حرف های حساب جنبش اشغال وال استریت سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
حرف های حساب جنبش اشغال وال استریت
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 4 , از مجموع 4
  1. #1
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    kabotar. حرف های حساب جنبش اشغال وال استریت








    آیا جنبش «وال استریت را اشغال کنیم» به یک نیروی سیاسی تاثیرگذار تبدیل خواهد شد؟ من تردید دارم: این جنبش تا اینجای کار که طرفداران خود را در بیشتر مکان هایی که فعال بوده است از دست داده است. هوای سرد به این افت هواداران شتاب بخشیده است. جنبش قافیه را باخته است نه چون مسائلی که مطرح می کند مهم نیستند، بلکه در عوض چون اکثریت زیادی از آمریکایی ها و سایر کشورها، با گروه های اشغال کننده و با بیشتر مردمی که در حال اشغال هستند، توافق ندارند.

    من نظرات خود را درباره مسائل نابرابری که از سوی اشغالگران مطرح شده است متمرکز می کنم. نابرابری آمریکا در توزیع درآمد و نابرابری در بیشتر ملت های دیگر غربی، از انتهای دهه ۱۹۷۰ به این سو رشد زیادی کرده است. این رشد را می توان به دو دسته جدا کرد، رشد نابرابری درآمدها در عرصه تحصیلات و سایر طبقات مهارتی و رشد درآمد در راس توزیع درآمد. من با نابرابری مهارت ها شروع می کنم، چون بر اکثریت گسترده مردم بیشترین تاثیر را می گذارد.

    بیشتر شرکت کنندگان در اشغال وال استریت دانشجویان هستند و سایر اشخاص جوانی که به دانشکده رفته بودند خیلی راحت است که چندین روز و حتی مدت بیشتری را سر کلاس درس دانشکده حاضر نشوید . آنها درباره بیکاری «بالای» افراد دانشگاه رفته و نیز بار سنگین وام های دانشجویی شکایت داشتند. در عین حال افزایش زاید نابرابری درآمدها طی ۳۰ سال گذشته عمدتا به شکل رشد درآمد دانش آموختگان دانشگاهی درآمده است و دیگرانی با سطوح بالای مهارت نسبت به درآمد ردی های دبیرستانی، دیپلمه ها و سایرینی که مهارت های پایین تر دارند. اگر چه بیکاری در بین همه گروه های تحصیلی طی دوره رکود رشد می کند، طی این بحران بزرگ برای اشخاص دانشگاه رفته ابدا سریع تر از اشخاص بدون مدرک دانشگاهی رشد نکرده است و هنوز برای دانش آموختگان دانشگاهی پایین تر است. برای مثال در اکتبر ۲۰۱۱، نرخ بیکاری برای دانشگاه رفته ها زیر ۵ درصد بود در مقایسه با نرخ بیکاری تقریبا ۱۴ درصدی برای ردی های دبیرستانی.

    همچنین شکایت های اشغالگران درباره بار سنگین وام های دانشجویی برای اکثریت زیاد دانش آموختگان، پایه و اساس محکمی ندارد. نرخ بازده معمول تحصیل دانشگاه، خصوصا با مدارک سطح تحصیلات تکمیلی، از انتهای دهه ۱۹۷۰ به شدت بالا رفته است، قطعا به آن حدی که می تواند از وام های دانشجویی حتی بالا با نرخ بهره هایی که یارانه فراوان دولتی دریافت می کند پشتیبانی کند. آنهایی که واقعا مشکل دارند ردی های دبیرستانی هستند که نه فقط نرخ بیکاری بالایی داشته اند، بلکه درآمد واقعی پایین شان طی سی سال گذشته نیز کاهش یافته است، تندرستی ضعیف تری از سایرین، آتیه زندگی مشترک تیره و تار و دسترسی ضعیف به مالکیت خانه و سایر کالاهای لوکس مصرفی داشتند.

    جنبش اشغال و هر کس دیگری که نگران نابرابری درآمدها است باید بر نیاز به یافتن راه هایی تاکید کند که ردی های دبیرستانی و دیپلمه ها را تشویق کند پیشینه و عادات مطالعه مورد نیاز را پیدا کنند، به طوری که بتوانند و بخواهند به کسب تحصیلات دانشگاهی ادامه دهند. این وظیفه ای سنگین و البته ضروری است تا به شیوه ای موثر به کالبدشکافی رشد زیاد نابرابری درآمدی واکنش نشان دهند.


    حرف های حساب جنبش اشغال وال استریت

  2.  

  3. #2
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    سهم درآمدی ۱ درصدی بالایی در آمریکا از آغاز بحران بزرگ کاهش زیادی یافته است، اما هنوز بسیار بالاتر از دهه ۱۹۷۰ است. حقوق دریافتی نیز یک عنصر مهم از این درآمدهای خیلی بالا هستند، اما اینها حقوق و مزایای مدیران رده بالا شامل پردرآمدهای صنعت بانکداری و صندوق های بیمه و سایر مدیران پولی و شامل افراد پردرآمد در مشاغل پزشکی، حقوق، مشاوره و سایر حوزه ها هستند. براساس بررسی ماه نوامبر ۲۰۱۰ توسط باکیجا، کول و حیم (من مدیون استیو کاپلان هستم که این بررسی را به من یادآور شد)، بیش از ۶۰ درصد اشخاص در ۱ درصد بالایی توزیع درآمد در ۲۰۰۵ مدیران (غیرمالی)، مدیران عامل و ناظران، کارکنان پزشکی، قضات و اشخاص غیرمالی را شامل می شود که کارهای محاسباتی، ریاضیات یا مهندسی انجام می دهند.

    اگر چه در مجموع، من معتقدم که بیشتر اعضای ۱ درصد بالایی خدمات مفیدی به جامعه ارائه می کنند، با دغدغه «اشغالگران» و اعضای حزب چای (جنبش تی پارتی) درباره بیشتر طرح های نجات سهیم هستم. بانکداران ثروتمند و دیگران که ریسک های بزرگی پذیرفتند باید کاهش حقوق خیلی زیادتری را بپذیرند. من همچنین از الزامات سرمایه بالاتر برای بانک ها از آغاز رکود، خصوصا برای بانک های بسیار بزرگ طرفداری می کنم که اگر دچار مشکلات مالی شوند نجات داده خواهند شد.

    با همه اینها، نابرابری کلی درآمدی برای اکثریت گسترده اشغالگران و حامیان حزب چای مناسبت بسیار بیشتری داشته است تا درآمد مردان و زنان در راس بخش مالی. موثرترین روش برای اینکه آمریکا نابرابری کلی را کاهش دهد و به بیشترین تعداد از جوانان کمک کند یافتن روش هایی است تا نرخ دانش آموختگی دبیرستان و دانشگاه در بین آمریکایی ها را به سطحی برساند که سایر ملت ها از قبیل کره جنوبی و برخی ملت های اروپایی دست یافته اند و آمریکا را به جایگاه رهبری جهانی در دستاوردهای آموزشی برساند.


    حرف های حساب جنبش اشغال وال استریت

    رفتن دلیل نبودن نیست
    http://www.ayehayeentezar.com/galler...2332154524.gif
    در اوج نیزارهای پشیمانی ، به ابرهای سیاه و سرگردان که با من از یک طایفه اند سلام میگویم
    تو باور نکن اما من عاشقم

    رفتن دلیل نبودن نیست ...








  4. تشكر

    نرگس منتظر (28-10-1390)

  5. #3
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    پوسنر

    جنبش «وال استریت را اشغال کنیم» از چه چیزی به وجود آمده است؟ آیا این به معنای بازگشت آشوب دهه ۱۹۶۰ است؟ آیا این نسخه آمریکایی «بهار عربی» است؟ یا که از شورش های سال های اخیر فرانسه و انگلیس گرفته شده است؟

    من فکر می کنم فقط سه چیز روشن است: نخست اینکه انسان ها از هم تقلید می کنند و موفقیت شورش های عربی که چندین دولت را پایین کشید و سایرین را متزلزل ساخته است، عده ای را به تقلید از آنها به شکل های گوناگون واداشت (یک شرط لازم: «اشغال ها» کمترین خشونت را داشته است)؛ دوم رسانه ها و شبکه های اجتماعی هزینه سازماندهی فعالیت جمعی توسط غریبه ها را کاهش داده است؛ و سوم، رکود اقتصادی (که ما اکنون برای بیش از سه سال از هنگام بحران مالی سپتامبر ۲۰۰۸ با آن دست به گریبان بوده ایم) به تظاهرات خیابانی دامن زده است. (به «راهپیمایی اضافه حقوق» در واشنگتن به سال ۱۹۳۲ فکر کنید که توسط سربازان آمریکایی تحت فرماندهی مستقیم ژنرال مک آرتور که در آن زمان رییس ستاد مشترک ارتش بود در هم شکسته شد.)

    به گمانم که پلیس در بیرون راندن «اشغالگران» از پارک زوکوتی نزدیک وال استریت اشتباه تاکتیکی مرتکب شد. این درسی است که از دهه ۱۹۶۰ گرفته می شود. دستگیری، زدن تظاهرات کنندگان با باتوم، کشاندن زن هایی که جیغ می زدند به درون ون های پلیس و سایر کارها فقط خشم، عقده شهادت و غم خواری با تظاهرات کنندگان را به وجود می آورد. اشغالگران هم اشتباه کردند که فضاهای شهری را اشغال می کنند (به تقلید از مصری هایی که میدان تحریر در مصر را اشغال کردند) به جای اینکه در آن مکان ها راهپیمایی کنند. اشغال مکان ها باعث جذب مجرمان، گداها و بیماران روانی شد و شرایط غیربهداشتی نامناسبی ایجاد کرد.

    خودنابودسازی در شرف وقوع بود که هوای سرد در بیشتر بخش های کشور به آن شتاب بخشید، اگر که دستگیری ها فرآیند طبیعی نابودسازی را قطع نمی کرد. در نتیجه خطر فزاینده ای وجود دارد که اشغال ها جایگزین یک جنبش خواهد شد چگونه عملی می شود من نمی دانم (در ژانویه ۱۹۶۹، دانشجویان رادیکال ساختمان اداری دانشگاه شیکاگو را اشغال کردند. پلیس فراخوانده نشد و پس از دو هفته، رادیکال ها ساختمان را ترک کردند، تقریبا ۱۰۰ نفر از آنها از دانشگاه اخراج یا معلق شدند. این دانشگاه تا حد زیادی خالی از آشوب هایی شد که برای سال ها در سایر دانشگاه های مهم ادامه یافت.)

    شکایت های «اشغالگران» ظاهرا سه دسته است: نابرابری درآمد، نداشتن شغل و نفوذ تهدیدکننده صنعت بانکداری (وال استریت)، که در تعریفی کلی تمام بخش مالی را دربرمی گیرد. این سه شکایت به هم مرتبط است و یک رهبر ماهر می تواند آنها را به شرح زیر منسجم کند. برای سال های زیادی است که نابرابری درآمد در حال افزایش بوده است و بیشترین سرعت را در راس توزیع درآمدی داشته است؛ بین ۱۹۷۹ و ۲۰۰۷ درآمد ۱ درصد بالایی به میزان ۲۷۵ درصد رشد کرده بود در حالی که میانگین درآمدها فقط ۱۸ درصد افزایش یافته است.

    درآمد ۱ درصد بالایی واقعا طی رکود جاری کاهش یافته است، اما رشد بیکاری و اشتغال ناقص، نابرابری زیادی در ثروت بین دهک های بالا و پایین را برجسته ساخته است. اگر چه بیکاری در بین دانش آموختگان دانشگاهی بسیار کمتر از سایرین است، نرخ بیکاری جوانان تازه دانش آموخته از دانشگاه طی این رکود به شدت افزایش یافته است و از ۲ درصد در ۲۰۰۷ به بیش از ۷ درصد در امروز رسیده است. این قضیه به تبیین برجستگی حضور دانشجویان و دانش آموختگان جوان دانشگاهی در بین «اشغالگران» با تاکیدی که بر بیکاری و نابرابری درآمد دارند کمک می کند.



    حرف های حساب جنبش اشغال وال استریت

  6. تشكر

    نرگس منتظر (28-10-1390)

  7. #4
    مدیر افتخاری
    ملکوت آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1389
    نوشته : 3,144      تشکر : 3,634
    5,396 در 2,194 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ملکوت آنلاین نیست.

    پیش فرض




    با وجود تبلیغات بی شمار در ارتباط با درآمدهای فوق العاده ای که مدیران مالی همچنان دریافت می کنند به رغم نقشی که در ایجاد مشکلات اقتصادی فعلی داشته اند، نابرابری درآمد در راس توزیع درآمد، برجستگی بسیار بیشتری یافته است. درآمد آنها ظاهرا از چندین نظر خیلی زیاد است. این درآمدها تا حد زیادی از طریق سفته بازی به دست آمده است که با افزایش دادن میزان اطلاعات درباره ارزش دارایی و سرعتی که اطلاعات تولید می شود ارزش اجتماعی دارد، اما این ارزش های اجتماعی کوچک تر از سودهای سفته بازان موفق است چون این سودها عمدتا شامل منافعی می شود که اغلب از طریق شانس به وجود می آید و به زیان مردم یا بنگاه هایی است که با آنها در حال معامله هستند. سفته بازی یک بازی حاصل جمع صفر نیست، چون اطلاعات با ارزشی تولید می کند، اما این ارزش کوچک تر از منافعی است که نصیب سفته بازان موفق می شود. در مورد محصولات و خدمات غیرمالی، تولیدکننده معمولا قادر به تصرف کردن آن چیزی که خلق می کند در جایی نزدیک به ارزش کامل آن نیست. عقیده بر این است که بیل گیتس ثروتمندترین شخص در جهان است، اما مدل کسب و کاری که او اختراع کرد و اجرای آن توسط مایکروسافت تحت رهبری وی، ارزشی بسیار فراتر از آنچه که او و سایر رهبران مایکروسافت به جیب زدند خلق کرده است.

    درآمد مدیران مالی بدون کمک مستقیم دولت هم، با تلاش دولت در جلوگیری از ورشکسته شدن بانک ها تقویت گردیده است.

    جدای از این ها، بانکداری هرگز محبوبیتی نداشته است. دلیل اصلی که به ذهن من می رسد این است که بانکداری یکی از چند صنعتی است که از فروش خدمات به تعداد زیادی از مشتریان بسیار متمایل خود حتی مشتاق ترین آنها خودداری می کند. آنچه آنها می فروشند وام است و بانک های اصلی به کسانی که اعتبار ضعیفی داشته باشند وام نمی دهند و آنها را وامی گذارند تا به وام دهندگان غیررسمی، وام دهندگان با سند خودرو و بنگاه های کارگشایی مراجعه کنند.

    چون که بیشتر مدیران مالی درآمدهای خیلی زیادی دارند و چون بانک ها دارای منابع مالی عظیمی هستند، صنعت بانکداری نفوذ گسترده ای بر قانونگذاری و تنظیم گری دارد. در دوران مقررات زدایی و مقررات آسان گیرانه بخش مالی که در پایان دولت کارتر شروع شد و در دولت های بعدی شتاب گرفت (عمدتا در دولت های کلینتون و بوش دوم)، بانکداران توانستند در انواع اعمال پرریسک و رقابتی وارد شوند. بانک ها عمدتا به سرمایه کوتاه مدت مالی و انسانی وابسته بودند و بنگاه ها که به سرمایه کوتاه مدت وابسته بودند مقید شده اند تا با حداکثر میزانی که قانون یا مقامات تنظیمی اجازه داده اند رقابت کنند یا که سرمایه خود را به رقبای شجاع تر واگذار کنند. رقابت در چنین صنعتی به شکل تنازع بقای داروینی است.

    بنابراین ناسزا گفتن به نابرابری درآمد، از دست دادن شغل و سوءاستفاده ها در بخش بانکداری قابل درک است، اما دردی از کسی دوا نمی کند. «اشغالگران» هرج و مرج طلب و آشوبگر هستند و قشر میانه مستحکم جامعه آمریکایی که حزب چای را رد می کند چون اندیشه های ابلهانه ای دارد، به احتمال زیاد جنبش اشغال را به خاطر شیوه آن رد خواهد کرد، در حالی که همدردی گسترده ای با بیزاری های آن می کند. اما اگر جنبش در بحبوحه اقتصاد رکودی یا شرایطی بدتر از این بتواند رهبران فرهمندی را جذب خود کند، شاید یک نیرو در عرصه سیاست آمریکا بشود. تا اینجای کار که کال لاسن و میکا وایت دو نفری که ظاهرا نزدیک ترین شباهت را به رهبران جنبش دارند یک بیانیه روشن «چرا اشغال وال استریت به جنگیدن ادامه خواهد داد.» منتشر کرده اند که برای من یادآور تام هایدن در ۱۹۶۲ با «بیانیه پورت هورن دانشجویان برای یک جامعه دموکراتیک» است.



    حرف های حساب جنبش اشغال وال استریت

    رفتن دلیل نبودن نیست
    http://www.ayehayeentezar.com/galler...2332154524.gif
    در اوج نیزارهای پشیمانی ، به ابرهای سیاه و سرگردان که با من از یک طایفه اند سلام میگویم
    تو باور نکن اما من عاشقم

    رفتن دلیل نبودن نیست ...








  8. تشكرها 2

    مدير اجرايي (19-09-1390), نرگس منتظر (28-10-1390)

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •