غفلت؛ پیامدها و راههای نجات سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
غفلت؛ پیامدها و راههای نجات
صفحه 2 از 2 نخستنخست 12
نمایش نتایج: از شماره 11 تا 12 , از مجموع 12
  1. #11
    مدیر افتخاری
    ganjineh آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1388
    نوشته : 1,150      تشکر : 122
    736 در 462 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ganjineh آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : غفلت؛ پیامدها و راههای نجات




    ● یاد خدا بطور پیوسته، درمانگر غفلت
    خداوند در آیه ۲۰۵ سوره اعراف می فرماید: «و در دل خویش، پروردگارت را بامدادان و شامگاهان با تضرع و آشکار و پنهان یادکن و از غافلان مباش.»
    علامه طبرسی در ذیل آیه در کتاب شریف تفسیر مجمع البیان می نویسد: به باور برخی روی سخن در آیه شریفه با پیامبر گرامی است، اما پیام به مردم با ایمان است؛ چرا که آن حضرت آن گونه که شایسته و بایسته بود با آفریدگارش راز و نیاز می کرد. پاره ای نیز بر آنند که روی سخن با مردم است و به آنان دستور می دهد که: هان ای مردم! خدای خود را با تضرع و ترس و آرام و آهسته بخوانید و آن گونه که شایسته است او را ستایش کنید و بزرگ دارید و به یاد آورید. «زراره» از حضرت باقر(ع) یا از حضرت صادق(ع) آورده است که: هرگاه به عنوان مأموم به نماز ایستاده ای و امام، قرائت را آهسته می خواند سکوت کن و در دل خدا را ستایش نما. به باور برخی منظور این است که با تفکر و اندیشه در نعمت های خدا به یاد او باش. اما به باور برخی دیگر منظور این است که به یاد شکوه و عظمت و نامهای نیکو و صفات بزرگ خدا باش. و بدان دلیل می فرماید که با تضرع و بیم او را بخوانید زیرا دعا با این ویژگیها بهتر پذیرفته می شود. «جبایی» می گوید: یاد خدا به آرامی و در دل، خالص تر و از ریا دورتر است. و منظور از این نکته که قرآن خاطر نشان می سازد دعا به آرامی و آهسته باشد این است که صدا معتدل باشد و از مرحله دلنشین آن نگذرد؛ همان گونه که در آیه دیگری می فرماید: و نمازت را به آواز بلند و یا بسیار آهسته مخوان؛ و لاتجهر بصلاتک و لاتخافت بها... «ابن عباس» در این مورد می گوید: منظور این است که شرایطی به وجود آید که امام صدای خود را به گوش مردمی که به جماعت ایستاده اند برساند. بالغدو والاصال به باور برخی، قرآن بدان دلیل روی نیایش بامدادان و شامگاهان انگشت می نهد که انسان در این دو وقت از اندیشه دنیا و کسب و کار آسوده است و بهتر می تواند دل در گرو یاد خدا و عشق او بسپارد، ولا تکن من الغافلین و از آن کسانی مباش که از یاد خدا و نیایش با او و نماز و دعا غافل هستند. به عقیده گروهی از جمله «ابن زید» روی سخن در آیه شریفه با کسانی است که به سکوت و شنیدن آیات قرآن فرمان یافته اند؛ به همین جهت بود که مسلمانان هرگاه صدای تلاوت قرآن را می شنیدند، سراپاگوش و ادب می شدند و با شنیدن نام خدا و بهشت و دوزخ او، صدای خود را به دعا و نیایش با خدا بلند می کردند.
    غفلت؛ پیامدها و راههای نجات
    12سال اهنگر نفس خود بودم برکوره ریاضت می نهادم و بر اتش مجاهده می تافتم و بر سندان مذمت می نهادم و پتک ملامت بر او می کوفتم تا نفس خویش را اینه ساختم و اسلامی تازه اوردم و همه خلق مرده دیدم.
    *بایزید بسطامی*
    مركز انجمنهاي اعتقادي گنجينه الهي:http://ganjineh-elahi.com/
    مركز انجمنهاي تخصصي گنجينه دانش:http://www.ganjineh-danesh.com/forum.php

  2. #12
    مدیر افتخاری
    ganjineh آواتار ها

    تاریخ عضویت : مهر 1388
    نوشته : 1,150      تشکر : 122
    736 در 462 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    ganjineh آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : غفلت؛ پیامدها و راههای نجات




    ● دیدگاه علامه طباطبایی(ره)
    علامه طباطبایی درباره این آیه می نویسد: آیه، ذکر و یاد پروردگار را بدو قسم تقسیم کرده، یکی توی دل و یکی به زبان و آهسته، اسراف کنندگان برادران شیطان هایند. (سوره اسری آیه ۲۷) آن گاه هر دو قسم را مورد امر قرار داده، و اما ذکر به صدای بلند را مورد امر قرار نداده بلکه از آن اعراض کرده، و این نه به خاطر ذکر نبودن آن است، بلکه به خاطر این است که چنین ذکر گفتنی با ادب عبودیت منافات دارد. دلیل این معنا روایتی است که از رسول خدا(ص) وارد شده که در بعضی از جنگهایش با اصحابش طی مسافت می کرد تا رسیدند به بیابانی هولناک، و اتفاقاً آن شب شبی تاریک بود یکی از اصحابش به صدای بلند تکبیر می گفت، حضرت فرمود: آن کسی را که شما می خوانید نه دور است و نه غایب- البته ناگفته نماند که این روایت نقل به معنا شده. «تضرع» از «ضراعه » و به معنای تملق توأم با نوعی خشوع و خضوع است، و «خیفه » یک نوع مخصوصی از ترسیدن را گویند، و منظور، آن نوعی است که با ساحت مقدس باری تعالی مناسب است، بنابراین در معنای «تضرع» میل و رغبت به نزدیک شدن به شخص متضرع- الیه، و در معنای «خیفه» پرهیز و ترس و میل به دور شدن از آن شخص نهفته است، پس مقتضای اینکه ذکر را توصیف کرد به دو وصف تضرع و خیفه، این است که آدمی در ذکر گفتنش حالت آن شخصی را داشته باشد که چیزی را هم دوست دارد و به این خاطر نزدیکش می رود و هم از آن می ترسد و از ترس آن به عقب برگشته و دور می شود، و خدای سبحان هرچند خیر محض است، و شری در او نیست، و اگر شری به ما می رسد از ناحیه خود ما است، و لیکن خدای تعالی ذو الجلال والاکرام است، هم اسماء جمال را دارد که ما و هر چیزی را به تقرب به درگاهش دعوت نموده و بسویش جذب می کند، و هم دارای اسماء جلال است که قاهر بر هر چیز است، و هر چیزی را از او دفع و دور می کند، پس ذکر شایسته او- که دارای همه اسماء حسنی است- به این است که مطابق با مقتضای همه اسماءش بوده باشد چه اسماء جمالیه او و چه اسماء جلالیه اش (نه اینکه تنها بر طبق اسماء جمالیه اش باشد) و این صورت نمی گیرد مگر اینکه تضرعاً و خیفه و رغبا و رهبا باشد. «ولا تکن من الغافلین»- این جمله تأکید امر به ذکر در اول آیه است، و در آن از خود غفلت، نهی نکرد بلکه از داخل شدن در زمره غافلان نهی فرمود، و مقصود از غافلان آن کسانی هستند که غفلت در ایشان مستقر شده است.
    با این بیان روشن می شود آن ذکر مطلوبی که در این آیه به آن امر شده عبارت است از اینکه انسان ساعت به ساعت و دقیقه به دقیقه به یاد پروردگارش باشد، و اگر احیاناً غفلت و نسیانی دست داد مجدداً مبادرت به ذکر نموده و نگذارد که غفلت در دلش مستقر گردد، و در آیه بعدی نیز دلالت بر این معنا هست.

    پس آنچه که از آیه استفاده می شود استمرار بر ذکر خدا در دل است درحالت تضرع و خیفه، ساعت بساعت و ذکر به زبان در صبح و شام. که قرب به خدا فقط به وسیله یاد و ذکر او حاصل می شود. به نظر می رسد که برای رهایی از غفلت، انسان چاره ای جز ذکر و یاد کرد دایم و همیشگی خداوند ندارد. از این رو خداوند بر ذکر دایمی در شبانه روز تأکید می کند تا غفلت قلبی و آثار آن از دل ها و زندگی آدمی دور شود. لازم است که شخص همواره در طول شبانه روز یاد خدا را در دل زنده نگهه دارد و دمی از خداوند غافل نشود تا گرفتار غفلتی نگردد که دارای عذاب الهی شود. خداوند در آیه۹۲ سوره یونس می فرماید که اگر کسی همواره خداوند را در برابر و حاضر و شاهد داشته باشد هرگز در دام غفلت گرفتار نمی شود: فکفی بالله شهیدا بیننا و بینکم ان کنا عن عبادتکم لغافلین. در حقیقت کسانی دچار غفلت می شوند که خداوند را در همه جا و در همه امور بین خود و دیگران شاهد و حاضر نبینند. مطالعه در آثار تکوین و تشریع و تحقیق دایمی در ایات و نشانه های گوناگون خداوندی موجب می شود تا از اهل غفلت بودن رهایی یابد و به عنوان اهل ذکر و حضور باشد. این مطلب به گونه ای در آیه ۶۵۱ سوره انعام بیان شده است.



    پایگاه آفتاب
    غفلت؛ پیامدها و راههای نجات
    12سال اهنگر نفس خود بودم برکوره ریاضت می نهادم و بر اتش مجاهده می تافتم و بر سندان مذمت می نهادم و پتک ملامت بر او می کوفتم تا نفس خویش را اینه ساختم و اسلامی تازه اوردم و همه خلق مرده دیدم.
    *بایزید بسطامی*
    مركز انجمنهاي اعتقادي گنجينه الهي:http://ganjineh-elahi.com/
    مركز انجمنهاي تخصصي گنجينه دانش:http://www.ganjineh-danesh.com/forum.php

صفحه 2 از 2 نخستنخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •