سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
˜Ï æÈáǐ
صفحه 2 از 2 نخستنخست 12
نمایش نتایج: از شماره 11 تا 13 , از مجموع 13

موضوع: انديشه و عشق؛ راهى به سوى بهره‏مندى از قرآن و دعا

  1. Top | #11

    عنوان کاربر
    عضو كوشا
    تاریخ عضویت
    دی 1389
    شماره عضویت
    967
    نوشته
    170
    تشکر
    378
    مورد تشکر
    834 در 157
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض


    امام زين‏العابدين عليه‏السلام خدا را بر نعمت دعا و نيايش چنين سپاس مى‏گويد:

    «سپاس مخصوص خدايى است كه هر موقع بخواهم او را براى حاجت خويش صدايش مى‏كنم و در نهان و پنهان هرگاه

    كه بخواهم با او بدون واسطه راز و نياز مى‏كنم، پس او حاجت مرا برآورده مى‏كند.»(10)


    انسانِ بريده از نيايش و پرستش، ذرّه‏اى پرتاپ شده در جهان بى‏انتهاست كه خود را در اقيانوس بى‏كران آشفتگى‏ها

    و در محاصره موج‏هاى بنيان كن اندوه، اضطراب و نوميدى مى‏يابد و سرانجام با خوارى به دوزخ وارد مى‏شود:

    «پروردگارتان گويد: مرا بخوانيد اجابت مى‏كنم شما را، كسانى كه از پرستش و عبادت من سرباز مى‏زنند و تكبّر

    مى‏ورزند به خوارى به جهنم مى‏افتند.»

    (غافر: 60)


  2. Top | #12

    عنوان کاربر
    عضو كوشا
    تاریخ عضویت
    دی 1389
    شماره عضویت
    967
    نوشته
    170
    تشکر
    378
    مورد تشکر
    834 در 157
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض



    بهترين دعا


    بهترين دعا، درخواستى است كه از عرفان خداوند سرچشمه مى‏گيرد؛

    هنگامى كه انسان آفريننده نوازشگر و پر مهر خويش را به زيبايى بشناسد،

    آتش عشق او در دلش شعله‏ور مى‏گردد؛ آتشى كه او را به ساحت قدس ربوبى فرا مى‏خواند.

    اين عشق بر تمام اعضاى پيكر انسان تأثير گذاشته و آن‏ها را به حركت در مسير خشنودى محبوب وامى‏دارد

    و زبانش رابه ذكر و ستايش او مى‏گشايد.

    امام سجاد عليه‏السلام در اين‏باره چنين زمزمه مى‏كند:

    «اى معبود من! چه كسى است كه شيرينى محبت تو را چشيد؛ پس جاى تو ديگرى را قصد كرد؟ و چه كسى است كه به قرب و نزديكى تو بار يافت و انس گرفت و از تو رو برتافت؟»(11)

    دعا و نيايش، ذكر و ستايش، عبادت و تسليم، و تعظيم و كرنش، تمرين عملى توحيد در بوستان وجود انسان است؛

    مؤمن بايد همواره در مسير تعالى و شكوفايى ايمان خويش تلاش كند

    و توفيق در اين امر را مجدّانه از خداوند درخواست نمايد.

    امام سجاد عليه‏السلام از خداوند چنين مى‏خواهد:

    «پروردگارا! بر محمد و آل محمد درود فرست و ايمان مرا به كامل‏ترين درجه ايمان برسان و يقينم را در ارزشمندترين درجه يقين قرار ده.»(12)


  3. Top | #13

    عنوان کاربر
    عضو كوشا
    تاریخ عضویت
    دی 1389
    شماره عضویت
    967
    نوشته
    170
    تشکر
    378
    مورد تشکر
    834 در 157
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض


    زبان قرآن و زبان دعا



    زبان فكر


    كاربرد صحيح فكر و انديشه در قرآن و احاديث با عبرت گرفتن و بينش پيدا كردن ملازم گشته است

    و معمولاً عبرت و بصيرت در پرتو وقايع تاريخى و پديده‏هاى هستى حاصل مى‏شود.

    به عنوان نمونه، در آيه 176 سوره اعراف آمده است:

    «... داستان‏ها و حكايت‏ها را بازگو كن شايد كه انديشه كنند.»

    و يا در آيه 191 سوره آل عمران مى‏خوانيم:

    «آنان كه خدا را ايستاده و نشسته و به پهلو آرميده ياد مى‏كنند و در آفرينش آسمان‏ها و زمين مى‏انديشند...»؛

    به همين دليل است كه سرتاسر قرآن آكنده از داستان‏هاى تاريخى و پديده‏هاى طبيعى و شگفت‏انگيز است

    تا فرد روى آوردنده به قرآن با خواندن و انديشيدن در آن‏ها درس و عبرت گرفته و صاحب بصيرت گردد.

    حضرت على عليه‏السلام مى‏فرمايد:


    «شخص بينا تنها آن كسى است كه چون سخن قرآن را بشنود بينديشد، و چون نگاه كند بينش پيدا كند و از عبرت‏ها سود ببرد.»(13)

    پس در مسير تفكر، پيمون راه فهم قرآن و روى‏آورى به آيات پربار آن و يا توجه به عبادت و دعا لازم و ضرورى است.


    و اين شايسته‏ترين و پرسودترين راهى است كه فكر و انديشه را ثمربخش مى‏سازد:

    «و ما به سوى تو "ذكر" ـ يعنى قرآن ـ را نازل كرديم تا براى مردم هر آنچه را به سويشان فرو فرستاده شده بيان كنى، شايد مردم بينديشند.» (نحل: 44)

    و يا در جاى ديگر مى‏فرمايد: «و اين مثال‏ها را براى مردم مى‏زنيم تا شايد انديشه كنند.» (حشر: 21)

    با مرورى بر كاربرد واژه فكر در قرآن و احاديث، مى‏توان نتيجه گرفت كه گويى زمانى فكر به كار مى‏افتد و نام انديشه
    به خود مى‏گيرد كه فقط در جهت تأمّل آيات الهى باشد؛

    زيرا اين واژه در قرآن تنها به صورت فعل ـ آن هم يك مرتبه در باب تفعيل و شانزده مرتبه در باب تفعّل ـ به كار رفته است كه در اغلب اين كاربردها ملازم با آيات الهى آمده است.(14)

    به عبارت ديگر، ركن اساسى فكر، فهم آيات الهى است و با تكيه به تفصيل آيات و تذكرات قرآنى و تبيين شرايع الهى ـ در هر بعد از آن ـ است كه معنا پيدا مى‏كند.


  4. تشكر

    مدير اجرايي (17-10-1390)

صفحه 2 از 2 نخستنخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
© تمامی حقوق از جمله طراحی قالب برای سایت آیه های انتظار محفوظ می باشد © طراحی و ویرایش Masoomi بر قالب منتشر شده از ویکی وی بی