آداب قرائت قران کریم سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
آداب قرائت قران کریم
صفحه 2 از 2 نخستنخست 12
نمایش نتایج: از شماره 11 تا 18 , از مجموع 18
  1. #11
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    ج) گوش فرادادن به قرآن

    قبل از مرتبه قرائت، گوش دادن به قرآن است. اگر کسى به هر دلیل از قرائت قرآن ناتوان است، مى تواند به آن گوش فرا دهد. پیامبر(ص) این تقدّم و تأخّر رتبه استماع و قرائت را در روایتى چنین بیان فرموده است:

    من استمع الى آیة من کتاب اللّه تعالى کتب له حسنة مضاعفة، و من تلاها کانت له نوراً یوم القیامة.23

    هرکس به آیه اى از کتاب خدا گوش فرا دهد، خداوند براى او حسنه مضاعف مى نویسد و هرکس آن را تلاوت کند، [آیات آن] همچون نورى در قیامت برایش جلوه خواهد کرد.

    کلینى در (اصول کافى) از امام سجاد و امام صادق(ع) نقل مى کند:

    من استمع حرفاً من کتاب اللّه عزوجل من غیر قرائةٍ کتب اللّه له حسنة ومحا عنه سیّئة و رفع له درجة. 24

    اگر کسى حرفى از کتاب خدا را فقط گوش کند و تلاوت هم نکند، خداوند برایش حسنه مى نویسد و گناهى از او محو نموده، درجه اش را بالا مى برد.

    مضمون این روایت به گونه اى نیست که قبول آن مشکل باشد. در بعضى روایات، براى کارهاى کوچک، ثواب زیادى وعده داده شده است که معمولاً قبول کردن آن مشکل است. بسیارى از این گونه روایات، جعلى هستند؛ خصوصاً در باب قرآن که براى ترتیب و تشویق مردم به قرائت آن، برخى از افراد نادان، روایات فراوانى جعل مى کردند و حتّى زمانى که آن جاعلانْ مورد اعتراض پیامبر(ص) واقع مى شدند، پاسخ مى دادند که این روایات به نفع شماست و مردم، بیشتر به قرآن روى مى آورند!

    نقل شده که به ابوعصمه گفتند: (تو از کجا و به چه طریق، احادیثى در فضیلت قرآن و سوره هاى آن از عکرمه و ابن عباس نقل نمودى؟). گفت: چون من مردم را از قرآن روگردان و به (فقه) ابى حنیفه و (مغازى) محمد بن اسحاق مشغول دیدم، این احادیث را وضع کردم.

    حاکم نیشابورى از یکى از زُهّاد نقل نموده که به وى گفتند: (چرا احادیثى در فضیلت قرآن و سوره هاى آن ساختى؟). وى همین جواب ابوعصمه را داد. آن گاه به وى گفتند: (مگر نشنیده اى که پیامبر(ص) فرمود هر کس بر من دروغ ببندد، جایگاهش پر از آتش گردد؟). گفت: من بر وى دروغ نبستم؛ بلکه به نفع وى حدیث ساختم!25

    خوشبختانه، روایتى که در مورد گوش فرا دادن به قرآن نقل کردیم، به گونه اى نیست که احتیاج به توجیهى داشته باشد؛ گرچه امام(ع) از مقام تأکید هم دور نبوده است. صحبت از نوشتن ثواب و پاک کردن گناه در ازاى قرائت حرفى از قرآن است و امرى طبیعى به نظر مى رسد.
    آداب قرائت قران کریم

  2. #12
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    د) تلاوت قرآن

    در قرآن کریم آمده است کسانى که کتاب خدا را تلاوت کنند، مشمول اجر و فضل خداوند مى گردند:

    ان الّذین یتلون کتاب اللّه و أقاموا الصلاة وأنفقوا مما رزقناهم سرّاً وعلانیة یرجون تجارة لن تبور لیوفیهم أجورهم و یزیدهم من فضله انّه غفور شکور. 26

    آیات دیگرى نیز در مورد سفارش به قرائت قرآن و بیان ثمرات آن، در کتاب الهى آمده است؛ ولى چون هدف این نوشتار، بیان نظام موجود در روایات است، از آوردن آنها صرف نظر مى کنیم.

    شایان ذکر است امور اخلاقى یى که در قرآن به آنها تصریح شده، اهمیّت بیشترى دارند و بحث اثبات صدور و امثال آن که درباره روایات وجود دارد، در این دستورات اخلاقى مطرح نیست. یکى از این امور، همین تلاوت قرآن است که در آیات متعددى به آن تصریح شده است.

    بعد از نگهدارى، نگاه کردن و گوش فرا دادن به قرآن، مرتبه تلاوت آن است. کسانى که توانایى قرائت قرآن را دارند، نباید آن را در خانه معطّل بگذارند. قبلاً در روایتى گفته شد که وجود قرآن در خانه، باعث دور شدن شیاطین است و ظلمت را از خانه بیرون مى افکند. در این روایت اشاره شد که اگر در خانه، قرآن تلاوت بشود، نور به جاى ظلمت مى نشیند؛ خیر زیاد مى شود و توسعه براى اهل آن خانه حاصل مى شود و همان گونه که ستاره هاى آسمانْ زمین را روشن مى کنند، خانه اى که در آنْ قرآن تلاوت مى شود، براى اهل آسمان نیز نورانى جلوه مى کند. گرچه در مساجد و مکانهاى دیگر هم مى توان قرآن را تلاوت کرد، امّا چرا خانه ها را در معرض این نور و رحمت الهى قرار ندهیم؟

    پیامبر اکرم(ص) فرمود:

    ان البیت اذا کثر فیه تلاوة القرآن کثر خیره واتّسع أهله و أضاء لأهل السماء کما تضىء نجوم السماء لأهل الدنیا.27

    در روایتى دیگر، امام صادق(ع) فرمود:

    القرآن عهد اللّه الى خلقه ینبغى للمرء المسلم أن ینظر فى عهده وأن یقرأ منه فى کلّ یوم خمسین آیة. 28

    قرآن، میثاقى است بین خالق و مخلوق و شایسته است یک مسلمان، هر روز به این عهدنامه نظر کند و [حداقل] پنجاه آیه از آن را بخواند.
    آداب قرائت قران کریم

  3. #13
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    هـ) تدبّر در قرآن

    ییکى از عالى ترین مراحل ارتباط با قرآن، اندیشیدن در آیات الهى است:

    أفلا یتدبّرون القرآن ولو کان من عند غیر اللّه لوجدوا فیه اختلافاً کثیراً. 29

    با تدبّر در قرآن، مى توان به این نتیجه رسید که قانون کلّى در مورد انسان و بقیه کائنات، تحوّل و دگرگونى است، هم در قول و هم در عمل؛ امّا قرآن این گونه نیست. به قول علامه طباطبایى، قرآنْ کتابى است در برگیرنده قوانین فردى و اجتماعى، مسائل مربوط به مبدأ و معاد، قصص، عبرتها و پندها و… که به تدریج نازل گردیده و با گذشت ایّام، دستخوش تغییر و تحوّل نمى گردد.30

    تدبّر در قرآن، علاوه بر فوائد علمى، نتایج شخصى هم دارد. طبق آیه اى که گذشت، با تفکّر و تدبّرِ در آیات قرآن، مشخص مى شود که آیات آن، هیچ گونه اختلافى با یکدیگر ندارند. لذا آیات مى توانند یکدیگر را تفسیر کنند و این فایده بسیار مهمّى بود که علاّمه طباطبایى در پرتو آن به تفسیر قرآن با قرآن رسید. ایشان ذیل همین آیه، امکان تفسیر قرآن با خود قرآن را نتیجه گرفته است. صاحب (مجمع البیان) نیز از آیه (أفلا یتدبّرون القرآن…) به همین نتیجه رسیده است.31

    نتیجه مهم دیگر، این است که چون احکام قرآنى در معرض تغییر و تحوّل قرار نمى گیرند، لذا این شریعت تا قیامت استمرار دارد.32

    از لحاظ شخصى نیز انسان با تدبّر در آیات قرآن و مجسّم کردن مبدأ و معاد، هم داستان خلقت انسان برایش یاد آورى مى شود و هم آینده را پیش روى خود مى بیند. روایاتى وجود دارند که در آنها توصیه شده از قرائت آیات رحمت، مسرور و از قرائت آیات مشتمل بر وعده عذاب، محزون شوید. غزالى در کتاب (کیمیاى سعادت) از ابوذر نقل مى کند که پیامبر(ص) یک ثلث شب، این آیه را تکرار مى کرد که: ان تعذّبهم فانّهم عبادک وان تغفر لهم فانّک أنت العزیز الحکیم.33

    از امام على(ع) نقل شده است که قرآن را به سرعت قرائت نکنید و در پى آن نباشید که سوره را به آخر برسانید؛ قلوبتان باید به خشوع درآید.34 آن حضرت در بیان دیگرى فرمود: قرآن را یاد بگیرید که بهترین سخن است و در آن اندیشه کنید که چون بهار است.35

    نکته مهم این فرمایش حضرت، آن است که در مرحله یادگیرى فرموده (بهترین سخن) است؛ ولى در مرحله تفکّر و اندیشه، آن را به (بهار) تشبیه کرده است؛ بهارى که فصل رویش و زندگى است.

    و) عمل به قرآن و تمسّک به آن

    آنچه ادیان الهى را از یکدیگر جدا کرده، احکام و دستوراتى است که هر دین براى خود داشته است؛ وگرنه از نظر اعتقادى و نظرى ، تمام ادیان، دعوت به توحید کرده اند و در این مسئله، همه با هم مشترک بوده اند. قبل از ظهور اسلام نیز در دوران جاهلیت، فرهنگ و عادات خاصّى در مورد ازدواج، اقتصاد و روابط اجتماعى وجود داشته است. با نزول قرآن، دوران تبیین فرهنگ اسلامى به آرامى شروع شد و بسیارى از احکام، خصوصاً احکام معاملات، به شیوه سابق ادامه یافت و تعداد زیادى احکام جدید هم از طرف خداوند و به واسطه پیامبر(ص) به مردم ابلاغ شد.

    محور همه این دستورات، قرآن بود. به شهادت روایات، هر آنچه مردم براى زندگى دینى به آن نیاز داشتند، در قرآن آمده بود. اصول سنّت پیامبر(ص) نیز در قرآن وجود داشت و حداقل، مخالفتى با اصول موجود در قرآن نداشت و پیامبر(ص)، تبیین و تفسیر همان اصول را در قالب سنّت به مردم عرضه مى کرد: و أنزلنا الیک الذکر لتبیّن للناس ما نزّل الیهم.36
    آداب قرائت قران کریم

  4. #14
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    اجراى قوانین موجود در قرآن در زمینه هاى مختلف و خصوصاً اقتصاد، جامعه آن روز را به گونه اى در آورده بود که حتّى با شاخصهاى تعریف شده امروزى، جامعه اى موفّق بود.37 آسیبهاى فرهنگى یى که امروزه از ناحیه مسائل اقتصادى متوجّه جوامع است، در آن ایّامْ مشاهده نشده است. مفاهیم زیبایى چون انفاق، صدقات، مواسات و… به بهترین نحو در آن زمان تحقّق پیدا کرده بود. حتّى جلوه هاى معنوى آن زمان که در تاریخ ضبط شده است، انسان را به شگفتى وا مى دارد که با وجود مشکلات و درگیرى ها و غزوات پیامبر(ص)، باز هم مجالس و محافل قرآنى برپا بوده است و همان طور که گفته شد، حضرت، خانه افراد را از صوت قرآن صاحبان آنها مى شناخته است. در یک کلام: قرآن در متن زندگى مردم، حضور داشته است.

    تعبیرات مختلفى از پیامبر(ص) و ائمه(ع) در مورد عمل به قرآن رسیده است و تعبیراتى دیگر، مثل (اتّباع)، (تمسّک) و (حق التلاوة) نیز بیان شده که ناظر بر عمل به قرآن است. به تعدادى از این روایات، اشاره مى کنیم.

    پیامبر اسلام فرمود:

    اعملوا بالقرآن أحلّوا حلاله وحرّموا حرامه واقتدوا به ولا تکفروا بشىء منه.38

    به قرآن عمل کنید و حلالش را حلال شمارید و از حرامش اجتناب کنید و به آن اقتدا نموده، به هیچ چیز آن کفر نورزید.

    در روایت دیگرى امام على(ع) فرمود:

    ییا حملة القرآن! اِعملوا فان العالم من عمل بما علم و وافق عمله علمه و سیکون أقوام یحملون العلم لایجاوز تراقیهم، یخالف سریرتهم علانیتهم.39

    اى کسانى که عالِم به قرآن هستید، به آن عمل کنید؛ چون عالم کسى است که به آنچه مى داند، عمل مى کند و عمل او مطابق علمش است. به زودى مردمى خواهند آمد که علمشان از گلوهاى آنها تجاوز نمى کند و باطنشان با رفتار ظاهر آنها مخالف است.

    تا زمانى که پیامبر(ص) در میان امّت بود، مردم مکلّف بودند به آنچه که ایشان امر مى کند، عمل کنند و از آنچه نهى مى کند، دورى گزینند؛ چون او همان احکام الهى را مى گفت و کلامش، کلام وحى بود و بعد از خود نیز امّت را به قرآن و عترت ارجاع داد.40 علّتش هم این بود که عترت او چیزى غیر از قرآن نمى گفتند و آنها هم در مقام تبیین و تفسیر کلام خدا بودند.

    امام على(ع) در تعبیر زیبایى فرموده است که (قرآن باید چون لباس زیرین، همیشه با انسان باشد)، که البته افرادى با این خصوصیّات، تعدادشان کم است:

    طوبى للزاهدین فى الدنیا الراغبین فى الآخرة، اولئک قوم اتخذوا القرآن شعاراً. 41

    خوشا به حال زاهدان در دنیا، کسانى که به آخرت میل دارند و قرآن را چون لباس زیرین خویش قرار دادند!

    ییکى از واژه هایى که در قرآن براى عمل به آن آمده است، (حق تلاوت) است:

    الذین آتیناهم الکتاب یتلونه حقَّ تلاوته أولئک یؤمنون به ومن یکفر به فأولئک هم الخاسرون.42

    کسانى که کتاب آسمانى را به آنان داده ایم و آن را چنانکه باید مى خوانند، ایشان اند که بدان ایمان دارند؛ ولى کسانى که کفر ورزیدند، همانان اند که زیانکاران اند.
    آداب قرائت قران کریم

  5. #15
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    مراد از کتاب آسمانى، هم مى تواند تورات و انجیل باشد و هم قرآن. در هر حال، مراد از (حق التلاوة)، عمل به قرآن است.43 امام صادق(ع) درباره این آیه مى فرماید:

    ییعنى آیات قرآن را با ترتیل بخوانند و در آن اندیشه کنند. به احکام آن عمل کنند. به وعده هایش امیدوار باشند و از عذابهاى وعده داده شده بترسند. از قصّه هاى آن عبرت گیرند.به آنچه در آن دستور داده شده، عمل کنند و از آنچه نهى شده،پرهیز نمایند. به خدا قسم، (حقّ تلاوت) به معناى حفظ آیات و قرائت آنها نیست…؛ بلکه باید در آیاتش تدبّر نموده، به آنها عمل نمود. خداوند مى فرماید: اى پیامبر! قرآن، کتابى مبارک است که به سوى تو فرستادیم تا مردم در آیات آن تدبّر کنند.44

    علاوه بر آنچه در مورد عمل به قرآن از جهت اثباتى بیان شد و روایات آن ملاحظه گردید، روایاتى در مذمّت عمل نکردن به قرآن وجود دارد که براى تأیید و تأکید مطلب به آنها نیز اشاره اى داریم. رسول خدا فرمود:

    ییأتى على الناس زمانٌ القرآن فى وادٍ و هم فى وادٍ غیره.45

    زمانى فرا مى رسد که مردم و قرآن در دو وادى مختلف قرار مى گیرند (به آنچه قرآن مى گوید، عمل نمى کنند).

    در روایت دیگرى پیامبر(ص) فرمود:

    هر کس قرآن را یاد بگیرد و به آن عمل نکند و دوستى دنیا و زینت آن بر او چیره شود، سزاوار عذاب الهى است و همرتبه با یهود و نصاراست که کتاب [خدا] را پشت سر انداختند.46

    علاوه بر روایات فوق، روایات دیگرى نیز وجود دارد که از عمل نکردن به قرآن نهى کرده اند.47 این قسمت را با گزیده اى از دعاى امام سجاد(ع) که در مورد ختم قرآن است، به پایان مى بریم:

    خداوندا! بر محمد و آلش رحمت فرست و ما را از کسانى قرار ده که به ریسمان عهد و پیمان قرآن چنگ مى زنند و از امور متشابه به پناهگاه محکمش پناه مى برند، و در سایه پر و بالش مى آسایند و به روشنى صبحش راه مى یابند و به اشراق روشنگرى اش راه مى جویند و از چراغش مى فروزند و از غیر آن، هدایت نمى طلبند.48

    در پایان، ذکر چند نکته لازم است:

    1ـ تقسیم بندى و نظام ارائه شده درباره انس با قرآن، نظر به اکثریت جامعه دارد؛ امّا در هر زمان و هر جامعه اى، کسانى هستند که با بقیه افراد، تفاوت دارند. افرادى که در حدّ پایین و حدّ بالاى یک صفت کمّى یا کیفى قرار مى گیرند، این گونه هستند. براى مثال، اکثر افراد از لحاظ قد با هم تفاوت زیادى ندارند؛ امّا تعداد معدودى قد بسیار کوتاهى دارند و یا بسیار قد بلند هستند. در مورد صفات کیفى، مثل هوش نیز همین قانون وجود دارد. اکثر افراد، بهره هوشیِ نزدیک به هم دارند و در یک رده قرار مى گیرند؛ امّا درصد اندکى کم هوش و درصد اندکى هم نابغه هستند. اگر جامعه اى این گونه نباشد، حالت طبیعى ندارد. در یک کلاس درس هم اگر همه تیز هوش باشند یا همه دیر فهم، آن کلاسْ طبیعى نیست و معمولاً این گونه اجتماعات با مشکلات خاصّى مواجه هستند.49
    آداب قرائت قران کریم

  6. #16
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    در مورد طرحى که ارائه شد، باید اشاره کنم که اکثر افراد جامعه مى توانند در این طرح گنجانده شوند و تعداد بسیار معدودى اند که در هیچ مرتبه اى از این طرح واقع نمى شوند. در حدّ بالاى طرح هم، بعد از مقام عمل و فراتر از آن، درصد اندکى وجود دارند که به نقطه اى رسیده اند که دیگران از رسیدن به آن عاجزند. آنها (راسخین فى العلم) هستند که تعدادشان بسیار کم است و عبارت اند از پیامبر(ص) و امامان معصوم(ع) و بعضى از علما اینان، عالم به بطون قرآن هستند. البته در رأس آنها پیامبر(ص) است؛ چون حقیقت قرآن بر قلب مبارک ایشان نازل گردیده است:

    نزل به الروح الأمین على قلبک لتکون من المنذرین.50

    امام خمینى(ره) در مورد فهم پیامبر(ص) از قرآن مى فرماید:

    قرآن یک نعمتى است که همه ازش استفاده مى کنند؛ امّا استفاده اى که پیامبر(ص) از قرآن مى کرده است، غیرِ استفاده اى است که دیگران مى کردند: (انّما یعرف القرآن من خوطب به). دیگران نمى دانند. ماها یک ذرّه اى، یک چیزى، یک خیالاتى پیش خودمان داریم. آنکه قرآن بر او نازل شده، مى داند چیست، چه مقصد در این نزول است و محتوا چیست و غایت این کار چیست. او مى داند. آنهایى هم که به تعلیم او تربیت شده اند، آنها هم براى خاطر تربیت او مى دانند. هنر انبیا این بوده است که مسائل را، مسائل دقیق عرفانى را با یک لفظى مى گفتند که هر کسى یک جورى ازش، خودش مى فهمیده؛ ولى واقعش مال آنهایى است که بالاتر از این، افقشان است و این هنر در قرآن از همه جا بالاتر است و در ادعیه هم هست.51

    در مورد علم اهل بیت(ع) به قرآن نیز علامه طباطبایى در تفسیر آیه اى مى نویسد که ایشان مى توانند به علومى دست پیدا کنند که دیگران از رسیدن به آنها عاجزند؛ مثلاً در مورد (مسّ قرآن) که در آیه آمده: (لایمسّه إلا المطهّرون)، علامه طباطبایى با بیان چند مقدمه، از این آیه چنین نتیجه مى گیرد که:

    1) مراد از (مَس)، علم به قرآن است.

    2) مصداق (مطهرون)، مقرّبون هستند (با توجّه به روایت نبوى ذیل آیه که حضرت، همین گونه تفسیر فرمودند).52

    3) مقرّبون، اعم از فرشتگان اند و شامل اهل بیت(ع) هم مى شود.

    4) منظور از طهارت، تنها طهارت از نجاست ظاهرى و باطنى نیست؛ بلکه مراد، پاک کردن قلوب آنها از تعلّق به غیر خداست.

    نتیجه: علم به قرآن، فقط شامل ملائک نیست و شامل اهل بیت(ع) هم مى شود.53

    امام باقر(ع) در ذیل آیه: (قل کفى باللّه شهیداً بینى و بینکم ومن عنده علم الکتاب) فرمود: منظور از آیه، ما اهل بیت هستیم و اوّلین و برترین ما على(ع) است.

    پس تا اینجا روشن شد که علم به قرآن، مخصوص (راسخین فى العلم) است که شامل پیامبر(ص) و امامان معصوم(ع) و تعدادى از علما مى شود. البته در رأس همه اینها و کاملترین راسخان، شخص پیامبر(ص) است. امام صادق(ع) مى فرماید:

    فرسول اللّه(ص) أفضل الراسخین فى العلم قد علّمه اللّه جمیع ما أنزل علیه من التنزیل والتأویل وما کان اللّه لینزّل علیه شیئاً لم یعلمه تأویله و أوصیاء من بعده یعلمونه کلّه.54

    رسول خدا برترین راسخان در علم است که خداوند، تمام قرآن و تفسیر و تأویل آن را به او آموخته است و آیه اى نازل نکرده است که حضرت، تفسیر و تأویل آن را نداند و جانشینان بعد از او نیز تمام آن را مى دانند.
    آداب قرائت قران کریم

  7. #17
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    2ـ در طرح ارائه شده، بالاترین رتبه انس با قرآن، عمل به قرآن بود؛ امّا در روایات، رابطه عمل با علم، رابطه اى دو طرفه است و عمل، هم از آثار علم شمرده شده و هم از آن به عنوان مقدمه علمْ یاد شده است. پیامبر(ص) فرمود:

    انّ العالم من یعمل بعلم وان کان قلیل العمل. 55

    عالم، کسى است که براساس علمْ عمل کند؛ گرچه مقدار عمل او اندک باشد.

    و در روایت دیگرى فرمود:

    لا تکون ُعالماً حتّى تکونُ بالعلم عاملاً. 56

    عالم نخواهى بود، مگر آنکه به علم خویش عمل کنى.

    در مورد مقدمه بودن عمل براى علم نیز پیامبر(ص) فرمود:

    من عمل بما یعلم، ورّثه اللّه علم ما لم یعلم.57

    هر کس به آنچه مى داند عمل کند. خداوند آنچه را نمى داند به او یاد مى دهد.

    اطلاق روایاتى که رابطه دو طرفه علم و عمل را بیان مى کنند، شامل علم و عمل به قرآن هم مى شود. هم علم به قرآن، مقدمه عمل به آن و هم عمل به قرآن، مقدمه علم به آن است. پس دسته اى از معارف قرآن، اختصاص به (راسخین فى العلم) دارد و از دایره فهم عادى خارج است و همه کس را یاراى دستیابى به آن نیست؛ امّا غیر از آن را دیگران هم درک مى کنند؛ علمشان مقدمه عمل مى شود و عملشان، موجب زیادى علم آنها مى گردد.

    خداوند بر علم و عمل قرآنیِ ما بیفزاید!

    * محقّق حوزه علمیه قم.


    1. صحیح البخارى، ج4، ص1547 (ح3991)؛ صحیح مسلم، ج4، ص1944 (ح2499).

    2. سوره فرقان، آیه30.

    3. انّ الرجل الأعجمى من أمّتى لیقرأ القرآن بعجمیّته فترفعه الملائکة على عربیته. (الکافى، ج2، ص619)

    4.بحارالأنوار، ج78، ص278(ح113) و ج92، ص20 (ح18).

    5. انّ للقرآن ظاهراً و باطناً. (الکافى، ج4، ص549؛ من لایحضره الفقیه، ج2، ص486)

    6. المیزان، محمد حسین الطباطبائى، ج3، ص72.

    7. الکافى، ج4، ص549 و ج1، ص374؛ من لایحضره الفقیه، ج2، ص486 (ح3036)؛ المحاسن، ج1، ص421 (ح964)؛ تفسیر العیاشى، ج2، ص16 (ح36).

    8. تفسیر العیاشى، ج1، ص12 (ح8)؛ المحاسن، ج2، ص7 و300.

    9. عوالى اللئالى، ابن ابى جمهور، ج4، ص107 (ح159). علاوه بر اینکه در کتب علوم قرآنى مشهور است که (قرآن، هفتاد بطن دارد) در بعضى کتابهاى فقهى و اصولى نیز با تکیه بر همین شهرت، اصل آن را مفروغٌ عنه دانسته و درباره آن بحثها کرده اند. براى نمونه ر.ک: جواهر الکلام، محمدحسن النجفى الاصفهانى، ج9، ص295؛ کفایة الأصول، محمد کاظم الخراسانى، ج1، ص38؛ نهایة الأفکار، آقا ضیاء الدین العراقى، ج1، ص56.

    10. مثنوى، دفتر ششم، بیت 4247ـ 4248.

    11. همان، بیت 4230ـ4231.

    12. معجم مقاییس اللغة،ابن فارس،ج1، ص145؛ تاج العروس، جلال الدین السیوطى، ج8، ص188.

    13. غررالحکم و دررالکلم، عبدالواحد الآمِدى، ح8790.

    14. جامع الأخبار، محمد بن محمد الشعیرى، ص511 (ح1431).

    15. نهج البلاغه، خطبه 227.

    16. تفسیر العیاشى، ج1، ص23(ح23).

    17. سوره نحل، آیه89.

    18. سوره انفال، آیه2.

    19. مستدرک الوسائل، میرزا حسین النورى، ج12، ص174.

    20. الکافى، ج4، ص613؛ ثواب الأعمال، الصدوق، ص129.

    21. الأمالى، الطوسى، ص450 (ح1016)؛ بحارالأنوار، ج38، ص196.

    22. کنزالعمّال، على المتّقى الهندى، ح5662.

    23. مسند أحمد بن حنبل، ج2، ح8502.

    24. الکافى، ج2، ص612؛ کنزل العمّال، ج1، ص535 (ح2396).

    25. علم الحدیث، کاظم مدیر شانه چى، ص116.

    26. سوره فاطر، آیه 29ـ30.

    27. الکافى، ج2، ص610.

    28. همان جا؛ همچنین ر.ک: من لایحضره الفقیه، ج2، ص628 (ح3215).

    29. سوره نساء، آیه2.

    30. المیزان، ج5، ص20.

    31. ر.ک. همان، ج18، ص241.

    32. به نقل از: اسرار قرآن، حسین خدیو جم، ص26.

    33. الکافى، ج2، ص614.

    34. نهج البلاغه، خطبه 110.

    35. تحف العقول، ص50.

    36. سوره نحل، آیه44.

    37. ر.ک: جزوه (نظام اقتصادى صدر اسلام)، کاظم صدر، دانشگاه شهید بهشتى.

    38. المستدرک على الصحیحین، الحاکم النیشابورى، ج1، ص757 (ح2087)؛ السنن الکبرى، احمد بن حسین البیهقى، ج10، ص15 (ح19706).

    39. کنز العمّال، ج9، ص294.

    40. صحیح مسلم، ج4، ص1874 (ح2408).

    41. نهج البلاغه، حکمت 104؛ أمالى المفید، ج1، ص133.

    42. سوره بقره، آیه121.

    43. المیزان، ج1، ص266.

    44. همان جا (به نقل از: ارشاد القلوب دیلمى).

    45. نوادر الأصول، الترمذى،ج2، ص338؛ کنزالعمّال، ح29118.

    46. ثواب الأعمال، ص332؛ بحارالأنوار، ج76، ص36 (ح30).

    47. الکافى، ج8، ص52؛ صحیح البخارى، ج6 (ح5836 و 6640)؛ مسند أحمد بن حنبل، ج7، ص251 (ح20115)؛ صحیح مسلم، ج4، ص1874 (ح2408)؛ سنن الترمذى؛ ج5، ص663 (ح3788)؛ سنن الدارمى، ج2، ص889 (ح3198).

    48. الصحیفه السجادیة، الدعاء 42.

    49. براى اطلاع بیشتر در مورد قانون فوق به کتابهاى آموزشى آمار، بحث توزیع نُرمال، مراجعه کنید.

    50. سوره شعراء، آیه 193ـ194.

    51. ر.ک: قرآن، کتاب هدایت در دیدگاه امام خمینى، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى(ره)، ص147 (تاریخ سخنرانى: 1363/6/3).

    52. الدر المنثور، جلال الدین السیوطى، ج8، ص27.

    53. المیزان، ج19، ص127.

    54. الکافى، ج1، ص213.

    55. ثواب الأعمال، ص436.

    56. تنبیه الخواطر، ابوالحسین ورّام، ج2، ص214؛ مجمع البیان، الطبرسى، ج8، ص446.

    57. حلیة الأولیاء، ابونعیم الاصفهانى، ج10، ص15؛ الجامع الصغیر، جلال الدین السیوطى، ج2، ص192 (ح5711)؛ غرر الحکم، ح9569؛ مشکوة الأنوار، ابوالفضل على الطبرسى، ص139؛ التوحید، الصدوق، ص416؛ ثواب الأعمال، ص161؛ أعلام الدین، الدیلمى، ص96.
    آداب قرائت قران کریم

  8. #18
    مدیر افتخاری
    خراباتي آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    نوشته : 4,962      تشکر : 3,978
    6,248 در 2,892 پست تشکر شده
    وبلاگ : 5
    دریافت : 0      آپلود : 0
    خراباتي آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : آداب قرائت قران کریم




    الف ـ در ظاهر آداب قرآن خواندن

    در حال قاری

    و آن ادب آن است که با وضو باشد بر هیئت ادب و سکون ـ ایستاده یا نشسته ـ روی در قبله و سر فرود انداخته بی تربّع (چهار زانو نشستن) و تکیه و هیئت تکبّر... فاضل تر آن که در نماز ایستاده خواند و در مسجد چه آن از افضل اعمال است.
    ترتیل

    و آن مستحب است زیرا که بیان خواهیم کرد که مقصود از قرائت، تفکر است و تفکر به ترتیل میسّر شود و برای این «اُمّ سلمه» قرائت پیغامبر را قرائتی مفسرّه ی حَرفْ حرفْ صفت کرده است و «ابن عباس» گفت که «البقره» و «آل عمران» به ترتیل بخوانم و در آن تدبّر کنم، دوست تر از آن دارم که همه ی قرآن را به شتاب بخوانم.
    گریه

    گریه با قرائت مستحب است. پیغامبر صلی الله علیه و آله گفت: قران بخوانید و بگریید و اگر نگریید خود را به گریندگان مانند کنید... و «صالح مرّی» گفت که در خواب بر پیغامبر صلی الله علیه و آله قرآن خواندم. گفت: ای صالح! این قرآن است، گریه کو؟ و «ابن عباس» گفت: چون سجده ی سبحان بخوانید، در سجده تعجیل مکنید تا نگریید و اگر چشم یکی از شما نگرید، بایدکه دلش بگرید.
    رعایت حق آیات

    [قاری باید ] حقّ هر آیت رعایت کند. چون به آیت سجده رسد، سجده آرد و هم چنین چون از دیگری شنوده سجده آرد، چون خواننده سجده آرد و سجده نکند مگر چون بر طهارت باشد و در قرآن چهارده سجده است. در «حج» دو سجده است و در «ص» سجده ای نیست... و اقلّ سجده آن است که پیشانی بر زمین نهد [واکمل آن است که تکبیر بگوید] و در سجده دعا گوید بدانچه لایق آیت باشد.
    نیکو خواندن

    پیغامبر صلی الله علیه و آله گفت: قرآن را به آواز خود بیارایید و نیز گفت: حق تعالی هیچ چیزی را چنان استماع نفرماید که آواز خوش را در خواندن قرآن... و پیغامبر ابن مسعود را گفت: بخوان، گفت: یا رسول اللّه ! قرآن بر شما مُنزل شده است، من خوانم؟ فرمود: دوست دارم که از غیر خود بشنوم. پس عبداللّه می خواند و پیغامبر می گریست... پیغامبر گفت: هر که آیتی از کتاب حق تعالی استماع کند روز قیامت آن آیت وی را نوری باشد و در روایتی دیگر: ده نیکی برای وی بنویسند و چون ثواب استماع بسیار است و سبب آن خواننده است، او هم در آن شریک باشد مگر آن که قصد او ریا و تصنع بُوَد.


    پدیدآورنده: ابوحامد غزالی
    پایگاه حوزه
    آداب قرائت قران کریم

صفحه 2 از 2 نخستنخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •