پشه ای که در بینی نمرود سرمایه دار رفت، سرباز ناتو بود! سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
پشه ای که در بینی نمرود سرمایه دار رفت، سرباز ناتو بود!
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3
  1. #1
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پشه ای که در بینی نمرود سرمایه دار رفت، سرباز ناتو بود!




    دلش شکسته. از چهره اش غم دارد می بارد. غم عالم. عروسکش را گذاشته روی پایش. فقط ۵ سال دارد، اما معنای جمله روی سربند سرخ پیشانی اش را خوب می داند. پدرش به او یاد داده و گفته؛ «لبیک یا خامنه ای» یعنی ایستاده می میریم برای «آقا»، حتی اگر جانباز ویلچری باشیم. حتی اگر فقط ۵ ساله باشیم. معصومه عاشق باباست و از شیشه پنجره دارد بیرون را نگاه می کند. زل زده به آسمان. با کسی حرف نمی زند. توی خودش است. بغض دارد. بعد از ۹ روز رهبر دارد می رود از شهرش. انگار که دارد جان می دهد. توی دلش می گوید؛ چه کار کرده ای با دلم، خامنه ای؟ کاش می شد نروی. کاش بیت رهبری در شهر ما بود. بروی، هیچ نمی گویی که آواره می کنی دل ما را؟!… های های می زند زیر گریه. چشم معصومه، حالا شده بخش کوچکی از اشک هایش. خیس خیس. ناز ناز. پدر دختر کوچک قصه ما چرخ ویلچرش را می چرخاند طرف پنجره و به معصومه می گوید: چی شده دخترم؟ معصومه جواب می دهد: خودت که می دانی بابا، و بعد می گوید: دلم گرفته. امروز «آقا» از شهر ما می رود. کاش می شد با دستان کوچکم نگه می داشتم هواپیما را و به خامنه ای می گفتم: دوستت دارم. دوباره که می خواهد حرف بزند، گریه امانش نمی دهد. اشک، زبان عشق است، وقتی که هوای دل بهاری است. پدر که اینک خودش هم دارد گریه می کند، ناز می کند دخترش را و می گوید؛ دخترم! نگهدار خامنه ای کیست؟! اگر گفتی؟! معصومه جواب می دهد: ابالفضل علمدار. بعد پدر به معصومه می گوید؛ حالا وقت خواندن چیست؟ می خندد و می گرید و می گوید: همان که دیشب یادم دادی؟ پدر می گوید: همان. دخترک می خواند: «تو طبیب دل بیمار منی، سید و سرور و سالار منی؛ تن من شعله ور از آتش عشق، تو شفای تن تبدار منی؛ مهر سوزان، نظری کن به قمر، که به راه تو ز جان کرده گذر؛ مادرم گفته غلامت باشم، خادم درگه مامت باشم؛ گفت در بستر اندوه، پدر، که فدایی قیامت باشم؛ هان! که اندر حرمت یاری نیست، از چه هنگام وفاداری نیست؛ کودکان از عطش افروخته اند، چشم امید به من دوخته اند؛ بس که گفتند عمو تشنه لبیم، به خدا قلب مرا سوخته اند؛ آه شان تاب و توانم برده، دل سقای تو را آزرده؛ عاشقم، عاشق دیوانه منم، گرد طفلان تو پروانه منم؛ آن که صبرش ز جفاهای عدو، شده لبریز ز پیمانه منم؛ بر سر عشق تو پیمان بستم، که نهم بر سر راهت دستم». این را که می خواند، به پدرش می گوید: تو برای چه داری گریه می کنی بابا؟! تو که در جنگ، جانبازی کرده ای چرا؟! پدر زمزمه می کند؛ «چو میوه داد فراوان، درخت بشکند از بار، ثمر چو داد نهالم، چه غم اگر که شکستم؛ دو دست من ثمرم بود و پیش پای تو افتاد، خجل ز هدیه ناقابلم به پیش تو هستم» و بعد قطرات اشک را از گوشه چشمانش پاک کرد و گفت: در راه خمینی، جانباز شدم، اما در راه خامنه ای، دوست دارم شهید شوم. دخترم! برو عکس های جبهه را بیاور، مگر شهدا آرام مان کنند؛ با خودش برد دل ما را «آقا». صفایی داده بود به کرمانشاه ما. برو دخترم!
    پشه ای که در بینی نمرود سرمایه دار رفت، سرباز ناتو بود!
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  2.  

  3. #2
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض




    ۱۱ سپتامبر، فیلم بود، اما اسکار را باید ابتکار کرد و به مردم آمریکا داد. ستاره های پرچم آمریکا این روزها به جای هالیوود دارد در خیابان های واشینگتن می درخشد. هیچ جلوه ای، ویژه تر از سکانس چادرنشینان معترض نیست. سینمای مستند، گند زده به هالیوود. این روزها در خیابان های آمریکا، جلوی چشم جمهوری اسلامی، این پرچم اسرائیل است که به آتش کشیده می شود. بگذار بشود! با فتوشاپ هم نمی توان چنین تصاویری درآورد. کامپیوترهای پنتاگون، بدتر از سرهنگ سبز، هنگ کرده اند. جنبش «تسخیر وال استریت» عنوان قلمبه سلمبه ای است. خودمانی اش می شود «مرگ بر آمریکا». دنیا پیوسته به شعار ما. شعار اول انقلاب ما. شعار ۳۰ سال پیش ما. ناراحت باش، جناب اوباما! آمریکا امروز باید از دست ملت خودش هم عصبانی باشد و از این عصبانیت بمیرد. انقلاب اسلامی استاد یارگیری نامحسوس است، ولی ما مگر به مردم چند کشور دنیا می توانیم ساندیس بدهیم؟! سپاه قدس چند نفر نیرو دارد؟! اعضای فعال بسیج چند نفرند؟! لباس شخصی ها در قلب وال استریت چه کار می کنند؟! این دیگر چه گروه فشاری است؟! مردم تهران به کرمانشاه رفته اند یا آمریکا؟! اوباما کیست؟! آمریکا کجاست؟! مردم کرمانشاه نشان دادند ۲۰۰۰ سال بعد از فتنه ۸۸ هم آرم مقدس «الله» از پرچم ۳ رنگ و قشنگ جمهوری اسلامی نمی افتد، اما با آل علی هر که درافتد، چرا! نتانیاهو دشمن خامنه ای است، پوزه اش را به خاک می مالیم. چرخ ویلچر بابای معصومه هنوز می چرخد. «الی بیت المقدس» همچنان ادامه دارد. معصومه عضو فعال سپاه قدس است و گریه های مقدسش عضو فعال بسیج. سپاه قدس خامنه ای، تمام ملت ایران نیست، بلکه تمام آن جغرافیایی است که «امام خامنه ای» می خوانندش. معصومه ۵ ساله هم عضو سپاه قدس خامنه ای است، اما هر کجای جهان اسلام، مسلمان آزاده ای باشد، خامنه ای آنجا هم بسیجی دارد. جوانانی که در مصر، سفارت رژیم اشغالگر را فتح کردند، موشک های وظیفه شناس جمهوری اسلامی اند. هر کلمه از ابیات آیات، موشک وظیفه شناس جمهوری اسلامی است که مثل نی ساندیس، دقیقا در چشم اوباما فرو می رود. این روزها پرچم خیلی از کشورها باید عوض شود. برلوسکونی باید برود. پرچم روباه پیر باید عوض شود. سرود ملی یونان را ملت ارسطو باید بسرایند. این پرچم عوض کردن را هم ما به دنیا یاد داده ایم. پرچم لیبی هم عوض شد و مثل پرچم ما ۳ رنگ شد و سرهنگ سبز به درک واصل شد. مرگ قذافی کار ناتو نبود. ناتو خودش در شرف تعویض است و هنوز با نظام فروپاشیده قذافی، قرارداد نفتی دارد. تونی بلر، سگ دست آموز بوش با دیوانگی های قذافی عکس یادگاری دارد. چادر قذافی بوی نفت می دهد. بوی سران نظام سرمایه داری. بوی گند جوراب سارکوزی. بوی ادوکلن خانم رایس. کروکی قتل قذافی را درست باید کشید. بگذار بگویند ناتو قذافی را سرنگون کرد. اصلا آن پشه ای هم که رفت در دماغ نمرود سرمایه دار، سرباز ناتو بود! شاه را هم ناتو سرنگون کرد! ۲۲ بهمن کار ناتو بود! پوزه صدام را در «الی بیت المقدس» ناتو به خاک مالید! کربلای ۵ کار ناتو بود! ۹ دی هم مثل ۲۳ تیر کار ناتو بود!! سمفونی کرمانشاه کار ناتو بود!!! حالا باید به نظام سرمایه داری قاه قاه بخندیم! ناتو اگر عرضه داشت، صدای شهروندان اروپایی را خفه می کرد. ستاره های روی دوش ژنرال پترائوس، قلابی است. «پیتر مقدس» نجس از آب درآمد. اوباما باید دوباره عوض کند رئیس سیا را. وزیر دفاعش را. وزیر خارجه اش را. حتی خودش را. آمریکا دیر بجنبد، مجسمه آزادی هم به جنبش تسخیر وال استریت می پیوندد. آمریکا باید سربازانش را از عراق و افغانستان فرابخواند پشت در اتاق بیضی. کار از دست بادی گاردها در رفته. از «نیل تا فرات» را نخواستیم؛ صندلی خودتان را بچسبید! الان مسئله امنیت ملی آمریکا را کلمات شعر آیات القرمزی تعیین می کند! بخوان خواهرم! بخوان! سرود ملی بحرین، سروده های توست، اما در سرود ملی اتاق بیضی، جایی برای صدای اعتراض شهروندان آمریکایی نیست. این روزها جهان شده یک دهکده کوچک، اما نه آن طور که آقای مک لوهان می خواست. آقای فوکویاما! این تازه آغاز تاریخ است! چرا حاضر نمی شوی با نوجوانان ۱۴ ساله بحرینی در فیس بوک مناظره کنی؟! در گوگل پلاس؟! در توئیتر؟! در اتاق چت روم؟! اصلا هر کجا که تو بگویی! می دانی! فضای سایبر هم از دست تان در رفته! مثل فضای خیابان های ایالات سابق بر این متحده! اصلا پدر و مادر تو نباید با هم وصلت می کردند! من به جای آقای دوربینی بودم، برای دیده شدن، به جنبش تسخیر وال استریت می پیوستم. ما در ۱۳ آبان بخشی از خاک آمریکا را اشغال کردیم که هنوز هم پس نداده ایم به کاخ سفید. سفیر آل سعود، خر کیست؟! ما خود خود خود ابلیس را نشانه گرفته ایم. فرمانده کل قوا خبره آرایش نظامی است. دشمن شکنی را از «عموعباس» یاد گرفته. از عبد صالح خدا. ملک عبدالله اشکالش این است که عبدالله نیست. عبد شیطان سابق بر این بزرگ است! بنده سرهنگ اوباما! زور آمریکا به جمهوری اسلامی نمی رسد. به ما پیوسته جنبش تسخیر وال استریت. اوباما باید سپر ضد موشکی را بالای سر چادر چادرنشینان آمریکایی نصب کند، اما برادر ارتشی! چرا برادرکشی؟! خطر در بیخ گوش اتاق بیضی احساس می شود. پشه رفته در دماغ هیلاری کلینتون! حالا از اردوگاه دشمن، صدای دوست می آید و مردم آمریکا، حتی خیابان های منتهی به منهتن را میدان التحریر می خوانند، اما «التحریر» یعنی «آزادی». یعنی لوازم التحریر مشق شب سال های اول انقلاب اسلامی که می سرودیم؛ «این بانگ آزادی، کز خاوران خیزد». آقای هاشمی باید نگران بی اعتمادی مردم آمریکا به اوباما باشد. اوباما هم مثل بعضی ها «بحران محبوبیت» دارد. لندن و دبی و حتی کویت که دیگر خیلی هم کویت نیست، برای دکتر شدن «م. ه» جای امنی نیست! «م. ه» باید از سرنوشت آقازاده های قذافی درست عبرت بگیرد. آقای هاشمی باید نگران جنگ تمام دنیا حتی بچه کانگوروهای استرالیا با نظام اشرافیت باشد. بین المللی شده عدالت طلبی، جناب عالیجناب! ببین چه کرده ای، که وقتی حرف می زنی، حتی این خاتمی هم می گوید: مردم، حرف های فلانی را قبول ندارند؛ بهتر است ایشان چیزی نگوید!! آقای هاشمی! مردم به نظام اعتماد دارند، به شما ندارند. اگر تبلور اعتماد مردم به جمهوری اسلامی در «سمفونی کرمانشاه» مشاهده شد، پس مدعی العموم باید شکایت کند از آقای هاشمی. مدعی العموم باید طرفدار عموم ملت ایران باشد. آقای هاشمی دارد در روز روشن توهین می کند به این ملت، تا باز هم کلید بزند پروژه تشکیک در انتخابات را. کجایی مدعی العموم؟! هر فرد که در جمهوری اسلامی پروژه تشکیک در انتخابات را کلید بزند، سمفونی کرمانشاه نشان داد که مجرم فتنه گر است. کجایی مدعی العموم؟! آقای خاتمی باید متاسف باشد که علی عبدالله صالح در فتنه ۸۸ از سران فتنه حمایت کرد. همان پول آل سعود که امروز به کار کشتن شیعیان بحرین می آید، دیروز رفت در جیب آقای خاتمی. ما تسلیت عرض می کنیم اوضاع امروز کاخ سفید را به سران فتنه. ما جنگ دنیا با نظام سرمایه داری را به پدر معنوی حزب کارگزاران تسلیت عرض می کنیم، اما شریک غم اشراف نیستیم. ما شریک عدالت طلبی جهانیم. کدخدای دهکده جهانی، آمریکا نیست. آمریکا سرش شلوغ است. وقت نمی کند جهان را اداره کند. «پایان آمریکا» پایان تاریخ نیست؛ آغاز تاریخ است. در این تاریخ هم «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند». ملت ایران از این شعار خوشش می آید. ما از سران فتنه عبور کرده ایم؛ این را اوبامایی باید بداند که همین طور اگر جلو برود، عن قریب است از جرج دبلیو بوش، در منفور بودن پیشی بگیرد. مردم در هیچ کجای جهان به سرمایه داری و اشرافیت اعتماد ندارند. آقای هاشمی! شما که قصد ندارید علیه رای همه دنیا، نامه سرگشاده بنویسید؟!
    پشه ای که در بینی نمرود سرمایه دار رفت، سرباز ناتو بود!
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  4. #3
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض




    راستی! معصومه هنوز هم دارد گریه می کند در فراق «آقا». نسبت این ملت به انقلاب اسلامی و سیدعلی حسینی خامنه ای، اصلا در مقوله اعتماد و اعتقاد نمی گنجد. آمریکا و اسرائیل و سران کفر و فتنه و نفاق خوب می دانند که یک تار، از تار و پود چفیه رهبر ما، سرخ ترین خط قرمز ماست. ما از موشک های جمهوری اسلامی هم وظیفه شناس تریم. انتخابات از سمفونی کرمانشاه، آزادتر هم می شود؟! گیرم که معصومه های نوجوان رای نمی توانند بدهند، جان که برای رهبر می توانند. ما در حسینی بودن، به رهبرمان رفته ایم. وقتی خامنه ای، بر قلب این ملت حکومت می کند، ما مهمتر از آزادانه رای دادن، آزادانه جان می دهیم برای «آقا». رهبر ما سیدی از تبار حسین است. خاک کربلا موضوعیت دارد برای ما. ام القرای جهان اسلام، دقیقا همان جایی است که قلب نازنین علمدار علوی تبار انقلاب اسلامی می تپد. معصومه جان! گریه کن، حق داری. این فقط اشک است که می تواند عشق را تسلی دهد. تو آیه شعر آیاتی. معلم شعر آیاتی. تو مفهوم مقدس «امام خامنه ای» را جا انداخته ای در زبان جهان اسلام. «آقا» به تو افتخار می کند. دل خامنه ای هم برای تو تنگ می شود. برای کرمانشاه. گیلان غرب. پاوه. کنگاور. آن مادربزرگ جانباز ۷۰ درصد. حتی برای لبخند احمد عزیزی. تو با اشک های آزادانه ات و نازنازانه ات، داری خط می دهی و خط و نشان می کشی. اوباما حریف عشق تو به «آقا» نمی شود. حالا من می خواهم به تو یک شعر یاد بدهم. یک شعر ناب عاشورایی. این را بخوان و زمزمه کن و حفظ کن، خطاب به رهبر انقلاب. بخوان معصومه. می شنود صدایت را خامنه ای… «بسوزان سینه و جان و دل من، فدا گردد به عشقت حاصل من؛ به من ده راه آزادی از هجر، و گر نه هجر گردد قاتل من؛ برانی گر مرا از درگه لطف، بماند تا قیامت مشکل من؛ از این وادی جدا هرگز نگردم، که جز اینجا نباشد منزل من؛ دلم خندان شود چون غنچه گل، اگر لطف تو گردد شامل من؛ فدای خاک کویت ای مَه حُسن، وجود کوچک و ناقابل من؛ ترحم کن به من ای ماه مجلس، نگاهی بر دل چون بسمل من». روزنامه وطن امروز/ ۳۰ مهر ۱۳۹۰
    پشه ای که در بینی نمرود سرمایه دار رفت، سرباز ناتو بود!
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •