از معجزه ائمه برایم تعریف می کرد و من در آن لحظه ها باور کردم که ائمه مراقب من و بچه هایم هستند. در همین فکر و خیال بودم و ساعت حدود دوازده شب بود که یک دفعه صدای عجیب و غریبی از بیرون خانه آمد. انگار یک لشکر پشت در حیاط همهمه می کردند، زنگ در حیاط را می زدند، در حیاط را که بزرگ و آهنی بود می کوبیدند، طوری که انگار می خواستند در را از جا بکنند. ساواکی ها با عجله آمدند توی اتاق من و بچه ها و با ترس و لرز گفتند، «اینها کی هستند که ریخته اند پشت در؟» گفتم، «من کسی را اینجا ندارم. من جز حضرت علی و خدا هیچ کس را ندارم.» ساواکی ها به من فحش دادند و گفتند،«تو دیوانه ای! تو دیوانه شده ای.» در اتاق را بستند و رفتند. تلفن زدند. بی سیم زدند. و گفتند، «عده زیادی آمده اند پشت در. اینها کی هستند؟» و جواب شنیدند که، «مأمورم دم در حیاط نشسته است. احدی در کوچه نیست. فقط مأموران ما هستند. شما اشتباه می کنید.»

    در این شرایط عجیب شما چه عکس العملی داشتید؟

    یادم هست اولین جمله ای که زیر لب گفتم این بود،‌«یا علی! دوباره اینها را بلرزان.» واقعا ان شب دل من شکسته بود. گفتم،«این حادثه فقط به حاطر این است که دنباله رو دین جضرت علی هستیم و چیز دیگری نبوده است. چرا باید این ساواکی ها با یک زن غریب و چهار بچه این رفتار را داشته باشند. بیایند منزل من و این قدر ظلم کنند.» خیلی دلم شکسته بود. به حضرت علی گفتم، «دوباره تن اینها را بلرزان که من و بچه هایم را لرزانده اند.» ساعت حدود یک شب بود که دوباره این همهمه و در زدن ها شروع شد. ساواکی ها اسلحه هایشان را مسلح کردند و پا برهنه دویدند طرف در حیاط. در حیاط را باز کردند، ولی هیچ کس نبود. از مأمورها توی کوچه پرسیدند.آنان هم گفتند، «غیر از ما کسی توی کوچه نیست. ما همه اش مراقب هستیم. کسی هم در حیاط نیامده است.»
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  17. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  18. #9
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    ساواکی ها خانه شما را کی ترک کردند ؟

    صبح همین شبی که داستانش را برای شما گفتم. اول صبح آمدند و گفتند، «امضا بدهید که ما با شما کاری نداشته ایم.» نامه ای آوردند که امضاء کنم. به آنان گفتم، «بروید خدایتان را شکر کنید که دیشب تا صبح زنده مانده اید.» گفتند، «این چه حرفی است که می زنی؟» جواب دادم، «بروید! بعدها درباره اش فکر کنید که من به شما چه گفتم و شما چرا زنده مانده اید. این نامه را خودتان امضا کنید که سلامت ماندید.»

    آنان جوابی هم داشتند؟

    فقط بددهنی کردند. البته برای من مهم نبود. آنان رفتند و یک ماشین آوردند و گفتند، «می خواهیم شما را ببریم.» من هم آماده شدم. بچه هایم را هم آماده کردم. تابستان بود و هوا خیلی گرم. من اصلا حواسم نبود برای بچه لباس مناسب بردارم که اذیت نشوند. وقتی نشستم توی ماشین، حال بچه ها از گرما به هم خورد. ساواکی ها ما را آوردند. آمدیم سر کوچه و من چند تا ماشین دیدم که کنارشان تعدادی کماندو ایستاده بودند. محله کاملا در محاصره بود. ما را سوار یک پیکان آبی رنگ کردند و چقدر برای من سخت بود که توی ماشین، مردهای نامحرم باشند. مخصوصا این طور برای ما سخت می گرفتند که عذاب بکشیم.

    با همین ماشین آمدید تهران؟

    نخیر! وقتی رسیدیم به یک میدان، ساواکی ها گفتند، «به جایی نگاه نکن! از این ماشین برو توی آن ماشین.» یک لندرو بود. به همراه بچه هایم رفتیم داخل لندرو. سه مأمور هم از تهران آمده بودند که آنان هم سوار شدند و حرکت کردیم به طرف تهران. در راه هم به من سخت گذشت. چون بچه کوچک داشتم و باید لباس زیرش را عوض می کردم.

    آیا بین راه نگه داشتند تا غذایی بخورید یا به بچه ها برسید؟

    یک بار نگه داشتند. قهوه خانه تمیزی نبود. من هم لباس بچه ها را عوض کردم. بعضی از لباس ها را شستم و انداختم روی لندرور تا خشک شود. بچه هایم آن قدر کوچک بودند که نمی توانستند خودشان را کنترل کنند. حتی پسر بزرگم نمی توانست مراقب کوچک تر از خودش باشد که من به دو تای دیگر برسم. مجبور بودم به هر چهارتاشان با هم برسم و نمی دانم خدا چه صبر و حوصله ای به من داده بود. ساواکی ها هم دور یک میز نشستند و برای ما هم سفارش غذا دادند.

    شما را آوردند تهران ؟

    شب رسیدیم آمل. من تابلو «به شهر آمل خوش آمدید» را دیدم. آمدیم ساواک آمل که لب جاده بود. شب را به همراه بچه هایم در یک سلول انفرادی گذراندم. شب هم دو، سه تا ساواکی می آمدند و می گفتند، «چرا نخوابیدی؟»من هم می گفتم، «بچه کوچک دارم و نمی توانم بخوابم.» صبح بعد از نماز حرکت کردیم و به طرف تهران.»

    شما را به کدام زندان آوردند؟

    زندان اوین. بعد از هفت سال من تهران را می دیدم. نزدیک اوین بودم که رسیدیم، چشم مرا بستند. ساواکی ها با هم حرف می زدند. یکی از حرف هاشان این بود که، «الان این سربازها ما را می بینند و می گویند چرا اینها یک زن و چهار تا بچه را دستگیر کرده اند.» وسط راه یکی شان پیاده شد و رفت. دو نفر دیگر مرا آوردند و تحویل زندان دادند.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  19. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

  20. #10
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    از شما بازجویی هم کردند؟

    بله ! همان اول بازجویی ام کردند. بچه ها هم طفلک ها بلا تکلیف بودند. به همین خاطر، بی حوصلگی می کردند و این مسئله باعث اذیت و آزار اطرافیان هم شد. همان روز پدر و مادرم را خواستند که بیایند و بچه ها را ببرند. فقط بچه شیرخوارم پیشم ماند که البته شیرم خشک شده بود و این هم مشکل دیگری برای بچه و خودم بود. بچه ها را تحویل پدر و مادرم دادم و من همراه طفل شیرخوارم راهی سلول شماره 29 شدم.

    در بازجویی، متوجه حرف تازه ای شدید؟ مثل اینکه بدانید شهید اندرزگو به شهادت رسیده است ؟

    در بازجویی، حرف های معمولی بود. من هم متوجه نشدم که ایشان با زبان روزه و غریبانه در کوچه سقاباشی به کمین ساواک افتاده و شهید شده است. آنان هم به من نگفتند. من فکر کردم ایشان فرار کرده و رفته است. باورم نمی شد ایشان شهید شده است. چون خیلی زرنگ بود. زرنگی هایش را به چشم دیده بودم. همیشه به من می گفت، «من زنده به دست ساواک نمی افتم.»

    چه مدتی در زندان ماندید؟

    بازجویی از من حدود دو ماه طول کشید. هی می آمدند و مرا می بردند و سوال و جواب کردند؛ ولی الان یادم نیست که مدت زندانی من چند ماه طول کشید. یادم هست که برایم جانماز آوردند. دو، سه تا پتو آوردند که همه اش پر از شپش بود. بچه ام دایم گریه می کرد. گرسنه بود. یک شب سربازی آمد دم سلول و گفت، «چرا این بچه این قدر گریه می کند؟» گفتم،«گرسنه است. سلول هم تاریک است. این پتوها هم پر از شپش است. آدم بزرگ با این شرایط نمی تواند بخوابد. این طفل شیرخوار چطور بخوابد؟« سرباز سرش را پایین انداخت و رفت یک شیشه شیر پاستوریزه کوچک آورد. اول یک تکه نان آورد که پس دادم وگفتم، «این بچه که نمی تواند نان بخورد.» رفت و شیر آورد. به سرباز گفتم، «این بچه، اگر شیر را بخورد دل درد می گیرد.» سرباز گفت، «می روم کمی نبات می آورم.» و آورد. به من هم گفت، «به کسی نگویی که من اینها را برایت آوردم. من دلم برای این بچه می سوزد. خودم خانواده دارم. دلم می خواهد به شما کمک کنم.»

    به غیر از شما در سلول های دیگر هم زندانی بود؟

    یک مرد زندانی در سلول کناری بود که دایم او را می زدند و این زندانی هم از درد نعره می کشید. چند دقیقه ساکت می شد. دوباره او را می زدند و دوباره نعره هایش در سلول طنین می انداخت. تحمل آنچه می دیدم و آنچه می شنیدم، برایم دشوار بود. در همین شرایط دشوار،‌توسل به ائمه و یادآوری حرف های شهید اندرزگو که از آیات و احادیث بود، برای من آرامش و تسکین به همراه داشت. ایشان یک بار به من گفته بود، «اگر اسیر اینها شدی، بگو، «اللهم العن علی هارون و المأمون و الپهلوی ملعون.» آزاد می شوی. باید اینها را پهلوی هارا لعن کرد. این ذکر را روزی صدبار بگو.» من هم در زندان اوین واقعا از صبح تا شب همین ذکر را می گفتم.
    زندگی مردی با نام ها، چهره ها و خانه های گوناگون از زبان همسرش (شهید اندرزگو )

  21. تشكر

    شكوه انتظار (03-06-1390)

صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •