سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
˜Ï æÈáǐ
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3

موضوع: نماز در روایات

  1. Top | #1

    عنوان کاربر
    کارشناس پاسخگوی سایت
    تاریخ عضویت
    خرداد 1391
    شماره عضویت
    2970
    نوشته
    87
    تشکر
    56
    مورد تشکر
    447 در 86
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض نماز در روایات

    از علي عليه السلام : هرگاه بايستد احدى از شما بسوى نماز پس بايد كه نماز كند نماز كسى كه وداع كند إِذَا قَامَ أَحَدُكُمْ إِلَى الصَّلَاةِ فَلْيُصَلِّ صَلَاةَ مُوَدِّع[1]


    عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلي الله عليه وآله‏ مَا مِنْ صَلَاةٍ يَحْضُرُ وَقْتُهَا إِلَّا نَادَى مَلَكٌ بَيْنَ يَدَيِ النَّاسِ أَيُّهَا النَّاسُ قُومُوا إِلَى نِيرَانِكُمُ الَّتِي أَوْقَدْتُمُوهَا عَلَى ظُهُورِكُمْ فَأَطْفِئُوهَا بِصَلَاتِكُم‏

    از امام ششم (عليه السلام) پيغمبر (صلي الله عليه وآله) فرمود: هيچ نمازى وقتش فرا نميرسد مگر آنكه ملكى ندا مى‏كند: (اى مردم برخيزيد براى آتشهائى كه (با گناه) براى خود افروخته‏ايد، و آنها را با اداء نماز خاموش سازيد).[2]


    عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام‏ إِذَا صَلَّيْتَ صَلَاةً فَصَلِّهَا لِوَقْتِهَا صَلَاةَ مُوَدِّعٍ يَخَافُ أَنْ لَا يَعُودَ إِلَيْهَا أَبَداً ثُمَّ اضْرِبْ بِبَصَرِكَ إِلَى مَوْضِعِ سُجُودِكَ فَلَوْ تَعْلَمُ مَنْ عَنْ يَمِينِكَ وَ شِمَالِكَ لَأَحْسَنْتَ صَلَاتَكَ وَ اعْلَمْ أَنَّكَ قُدَّامَ مَنْ يَرَاكَ وَ لَا تَرَاه‏

    از امام ششم (عليه السلام): چون خواهى نماز بخوانى مانند كسى بخوان كه با نماز وداع ميكند، چنانچه كه گويا ديگر پس از آن به نمازى موفّق نخواهى شد، و چشمت را بجاى سجده بدوز، كه اگر بدانى چه كسى در چپ و راست‏ تواست خوب نماز خواهى كرد، و بدان كه تو در برابر كسى ايستاده‏اى كه تو را مى‏بيند و تو او را نمى‏بينى. [3]


    عَنْهُ عليه السلام قَالَ‏ لِلْمُصَلِّي ثَلَاثُ خِصَالٍ إِذَا قَامَ فِي صَلَاتِهِ يَتَنَاثَرُ الْبِرُّ عَلَيْهِ مِنْ أَعْنَانِ السَّمَاءِ إِلَى مَفْرَقِ رَأْسِهِ‏ وَ تَحُفُّ بِهِ الْمَلَائِكَةُ مِنْ تَحْتِ قَدَمَيْهِ إِلَى أَعْنَانِ السَّمَاءِ وَ مَلَكٌ يُنَادِي أَيُّهَا الْمُصَلِّي لَوْ تَعْلَمُ مَنْ تُنَاجِي مَا انْفَتَلْت‏

    از آن حضرت (عليه السلام): براى نمازگزار سه چيز است: چون به نماز ايستد خوبيها از اطراف آسمان بر سرش فرود آيد، و ملائكه از زمين تا فراز آسمانها پر ميشوند و ملكى فرياد ميكند: اى نمازگزار اگر بدانى كه با چه كسى مناجات ميكنى هرگز غفلت نخواهى كرد.[4]

    َ مَنْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ يَعْلَمُ مَا يَقُولُ فِيهِمَا انْصَرَفَ وَ لَيْسَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ذَنْبٌ إِلَّا غَفَرَ لَه‏


    و از آن حضرت (ع): هر كه دو ركعت نماز گزارد و در نماز حضور قلب داشته باشد و متوجه باشد كه چه مى‏گويد، از نماز كه فارغ شود براى او گناهى نيامرزيده نماند.[5]


    [1] تصنيف غرر الحكم و درر الكلم ؛ ؛ ص175

    [2] مكارم الأخلاق ؛ ؛ ص300

    [3] همان

    [4] همان

    [5] همان

  2. تشكرها 6


  3.  

  4. Top | #2

    عنوان کاربر
    کارشناس پاسخگوی سایت
    تاریخ عضویت
    خرداد 1391
    شماره عضویت
    2970
    نوشته
    87
    تشکر
    56
    مورد تشکر
    447 در 86
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض نماز


    الزُّهْرِيِّ قَالَ قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليه السلام‏لَوْ مَاتَ مَنْ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ لَمَا اسْتَوْحَشْتُ بَعْدَ أَنْ يَكُونَ الْقُرْآنُ مَعِي‏ وَ كَانَ ع إِذَا قَرَأَ- مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‏ يُكَرِّرُهَا حَتَّى كَادَ أَنْ يَمُوت‏



    زهرى گويد: حضرت على بن الحسين عليهما السلام فرمود: اگر همه مردم كه ما بين مشرق و مغرب هستند بميرند من از تنهائى هراس نكنم پس از آنكه قرآن با من باشد، و آن حضرت عليه السلام شيوه‏اش اين بود كه هر گاه‏ مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‏ را ميخواند آنقدر آن را تكرار ميكرد كه نزديك بود بميرد.[1]



    كَانَ النَّبِيُّ صلي الله عله وآله إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ تَرَبَّدَ وَجْهُهُ خَوْفاً مِنَ اللَّهِ تَعَالَى وَ كَانَ لِصَدْرِهِ أَزِيزٌ كَأَزِيزِ الْمِرْجَلِ[2]

    در روايت آمده كه: «وقتى پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله به نماز مى‏ايستاد، به خاطر ترس از خداوند متعال رنگ چهره‏اش دگرگون مى‏شد، و از سينه مباركش‏صدايى همانند صداى ظرفى كه غذا در آن پخته مى‏شود و به جوش مى‏آيد، شنيده مى‏شد.»



    وَ قَالَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى‏ إِنَّ النَّبِيَّ صلي الله عله وآله كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ كَأَنَّهُ ثَوْبٌ مُلْقًى

    و در روايت ديگر آمده كه: «وقتى پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله به نماز مى‏ايستاد، [در سجده‏] همانند جامه‏اى كه به زمين افتاده باشد مى‏شد.»[3]


    [1]الكافي (ط - الإسلامية) ؛ ج‏2 ؛ ص602

    [2]فلاح السائل و نجاح المسائل ؛ ؛ ص161

    [3] همان

  5. تشكرها 5


  6. Top | #3

    عنوان کاربر
    کارشناس پاسخگوی سایت
    تاریخ عضویت
    خرداد 1391
    شماره عضویت
    2970
    نوشته
    87
    تشکر
    56
    مورد تشکر
    447 در 86
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض امانت الهی

    كَانَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ عليه السلام إِذَا حَضَرَ وَقْتُ الصَّلَاةِ يَتَزَلْزَلُ وَ يَتَلَوَّنُ فَيُقَالُ لَهُ مَا لَكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ

    فَيَقُولُ جَاءَ وَقْتُ أَمَانَةِ اللَّهِ الَّتِي عَرَضَهَا عَلَى السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَ أَشْفَقْنَ مِنْهَا وَ حَمَلَهَا الْإِنْسَانُ فَلَا أَدْرِي أُحْسِنُ أَدَاءَ مَا حَمَلْتُ أَمْ لا؟


    حضرت علىّ بن ابى طالب عليه السّلام هنگام فرا رسيدن وقت نماز، به خود مى‏لرزيد و رنگ به رنگ مى‏شد. و وقتى به آن بزرگوار گفته مى‏شد: چه شده شما را اى امير المؤمنين، مى‏فرمود: وقت اداى آن امانت الهى فرا رسيده كه خداوند آن را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه نمود و آنها از حمل آن سرپيچى كرده و هراسيدند و تنها انسان آن را حمل نمود. نمى‏دانم آيا آنچه را كه حمل نمودم نيكو ادا خواهم نمود، يا خير[1]





    [1]فلاح السائل و نجاح المسائل ؛ ؛ ص161

  7. تشكرها 6


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
© تمامی حقوق از جمله طراحی قالب برای سایت آیه های انتظار محفوظ می باشد © طراحی و ویرایش Masoomi بر قالب منتشر شده از ویکی وی بی