سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
˜Ï æÈáǐ
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 8 , از مجموع 8

موضوع: چرا از دیدگاه شیعه «روزه در سفر» حرام می‌باشد؟

  1. Top | #1

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض چرا از دیدگاه شیعه «روزه در سفر» حرام می‌باشد؟









    چرا از دیدگاه شیعه «روزه در سفر» حرام می‌باشد؟

    پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_

    روزه، آثار مثبت فراوانی از نظر مادی و معنوی در وجود انسان دارد. تلطیف روح، تقویت اراده، کنترل غرایز و تقلیل آنها، تقویت روحیه ایثار و نوع دوستی از مهم ترین تأثیرات اخلاقی و تربیتی روزه است و علاوه بر آن که روزه برای بیماری‌های جسمی و روانی، آثار بهداشتی و درمانی فراوانی دارد، با وجود این، این آثار مخصوصاً در بعد معنوی و قرب الی الله، زمانی تحقق می یابد که این عبادت با شرایط آن صورت پذیرد که از جمله این شرایط، در سفر نبودن است.


    امضاء


  2.  

  3. Top | #2

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض








    خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید:

    « یا أیّها الّذین آمنوا کتب علیکم الصّیام کما کتب علی الّذین من قبلکم لعلّکم تتّقون * أیّاما معدودات فمن کان منکم مریضا أو علی سفر فعدّة من أیّام أخر و علی الّذین یطیقونه فدیة طعام مسکین فمن تطوّع خیرا فهو خیر له و أن تصوموا خیر لکم إن کنتم تعلمون ». [ بقرة / ۱۸۳ ـ ۱۸۴ ]



    « ای افراد با ایمان روزه بر شما نوشته شده همان گونه که بر کسانی که پیش از شما بودند، نوشته شد، تا پرهیزکار شوید. و این چند روز معدود است، پس هر کس از شما بیمار یا مسافر باشد چند روز دیگر را روزه بگیرد، و کسانی که روزه برای آنها طاقت فرسا است، کفاره بدهند و مسکین را طعام کنند، و هر کس بیش از یک مسکین اطعام کند برای او بهتر است. و روزه گرفتن برای شما بهتر است اگر بدانید ».





    امضاء


  4. Top | #3

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض






    اکنون به تحلیل این دو آیه می‌پردازیم:


    آیه نخست روزه را یک فریضه و امر واجب می‌داند، به گونه‌ای که از آن، با جملۀ « کتب علیکم » تعبیر می‌کند، یعنی این مطلب بر شما نوشته شده است، و نوشته شدن کنایه از این که عمل برای همه، امری الزامی است، ولی در آیۀ دوم، سه گروه را استثنا می‌کند
    :


    الف: مریض: « و من کان منکم مریضاً ».
    ب: مسافر: « أو علی سفرٍ ».
    ج: کسانی که روزه گرفتن برای آنها طاقت فرسا است: « و علی الّذین یطیقونه ».




    امضاء


  5. Top | #4

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض








    همۀ فقهای اسلام اتفاق دارند که مسافر می‌تواند در سفر روزه نگیرد، و تنها اختلاف در اینجاست که آیا افطار در سفر یک امر الزامی است و یا یک امر ترخیصی و تهسیلی (اجازه داده شده و جهت آسان و سهل قرار دادن امر است و مخالفت با آن هم در امر ترخیصی اشکال ندارد) برای مسافر است؟



    فقهای امامیه به پیروی از اهل‌بیت ( علیهم السّلام ) افطار در سفر را الزامی و روزه گرفتن مسافر را حرام می‌دانند.



    در حالی که فقهای چهار مذهب معتقدند که افطار در سفر اختیاری است، ولی برخی از آنها افطار را بر روزه گرفتن ترجیح می‌دهند. و برخی دیگر بر عکس. و شافعی می‌گوید: افطار کردن بهتر از روزه گرفتن است، در حالی که مالک می‌گوید: روزه در سفر بهتر از افطار است.[۱]




    امضاء


  6. Top | #5

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض









    اکنون مسأله را بر احادیث نبوی عرضه می‌کنیم تا روشن شود کدام یک از این دو قول مورد تأیید آنهاست:


    الف: مسلم در صحیح خود از جابر بن عبدالله نقل می‌کند: رسول خدا در سال هشتم و در ماه رمضان ، عازم مکه شد. آنگاه که به نقطه « کراع الغمیم » رسید، ظرف آبی خواست و آن را با دست خود بلند کرد و همگان دیدند، آنگاه آن را نوشید، یعنی ای مردم، همگی روزه خود را بشکنید. برای رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) خبر آوردند که برخی از کسانی که در رکاب شما هستند، روزۀ خود را نشکسته‌اند. حضرت فرمود: « أولئک العصاة، أولئک العصاة »؛ «آنها گنه‌کارند، آنها گنه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کارند ».[۲]



    ب: ابن ماجه قزوینی در سنن خود از عبدالرحمن بن عوف نقل می‌کند که پیامبر ( صلی الله علیه و آله و سلم ) فرمود: « صائم رمضان فی السّفر کالمفطر فی الحضر »، « روزه‌دار در سفر به سان روزه‌خوار در حضر است ».[۳]




    امضاء


  7. Top | #6

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض






    ج: بخاری در صحیح خود از جابر بن عبدالله انصاری نقل می‌کند: پیامبر ( صلی الله علیه و آله و سلم ) در یکی از سفرهای خود، گروهی را دید که در کنار فردی گرد آمده و برای او سایه‌بانی درست کرده‌اند.

    پرسید: این فرد کیست؟


    گفتند: روزه‌دار است.


    فرمود: « لیس من البرّ الصّوم فی السّفر »، « روزه‌داری در سفر کار خوبی نیست ».[۴]



    امضاء


  8. Top | #7

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض





    واژه « برّ » در قرآن در مقابل « اثم » وارد شده است، چنان که می‌فرماید:

    « و تعاونوا علی البرّ و التّقوی و لا تعاونوا علی الإثم و العدوان ». [ مائده / ۲ ]

    « در راه نیکی و پرهیز کاری به یکدیگر کمک کنید و در راه گناه و ستمکاری با یکدیگر همکاری نکنید ».




    امضاء


  9. Top | #8

    عنوان کاربر
    مدیر ارشد انجمن اخلاق و عرفان
    تاریخ عضویت
    امرداد 1391
    شماره عضویت
    3467
    نوشته
    13,145
    صلوات
    28000
    دلنوشته
    1
    اللهم صلّ علی محمد و ال محمد و عجّل فرجهم
    تشکر
    27,295
    مورد تشکر
    57,784 در 13,226
    دریافت
    0
    آپلود
    0

    پیش فرض




    منابع:


    [۱]. أحکام القرآن، ج ۱، ص ۲۱۵.
    [۲].نووی، شرح صحیح مسلم، ج ۷، ص ۲۳۲.
    [۳]. سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۵۳۲.
    [۴]. صحیح بخاری، ج ۳، ص ۴۴.


    امضاء


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
© تمامی حقوق از جمله طراحی قالب برای سایت آیه های انتظار محفوظ می باشد © طراحی و ویرایش Masoomi بر قالب منتشر شده از ویکی وی بی