╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬ سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬
صفحه 2 از 3 نخستنخست 123 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 11 تا 20 , از مجموع 21
  1. #11
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    مشهور آن است كه فعل «أَوحى» با «إِلى» متعدّى شود، امّا در ميان استعمالات قرآنىِ آن تنها يك‏بار با «لام» متعّدى شده است «بأَنَّ ربَّك أَوحى لها» و در دو آيه نيز بى آنكه «مُوحى اليه» يا «مُوحى له» همراه داشته باشد. متعدّى ساختن فعل «أَوحى» با حروف «لام» مفسّران و لغت پژوهان را واداشته تا به ارائه نگره‏هاى گونه گون درباره آن بپردازند.

    أبوحيّان نحوى اندلسى بر آن است كه «موحى اليه» در آيه ياد شده حذف شده است و آن، فرشتگانند كه خداوند بدان‏ها فرمان داده كه تا با زمين آن كنند كه فرمان داده شده‏اند.

    و «لام» را در «لها» به معناى سبب شمرده است؛ يعنى از آنجا كه زمين ظرف رفتار و كردار عالميان بوده است، به فرشتگان وحى كرديم تا زمين را به بر ملا ساختن آنچه دارد وادارند. و آنچه موجب شده تا فعلِ «أَوحى» با «لام» به كار رود، مراعات و ملاحظه فواصل آيات و رعايت نظم اهنگ آن بوده است. 11


    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  2. #12
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    محمد بن عبداللَّه انصارى، ابن هشام، آيه ياد شده را به عنوان نوع هشتم از انواع لام جارّة شاهدى بر موافقت معنوى «لام» و «إِلى» آورده است. بنابراين ايحاء در «أَوحى لها» به «الارض» پيوند مى‏يابد.12

    در ميان مفسّران قرآن كريم نيز محمد بن جرير طبرى از عبداللَّه بن عبّاس نقل مى‏كند كه وى «أَوحى لها» را «أَوحى اليها» تفسير كرده است.13 و زمخشرى هم پس از آن كه «أوحى لها» را «أوحى اليها» معنا مى‏كند، آن را مجاز مى‏شمرد.14 فضل بن حسن بن طَبَرسى نيز معناى «أَوحى له» و «أَوحى اليه» را يكسان مى‏داند.15 و فخر رازى در بيان وجه دوّم براى تعبير «أَوحى لها»، آن را وحى خداوندِ سبحان به زمين دريافته است تا به دنبال آن زمين با بيرون انداختن بارهاى گرانش، دل آسوده دارد و تشفّى يابد.


    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  3. #13
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    گو اينكه فخر رازى در وجه اول به همسانى معنوى «أَوحى لها» و «أَوْحى اليها» توجّه داده است.16

    ليك براى آن كه بتوانيم دراين باره به پاسخ درست دست يابيم و تلاشى سودمند در كار آوريم، بايد به استقراء كاربردهاى واژه وحى در آيات قرآن مجيد با عنايت به «مُوحى اليه» هر كدام، بپردازيم. حاصل كار چنين است كه هر گاه «مُوحى اليه» جاندار باشد، تعديه، فعلِ «أَوحى» با حرف «الى» انجام پذيرفته است. و آنگاه كه «مُوحى اليه» بى جان و از جماد بوده، فعلِ «أَوحى» در آيه دوازدهم سوره فصلت با حرف «فى» و در آيه پنجم سوره زلزال با حرف «لام» متعدّى شده است.

    دكتر عايشه عبدالرحمان بنت الشّاطى، بر اين باور است كه تعديه «أَوحى» در آيه دوازدهم سوره فصّلت با حرف «فى» ظرفيّة، از اين روست كه بر تمكين دلالت كند:

    «و أَوحى فى كُلّ سماء أَمرها» أَى بثّ فيها، ما به نظامها، و شأنها و حالها، فعدّى الفعل، ب (فى) الظرفيّة التى تدلّ على التمكين «ذلك تقدير العزيز العليم».17
    «در هر آسمانى آنچه بدان نظام آن آسمان سامان مى‏يابد، بنهاد و تدبير نمود. بنابراين فعل أَوحى با فِى ظرفية كه بر تمكين دلالت مى‏كند، متعدّى شده است».


    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  4. #14
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    وى تلاش نحويان و مفسّرانى را كه «أَوحْى له» را «أَوحى اليه» معنا كرده‏اند، تنها رهيافتى براى تعيين دلالت لغوى آيه ياد شده، دانسته است و نگره آن كه به رعايت نظماهنگ و فواصل بسنده كرده و آن را عنايت لفظى انگاشته است، ناروا شمرده و خاطر نشان ساخته است كه تعيين دلالت بلاغى آيه و دريافت چرايى ترجيح و برگزيدن تعديه «أوحى» به حرف لام در اين بيان وحيانى، كارى است كه به انجام نرسيده و فرجامى نكو نيافته است.

    گر چه برخى نيز در آيه پنجم سوره زلزال از حذف مُوحى إِليه (ملائكه) سخن گفته‏اند، امّا از آن جا كه پذيرش اين نظر به نيازمندى واسطه در رساندن وحى به زمين مى‏انجامد، و سياق آيه با اين پيامد ناسازگار است، از سوى آن بانوى قرآن پژوه اين رأى و نظر هم پسنديده نيامده است.

    بنابراين با عنايت به مجهول بودن فعلِ در «زُلزلتِ الارضُ» و قوّت فاعليّت زمين كه به روشنى از اسناد اخراج و تحدُّث و زلزله به «الارض» قابل استفاده است، سياق آيه با وساطت ملائكه براى رساندن ايحاء به زمينى كه «زُلزلت زالزالها، و أخرجت أَثقاَلها، و تحدّث أخبارها» ناسازگار خواهد بود.



    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  5. #15
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    پس چنين سياقى اقتضاء مى‏كند كه پاسخ پرسش انسانى كه در فضاى چنين پُر هراس از آنچه زمين بدان دچار شده و از واقعه‏اى كه آن راست، زمين خود زبان به پاسخ گشايد و گويد:

    «ان ربّك أَوحى لها»: «و من هنا كان ايثار التعدية باللاّم، لما فى معنى اللام مِنْ اختصاص، و الصاق، و صيرورة، و تقوية الايصال، و هى معان عرّفها اللُّغويّون أَنفسهم فيما، و عدوّها فيما عدوّا مِنْ معانيها الّتى أَحصاها ابن هشام فى (المغنى) و إِنْ لم يلتفتوا اليها هنا فى البيان القرآنى»18
    «برگزيدن تعديه فعل «اوحى» با حرف «لام»، به خاطر وجود مفاهيمى چون اختصاص و صيرورت و لغويت ايصال در معنى «لام» است و اين مفاهيم را لغويانى (چون ابن هشام در مغنى) خود برشمرده‏اند. گرچه در اين بيان قرآنى بدان التفات و درنگ نداشته‏اند.»



    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  6. #16
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    اقسام وحى


    1 - وحىِ تشريعى


    يكى از اقسام وحى، وحى تشريعى است كه مخاطب آن پيامبران هستند:
    «وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالاً نُوحِى إِلَيْهِم مِنْ أَهْلِ الْقُرَى»(يوسف /109)
    «و پيش از تو، جز مردانى از مردمِ شهرها را كه به آنان وحى مى‏كرديم، نفرستاديم».
    آنچه به روشنى از آيه ياد شده فهميده مى‏شود اين است كه همه رسولان الهى، از فيض وحى ربوبى بهره‏مند گشته و اين مهر و مدد از هيچيك، دريغ نشده است. و چون خداوند سبحان خواسته تا از ويژگى مشترك ميان پيامبر خاتم و ديگر پيامبران پيش از وى سخن گويد، به وحى شان توجّه داده است.

    ايحاءِ به پيامبران و رسولان در آياتى از قرآن حكيم با تعابير ديگر نيز آمده است: اعطاء كتاب و حكمت و علم و نبوّت چنانچه درباره حضرت يوسف‏عليه السلام فرمود:
    «وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ آتَيْنَاهُ حُكْماً وَعِلْماً وَكَذلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ» (يوسف /22)
    «و چون به برنايى خويش رسيد، بدو (نيروى) داورى و دانشى بخشيديم».
    و علم در برخى از تفاسير به «علم دين»19 و علم شريعت20« معنا شده است، پس دريافت آموزه‏هاى دينى و تعاليم شريعت از سوى پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم به ضرورتِ ايجاد حقّ مى‏انجامد.

    و يا درباره حضرت موسى‏عليه السلام فرمود:
    «وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَاسْتَوَى آتَيْنَاهُ حُكْماً وَعِلْماً وَكَذلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ» (قصص /14)
    «و چون به برنايى خويش رسيد و استوارى يافت، بدو (نيروى) داورى و دانشى بخشيديم و بدين گونه به نيكوكاران پاداش مى‏دهيم».


    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  7. #17
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    2 - وحى انبائى يا الهام رحمانى


    خداوند جُز پيامبر اعظم‏صلى الله عليه وآله وسلم و رسولان پيش از آن حضرت، مادر موسى عليه السلام و ياران وفا پيشه عيساىِ مسيح‏عليه السلام را نيز مخاطب وحى قرار داده است.
    چنانچه در سوره قصص فرموده است:

    «وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِى الْيَمِّ وَلاَ تَخَافِى وَلاَ تَحْزَنِى إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ» (قصص /7)
    «و به مادر موسى‏عليه السلام الهام كرديم كه به او شير بده و اگر بر (جان) او ترسيدى او را (در صندوقى بنه و) به دريا فكن و مهراس و اندوهگين مباش، ما او را به تو باز مى‏گردانيم و او را از پيامبران خواهيم كرد.»

    و در سوره مائده فرمود:

    «وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِى وَبِرَسُولِى قَالُوا آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ» (مائده /111)
    «و ياد كن كه به حواريان وحى كردم كه به من و فرستاده‏ام، ايمان آوريد؛ (خداوندا) ايمان آورديم و گواه باش كه ما فرمان پذيريم».

    ايحاء پروردگار به ملائكه نيز بر مخاطبان وحى الهى مى‏افزايد.
    از آنجا كه فرشتگان، رسولانِ حق تعالى هستند:
    «اللَّهُ يَصْطَفِى مِنَ الْمَلاَئِكَةِ رُسُلاً» (حجّ /75)
    «خداوند از فرشتگان فرستادگانى بر مى‏گزيند.»
    و رسالت تشريعى و رسالت تكوينى را توأمان عهده دارند، در كار تدبير هر آنچه آفريده خداوند سبحان است، فرمان مى‏رانند.


    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  8. #18
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    3 - وحى تكوينى يا الهام غريزى


    از هدايت تكوينىِ زنبور عسل (غريزه) به ايحاء تعبير شده است:
    «وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِى مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتاً وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُونَ . ثُمَّ كُلِى مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ فَاسْلُكِى سُبُلَ رَبِّكِ ذُلُلاً» (نحل /69 - 68)
    «و پروردگارت به زنبور عسل الهام كرد كه بر كوه‏ها و بر درخت و بر دار بست‏هايى كه (مردم) مى‏سازند، لانه گزين. سپس از (گُلِ) همه ميوه‏ها بخور و راه‏هاى هموار پروردگارت را بپوى».

    زنبور عسل به مددِ هدايت تكوينى پروردگار و الهام غريزى كمالِ غايى خود را باز شناخته و بى آنكه اراده و اختيارى از سوى خود داشته باشد، به مقتضاى آن رفتار مى‏كند.
    گو اينكه انسان نيز از فيضِ الهام فطرى برخوردار است:
    «وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا . فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا» (شمس /8 - 7)
    «سوگند به جان آدمى و آنكه آن را بهنجار داشت؛ پس به او نافرمانى و پرهيزگارى را الهام كرد».

    ليك انسان نه چون ديگر حيوانات كه در پيمودنِ صراط مستقيم تكوينى خود، اراده و اختيارى ندارند، به اختيار و اراده خويش مى‏تواند رهِ تقواىِ از هر چه بين او و خدا جدايى آرَد، در پيش گيرد و يا در تالاب گمراهى فرو رود و در جاده تباهى ناپديد گردد.


    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬


  9. #19
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    4 - اشاره - وسوسه:

    استقراء كاربردهاىِ «أَوْحى» در آيات وحيانى قرآن كريم بيانگر نوع ديگرى از وحى است كه فاعل آن جُز خداوند سُبحان است.

    زكريّاى پيغامبر به تولّد يحيى بشارت يافت و چون از پروردگار براى دانستنِ زمان آمادگى خود و همسرش در اين باره و يا براى اطمينان يافتن به الهى بودن بشارت ياد شده، نشانه‏اى جُست، پروردگار، معجزه و نشانه‏اى چنين با وى در ميان نهاد كه: تو بى آنكه عيب و نقصى بر جان و زبان داشته باشى، سه شبانه روز از سخن گفتن با مردمان ناتوان خواهى بود و جز با اشاره سخن نتوانى گفت:

    «قَالَ رَبِّ اجْعَل لِى آيَةً قَالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزَاً وَاذْكُر رَبَّكَ كَثِيرَاً وَسَبِّحْ بِالعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ» (آل عمران /41)

    «گفت: پروردگارا! براى من نشانه‏اى بگذار! فرمود: تو را نشانه اين باد كه سه روز با مردم جز به اشارت سخن نگويى؛ و پروردگارت را بسيار به ياد آور و در پايان روز و پگاهان به پاكى بستاى.»

    زكرّيا زمانى نشانه ياد شده را دريافت كه در محراب و پرستشگاه بود. و آنگاه كه ناتوانى از سخن گفتن بر او چيره شد، بر قوم خود در آمد:

    «فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ أَن سَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِيّاً» (مريم /11)
    «و به آنان اشاره كرد كه: پگاهان و در پايان روز (خداوند را) به پاكى بستاييد.»

    پس ايحاء در اين آيه، به اشاره كردن و به رمز و اشاره سخن گفتن معنا مى‏يابد. و روشن است كه اين معنا با دو مؤلّفه پوشيدگى و خفاء و سرعت همراه است. (در بيشتر وقتها سخن گفتن با اشاره) و نه با واژه (زمان كمترى را به خود اختصاص مى‏دهد).

    رويارويى و مصاف همه پيامبران با شياطينى از آدميان و جنيّان، در شمار سُنّتى از سنّت‏هاى الهى است. و اين سنّت حكايتگر كشمكش و پنجه در پنجه افكندن هماره حق و باطل با يكديگر مى‏باشد. و در اين ميان آدميان ديوسيرت (كافران لجوج و حق‏ناپذير) پيوسته در اين كارند كه با گفتار به ظاهر فريبا و دلكش همديگر را بر گمراهى و تباهى خويش بكشانند.

    «وَكَذلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوّاً شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ يُوحِى‏بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً» (انعام /112)

    «و بدين گونه براى هر پيامبرى، دشمنى از شيطان‏هاى آدمى يا پرى قرار داديم كه برخى، به برخى ديگر به فريب، سخنان آراسته الهام مى‏كنند».

    شياطين گاه با وسوسه كردن دوستان خود (كفرآيينان) به در گرفتن مجادله ميان كافران و مؤمنان، قامت راست مى‏كنند؛ مجادله بر حكمى آشكار از احكام الهى كه تخطّى از آن به سركشى در كفر مى‏انجامد. بنابراين هرگاه مؤمنان در مقام مجادله با شرك آوران به تفطُّن آميختگى و آراستگى استدلال آنها را به آرايه‏هاى دروغين در نيابند، بسا در دام وسوسه‏هاى شيطان گرفتار آيند و به كژ راهه در افتند و طريق كُفر بپويند:

    «وَلاَ تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّهِ عَلَيْهِ وَإِنَّهُ لَفِسْقٌ وَإِنَّ الشَّيَاطِينَ لَيُوحُونَ إِلَى أَوْلِيَائِهِمْ لِيُجَادِلُوكُمْ وَإِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ» (انعام /121)

    «و از چيزى كه (در ذبح) نام خداوند بر آن برده نشده است، نخوريد؛ و آن به راستى گناه است و شيطان‏ها بى گمان، در ياران خويش مى‏دمند كه با شما چالش ورزند؛ و اگر از آنان فرمانبردارى كنيد، به يقين مشرك خواهيد بود.»

    بر پايه آنچه گفته آمد، هرگاه ايحاء از سوى شياطين سر زند (شيطانِ درون و برون) وسوسه كردن معنا مى‏شود. و وسوسه آن است كه به نرمى (كه مبدأ آن را آسان باز نشناسيم و ندانيم چگونه رسيده است. و در اين ميان حقيقت پوشيده داشته شده باشد) تا با سُست كردن و كاستن از تاب و توان نيروى خرد و چيره ساختن قوه خيال و وهم، فرازمندى و حاكميت قدرت عقل تباه گردد:

    «فحدوث الوسوسة انّما يتحقّق فى أَثر ضعف القّوه العاملة الشاعرة الّتى يقال لها المفكّرة، فحينئذ يزول حكم العقل و يتزلزل العلم و اليقين، و يكون الوهم نافذاً، و يعرض الشكّ و الوسوسة و لا فرق بين ان يكون مبدء الوسوسة من باطن نفسه أو بوسائط أَخر من الخارج، و من شياطين الانس و الجن»21

    «وسوسه تنها در اثر ضعيف شدن نيروى خرد اتفّاق مى‏افتد كه در اين صورت حكم عقل از بين مى‏رود و علم و يقين متزلزل مى‏شوند و وهم اثر كرده و شك و وسوسه عارض مى‏شوند. خواه وسوسه از درون جان سر بر آرد يا با واسطه‏هاى ديگر از برون و يا از سوى شيطان‏هاى انس و جنّ».

    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬

  10. #20
    عضو صمیمی
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1390
    نوشته : 1,326      تشکر : 2,008
    3,297 در 1,116 پست تشکر شده
    وبلاگ : 1
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ║✿║خادم زهرا║✿║ آنلاین نیست.

    پیش فرض






    5 - وحى تسديدى

    در ميان اقسام وحى، گاه از «وحى تسديدى» ياد شده است. اين گونه وحى كه از آن به «وحى تأييدى» و «وحى تحديثى» و «وحى تعريفى» نيز تعبير شده است، تفاوت‏هايى با «وحى تشريعى دارد» از جمله آنكه بر خلاف «وحى تشريعى» كه در آن نخست كار تشريع عملى انجام مى‏يابد و سپس عمل بر پايه و مطابق با آموزه شرعى تحقّق مى‏يابد، در اين گونه وحى، عمل مقارن با وحى صورت مى‏گيرد.


    دو ديگر آنكه گرچه «وحى تشريعى» ويژه پيامبران است و جز ايشان كسى از آن بهره‏اى ندارد، امّا وحى‏هاى تسديدى و انبائى و انواع ديگر غير از وحى تشريعى، براى غير انبياء هم راه دارد.»22


    حكيم قرآنى، آيت اللَّه عبداللَّه جوادى آملى، كار كشتى سازى از سوى حضرت نوح‏عليه السلام را از مصاديق «وحى تسديدى عملى» مى‏دانند:



    «وَأُوحِيَ إِلَى نُوحٍ أَنَّهُ لَن يُؤْمِنَ مِن قَوْمِكَ إِلَّا مَن قَدْ آمَنَ فَلاَ تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ . وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا...» (هود /37-36)


    «و به نوح وحى شد كه از قوم تو جز كسانى كه (تاكنون) ايمان آورده‏اند، ايمان نخواهند آورد، پس، از آنچه مى‏كنند، اندوهناك مشو! و كشتى را زير نظر ما و وحى (راهنمايى) ما بساز.»
    علاّمه سيّد محمّد حسين طباطبائى (ره) بر آنست كه وحى در آيه هفتاد و سوم سوره انبياء «وحى تسديدى» است و نه تشريعى:



    «وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ وَإِقَامَ الصَّلاَةِ وَإِيتَاءَ الزَّكَاةِ» (انبياء /73)


    «و آنان را پيشوايانى كرديم كه به فرمان ما راهبرى مى‏كردند و به آنها انجام كارهاى نيك و بر پا داشتن نماز و دادن زكات را وحى كرديم».



    «اضافة المصدر الى معموله تفيد تحقق معناه فى الخارج... و على هذا فقوله: «و اوحينا اليه فعل الخيرات» الخ يدل على تحقق الفعل اى انّ الوحى تعلق بالفعل الصادر عنهم».


    «اضافه شدن مصدر به معمول خود، مفيد تحقق معناى آن معمول در خارج است. بنابراين «و أَوحينا اليه فعلَ الخيرات» بر تحقق و انجام كارهاى نيكو دلالت مى‏كند؛


    يعنى وحى به كارى كه از ايشان صادر مى‏شود، تعلق مى‏يابد و كار خير مقارن با وحى و با راهنمايى باطنى خداوند از ايشان صادر مى‏شود...


    أَى أَنّ الفعل كان يصدر عنهم بوحىٍ مقارنٍ له و دلالةٍ الهيّة باطنية... فالمحصّل أَنَّهم كانوا مؤيدين بروح القدس و الطّهارة مسدددين بقوة ربانية تدعوهم الى فعل الخيرات و...»23


    «پس آنها از سوى روح القدس، تأييد شده‏اند و با نيروى ربّانى كه آنها را به انجام كارهاى خير فرا مى‏خواند، استوارى يافته‏اند.»



    بنابراين «وحى تسديدى» آن است كه پيامبران و امامان و مؤمنان راستكار به مدد آن، استوارى مى‏يابند و پُر توان در انجام آنچه در او خير است مى‏كوشند.

    عباس عبدالله پور


    ╬♥╬●●> وحی در لغت و قرآن <●●╬♥╬

صفحه 2 از 3 نخستنخست 123 آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •