پیامبر گرامى صلی الله علیه و آله فرمود:
«از غیبت بپرهیزید، بی تردید غیبت از زنا بدتر است.

همانا مردى كه زنا مى‏ كند و بعد به واقع توبه کند خداوند از گناه او می گذرد،
امّا غیبت كننده را نمى ‏آمرزد تا آن گاه كه رفیق وى كه مورد غیبت او قرار گرفته او را ببخشد.» [6]

و نیز از آن حضرت روایت شده است كه فرمود:
«در شبى كه به معراج برده شدم گذرم به گروهى افتاد كه با ناخنهاى خویش صورتهاشان را مى‏ خراشیدند،

از جبرائیل در باره آنها پرسیدم گفت:
اینها كسانى هستند كه از مردم بدگویى و غیبت مى‏كنند.»[7]

براء بن عاذب روایت كرده است كه پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) ما را اینگونه موعظه فرمود:
«غیبت مسلمانان را نکنید و پرده از عیبهاى آنها برمدارید، زیرا هر كس از پیگیر عیب برادر مسلمان خود باشد،

خداوند عیب او را پیگیرى مى‏ كند و كسى كه خداوند پیگیر عیب اوست
او را رسوا مى‏ گرداند هر چند در درون خانه‏اش خزیده باشد.»[8]

   


پی نوشت ها:
1.بر اساس نسخه مرحوم فیض الاسلام
2.ترجمه ‏شرح‏ نهج‏البلاغه (ابن‏میثم)، 3/325
3. همان، 3/326
4. ر.ک به همان، 3/328
5. 12/ حجرات : هیچ یك از شما غیبت دیگرى را نكند.
6.نهج الفصاحة، ص354
7.عوالی اللئالی العزیزیة فی الأحادیث الدینیة، 1/276
8. كشف الریبة (شهید ثانی ره)، ص 7

امید پیشگر
بخش نهج البلاغه تبیان







╣◄*►╣  گناهی بزرگ به نام «جرأت بر گناه» ╣◄*►╣