ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 5 , از مجموع 5
  1. #1
    عضو ماندگار
    کوثر آواتار ها

    تاریخ عضویت : دی 1390
    نوشته : 552      تشکر : 361
    1,291 در 448 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    کوثر آنلاین نیست.

    ghalb3 ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ









    درباره ترجمه قرآن به زبان‏هاي ديگر، سه مسأله مطرح است:
    نخست اين كه آيا ترجمه كلام خدا امكان دارد؟ كلامي كه در نهايت بلاغت و ايجاز است و براي هدايت مردم نازل گرديده و از لحاظ نظم و اسلوب و در لفظ و معني معجزه‏اي جاويدان است و بشريت را تحدي كرده كه اگر مي‏توانند مانند آن را بياورند.
    دوم اين كه اگر هم چنين كاري به طور نسبي ـ و نه از تمام جهات ـ ممكن باشد، آيا مي‏توان آن را به عنوان قرآن و كتاب مسلمانان عرضه كرد؟ همان كاري كه اهل كتاب مي‏كنند و ترجمه‏هاي عهدين را به عنوان تورات و انجيل قلمداد مي‏نمايند.
    سوم اين كه نظر شرع در اين باره چيست؟ آيا بر ترجمه نيز همان احكام و آثار شرعي كه اصل قرآن دارد، جاري است؟ مانند تلاوت، قرائت آن در نماز و ساير احكامي كه به قرآن اختصاص دارد.
    ما در اين مقاله برآنيم كه پيرامون مسأله نخست به بحث بپردازيم و آن را از ابعاد گوناگون مورد بررسي قرار دهيم. اما سخن از مسأله دوم و سوم را به خواست خدا به فرصتي ديگر و نوشته‏اي ديگر موكول مي‏كنيم.
    پيش از آن كه وارد بحث شويم، لازم است ترجمه را از لحاظ مفهوم و روش آن بشناسيم و به شرايط و پايه‏هاي اساسي آن در يك چارچوب معقول توجه كنيم؛ نخست به تعريف ترجمه مي‏پردازيم.
    تعريف ترجمه
    ظ وزن، يك صيغه رباعي است و به معناي تبيين و توضيح آمده است. از كتاب قاموس چنين بر مي‏آيد كه در ترجمه، اختلاف زبان ضروري است. صاحب قاموس مي‏گويد: «ترجمان، يعني تفسير كننده زبان». از اين جهت مي‏توان گفت كه ترجمه عبارت است از نقل كلام از زباني به زبان ديگر، همان گونه كه در المعجم الوسيط آمده است. امّا تعبير آوردن از يك معني به وسيله يك لفظ، پس از آن كه با لفظ ديگري تفهيم شده، صرفا تبيين است و ترجمه اصطلاحي نيست.
    لازم است كه ترجمه به تمام ابعاد معناي مقصود در زبان اصلي وفادار باشد و حتي نكات و دقايق سخن را كه به نحوي با اصل مقصود پيوند دارد، همچون كنايه، تعريض، جملات حزن‏آور و حسرتبار و مانند اينها در بر گيرد؛ مواردي كه در رساندن مطلب و بيان مقصود، و نيز در روش نظم كلام متفاوت است، و جز اينها از مواردي كه معروف است.
    از اين رو بايد در مترجم، به خوبي شايستگي اين معني وجود داشته باشد و وي احاطه كاملي بر ويژگي‏هاي كلامي دو لغت داشته باشد و به اسرار بلاغت و بيان در دو زبان آگاه باشد و نقطه نظرهاي صاحب نوشته اصل را بداند و سطح علمي نوشته اصل را بشناسد و توانايي آن را داشته باشد كه معني را به طور كامل با تمام ويژگي‏ها و دقايق آن به دست آورد و در قالب ديگري كه تا حد امكان شبيه آن است بريزد؛ و اين كاري است كه كمتر نويسنده و صاحب قلمي قدرت آن را دارد؛ چه بسيار گام‏هايي كه در اين ميدان عظيم لغزيده است.

    ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ

    استغفر الله الذی لا اله الا هوالرحمن الرحیم الحی القیوم بدیعُ السماوات والارض
    من جمیع جرمی وظلمی واسرافی علی نفسی واتوب الیه


  2.  

  3. #2
    عضو ماندگار
    کوثر آواتار ها

    تاریخ عضویت : دی 1390
    نوشته : 552      تشکر : 361
    1,291 در 448 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    کوثر آنلاین نیست.

    پیش فرض







    اهميت ترجمه
    گفتيم كه ترجمه شرايط دشواري دارد و كمتر كسي پيدا مي‏شود كه در او اين شايستگي وجود داشته باشد؛ زيرا بسيار دشوار است كه انساني به دو زبان در تمام مزاياي كلامي ــ چه از لحاظ لفظي و چه از لحاظ معنوي ــ احاطه داشته باشد و بر استعاره‏ها و كنايه‏هاي معمول در دو زبان آگاه باشد و بتواند تمام ريزه‏كاري‏هاي كلام را از قالبي به قالب ديگري بريزد كه از هر جهت شبيه آن و نماينده آن باشد. گذشته از اين بايد سطح علمي و ادبي مترجم، در سطح متنِ ترجمه شده و يا نزديك به آن باشد، و اين سخت‏ترين و مهم‏ترين شرايط است كه كه جايگاه لغزش قدم‏ها و قلم‏هاست. روش‏هاي ترجمه از آن جا كه ترجمه نوعي تفسير و توضيح با زباني ديگر در عين موجز بودن و وفاداري به لفظ است و در واقع، ترجمه برگرداندن معني از قالبي به قالب ديگر است كه معناي مقصود را در زبان ترجمه روشن مي‏سازد، از اين رو مترجم بايد به تبديل قالب‏هاي لفظي به نظاير آن در غير آن زبان تكيه كند، به شرط اين كه به تمام معناي مقصود وفادار باشد.
    رسيدن به اين هدف از چند راه امكان پذير است:
    نخست اين كه مترجم به تبديل هر كلمه‏اي به مرادف آن در زبان ترجمه اكتفا كند و معادل آن را در برابر كلمه در زبان اصلي قرار دهد، سپس به كلمه دوم و سوم بپردازد، همچنين به ترتيب تا پايان جمله. اين همان ترجمه كلمه به كلمه يا ترجمه تحت اللفظي است، كه بدترين نوع ترجمه است و غالبا موجب تشويش در فهم مقصود و كج فهمي معني، و بسا باعث خيانت در امانت كلام مي‏شود. مترجم در اين روش تلاش مي‏كند شيوه زبان اصل را از لحاظ نظم و بلاغت حفظ كند و كلامي شبيه آن در نظم و شيوه پديد بياورد، در صورتي كه اين كار هرگز امكان ندارد؛ زيرا زبان‏ها در شيوه‏هاي بلاغت و رساندن مفهوم، و نيز در نكته‏ها و دقايق كلامي، كه در هر زباني برحسب عرف خاص آن موجود است، متفاوت‏اند؛ چه بسا كنايه يا تعريض يا مَثَلي در زباني رايج است ولي اهل زبان ديگر آن را نمي‏شناسند و با آن انس ندارند. پس اگر مترجم بخواهد همان‏ها را عينا ترجمه كند، مراد كلامْ مفهوم نمي‏شود و چه بسا كه اهل زبان دوم چنين تعبيرات غريبي را بد بدانند. به عنوان مثال در آيه: ولا تجعل يدك مغلولة الي عُنُقِك ولاتبسطها كل البسط فتقعد ملوما محسورا(اسراء / 17 / 29) بستنِ دست به گردن يا باز كردن كامل آن، كنايه از خسيس بودن و يا اسراف كردن در زندگي و انفاق است، و اين كنايه‏اي است معروف ميان عرب‏ها، و چنين كاربردي براي آنان مأنوس است. امّا اگر در ترجمه اين عبارت عين همان معني آورده شود، ممكن است براي اهل زبان دوم تعبير غريبي بشود كه آن را نشنيده‏اند و بسا چنين تعبيري را نپذيرند و آن را بد تلقي كنند، چون برداشت آنان از اين تعبير چنين خواهد بود كه گويا خداوند از اين نهي مي‏كند كه انسان دست خود را به وسيله طناب يا زنجير به گردنش ببندد يا بخواهد دستش را به چپ و راست بگشايد و بر آن اصرار ورزد. شك نيست كه چنين كسي كار بيهوده‏اي انجام مي‏دهد و از روي بي‏خردي عمل مي‏كند، چون او خود را به زحمت انداخته است، بدون اين كه هدف عاقلانه‏اي داشته باشد، و اين كاري است كه شايسته نيست در كلام خداوند مطرح شود.
    دوم اين كه مترجم تلاش كند معني را در قالب ديگري بياورد، بي آن كه به نظم و اسلوب بياني متن اصلي مقيد باشد. نظر مترجم، تنها بايد آوردنِ تمام و كمال معني باشد به گونه‏اي كه مقصود متكلم را در زبان ترجمه برساند، مشروط بر اين كه در بسط كلام از محدوده ترجمه به تفسير خارج نشود.
    آري چنين ترجمه‏اي كه ترجمه آزاد ناميده مي‏شود، گاه فاقد مزاياي لفظي كلام اصلي است ولي مادام كه سلامت معني محفوظ است، اين فقدان چندان زياني ندارد. و اين روش، روش مناسب و شيوه صحيحي است كه اهل فن به آن اعتماد كرده‏اند. آنان به نظم متن اصلي مقيد نيستند و گاهي كلمه‏اي را مقدم يا مؤخر مي‏كنند و ترجمه را بر حسب اسلوب و روش زبان دوم نظم مي‏بخشند، همان گونه كه بر واژه‏ها و تعبيراتي كه در متن اصلي آمده است چندان چيزي نمي‏افزايند، و اگر احيانا چيزي افزوده شود، از باب شرح و تفسير است و ترجمه اصطلاحي نيست.
    شيخ محمد بهاء الدين عاملي(متوفي 1031ق) به نقل از صفدي مي‏گويد ترجمه دو روش دارد: يكي روش يوحنا بن بطريق و ابن ناعمه حمصي، و آن اين كه هر كلمه‏اي از كلمات متن اصلي در نظر گرفته شود تا لفظي ديگر كه مرادف آن است آورده شود، سپس به كلمه ديگر به همين نحو پرداخته شود تا جمله‏اي كه ترجمه مي‏شود به پايان برسد



    ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ

    استغفر الله الذی لا اله الا هوالرحمن الرحیم الحی القیوم بدیعُ السماوات والارض
    من جمیع جرمی وظلمی واسرافی علی نفسی واتوب الیه


  4. #3
    عضو ماندگار
    کوثر آواتار ها

    تاریخ عضویت : دی 1390
    نوشته : 552      تشکر : 361
    1,291 در 448 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    کوثر آنلاین نیست.

    پیش فرض









    ترجمه آزاد

    همان ترجمه معنوي است كه مقيد به نظم متن اصلي نيست و اگر ضرورت ايجاب كند با نظم متن مخالفت مي‏كند. اين نوع ترجمه كار معقولي است و با ترجمه تحت اللفظي اين تفاوت را دارد كه تمام معني را مي‏رساند، هر چند كه در دو موضوع نخست با آن مشترك است:(يكي اين كه دلايل اعجاز و خصوصيات لفظي كه در متن اصلي است از ميان مي‏رود، و ديگر اين كه احكام قرآن بر آن جاري نمي‏شود). ولي رساندن معني به طور كامل از ويژگي‏هاي اين نوع ترجمه است، مشروط بر اين كه مترجم دقت كند و به تمام جهاتِ معناي مقصود احاطه داشته باشد.
    صاحب اين نوع ترجمه بر آن است كه معناي مورد نظر را ارائه كند و مقصود كلام را بيان نمايد؛ و اين نوعي شرح و تفسير است ولي در يك قالب لفظي كه تا حد امكان با اصل متناسب است و غالبا از جهت نظم و ترتيب و حتي شيوه بيان با اصل مطابقت دارد، البته اگر چنين كاري ممكن باشد و زبان دوم از لحاظ اصطلاحات و فنون محاوره در بيشتر موارد، نزديك به زبان اصلي باشد. و روشن است كه زبان‏هاي ملت‏هاي همسايه از نظر تعبير و بيان به يكديگر نزديك‏اند.
    ترجمه معنوي يا ترجمه آزاد از قديم در محافل علمي و ادبي روشي پسنديده و معمول بوده است، و اين وسيله‏اي مناسب براي گسترش دعوت اسلام در ميان مردم با داشتن لهجه‏هاي گوناگون، به شمار مي‏رود و سيره مسلمانان همواره بر آن جاري بوده است. و شك نيست كه عرضه كردن مفاهيم و حقايق والاي قرآني به صاحبان عقل و انديشه از ملت‏هاي ديگر، بهترين وسيله براي انجام مسؤوليت الهي است، همان مسؤوليتي كه بر عهده اين امت است3 و جز با بيان و ترجمه نصوص اسلامي (كتاب و سنت) و عرضه آن با زبان‏ها و لهجه‏هاي معروف ملت‏ها امكان پذير نيست. به همين جهت است كه ترجمه قرآن به صورت صحيح، يك ضرورت تبليغي است كه حقيقت اسلام و واقعيت قرآن آن را طلب مي‏كند.4

    خطرهاي ترجمه قرآن


    از دانشمندان اسلامي كسي را سراغ نداريم كه به ممنوع بودن ترجمه قرآن قائل شده باشد. اعتقاد به عدم جواز ترجمه قرآن، در عصر متأخرين پديد آمد(يعني در قرن گذشته، در تركيه عثماني و توابع آن مانند سوريه و مصر). و شايد اين ممنوعيت يك انديشه استعماري و تبشيري باشد كه خواسته‏اند اسلام را بدين وسيله محاصره كنند و از گسترش تعليمات روح بخش آن در مناطق غير عربي جلوگيري نمايند.
    دكتر علي شواخ مي‏گويد: اگر تدبر و تعمق كنيم، خواهيم ديد كه قول به منع ترجمه قرآن همزمان با فتواي مسيحيان عرب و استعمار در بلاد اسلامي است. آنان سعي كردند كه به هر وسيله‏اي مسلمانان را مسيحي كنند؛ از اين رو به فرستادن مبلّغ در لباس‏هاي گوناگون اكتفا نكردند، بلكه حتي تدريس زبان عربي را در مستعمره‏هاي عربي مانند شمال آفريقا ممنوع كردند، و ظاهر امر اين است كه خواستند با جلوگيري از ترجمه قرآن به زبان‏هاي ديگر، اسلام را در محاصره قرار دهند؛ زيرا مسلمانان غير عرب، با زبان عربي آشنايي نداشتند و ترجمه قرآن را به زبان‏هايي كه مي‏دانستند، نمي‏يافتند و ميدان براي اديان ديگر خالي بود... يكي از مبلّغان (و به تعبير درست‏تر، يكي از كساني كه مردم را نصراني مي‏كرد) به يكي از دانشمندان ساده مسلمان گفته بود: «قرآن به راستي معجزه است و بلاغت آن به گونه‏اي است كه قابل ترجمه نيست!» و آن دانشمند ساده با خوشحالي گفته بود: «الفضل ما شهدت به الاعداء!» آن گاه در اين باره سخنراني كرده و مقاله نوشته بود كه ترجمه قرآن دشوار يا محال است؛ و كساني هم كه از او پيروي كرده بودند، در گام بعدي گفته بودند: «ترجمه قرآن جايز نيست».
    امّا انسان تدبير مي‏كند و خدا مقدر مي‏سازد. مسيحياني كه اين انديشه را مطرح كردند، پنداشتند كه عرب‏ها ديگر قرآن را به زبان‏هاي ديگر ترجمه نخواهند كرد. البته گمان آنها درباره عرب‏ها درست بود، ولي ديگر ملت‏هاي مسلمان از غير عرب زبانان، به شهادت تاريخ، به اين موضوع اهتمام ورزيدند و دانشمنداني كه عربي مي‏دانستند قرآن را به زبان‏هاي مختلف ترجمه كردند تا كساني كه عربي نمي‏دانستند آن را بخوانند.
    سپس دكتر شواخ اضافه مي‏كند: و اين گونه براي ما روشن مي‏شود كه حركت بر ضد ترجمه قرآن به زبان‏هاي ديگر، تنها در كشورهاي عربي و به خصوص در دولت عثماني بوده است.
    استاد شاطر، رهبر مخالفان ترجمه قرآن، با همين شيوه دلايلي را در مورد منع از ترجمه بيان كرده و خطرهايي را كه از ترجمه قرآن به زبان‏هاي بيگانه بر حصار محكم اسلام يعني قرآن وارد مي‏شود بر شمرده است، كه ما مهم‏ترين آنها را ذكر مي‏كنيم. مي‏گويد:



    ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ

    استغفر الله الذی لا اله الا هوالرحمن الرحیم الحی القیوم بدیعُ السماوات والارض
    من جمیع جرمی وظلمی واسرافی علی نفسی واتوب الیه


  5. #4
    عضو ماندگار
    کوثر آواتار ها

    تاریخ عضویت : دی 1390
    نوشته : 552      تشکر : 361
    1,291 در 448 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    کوثر آنلاین نیست.

    پیش فرض





    ترجمه قرآن را ضايع مي‏كند، همان گونه كه تورات و انجيل از ناحيه ترجمه به زبان‏هاي ديگر ضايع شدند و اصل اين دو كتاب با ضايع شدن زبان آنها از 1بين رفت. پس بيم آن مي‏رود كه خداي نكرده بر سر قرآن همان بلايي بيايد كه بر سر تورات و انجيل آمد.6
    ما در پاسخ مي‏گوييم: اين يك قياس مع الفارق است؛ زيرا علّت ضايع شدن تورات و انجيل، مخفي كردن اصل آنها از عموم و نشان دادن ترجمه تحريف شده آنها به مردم بود كه با هدف فريب آنان انجام گرفت. دانشمندان يهود و نيز كشيشان با تحريف تعاليم عهدين با آنها بازي كردند. آنان الفاظ عهدين را تحريف نمي‏كردند، بلكه معاني آنها را تحريف مي‏كردند. چون توان تحريف الفاظ را نداشتند، به تفسير نادرست آن پرداختند و آن را به عنوان تعاليم اصيل الهي به مردم ارائه كردند.
    خداوند درباره تورات مي‏فرمايد: ...الكتاب الذي جاء به موسي نورا وهدي للناس تجعلونه قراطيس تبدونها وتخفون كثيرا...(انعام / 6 / 91) ...كتابي كه موسي آن را آورد و نور و هدايت براي مردم بود، شما آن را در كاغذها قرارداده، قسمتي را آشكار مي‏كنيد و بسياري را پنهان مي‏داريد. (منظور اين است كه بعضي از آن را آشكار مي‏سازيد ولي بسياري از آن را پنهان مي‏داريد).
    ما در موضوع تحريف كتاب گفته‏ايم كه تحريف عهدين به صورت تحريف در معناي آنها بوده يعني آنها را تفسير نادرست مي‏كردند، و اين همان كاري است كه در ترجمه‏هاي عهدين صورت گرفت و نه در متن اصلي آنها. خداوند مي‏فرمايد: قل يا اهل الكتاب لستم علي شي‏ء حتي تقيموا التوراة والانجيل وما انزل اليكم من ربكم(مائده / 5 / 68)؛ بگو: اي اهل كتاب! شما بر چيزي نيستيد تا اين كه تورات و انجيل و آنچه را كه به سوي شما نازل شده است بر پا داريد. و فرموده است: قل فأتوا بالتوراة فاتلوها ان كنتم صادقين(آل عمران / 3 / 93)؛ بگو: تورات را بياوريد و آن را تلاوت كنيد اگر راست مي‏گوييد. بنا بر اين، فاجعه بزرگ در اين بود كه آنان متن اصلي عهدين را از مردم پنهان كردند؛ و اين علت اصلي از بين رفتن آنها شد نه ترجمه آنها. امّا قرآن كتابي است كه مسلمانان نسل به نسل آن را در اختيار دارند، بلكه همه مسلمانان جهان، از مسلمان معتقد گرفته تا محقق پژوهشگر، متن قرآن عزيز را حفظ و حراست مي‏كنند. خداوند فرموده: انا نحن نزلنا الذكر وانا له لحافظون(حجر / 15 / 9)؛ (همانا قرآن را ما نازل كرده‏ايم و ما نگهبان آنيم). يعني قرآن را در سينه‏هاي مردم و به دست مردم، هم دوستان و هم دشمنان حفظ مي‏كنيم. و اين خود يك معجزه جاويدان قرآني است.
    2. طبعا ميان ترجمه‏ها اختلافاتي وجود دارد؛ چون سليقه‏ها بلكه عقيده‏هاي مردم مختلف است و آنها را به هر جا مي‏كشاند. همچنين استعدادها در فهم معاني قرآن و ترجمه آن و درك آراء مختلف، متفاوت است، و اختلاف در ترجمه‏هاي قرآن آثار نامطلوبي دارد؛ زيرا اختلاف در ترجمه، اختلاف در استفاده و استنباط احكام و آداب شرعي را به دنبال دارد و هر گروهي بر حسب آنچه از ترجمه مي‏فهمد نظر مي‏دهد، و شايد ميزان اختلاف آن را با ساير ترجمه‏ها نداند.7
    پاسخ اين كه: اين سخن خارج شدن از فرض مسأله است؛ زيرا ترجمه ضوابطي دارد كه بايد مراعات شود، به خصوص ترجمه قرآن كريم كه بايد تحت نظارت يك هيأت رسمي و گروهي از دانشمندان و اديبان متخصّص و زير نظر يك حكومت اسلامي مقتدر باشد و فرصتي براي دست‏اندازي بيگانگان نگذارد كه قرآن را قطعه قطعه كنند. رسم الخط آن نيز بايد با اصول معين باشد تا آن را از اختلاف و اضطراب حفظ كند.


    . قرآن در بسياري از آيات خود حقايق پيچيده‏اي دارد كه گاه بربسياري از دانشمندان پوشيده مانده است و گاه كساني كه پس از آنان آمده‏اند آنها را فهميده ‏اند. در اين مورد مثال‏هاي متعددي وجود دارد. پس اگر قرآن را با اطلاعات امروز خود ترجمه كنيم، فردا اگر علم در سطح بالايي قرار گرفت و از حقايق قرآن چيزهايي كشف شد كه قبلاً پوشيده بود، در اين شرايط آيا خود را تخطئه كنيم و به همگان اعلام نماييم كه ترجمه ديروز ما غلط بوده و صحيح غير از آن است؟ مردم به ما چه مي‏گويند؟ و چه تضميني براي اطيمنان يافتن آنان به ترجمه امروز ماست، همان گونه كه به ترجمه ديروز اطمينان يافته بودند؟
    سپس استاد شاطر براي اين موضوع مثال‏هاي زير را ذكر مي‏كند:
    الف. قول خداوند: ومن كل الثمرات جعل فيها زوجين اثنين(رعد / 13 / 3)، كه مفسران قديم، «زوجين» را به دو صنف تفسير كرده‏اند، آن گاه علوم جديد آمد و پرده از روي معناي درست برداشت و آن اين كه در هر ميوه‏اي نر و ماده وجود دارد.
    وي مي‏گويد:
    اگر ترجمه مطابق با تفسير اوّل باشد، اين حقيقت جديد براي خواننده آن مخفي مي‏ماند.
    ب. قول خداوند: واللّه‏ الذي ارسل الرياح فتثير سحابا فسقناه الي بلدميّت(فاطر / 35 / 9)، كه در اين آيه واژه «تثير» به «سوق مي‏دهد» تفسير شده است و بدين گونه معناي بديعي كه معجزه قرآن كريم است از بين رفته، و آن اين است كه «تثير» از «اثاره» است كه به معناي تهييج و تحريك است، مانند تحريك غبار و دود. و اين مبدأ كار تبخير و باران سازي است، چون تبخير از حرارت مركزي و حرارت جوّي و باد حاصل مي‏شود؛ يعني در تبخير اين سه عامل لازم است؛ سپس بادها بخارها را حمل مي‏كنند تا آن جا كه خدا بخواهد. اين معني براي اين آيه اخيرا آشكار شده است.
    ج. قول خداوند: وفرعون ذي الاوتاد(فجر / 89 / 10). مفسران «اوتاد» را به كثرت لشكر معني كرده‏اند، و يا اين كه آن چهار تا ميخ بوده كه مردم را با آن شكنجه مي‏كرده‏اند، ولي اكنون روشن شده كه منظور از آن همين اهرام است كه شبيه كوه هستند، و قرآن از كوه‏ها به عنوان «اوتاد» ياد كرده است: الم نجعل الارض مهادا والجبال اوتادا(نبأ / 78 / 6-7).

    د. قول خداوند: والارض بعد ذلك دَحيها(نازعات / 79 / 30). بعضي از مفسران «دحو» را به «گسترش» معني كرده‏اند؛ اگر به اين معني ترجمه شود، مفهومي كه «دحو» دارد از بين مي‏رود و آن گِرد غير كامل است (مانند گِردي تخم مرغ) علاوه بر حركت به دور خود. و مردم منطقه صعيد كه ريشه بسياري از آنان عرب است، به تخم مرغ «دحو» يا «دحي» يا «دح» مي‏گويند.



    ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ

    استغفر الله الذی لا اله الا هوالرحمن الرحیم الحی القیوم بدیعُ السماوات والارض
    من جمیع جرمی وظلمی واسرافی علی نفسی واتوب الیه


  6. #5
    عضو ماندگار
    کوثر آواتار ها

    تاریخ عضویت : دی 1390
    نوشته : 552      تشکر : 361
    1,291 در 448 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    کوثر آنلاین نیست.

    پیش فرض








    ه•• . همچنين اگر قول خداوند: يكور الليل علي النهار ويكور النهار علي الليل(زمر / 39 / 5)، به گونه‏اي كه بعضي از مفسران گفته‏اند ترجمه شود،8 معنايي كه از آيه استفاده مي‏شود از بين مي‏رود، و آن كروي بودن زمين است؛ زيرا لازمه گِرد بودن و قوسي بودنِ نور، گِرد بودنِ آن چيزي است كه نور بر آن مي‏تابد؛ چون روشنايي و تاريكي، شكل همان جسمي را مي‏پذيرند كه بر آن واقع شده‏اند. حال اگر آيه به همان معناي «پوشش» ترجمه شود و سپس دليل بر صحت معناي دوم دلالت كند، در اين صورت معجزه‏اي از معجزات قرآن را از دست داده‏ايم.

    سپس استاد شاطر مي‏گويد: بيم آن دارم كه اين حديث شريف درباره ما صدق كند كه فرمود: شما از سنت‏هاي پيشينيان وجب به وجب و ذراع به ذراع پيروي خواهيد كرد؛ حتي اگر به لانه سوسماري درآيند، شما نيز از آنان پيروي مي‏كنيد. گفتند: اي پيامبر خدا! مقصود شما يهود و نصاري هستند؟ فرمود: پس كيست؟!9
    دفاع كوبنده

    استاد محمد فريد وجدي از مشروعيت ترجمه قرآن به زبان‏هاي بيگانه، به خوبي دفاع كرده و به اعتراض استاد شاطر چنين پاسخ داده است:
    ما معتقديم قرآن كتابي است كه شگفتي‏هاي آن پايان نمي‏پذيرد و عمق آن ناپيداست. همان گونه كه استاد شاطر عقيده دارد. ولي در اين مطلب آن چنان غلوّ نمي‏كنيم كه قرآن را به مرحله تعطيل بكشانيم و آن را طلسمي بدانيم كه انديشه‏ها از درك آن عاجز است و حقيقت آن در دسترس بشر نيست؛ چرا كه اين طرز تفكر با خود قرآن در تضاد است، چون قرآن در آيات متعددي خود را به عنوان نشانه‏هاي روشن معرفي كرده و اين كه قرآن نازل شده تا مردم در آيات آن تدبر كنند؛ حتي خداوند مي‏فرمايد: ولقد يسّرنا القرآن للذّكر فهل من مدّكر(قمر / 54 / 22)؛ يعني ما اين قرآن را آسان كرديم تا مردم از آن پند گيرند.
    اين آيه در يك سوره چهار بار تكرار شده است؛ پس روا نيست بگوييم چيزي كه خداوند آن را براي يادآوري و پند گرفتن آسان كرده، يك معمّاست و كشف آن امكان ندارد و طلسمي است كه نمي‏توان آن را گشود.
    آري مفسران بعد از قرن‏هاي اوّل و دوم بعضي از فنون را به عنوان وسيله براي فهم قرآن وضع كردند تا قواعد لغت از قبيل نحو، معاني، بيان و بديع ضبط شود و بدين وسيله خواستند در روشن شدن آيات تعمق بيشتري به عمل آيد. بيشتر اينها فقط جنبه وسيله دارد و معاني قرآن هرگز از دايره فهم بشر بيرون نيست و هيچ كس ادعا نكرده كه قرآن، به خصوص آيات محكم آن، در عصري از عصرها فهميده نشده است؛ و اساسا چگونه مي‏توان گفت كه آيات محكم قرآن قابل فهم نيست؟ در حالي كه همه دين از عقايد گرفته تا عبادات و معاملات، بر پايه آيات قرآن استوار گشته است.
    بنا براين گروهي كه براي ترجمه قرآن تعيين مي‏شود، در مفاهيمي كه پيشوايان تفسير مقرر كرده‏اند، نظر خواهند كرد، و اگر در بعضي از آنها ميانشان اختلافي بود، آنچه را كه اكثريت قبول دارد انتخاب خواهند نمود و در حاشيه به بقيّه احتمالات هم اشاره خواهند كرد، و به اين صورت ترجمه تمام آراء را در بر خواهد گرفت.
    چنين است در مورد آيات مربوط به اعتقادات و عبادات و معاملات. امّا آيات مربوط به خلقت و تاريخ و نيز آيات متشابه را آن گروه بدان گونه كه در زبان عربي احتمال داده مي‏شود ترجمه خواهد كرد و به شرح آن خواهد پرداخت. در آياتي مانند: واللّه‏ الذي ارسل الرياح فتثير سحابا... گروه تفسيري آن را بررسي مي‏كند و معناي درست آن را در اختيار گروه ترجمه قرار مي‏دهد تا آن را ترجمه كند بدون اين كه به معاني علمي آن اشاره نمايد، ولي در ترجمه «تثير» سعي مي‏كند واژه‏اي را انتخاب كند كه تمام خصوصيات لغوي اين كلمه را داشته باشد و معاني علمي آن را به انديشه‏هاي خوانندگان واگذار مي‏كند تا از وقوع در مثل اين خطاي بزرگ كه استاد شاطر دچار آن شده است در امان باشد، و قرآن را از احتمالاتي كه ممكن است دانش كنوني از آن رجوع كند، حفظ نمايد، چون طبع علم چنين است كه همواره در حال تغيير است.
    سپس فريد وجدي مي‏گويد: در اين جا مي‏توانيم بگوييم: اگر روش استاد شاطر را در تفسير و ترجمه آيات قرآني بپذيريم، سپس علم از رأي خود برگردد، آيا بايد ترجمه قرآن را اعاده كنيم و يا آن را با همان خطايي كه دارد رها سازيم؟ ولي در ترجمه با روشي كه ما گفتيم جاي اين گونه كارها نيست، چون كلمه به مرادف خود ترجمه شده بدون آن كه شرح و بيان داشته باشد. در حقيقت بيان آن به فهم خوانندگان واگذار شده است، همان گونه كه واژه در خود قرآن نيز از چنين حالتي برخوردار است...
    من فكر مي‏كنم استاد شاطر در استشهاد به آياتي كه از آنها سخن رفت، اشتباه كرده است؛ گذشته از اين كه خطر اختلاف در ترجمه، از خطر اختلاف در تفسير بيشتر نيست، و اصولاً گريزي از اين اختلاف وجود ندارد.
    استاد وجدي آيات را به روشي كه مخالف رأي استاد شاطر است بيان كرده و ما آنها را به ترتيب ذكر مي‏كنيم:
    اما آيه نخست كه درباره آن گفته است: علم جديد براي ما كشف كرده كه هر ميوه‏اي نر و ماده دارد، اين خطاست؛ زيرا ميوه‏ها نر و ماده ندارند، بلكه نر و مادگي در اندام‏هاي گل‏هاست نه ميوه‏ها. گاهي در يك گل، اندام نر و ماده هر دو وجود دارد، و گاهي اين اندام‏ها در دو گل از يك درخت و يا در دو درخت مستقل است و اين تلقيح نباتي از قديم معروف بوده، حتي عرب جاهلي آن را مي‏دانسته است، و آنها نخل‏ها را تلقيح مي‏كردند، و اين معني بر مفسران قديم پنهان نبوده است و به همين سبب آيه را بر حسب ظاهر لغوي آن تفسير كرده‏اند، و صحيح هم همين است؛ به خصوص پس از ملاحظه آيه ديگري كه در آن، توصيف دو باغي كه خدا به پرهيزگاران وعده كرده، آمده است: فيهما من كلّ فاكهة زوجان(رحمن / 55 / 52). اين آيه را به هيچ وجه نمي‏توان به معنايي كه استاد گفته است حمل كرد.
    آيه دوم كه در آن واژه «تثير» را به معناي عمل تبخير به وسيله حرارت و باد، دانسته، در علم طبيعت معروف است كه عمل تبخير در آب‏ها و رطوبت‏ها بر اثر حرارت مركزي زمين و حرارت آفتاب انجام مي‏گيرد و بادها نقشي در آن ندارند، و كسي از دانشمندان اين را نگفته است. دانشمندان از پانصد سال پيش از ميلاد مسيح، پيدايش بخارهاي زميني را كه تشكيل دهنده ابرهاست مي‏شناختند. اين كتاب‏هاي طبيعي قديم است كه شاهد بر مطلب است و علم جديد آن را كشف نكرده است.
    در آيه سوم نيز كه پنداشته منظور از «اوتاد» اهرام است، نمي‏توان با او هم عقيده شد؛ زيرا علت اين كه به كوه «وتد» يا ميخ گفته مي‏شود، اين است كه در حفظ زمين از لرزش و تلاشي تأثير دارد، و آن به ضخامت و صلابت كوه برمي‏گردد؛ و مي‏دانيم كه ميان كوه‏ها و بزرگ‏ترين هرم از اهرام مصر تناسبي وجود ندارد، چون ارتفاع آن به صدوپنجاه متر و طول قاعده آن به سيصد و سي و سه متر مي‏رسد؛ و اين كجا و كوه «هيماليا» كجا، كه ارتفاع آن به هشت هزار و هشتصد متر مي‏رسد و قسمت شمال هند را فرا گرفته است؟! يا كوه‏هاي «آند» در آمريكاي جنوبي كه طول قاعده آنها به هفت هزار كيلومتر بالغ مي‏شود و ارتفاع آنها چندين هزار متر است. خلاصه اين كه بلندترين هرم با كوچك‏ترين قله از قله كوه‏هاي زمين مساوي نيست؛ بنا بر اين، اطلاق «وتد» بر آن صحيح نيست، چون مناسبتي ميان آنها وجود ندارد. از اين گذشته اهرام مصر، قبور فراعنه مصر است كه حدود سه هزار سال از فرعونِ زمان موسي جلوتر بودند. پس چگونه اينها را به فرعون زمان موسي نسبت مي‏دهد؟!
    در آيه چهارم و پنجم، آنچه ذكر كرده، يك احتمال است و شايد آيه بر آن دلالت كند، ولي يك مطلب حتمي نيست؛ آن هم احتمالي است مانند ساير احتمالات كه در آيه داده مي‏شود، همان گونه كه حضرت علي(ع) فرمود: «القرآن حمّال ذو وجوه»، ولي اين مطلب ربطي به موضوع و مسأله امكان ترجمه به شكلي كه احتمالات لفظ مانند متن اصلي باقي بماند، ندارد.
    به هر حال، ترجمه به خودي خود با احتمالاتي كه در واژه‏هاي قرآني داده مي‏شود منافات ندارد، مشروط بر اين كه بر اساس درست صورت بگيرد، همان گونه كه استاد وجدي گفت و ديديم.

    آية اللّه‏ معرفت
    ღ•*♥*•ღبحثي درباره ترجمه قرآن مجيد و امكان آن1 ღ•*♥*•ღ

    استغفر الله الذی لا اله الا هوالرحمن الرحیم الحی القیوم بدیعُ السماوات والارض
    من جمیع جرمی وظلمی واسرافی علی نفسی واتوب الیه


  7. تشكر

    مدير اجرايي (01-12-1390)

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •