قرآن کریم از غیر حق‌تعالی نفی هدایت کرده و کمال وجودیِ هادی بودن را فقط در انحصار خداوند دانسته است و می‌فرماید:

«إِنَّ عَلَیْنَا لَلْهُدَى» (لیل/ 12) و «وَاللَّهُ یَقُولُ الْحَقَّ وَهُوَ یَهْدِی السَّبِیلَ». (احزاب/ 4)

همچنین خداوند در خطاب به پیامبرش فرموده:

«إِنَّکَ لَا تَهْدِی مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَکِنَّ اللَّهَ یَهْدِی مَنْ یَشَاءُ». (قصص/ 56)


از این رو مطلق هدایت ـ چه از نوع ارائه طریق باشد، چه از نوع ایصال به مطلوب ـ هر دو از آنِ خداست و حق‌تعالی ذاتاً هادی و مرشد خلق است؛ اما خداوند به انبیای خود اذن داده به امر هدایت قیام کنند؛ ولی در این کار مستقل نیستند.

همان‌گونه که هیچ سببی در کار خود مستقل نیست، امر هدایت نیز همین‌گونه است.

▌ღ▬◄وجدان فقر ذاتی و تأثیر آن در افعال و نگرش انسان از دیدگاه علامه طباطبایی►▬ღ▐