*^*انوار هدايت*^* سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
*^*انوار هدايت*^*
صفحه 5 از 13 نخستنخست 123456789 ... آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 41 تا 50 , از مجموع 124
  1. #41
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*






    نور هــــــــدايت


    در مدح و ذمّ دنيا، روايات گوناگونى وارد شده است. اين حديث، از جمله احاديثى است كه دنيا را مدح مى كند. اگر دقّت كرده باشيد، بسيارى از مردم به دنيا، ناسزا مى گويند;
    مثلاً مى گويند: اى زمانه ملعون، اى فلك كج رفتار و...، حال آن كه پيامبر مى فرمايد:
    «به دنيا دشنام ندهيد، چون براى مؤمن مركب
    راهوارى است كه با آن مى تواند به همه چيز برسد.»(1)

    وقتى تو دنيا را لعن مى كنى دنيا نيز در جواب تو مى گويد:
    خدا لعنت كند هر كدام از ما را كه بيشتر خدا را عصيان كرده است;
    يعنى، اگرمن معصيت كردم خدا مرا لعنت كند واگر تو كردى، بر تونفرين باد.
    بحث از دنيا، بحث دامنه دارى است، ولى بطور خلاصه مى توان گفت:
    دنيا تجارتگاه وسجده گاه اولياى الهى است;(2)
    وسيله آماده اى است كه مى توان از آن به طور صحيح بهره برد و نردبانى براى عروج به ملكوت باشد، اما مهم اين است كه بدانى عمرت را در دنيا چگونه گذراندى،
    چون دنيا، ساعت عمر است. اين امكانات و نيروهاى جسمانى و عقلانى خود را چگونه صرف كردى، جوانى را در چه راهى به كار بستى؟
    زيرا در قيامت از چند چيز سؤال مى شود:
    از جوانى، از عمر، از ثروت و... .(3)
    به اين چند نمونه توجّه كنيد:
    1 ـ ضربتى كه امام على(عليه السلام) در روز خندق يا احزاب بر پيكر «عمروبن عبدود» زد ازعبادت جنّ و انس برتر بود.
    حال مگر على(عليه السلام)از چيزى غير از همين دنيا استفاده كرد؟
    در لحظه اى از عمرش، به كمك شمشير و قوت بازو، اسلام را ـ كه به مويى بسته شده بود ـ نجات داد، چرا كه ضربت او، رمز تداوم اسلام، در آن لحظات حسّاس بود.
    پس دنيايى كه انسان مى تواند در آن كارى بكند كه از عبادت جنّ و انس برتر باشد، چيز بدى نيست.
    2 ـ در مقابل، عبدالرحمن بن ملجم مرادى و شمر بن ذى الجوشن از همين دنيا و از شمشير و نيروى مادّيشان بهره بردند. آن يكى در مسجد كوفه و ديگرى در كربلا. آنان به سبب اعمالشان، بدبخت ترين مردم شدند.
    حال اين تفاوت در كجاست؟ در چگونگى استفاده از ابزار دنيوى است.
    شهداى كربلا در نصف روز به بالاترين شرافتهاى دنيوى و اخروى دست يافتند و مى بينيد عمل آنان در آن نيم روز چه بركتى داشت و منشأ تمام انقلابها و برنامه هاى اسلامى ما شد. بنابر اين، آنچه در اختيار داريم سرمايه بسيار بزرگى است كه بايد قدر آن را بدانيم. افسوس كه ما به ارزش اين نعمت بزرگ پى نبرده ايم! اگر در اين ساعات عمر و جوانى، قدر استعداد و هوش خدادادى را بدانيم، به همه جا مى توانيم برسيم; چرا كه دنيا مجموعه اين امكانات است.
    در ذيل همين روايت جمله اى دارد كه مرحوم سيّد شريف رضى(ره) همين مضمون را گرفته و به شعر درآورده است:
    «يَعُودُ النّاسُ كُلُّهُمْ زَماناً *** وَ ما لِزَمانِنا عَيْبُ سِوانا»
    مردم مى گويند:
    دنيا خراب شده، در حالى كه خراب نشده است،
    بلكه ما از آن بد استفاده مى كنيم»
    آفتاب و ماه مى تابند، باران مى بارد، زمين مى روياند، قلب آدمى كار مى كند و...، اينها كه بد نيست بلكه آدمى از آنها بد استفاده مى كند.
    بايد به اين نكته توجه داشته باشيم كه خداوند سرمايه هاى زيادى به ما داده كه از آن جمله: سرمايه انقلاب و نظام جمهورى اسلامى است كه
    اگر قدر آن را ندانيم دنيا بر ما لعنت مى فرستد.
    بله، دنيايى مذمّت شده كه هدف باشد و به صورت ناصحيح از آن استفاده گردد.
    شمشير بد است اگر در دست ابن ملجم باشد، و خوب است
    اگر در دست على(عليه السلام) باشد. خلاصه اين كه،
    اهداف، نتايج و سرمايه ها مهمّ است.(4)
    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  2. #42
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*






    1. ناصر خسرو چه زيبا سروده:

    نكوهش مكن چرخ نيلوفرى را *** برون كن ز سر بار خيره سرى را

    برى دان ز اَفعال چرخ برين را *** نشايد نكوهش، ز دانش برى را

    چو تو خود كنى اختر خويش را بد *** مدار از فلك چشم نيك اخترى را

    به چهره شدن چون پرى كى توانى؟ *** به افعال ماننده شو مر پرى را

    اگر تو ز آموختن سر نتابى *** بجويد سر تو همى سرورى را

    بسوزند چوب درختان بى بر *** سزا خود همين است مر بى برى را

    درخت تو گر بار دانش بگيرد *** به زير آورى چرخ نيلوفرى را

    2. در نهج البلاغه مى خوانيم على(عليه السلام) در مقابل شخص پرادعايى كه به اصطلاح «جانماز آب مى كشيد» و پشت سر هم مذمت دنيا مى كرد، فرمود: «اشتباه كردى، دنيا براى آنها كه بيدار و آگاهند سرمايه بزرگى است» و سپس شرحى در اين زمينه بيان فرمود: از جمله اين كه، دنيا «متجر اولياءالله; و تجارتخانه دوستان خداست.» در حديثى دنيا به مزرعه آخرت تشبيه شده و در اين جا به تجارتخانه تشبيه گرديده است كه انسان سرمايه هايى را كه از خدا گرفته به گرانترين قيمت به خود او مى فروشد; و در برابر متاع ناچيزى، بزرگترين نعمت را از او دريافت مى دارد.

    اصولا تعبير به تجارت آن هم تجارتى پرسود براى تحريك مهمترين انگيزه هاى انسان است; انگيزه جلب منفعت و دفع ضرر، زيرا اين تجارت الهى تنها سودآور نيست بلكه «عذاب اليم» را نيز دفع مى كند. (تفسير نمونه، ج 24، ص 92)

    3. در حديثى از ابن عباس نقل شده است كه پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) فرمود: «لاتَزُولُ قَدَمَا الْعَبْدِ حَتّى يُسْأَلَ عَنْ اَرْبَعَة: عَنْ عُمْرِه فيما اَفْناهُ؟ وَ عَنْ مالِه مِنْ اَيْنَ جَمَعَهُ، وَ فيما اَنْفَقَهُ؟ وَ عَنْ عَمَلِه ماذا عَمِلَ بِه؟ وَ عَنْ حُبِّنا اَهْلِ الْبَيْتِ؟; در قيامت هيچ بنده اى قدم از قدم برنمى دارد تا از چهار چيز سؤال شود: از عمرش كه در چه راهى آن را فانى كرده؟ و از مالش كه از كجا جمع آورى نموده، و در چه راه مصرف كرده است؟ و از عملش كه چه كارى انجام داده؟ و از محبت ما اهل بيت.» (تفسير نمونه، ج 27، ص 13)

    4. به قول مولوى:

    تيغ دادن در كف زنگى مست *** به كه آيد علم، نادان را به دست

    علم و مال و منصب و جاه و قران *** فتنه آرد در كف بدگوهران



    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  3. #43
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*





    تربيّت نفوس



    11 ـ عَنْ ابْنِ عَبّاس قالَ، قالَ رَسُولُ اللهِ(صلى الله عليه وآله): يُرى جَزاءُ ماقُدِّمَ، وَ قِلَّةُ غِنا ماخُلِّفَ وَلَعَلَّهُ مِنْ حَقٍّ مَنَعَهُ وَ مِنْ باطِل جَمَعَهُ.
    (بحار، ج77 ، ص 179)
    ترجمه:

    ابن عباس روايت كرده كه حضرت رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) فرمود: پاداش آنچه پيش فرستاده شده، ديده مى شود و معلوم مى شود سرمايه هايى كه انسان بعد از مرگش باقى مى گذارد فايده كمترى خواهد داشت و اى بسا،
    حقوق آن را ادا نكرده و يا از راه باطل آن را گردآورى كرده است.

    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  4. #44
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*






    نـور هـدايـت


    اگر حديث را با فعل مجهول بخوانيم معنايش چنين مى شود:
    «آنچه مقدّم داشته شده، ديده مى شود و آنچه مؤخّر داشته شده كمتر فايده اى خواهد داشت و اى بسا، آنهايى كه موخّر داشته شده، حقّى بوده كه منع شده و يا باطلى بوده كه جمع شده است.»
    اين حديث به آن امكانات مادّى اشاره دارد كه در اختيار انسان است. اگر اين امكانات را از قبل بفرستد ـ بر طبق حديث ـ تمام اينها را مى بيند كه البته چنين مطلبى، مضمون آيات متعدد است. در آيه 40، سوره نبأ مى خوانيم:

    «اِنَّا اَنْذَرْناكُمْ عَذاباً قَريباً يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَداهُ
    وَ يَقُولُ الْكافِرُ يا لَيْتَنى كُنْتُ تُراباً;

    و ما شما را از عذاب نزديكى بيم داديم!
    اين عذاب در روزى خواهد بود كه انسان
    آنچه را از قبل با دستهاى خود فرستاده مى بيند، و كافر مى گويد:
    اى كاش خاك بودم (و گرفتار عذاب نمى شدم)!»
    انسان آنچه را از پيش فرستاده مى بيند;
    به عبارت ديگر، اين آيه به همان مسأله تجسّم اعمال و بقاى آن اشاره دارد
    ، نه اين كه جزا يا آثار آنها ديده مى شود;
    و امكانات مادّيى را كه به تأخير انداخته، براى اوفايده كمترى دارد بخصوص اگر از راه نامشروع به دست آمده باشد.مسأله مهم در اعمال انسان، تربيت نفوس است.سؤال: اعمال انسان، چه اثراتى دارد؟پاسخ: دو اثر دارد:
    1 ـ اثر خارجى و به عبارتى آثار اجتماعى;
    2 ـ اثر تربيتى در نفس;
    كه مسأله مهم همين تربيت نفوس است.
    فرض كنيد انسان، چيزى را در راه خدا مى بخشد و انفاق مى كند، اين بخشش دو جنبه دارد: جنبه اوّل اين كه جامعه از نگرانيها و ناراحتيهايى نجات مى يابد و افراد محروم از آن انفاق بهره مند مى شوند. جنبه ديگر، تربيت جانهاست. همين كه انسان حاضر شد از مال دنيا بگذرد و روح ايثار و تقوا و بخشش در راه خدا را در خود تقويت كند، كم كم از صورت يك فعل به صورت يك حالت در مى آيد و سرانجام به عادت و ملكه تبديل مى شود.بسيارى از اعمال هست كه فقط جنبه اوّل را دارد;
    مثلا، كسى چيزى را ببخشد، ولى قصد او خدا نباشد و براى ريا انجام دهد،
    يا گاهى ممكن است فرد فقط براى جلب محبّت دوستان ـ نه براى خدا و نه براى ريا ـ بلكه براى مقاصد مباح كارى بكند كه اين گونه انفاقها فقط در اجتماع اثر دارد و در نفس آدمى اثرى نمى گذارد، چون براى خدا نيست. شايد بعضى افراد را ديده ايد كه در مورد وصيّت مى گويند: اگر چه از اموالمان استفاده نمى كنيم،
    ولى بعد از مرگ وصيت مى كنيم كه براى ما كارهاى خير بكنند.
    اين شخص غافل است كه وصيت، اثر تربيتيش در نفس بسيار ضعيف است هر چند با اين وصيت، شايد عده اى به نوايى برسند!
    زيرا خيرى كه بعد از مرگ انسان مى شود افتخارى نيست كه به ديگرى بدهد تا او انجام دهد. اگر وصيت به تمام اموال هم بكند ـ كه چنين وصيّتى صحيح نيست ـ آن اثر تربيتى در نفس را ندارد، مانند اين است كه بنابر مثل معروف:
    «روغن ريخته را نذر امامزاده بكند»
    ديگر بعد از مرگ، چه اثرى مى تواند داشته باشد؟
    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  5. #45
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*





    در حديث معروفى از رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نقل شده است:
    شخصى وصيّت كرده بود پيامبر(صلى الله عليه وآله) انبار پر از خرماى او را بين فقرا تقسيم كند. پيامبر(صلى الله عليه وآله) هم به وصيّت او عمل كرد. وقتى كار تقسيم خرما تمام شد، گوشه انبار يك دانه خرماى خشكيده افتاده بود. پيامبر(صلى الله عليه وآله) آن را برداشت و فرمود: «اگر با دست خودش اين دانه خرما را انفاق مى كرد، بهتر از اين بود كه تمام انبار خرماى خود را به دست منِ پيامبر ببخشد.» چون در آن يك دانه اثر تربيتى بود.
    آن چيزى كه در قيامت به درد انسان مى خورد قلب سليم است.
    در آيه 89، سوره شعرا مى خوانيم:
    «اِلاّ مَنْ اَتَى اللهَ بِقَلْب سَليم;
    مگر كسى كه با قلب سليم به پيشگاه خدا آيد.»;(1)
    و سلامت قلب هم بازتاب اعمال خارجى در درون روح و جان و اخلاق انسان است. به همين جهت است كه مى گويند:
    نيّتتان را خالص كنيد.
    بعضى مى گويند چرا اين همه در نيّت سخت گيرى مى كنيد؟
    مثلاً فلان كس بيمارستان ساخته است نيّتش هر چه بوده،
    باشد چه فرقى مى كند؟
    به هر حال، اكنون هزاران انسان بيچاره و مستضعف از آن بهره مى برند.
    اين فكر باطل و اشتباهى است، چرا كه اين فقط جنبه ظاهرى عمل است و مهم باطن عمل است كه اثر تربيتى نيز دارد، چون ما معتقديم همه اين اعمال براى تكامل انسان و رسيدن به هدف نهايىِ اِلاّ لِيَعْبُدُونَ (پرستش و شناخت خدا)ست.


    ميوه عالم خلقت، بنده مخلص; يعنى، انسان كامل است;
    و اين هدف نهايى بدون نيّت خالص حاصل نمى شود. لذا آن گونه كه در بحار، ج 70، ص 210 آمده است گفته اند: «اِنَّمَا الاَْعْمالُ بِالنِّيّاتِ» «الاعمال» شامل همه اعمال مى شود، نه فقط عبادات. لذا اگر انسان متوجه اين معانى باشد از پيش مى فرستد و باقى نمى گذارد كه ديگران براى او كارى انجام دهند.(2)
    مثلاً، غذايى كه انسان مى خورد دو قسم است:
    1 ـ غذايى كه باعث ادامه زندگى اومى شود.
    2 ـ مواد غذايى كه فقط چربى بدن انسان را افزايش داده و بر وزنش اضافه مى كند.
    هر چيزى را كه انسان در اين دنيا به دست مى آورد، همين گونه است:
    يا چيزهايى است كه به درد او مى خورد و يا چيزهايى است كه مثل بار اضافى بر او سنگينى مى كند.اين سنگينى و گوشت اضافى را بدن تحمّل مى كند با اين كه براى او فايده اى هم ندارد و در روز قيامت هم حساب اين مال را بايد بدهد; مالى كه براى او زحمت كشيده و بهره اى نيز از او نبرده است;
    به عبارت ديگر، زحمتش هست، بهره اش نيست;
    حسابش هست، ولى فوايدش نيست. آنهايى را كه قبلاً فرستاده از آن بهره برده است و از آنچه باقى گذارده، نفعى نبرده است.خلاصه مهمترين مسأله در تربيت نفوس،
    اخلاص است.
    هرچه اخلاص بيشتر، اثر تربيتى آن بر جان و فعل آدمى بيشتر است.
    لذا همين اخلاص را اوّلين قدم در راه سير و سلوك شمرده اند. رساله اى در سير و سلوك به مرحوم بحرالعلوم نسبت داده اند كه رساله بسيار مهمّى است. در بخش آخر چيزهايى دارد كه احتمال مى رود از خود بحرالعلوم نباشد، ولى آن قسمتهاى اول تا بخش دوّم; يعنى، تقريباً دو سوّم آن، مسائل خيلى مهمّى دارد كه بر اساس اين حديث است كه در ص 22 آمده است: «مَنْ اَخْلَصَ للهِ اَرْبَعينَ صَباحاً، جَرَتْ يَنابيعُ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِه اِلى لِسانِه;
    اگر كسى چهل روز يا چهل منزل براى خدا قدم بردارد كارش به جايى مى رسد كه چشمه هاى حكمت از قلب و درونش بر زبانش جارى مى شود ومى جوشد.»
    خلاصه اگر عمل خالص نباشد،
    مانند چراغى است كه ديگران از روشنايى آن بهره مى برند،
    ولى خود او مى سوزد و نفعى نمى برد، اما اگر عمل با اخلاص باشد
    هم ديگران نفع مى برند و هم خود او.

    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  6. #46
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*







    1. قرآن در آيات 88 ـ 89 سوره شعرا در توصيف قيامت، مى گويد: در آن جا چيزى جز «قلب سليم» به كار نمى آيد.

    «سليم» كه از ماده سلامت است مفهوم روشنى دارد; يعنى، قلبى كه از هرگونه بيمارى و انحراف اخلاقى و اعتقادى دور باشد. مگر نه اين است كه قرآن درباره منافقان مى گويد: «فى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللهُ مَرَضاً; در دلهاى آنها يك نوع بيمارى است و (بر اثر لجاجتشان) خدا بر اين بيمارى مى افزايد.» (بقره 10)

    در چند حديث پرمعنا، قلب سليم چنين معرفى شده:

    1 ـ در حديثى از امام صادق(عليه السلام) در ذيل آيه مورد بحث مى خوانيم: «وَ كُلُّ قَلْب فيهِ شِرْكٌ اَوْ شَكٌّ فَهُوَ ساقِطٌ; هر قلبى كه در آن شرك و شكى است، آن قلب سقوط مى كند و بى ارزش است.»

    2 ـ از سويى ديگر، مى دانيم علايق شديد مادى و دنياپرستى انسان را به هر انحراف و گناه مى كشاند، چرا كه «حُبُّ الدُّنْيا رَأْسُ كُلِّ خَطيئَة; عشق به دنياپرستى سرچشمه هر گناهى است.» و لذا قلب سليم، قلبى است كه خالى از حبّ دنيا باشد، همان گونه كه امام صادق(عليه السلام) در حديث ديگرى در ذيل همين آيه فرمود: «هُوَ قَلْبُ الَّذى سَلِمَ مِنْ حُبِّ الدُّنْيا; اين قلبى است كه از عشق دنيا سالم باشد.»

    3 ـ آخرين سخن اين كه قلب سليم، قلبى است كه جز خدا در آن نباشد، آن گونه كه امام صادق(عليه السلام) در پاسخ سؤالى درباره اين آيه فرمود: «اَلْقَلْبُ السَّليمُ الَّذى يَلْقى رَبَّهُ، وَ لَيْسَ فيهِ اَحَدٌ سِواهُ; قلب سليم قلبى است كه خدا را ملاقات كند در حالى كه غير از او در آن نباشد.»

    ناگفته پيداست كه منظور از «قلب»، در اين گونه موارد، روح و جان آدمى است. (تفسير نمونه، ج 15، صص 273 ـ 274)

    2. به قول سعدى:برگ عيشى به گور خويش فرست *** كس نيارد ز پس، تو پيش فرست.

    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  7. #47
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*





    جايگاه انسان در دنيا و آخرت



    12 ـ قالَ عَلِىٌّ(عليه السلام): اَلا وَ اِنَّ الْيَوْمَ الْمِضْمارُ، وَ غَداً اَلسِّباقُ، وَ السَّبَقَةُ الْجَنَّةُ، وَ الْغايَةُ النّارُ... .
    (نهج البلاغه، خطبه 28)
    ترجمه:

    حضرت على(عليه السلام) فرمود:
    آگاه باشيد كه امروز (دنيا)، روز آمادگى است و فردا (قيامت) روز مسابقه كه جايزه پيشى گيرندگان، بهشت و پايان كار عقب ماندگان، جهنّم است.
    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  8. #48
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*






    نور هــــــدايت


    در اين حديث مولا اميرالمؤمنين(عليه السلام) تفسير بسيار واضحى از دنيا و آخرت و نيز از موقف انسان در آن دو نشأه به دست مى دهد و در تعبير عجيبى آخرت را به ميدان مسابقه تشبيه كرده و مى فرمايد:
    «امروز، روز آمادگى است.»(1)
    «مضمار» از ماده «ضمور، اضمار» به معنى;
    مهيا ساختن و ورزيده نمودن اسب براى مسابقه است;
    افرادى كه مى خواستند مسابقه بدهند اسبها را تمرين مى دادند تا لاغر و ورزيده و آماده مسابقه بشوند كه به آن دوره، مضمار يا دوره تمرين و آمادگى مى گفتند.
    حضرت(عليه السلام) مى فرمايد:
    «دنيا، دوران آمادگى و آخرت ميدان مسابقه و جايزه آن بهشت است. و كار آنهايى كه عقب بمانند، به جهنّم ختم مى شود.»
    در واقع تمام جهان بينى اسلام درباره دنيا و آخرت در همين دو جمله:
    «السَبَقَةُ الْجَنَّةُ وَ الْغايَةُ النّارُ»
    خلاصه مى شود. بنابراين، دنيا دوران آمادگى است و هدف نهايى و اصيل نيست. در اين دوران آمادگى، انسان بايد دائماً در حال خودسازى باشد. اگر لحظه اى غفلت ورزد و آمادگى لازم را كسب نكند، ديگر در ميدان آخرت كارى از او ساخته نيست. شايد شنيده ايد تمرينهايى را كه فضانوردان انجام مى دهند؟ دوران سختى است. كه در آن براى بىوزنى تمرين مى كنند. مى دانيد هر چيز بيرون از محيط جاذبه زمين، بىوزن مى شود و انسان نيز از اين قاعده مستثنا نيست. حالت بىوزنى، براى كسانى كه به جاذبه عادت كرده اند حالت وحشتناكى است. لذا، بايد براى تمرين، حالت بىوزنى مصنوعى ايجاد كنند تا وقتى فضانورد در آن محيط گام گذارد دستپاچه نشود و بتواند خودش را وفق دهد. بدين صورت كه; فضانوردان را در صندوقهاى مخصوص مى گذارند و مرتباً از بالا به پايين پرتابشان مى كنند ـ
    البته در جايى و به گونه اى كه دست و پاى آنان نشكند ـ
    به طورى كه بعضى از اين فضانوردان بعد از بيرون آمدن از آن محفظه سر و صورت و پاى آنان ممكن است خون آلود باشد و هر چقدر هم مواظبت كنند سقوط آزاد به پايين چيزى نيست كه انسان از آن سالم بيرون بيايد.
    حالت بىوزنى در كره زمين تنها در حال سقوط آزاد پيدا مى شود مثل اين كه انسان از بلندى به پايين مى افتد آن چند ثانيه اى كه در هوا معلق است، حالت بىوزنى است;
    يعنى، همان حالتى كه مسافران فضا پيدا مى كنند
    .ملاحظه مى كنيد اين مسافرت فضايى، تمرينهاى زيادى را مى طلبد كه همراه با درد و رنج است تا چه رسد به مسافرت بزرگ اخروى;
    انسان بايد چقدر تمرين كند، ناراحتيها را به جان بخرد و با نفسش مخالفت ورزد تا بتواند به فوز و پيروزى بزرگ اخروى دست يابد! مگر مى شود بى درد و رنج و نچشيدن محروميت و مصايب به جايى رسيد!؟ بسيارى از كسانى كه به رده هاى بالاى نظامى دست يافته اند تمرينهاى سختى را از سر گذرانده اند; تشنگى و گرسنگى را مى چشند، گاهى مدتى در آب زندگى مى كنند و بدن خويش را ورزيده مى سازند:
    نابرده رنج گنج ميسّر نمى شود *** مزد آن گرفت جان برادر كه كار كرد
    اين جاست كه بايد بدانيم در اين دنيا چه كاره ايم؟
    در كدام جايگاه ايستاده ايم؟(2)
    اگر مى خواهيم مقاممان، بلند و والا باشد و بر بساط قرب الهى بنشينيم، بايد ناراحتى و مشكلات را تحمل كنيم و با نفس خويش به مبارزه برخيزيم. اهل دنيا هم، دنيا را بى زحمت به دست نمى آورند چگونه انتظارداريم بى زحمت آخرت را به چنگ آوريم؟ دنيا، خانه بلا وامتحان است. درآن،امتحانهاى اولياى خدا، سخت تر و سنگينتر است:

    هر كه در اين بزم مقرّب تر است *** جام بلا بيشترش مى دهند
    امتحانهاى عمومى داريم و امتحانهاى خصوصى.
    مردم عوام به گونه اى آزمون مى دهند و اولياى خدا به گونه اى ديگر. لذا بايد دنيا براى همه، دايماً روز مسابقه باشد. البته بعضى از انسانها، به مقتضاى عصرشان، امتحان ويژه اى نسبت به آن مقطع زمانى دارند. مثلاً، كسانى كه در ميدان كربلا و يا در جنگ بدر بودند امتحان خاصى داشتند. در انقلاب اسلامى دوران بعد از انقلاب مقطع حسّاس و ويژه اى بود كه بعضى در آن مردود شدند; غربالى بود كه ناخالصى ها را بيرون ريخت و نابها را نگه داشت.
    در آن مقطع خاص از انقلاب، گذشتها، آگاهيها، اخلاصها و...، شناخته شد. بالاخره دورانى بود كه از يك نظر خطرناك و ناراحت كننده و از طرف ديگر پربار و شادى برانگيز بود. بنابراين،
    آن جايى كه طوفانهاى سخت آزمايش الهى مىوزد، هم محيطى است كه عده اى از آن سود مى برند و هم محيط خطرناكى براى آماده نشده هاست كه در دام آن گرفتار مى شوند و سقوط مى كنند.
    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  9. #49
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*







    1. قرآن آمده است: «يا اَيُّهَا الاِْنْسانُ اِنَّكَ كادِحٌ اِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقيهِ; اى انسان! تو با تلاش و رنج به سوى پروردگارت مى روى و او را ملاقات مى كنى.» اشاره به اين كه طبيعت زندگى اين جهان در هيچ مرحله، خالى از مشكلات، ناراحتيها و رنج و مشقت نيست ـ خواه اين مشكلات جنبه جسمانى و بدنى داشته باشد و خواه جنبه روحى و فكرى و يا هر دو.

    در حديث بسيار پرمعنايى از امام على بن الحسين(عليه السلام)مى خوانيم: «راحتى و آسايش در دنيا و براى اهل دنيا وجود ندارد، راحتى و آسايش تنها در بهشت است و براى اهل بهشت. رنج و تعب در دنيا آفريده شده و براى اهل دنيا و (به همين دليل) هر كس پيمانه اى از آن به دست مى آورد دو برابر آن، حرص نصيب او مى شود; به عبارت ديگر، هر كس از دنيا بهره بيشترى دارد، فقيرتر است، زيرا محتاج است كه ديگران اموال او را حفظ كنند و براى اين كار به وسايل و ادوات زيادى نيازمند است. بنابر اين در ثروت دنيا راحتى وجود ندارد.»

    سپس امام(عليه السلام) در ذيل اين سخن فرمود: هرگز دوستان خدا در دنيا به خاطر دنيا رنج و سختى نمى كشند، بلكه رنج و سختى آنها در دنيا براى آخرت است.» (تفسير نمونه، ج 26، ص 304)

    2. علاوه بر مسابقه آخرت، در اين دنيا نيز مسابقه اى وجود دارد به نام مسابقه در مسير سعادت. چنانكه در آيه 133 سوره آل عمران مى خوانيم: «وَ سارِعُوا اِلى مَغْفِرَة مِنْ رَبِّكُمْ...; بر يكديگر سبقت بجوييد براى رسيدن به آمرزش پروردگار خود...»

    اين آيه كوشش و تلاش نيكوكاران را تشبيه به مسابقه اى معنوى كرده كه هدف نهايى آن، آمرزش الهى و نعمتهاى جاويدان بهشت است.

    در حقيقت قرآن در اين جا از نكته اى روانى استفاده كرده و آن اين كه، انسان براى انجام يك كار، اگر تنها باشد معمولا كار را بدون سرعت و بطور عادى انجام مى دهد، ولى اگر جنبه مسابقه به خود بگيرد; آن هم مسابقه اى كه جايزه باارزشى براى آن تعيين شده، تمام نيرو و انرژى خود را به كار مى گيرد و با سرعت هر چه بيشتر به سوى هدف پيش مى تازد; و اگر مى بينيم هدف اين مسابقه در درجه اوّل، مغفرت قرار داده شده، براى اين است كه رسيدن به هر مقام معنوى بدون آمرزش و شستشوى از گناه ممكن نيست. نخست بايد خود را از گناه شست و سپس به مقام قرب پروردگار گام نهاد: «شستشويى كن و آنگه به خرابات درآى.» (تفسير نمونه، ج 3، ص 91)

    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  10. #50
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    parandeh پاسخ : *^*انوار هدايت*^*





    پنج صفت نيكو



    13 ـ عَنْ اَنَسِ بْنِ مالِك، قالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ(صلى الله عليه وآله) فى بَعْضِ خُطَبِه وَ مَواعِظِه: ... رَحِمَ اللهُ امْرَاءً قَدَّمَ خَيْراً، وَ اَنْفَقَ قَصْداً، وَ قالَ صِدْقاً، وَ مَلَكَ دَواعِىَ شَهْوَتِه وَ لَمْ تَمْلِكْهُ، وَ عَصى اَمْرَ نَفْسِه فَلَمْ تَمْلِكْهُ.
    (بحار، ج 77، ص 179)
    ترجمه:

    از انس بن مالك روايت شده كه گفت:
    از حضرت رسول خدا(صلى الله عليه وآله)در بعضى از سخنرانى ها و پندهايش شنيدم كه فرمود:
    خدا بيامرزد و رحمت كند كسى را كه خيرى پيش بفرستد و از روى ميانه روى، انفاق كند.
    راست بگويد و مالك انگيزه هاى شهوانى،
    نه اسير آنها، باشد. از فرمان نفس سر باز زند تا نفس بر او حاكم نشود.
    *^*انوار هدايت*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


صفحه 5 از 13 نخستنخست 123456789 ... آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •