جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐ سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
صفحه 3 از 6 نخستنخست 123456 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 21 تا 30 , از مجموع 57
  1. #21
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    موضع ايران در برابر قطعنامه 588:

    در تاريخ 25 نوامبر 1986، پاسخ تلگراف مورخ 8 اكتبر دبير كل از طرف وزير امور خارجه جمهوري اسلامي ايران داده شد. از آنجا كه در اين نامه قطعنامه‌هاي شوراي امنيت كه تا آن زمان صادر شده بود به نقد كشيد شده و مواضع تفصيلي ايران راجع به قطعنامه‌ها تبيين گرديده، ذكر بخشهاي اساسي آن خالي از فايده نخواهد بود. در اين نامه از جمله آمده است:
    مايلم اين موضوع را تكرار كنم كه تقريباً همه تصميمات شوراي امنيت تحت تأثير بعضي كشورهاي عرب و اعضاي مشخص و بانفوذي از شورا، وسيله‌اي براي جلوگيري از تجاوز يا فشار به متجاوز براي بيرون بردن فوري قوايش از سرزمين ما نگرديد، بلكه عامل فشاري به جمهوري اسلامي ايران شد تا متجاوز را از تنبيه به خاطر نقض پيمانهاي دو جانبه با كشور من و نيز نقض مقررات و قوانين بين‌المللي نجات بخشد. در مواجهه با آشكارترين تجاوز در تاريخ معاصر كه در 22 سپتامبر 1980 به وسيله عراق صورت گرفت و قسمتهاي عمده‌اي از پنج استان مهم جمهوري اسلامي ايران اشغال گرديد، شوراي امنيت با سكوت و رضايت ضمني خود، زمان لازم را براي نيروهاي متجاوز عراقي فراهم ساخت تا به تقويت مواضع خود در داخل سرزمين ما بپردازند و قطعنامه (1980) 479 را صادر كرد كه در آن نه تنها متجاوز معرفي نگرديد و از نيروهاي عراقي نيز درخواست عقب‌نشيني از سرزمين ما به عمل نيامد، بلكه با درخواست آتش‌بس سعي در آن داشت كه مردم مظلوم ايران را از حق دفاع مشروع كه بر اساس ماده 51 منشور ملل متحد شناخته شده است. محروم نمايد.
    از اين روي شكي نبود كه مردم مسلمان ايران براي آزادسازي سرزمينهاي خود و استقرار عدالت فقط بايد روي تلاشها و فداكاري‌هاي خود حساب كنند و نه روي سازمانهاي بين‌المللي. پس از تصويب قطعنامه 479، هنگامي كه قسمتهاي عمده‌اي از سرزمين ايران در اشغال عراق بود و شهرهاي عمده ايران نظير آبادان، دزفول و شوش در جنوب تا باختران در غرب و سر پل ذهاب در شمال هدف موشكها و توپخانه عراق بود و تلفات جاني فراوان و خسارات مالي عمده‌اي به بار آورد، شوراي امنيت دليلي براي نگراني در زمينه صلح و امنيت بين‌المللي نداشت. به هر حال پس از آزادي خرمش و اخراج نيروهاي متجاوز عراقي از قسمتهاي عمده سرزمين ما در ميان تعجب دولت من، شوراي امنيت آنچنان نگران صلح و امنيت بين‌المللي شد كه جلسه اضطراري شورا تشكيل و قطعنامه (1982) 514 صادر گرديد. به عبارت ديگر هنگامي كه فداكاري‌هاي مردم ما ارتش عراق را به عقب راند، شورا به ياد مسئوليتهاي نهادي خود افتاد و درخواست عقب‌نشيني نيروها به مرزهاي بين‌المللي را مطرح ساخت. اين تصميم فقط مي‌توانست روحيه ارتش شكست خورده عراق را به وسيله مرتبط ساختن عقب‌نشيني با تصميم يك مرجع بين‌المللي بالا ببرد. بر اساس برخورد دوگانه و موضع جانبدارانه شوراي امنيت، قطعنامه‌هاي ديگري نيز تصويب شد كه حاصل آن فقط حمايت از متجاوز بود. در همين حال، حملات هوايي و موشكي عراق به شهرها، كاربرد وسيع و مكرر سلاحهاي شيميايي، تهديد امنيت هوانوردي بين‌المللي، حملات به هواپيماهاي مسافربري، حملات به تأسيسات اتمي كه با مقاصد صلح‌جويانه احداث مي‌شود، حملات به كشتي‌هاي تجارتي كشورهاي ثالث در خليج‌فارس، سوء رفتار به ايران و جنايات جنگي، همچنين اخراج دسته‌جمعي شهروندان عراقي به ايران و جنايات جنگي كه ارتكاب آن توسط عراق به وسيله سازمانهاي بين‌المللي نيز تأييد شده است، همچنان ادامه داشت.
    هنگامي كه جمهوري اسلامي ايران به عمليات نظامي متوسل شد تا تأسيسات نظامي عراق در فاو را منهدم كند و از اين طريق حملات عراق به مناطق مسكوني و كشتي‌هاي تجارتي و نفتكش در خليج‌فارس را كاهش دهد، مجدداً شوراي امنيت صلح و امنيت بين‌المللي را در خطر بزرگي ديد و قطعنامه (1986) 588 را تصويب كرد كه فقط متأثر از عمليات فاو بود و حال آنكه اشغال مجدد شهر مهران توسط نيروهاي عراقي تهديدي براي صلح و امنيت بين‌المللي به شمار نرفت.
    موفقيت شوراي امنيت در گرو پرداختن به اساسي‌ترين مسائل جنگ است كه تاكنون مورد غفلت واقع شده است. همچنين لازمه موفقيت شورا بي‌طرفي و شهامت سياسي لازم در برخورد با رژيم فعلي عراق به عنوان متجاوز و تنبيه آن منطبق با مسئوليت خسارات وارده مي‌باشد.
    به هر روي مواضع جمهوري اسلامي ايران در ارتباط با قطعنامه 582 به شرح زير است:
    1 ـ دو پاراگراف اول اجرايي اگر چه در بردارنده عناصر مثبتي است، اما در معرفي صريح عراق به عنوان متجاوز يا پيش‌بيني معيارهايي براي بازداشتن عراق از كاربرد سلاحهاي شيميايي عليه غيرنظاميان، حمله به كشتي‌هاي كشورهاي ثالث و تهديدات عليه هوانوردي كشوري و نقض ساير مقررات حقوق بين‌الملل بخصوص اصول حقوق بشر دوستانه بين‌المللي ناقص است.
    2 ـ پاراگراف سوم قسمت اجرايي غيرقابل اجرا است زيرا:
    الف) هدف اصلي عراق در حمله 22 سپتامبر 1980 به ايران همان‌طور كه بارها به وسيله مقامات عراقي از جمله پرزيدنت صدام اعلام شده، تجزيه ايران، تعيين يك رژيم دست نشانده در سرزمينهاي اشغالي و محو كامل نظام اسلامي ما بود. اين اهداف عراق منبعث از سياستهاي نژادپرستانه، فرصت‌طلبانه، سلطه‌جويانه و همچنين با نيت سيادت بر كشورهاي عرب خليج‌فارس مي‌باشد. درخواست مأيوسانه عراق براي آتش‌بس ناشي از احتياج مبرم به بازسازي ارتش شكست خورده آن كشور است.
    ب) سواي منشور ملل متحد، عهدنامه 1975 الجزيره نيز مكانيسم ماهرانه‌اي براي حل مسالمت‌آميز اختلافات بين دو كشور پيش‌بيني كرده بود كه در 17 سپتامبر 1980 صدام حسين اين عهدنامه را بي‌اعتبار اعلام نمود. وي در يك سخنراني تلويزيوني خطاب به مردم عراق اظهار داشت كه عهدنامه الجزيره هنگامي به امضاء رسيد كه عراق ضعيف بود و اينك كه عراق قدرت خود را بازيافته است. احتياجي به اين عهدنامه ندارد. اين الغاي يك جانبه اين عهدنامه و نقض اساسي‌ترين اصول منشور نشانه خوبي از عدم پايبندي عراق به تعهدات خود نيست.
    ج) در طول جنگ تحميلي، عراق مستمراً سلاحهاي پيچيده‌اي از قدرتهاي سلطه‌گر غرب و شرق دريافت داشته است. ما نمي‌خواهيم با پذيرش آتش‌بس موانع محدودي را كه اينك بر سر راه صدور اسلحه به عراق وجود دارد حذف كنيم و وارد يك مسابقه تسليحاتي با عراق شويم.
    3 ـ در ارتباط با پاراگراف چهارم اجرايي، دولت من در چارچوب كنوانسيون سوم ژنو 1949 آماده همكاري است.
    4 ـ دولت من پيوسته از معيارهاي پاراگراف هفتم اجرايي استقبال كرده است. از آنجا كه چارچوب پيشنهادي قطعنامه داراي نواقص عمده‌اي است كه از اقدام جدّي و سازنده در مورد مسئله جلوگيري مي‌نمايد، دولت من آماده است در زمينه‌هاي زير همكاري نمايد:
    الف) انجام ترتيبات امنيتي مناسب براي برقراري امنيت دراز مدت در منطقه خليج‌فارس
    ب) قبول ضوابط اجراي پاراگراف 7 قطعنامه 582 و جلوگيري از گسترش جغرافيايي جنگ.
    ج) كاهش آلام ناشي از جنگ با تأييد و تنفيذ اصول حقوق بين‌الملل ناظر به جنگ، بخصوص حقوق‌بشر دوستانه بين‌المللي.
    در اين رابطه جمهوري اسلامي ايران هر طرحي را كه هدف آن جلوگيري از كاربرد سلاح شيميايي، حملات عليه مناطق مسكوني و اهداف غيرنظامي، تهديدات عليه امنيت هواپيماهاي غيرنظامي، حمله به كشتي‌هاي بي‌طرف و نفتكشها و تضمين امنيت كامل خليج‌فارس باشد، مورد استقبال قرار مي‌دهد.
    د) مبادله گروههاي معين از اسراي جنگي
    بدين منظور دولت من آمادگي كامل براي بررسي هر پيشنهاد دبير كل يا هر مقام ديگري را بر طبق ضوابط كنوانسيون سوم ژنو 1949 در مورد مسائل انساني دارد.در ارتباط با مواد فوق، طرح هشت ماده‌اي شما مي‌تواند به عنوان مبناي مناسبي براي تلاشهاي بيشتر به شمار آيد.اين نامه يكي از صريحترين و مستدلترين اعلام مواضع جمهوري اسلامي ايران در قبال قطعنامه‌هاي شوراي امنيت است.دبير كل نظريات طرفين در مورد قطعنامه 588 را به اطلاع شوراي امنيت رساند. به اين ترتيب اين قطعنامه نيز سرنوشتي مشابه قطعنامه‌هاي قبلي پيدا كرد، با اين تفاوت كه زمينه‌هاي لازم براي صدور قطعنامه 598 آماده مي‌شد.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  2. #22
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    قطعنامه 598 و سرانجام جنگ
    زمينه‌هاي صدور قطعنامه 598:


    در 10 فوريه سال 1986، مصادف با 21 بهمن سال 64 رزمندگان اسلام در يك حمله غافلگيرانه، فاو را تصرف كردند كه اين امر باعث نگراني شديد جهان غرب، شوروي سابق و كشورهاي ساحلي خليج‌فارس شد. امريكا كه به پايداري جمهوري اسلامي ايران مطمئن شد، تصميم گرفت به هر شكل ممكن خود را به ايران نزديك كند، از اينجا بود كه حادثه رسوايي ايران ـ كنترا اتفاق افتاد.
    با وجودي كه دولت آمريكا به منظور تحريم تسليحاتي ايران، بر كشورهاي ديگر فشار وارد مي‌آورد اما مخفيانه به ايران سلاح ارسال مي‌كرد. آمريكائيان دلايل اين اقدام را كمك به آزادي گروگانهاي آمريكايي در لبنان، نزديكي به دولت ايران، و خاتمه دادن به جنگ ايران و عراق عنوان كردند. لكن اين امر بر روابط آمريكا با ديگر كشورها خصوصاً كشورهاي عرب منطقه تأثير نامطلوبي گذاشت و آمريكا نيز كه از نزديكي به دولتمردان ايران نااميد شده بود در سياست خود يك چرخش تند و سريع به وجود آورد و سياست حمايت قاطع از عراق و اعراب، و مخالفت خصمانه با ايران را پيش گرفت.
    آمريكا در همين راستا در دو جبهه وارد عمل شد:
    الف) در جبهه نظامي، با تقويت ناوگان خود در خليج‌فارس و تشويق متحدان خويش به اعزام ناوهاي بيشتر به منطقه، عملاً دشواريهايي را براي عمليات ايران بوجود آورد؛ و از سوي ديگر دست عراق را براي هر گونه اقدامي در خليج فارس بازگذاشت و اطلاعات نظامي آواكسها و ماهواره‌ها را از وضع جبهه‌ها در اختيار عراق قرارداد.
    ب) در جبهه سياسي نيز به دولت‌ها فشار فرايند وارد كرد كه از فروش اسلحه به ايران جلوگيري كنند، و در شوراي امنيت نيز كوشيد كه كشورهاي عضو را به تصويب قطعنامه‌اي درباره تحريم فروش اسلحه به ايران موافق سازد.
    در 16 دي سال 1365 (6 ژانويه 1987) ايران حمله بزرگ خود را به جنوب بصره در قالب عمليات كربلاي 5 آغاز كرد و فشارهاي فوق‌العاده سنگيني را به ماشين جنگي دشمن وارد آورد. دكوئيار، دبير كل سازمان ملل متحد، متعاقب اين عمليات از اعضاء دائمي شوراي امنيت خواست كه براي خاتمه دادن به جنگ، با يكديگر همكاري كنند كه اين امر با پاسخ مثبت سفراي اين كشورها روبرو شد. در اين مذاكرات، آنها «احتمال اينكه جنگ تهديدي عليه صلح باشد» را مورد بررسي قرار دادند تا بدين وسيله راه را براي استفاده از اختيارات مندرج در فصل هفتم منشور ملل متحد هموار كنند.»
    رژيم عراق حملات خود را به مناطق مسكوني و نفتكشها گسترش داد. از طرفي حضور نظامي آمريكا به بهانه حمايت از نفتكشهاي كويتي در خليج‌فارس، بحران را تشديد كرد.
    همچنين اين توهم در كشورهاي منطقه ايجاد شده بود كه پس از عراق نوبت آنهاست. در اين ميان تركيه و اسراييل از ادامه جنگ خشنود بودند: تركيه به لحاظ اينكه از ترانزيت كالا بين ايران و اروپا، و نيز ترانزيت كالا، و انتقال نفت عراق از طريق خط لوله، عوايد سرشاري نصيب خود مي‌كرد.
    پس از شروع مذاكرات، اعضاء شورا در مورد صدور قطعنامه‌اي بر اساس فصل هفتم كه چارچوب جديدي را براي فعاليتهاي دبير كل و اقدامات پيگيرانه وي از جمله تحريم‌هاي اقتصادي فراهم مي‌كرد، به توافق رسيدند.
    از طرفي وزارت خارجه ايران از پائيز 1365 تا تصويب قطعنامه 598، هيأتهاي مختلفي را جهت تأثيرگذاري بر طرح اين قطعنامه به كشورهاي مختلف اعزام كرد. تا جايي كه تهيه كنندگان پيش‌نويس قطعنامه 598 مجبور شدند در مقابل ديپلماسي فعّال ايران، بندهاي 6، 7، 8 را در آن بگنجانند كه تا اندازه‌اي متضمن نظرهاي ايران بود.
    در اين ميان نقش دولت آلمان غربي و شخص «هانس گنشر»، وزير خارجه اين كشور، بسيار برجسته بود كه موفق شد درخواست ايران را در مورد تعيين مسؤول آغاز جنگ، و پرداخت خسارت، به گونه‌اي قابل توجه در متن پيش‌نويس قطعنامه بگنجاند.
    امّا عامل مهم صدور قطعنانمه 598، عمليات متعدد رزمندگان اسلام در خاك عراق بود كه شامل مجموعه زنجيره‌اي عمليات كربلا، فتح و نصر است.
    عمليات كربلاي 4 در غرب اروندرود، كربلاي 5 در شلمچه و غرب اروندرود و كانال پرورش ماهي، كربلاي 6 در شمال سومار، كربلاي 7 در شمال غرب ايران، كربلاي 8 در شرق بصره و غرب كانال پرورش ماهي، كربلاي 9 در قصر شيرين، كربلاي 10 در شمال شهر ماووت عراق و مقابل سردشت. همچنين عمليات فتح 1 در منطقه كركوك، فتح 2 در شمال شرقي و داخل مرز عراق، فتح 3 در عمق 300 كيلومتري داخل خاك عراق در محدوده دهوك و زاخو، مجدداً عمليات فتح 4 در منطقه كركوك، فتح 5 در سليمانيه و جوارته و ماووت عراق، فتح 6 در شمال اربيل عراق، فتح 7 در سيد صادق و حلبچه عراق، و فتح 8 در شمال استان موصل، و نيز عمليات نصر 2 و 3 در شمال اربيل عراق، نصر 4 در شمال عراق، نصر 5 در غرب ايران و همچنين عمليات والفجر 9 در اطراف شهر سليمانيه عراق.
    اكثر اين عمليات در داخل خاك عراق، و با موفقيت رزمندگان اسلام توأم بود، خصوصاً پيشروي به سوي شهر بندري بصره و عمليات متحرك رزمندگان، شرايطي را در جبهه‌ها پديد آورد تا شوراي امنيت سازمان ملل به شكل جدي‌تري با مسأله جنگ برخورد كند. جديّتي كه بتواند مبناي حل و فصل مناقشه باشد به طوري كه دبير كل سازمان ملل در تاريخ 31 دسامبر 1987، طي گزارشي به شوراي امنيت خواست كه اعضاي شوراي امنيت ـ به خصوص اعضاي دائم ـ براي خاتمه جنگ تلاش جدي كنند. وي همچنين درخواست كرد كه آماده است نظرهايش را در اختيار شورا بگذارد تا در جهت اتخاذ مبنايي براي تلاش مشترك آنان مؤثر و مفيد واقع شود. سرانجام درخواست دبير كل مورد قبول اعضاء شورا قرار گرفت و از ماه فوريه 1987، اعضاء دائم به طور مشترك و سازماندهي شده، كار خود را در جهت پايان بخشيدن به جنگ ايران و عراق آغاز كردند. كار اين گروه پس از چندين ماه به صدور قطعنامه 58 شد.
    منبع: پژوهشگاه علوم و معارف دفاع مقدس
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  3. #23
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    رويكرد حقوقي جنگ و علل پذيرش قطعنامه 598 (2)
    نويسنده: دكتر اسماعيل منصوري لاريجاني




    متن قطعنامه 598

    قطعنامه 598 داراي يك مقدمه و ده‌بند است كه در جلسه 2570 شوراي امنيت با اتفاق آرا به تصويب رسيد. بندهاي قطعنامه بر اساس مواد 39 و 40 منشور سازمان ملل متحد به شرح زير است:
    1 ـ مطالبه مي‌كند كه به عنوان اولين قدم به سوي يك حل و فصل از طريق مذاكره، ايران و عراق به يك آتش‌بس فوري اقدام كنند و تمام عمليات نظامي را در زمين، دريا و هوا متوقف كنند و همچنين تمام نيروها را بي‌درنگ تا سر حدات شناخته شده بين‌المللي باز گردانند.
    2 ـ از دبير كل درخواست مي‌شود كه گروهي از ناظران سازمان ملل متحد را براي تأييد، تحكيم، نظارت بر آتش‌بس، و عقب‌نشيني به مرزها اعزام كند. به علاوه از دبير كل درخواست مي‌شود كه ترتيبات ضروري را براي مشاوره با طرفين انجام دهد و گزارش آن را به شوراي امنيت تسليم كند.
    3 ـ شورا اصرار دارد كه پس از توقف مخاصمات فعال بلادرنگ اسراي جنگي را براساس كنوانسيون سوم ژنو در 12 اوت 1949، آزاد كند و عودت داده شوند.
    4 ـ از ايران و عراق دعوت مي‌شود كه با دبير كل در خصوص به اجرا درآوردن اين قطعنامه و در كوششهاي ميانجيگرانه براي كسب يك حل و فصل جامع، عادلانه، شرافتمندانه، و مورد قبول طرفين در مورد تمام موضوعات مهم، بر اساس اصول مندرج در منشور ملل متحد همكاري كنند.
    5 ـ از تمامي دولتهاي ديگر دعوت مي‌شود كه حداكثر خويشتن‌داري را به عمل آورند و از هر اقدامي كه ممكن است به تصاعد و گسترش بيشتر مخاصمه منجر شود، احتراز جويند و بدين گونه به اجرا درآوردن قطعنامه حاضر را تسهيل كنند.
    6 ـ از دبير كل درخواست مي‌شود كه ضمن مشورت با ايران و عراق مسأله تفويض كار تحقيق در باب مسؤوليت مخاصمه به هيأتي بي‌طرف را بررسي كند و در حداقل مدت ممكن به شورا گزارش دهد.
    7 ـ عظمت خسارات وارده در خلال مخاصمه و نياز به كوشش در جهت نوسازي، با امدادهاي بين‌المللي در خور، زماني كه مخاصمه خاتمه پذيرد، تصديق مي‌شود و در همين خصوص از دبير كل درخواست مي‌شود كه هيأتي از كارشناسان را براي پژوهش در باب مسأله نوسازي تعيين كند و به شوراي امنيت گزارش دهد.
    8 ـ به علاوه از دبير كل درخواست مي‌شود كه با مشورت با ايران و عراق و ساير كشورهاي منطقه، طرق افزايش امنيت و ثبات منطقه را مورد مداقّه قرار دهد.
    9 ـ از دبير كل درخواست مي‌شود كه شوراي امنيت را در مورد به اجرا درآوردن اين قطعنامه، به طور مداوم مطلع كند.
    10 ـ شوراي امنيت تصميم دارد كه براي در نظر گرفتن اقدامات بيشتر و تضمين اجراي اين قطعنامه، در صورت ضرورت جلساتي تشكيل دهد.
    قطعنامه 598 اگر چه انتظار كامل جمهوري اسلامي ايران را برآورده نكرده است، لكن در مقايسه با قطعنامه‌هاي قبلي سازمان از ويژگيهاي خاصي برخوردار است. مخصوصاً بند شش قطعنامه كه در باب تعيين آغازگر جنگ است، با توجه به اهداف اوليه شوراي امنيت در جنگ، براي جمهوري اسلامي ايران پيروزي بزرگي به حساب مي‌آيد؛ زيرا در سايه مقاومت رزمندگان و حركت ديپلماسي فعّال توانسته است شوراي امنيت را متقاعد كند كه صلح بدون تعيين متجاوز بر خلاف عدالت و امنيت، و در واقع عين ظلم است.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  4. #24
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    نگاه تحليلگران سياسي و نظامي به قطعنامه 598:

    نگاه تحليلگران و كارشناسان مسائل سياسي و نظامي را مي‌توان به دو نگاه مثبت و منفي تقسيم كرد:
    الف) نگاه مثبت:
    تحليلگران مسائل سياسي و نظامي كه به قطعنامه 598 نگاه مثبت داشته و آن را از نظر شكلي و ماهوي برخاسته از اعتقاد شوراي امنيت دانسته‌اند، اهم اظهاراتشان عبارتند از:
    1 ـ قطعنامه 598 تحت عنوان «منازعه بين ايران و عراق» صادر شده است و بر خلاف قطعنامه‌هاي قبلي اعلان «وضعيت مابين ايران و عراق» نيست.
    2 ـ قطعنامه 598 مفصل‌ترين قطعنامه، و از نظر حجم و عبارت دقيق‌ترين آنهاست.
    3 ـ قطعنامه فوق برخاسته است از اعتقاد شوراي امنيت و نگراني عميق آن به ادامه جنگ بين ايران و عراق است.
    4 ـ قطعنامه 598 توصيه نامه نيست بلكه حالت آمرانه بودن آن غالب و قوي است.
    5 ـ قطعنامه 598 به اتفاق آرا صادر شده است.
    6 ـ قطعنامه 598 راه حل جامع بين‌المللي براي برقراري صلح عادلانه و شرافتمندانه در منازعه ايران و عراق است.
    مطالبي از اين قبيل از سوي تحليلگران و رسانه‌هاي جهاني و بعضاً هم هدفدار، به منظور ايجاد جنگ رواني و تبليغاتي عليه ايران ارائه مي‌شد، خصوصاً در اوايل صدور قطعنامه با شدّت و حدّت بيشتري آن را دنبال مي‌كردند.
    ب) نگاه منفي:
    اهّم اظهارات تحليلگراني كه به قطعنامه نگاه منفي دارند عبارتند از:
    الف) اگر قطعنامه 598 از اعتقاد اعضاء شوراي امنيت برخاسته است، چرا اين اعتقاد در سالهاي اوليه تجاوز كه افكار جهاني در انتظار تصميم جدي شوراي امنيت بود، برنخاست؟
    ب) اگر قطعنامه 598 ناشي از نگراني عميق شوراي امنيت از ادامه جنگ ايران و عراق است چرا موقعي كه رژيم عراق از زمين و هوا و دريا به خاك كشور ما حمله مي‌كرد و زنان و كودكان بي‌دفاع مناطق مرزي ما را به خاك و خون مي‌كشيد، اين نگراني عميق بوجود نيامد؟ چرا زماني كه رژيم عراق مناطق مسكوني ما را هدف موشك قرار مي‌داد و بمب‌هاي اهدائي اربابان خود را بر سر مردم كوچه و بازار و دانش‌آموزان بي‌گناه مدارس و بيمارستانها مي‌ريخت، نگراني اعضاء شوراي امنيت عميق نشد؟ و چرا هنگامي كه رزمندگان اسلام در خاك دشمن با عمليات پي در پي خود در صدد تنبيه متجاوز برآمدند، نگراني شورا عميق مي‌شود؟
    ج) اگر قطعنامه 598 پيام‌آور صلح عادلانه و شرافتمندانه بود چرا امام راحل( رحمت الله علیه ) پذيرش آن را به منزله جام زهر دانست؟ اگر صلح عادلانه است چرا زهر است؟ آيا تحليلگران خوش‌بين متوجه اين تناقض شده‌اند؟
    گروهي هم هدف شوراي امنيت را در صدور قطعنامه 598 در موارد زير خلاصه مي‌كنند:
    الف) اعاده حيثيت سازمان ملل متحد در درجه اوّل به عنوان نهاد حافظ صلح بين‌المللي؛ زيرا شوراي امنيت با صدور قطعنامه‌هاي بي‌حاصل عدم توانايي خود را در اذهان جهاني تقويت مي‌كرد، لذا در وحله نخست به منظور نمايش قدرت و نشان دادن توانايي و صلاحيت خود در حل مناقشات بين‌المللي، حاضر شد تسليم خواست به حق جمهوري اسلامي ايران شود و امتياز شناسايي آغازگر جنگ را به او بدهد.
    ب) جلوگيري از سقوط صدام؛ حاميان بين‌المللي صدام به خوبي دريافتند كه ايران با تصميمات تهاجمي خود در جنگ، ممكن است رژيم صدام را به سقوط بكشاند، لذا به اين نتيجه رسيدند كه ايجاد حركت سياسي تازه در منطقه ضروري است تا نقش عمليات رزمندگان ايران را در ايجاد تحولات سياسي منطقه بي‌اثر كند.
    ج) تقويت روحيه حاميان رژيم عراق به منظور جلب حمايت بيشتر آنها نسبت به صدام و تشديد روند كمكهاي تسليحاتي و سياسي آنها و حفظ وجهه منطقه‌اي جنگ ايران و عراق.
    د) سلب دفاع مشروع از ايران
    شوراي امنيت بر اساس بند 6 قطعنامه 598 اصل دفاع مشروع را از جمهوري اسلامي ايران سلب كرد، زيرا بر اساس ماده 51 منشور سازمان ملل، كشور مورد تجاوز حق دفاع مشروع از خود را دارد تا زماني كه شوراي امنيت تدابير لازم اجرايي را اتخاذ كند.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  5. #25
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    جمهوري اسلامي ايران و قطعنامه 598

    امور خارجه ارسال كرده بود، به طور رسمي از قطعنامه و مفاد آن مطلع شد.
    روز بعد، وزارت امور خارجه ايران با صدور بيانيه‌اي اعلام كرد: «شوراي امنيت سازمان ملل با عدول از وظائف خود. قطعنامه غيرعادلانه‌اي تصويب كرده كه بعضاً مواد آن با يكديگر در تناقض آشكار است.
    آنگاه وعده داده است كه موضع تفضيلي وزارت امور خارجه بعداً اعلام خواهد شد. تا اينكه چند هفته بعد در 22 مرداد 66 جمهور اسلامي ايران مواضع رسمي خود را در قبال قطعنامه 598 در 18 بند اعلام كرد. در اين بيانيه، ايران ضمن اعتراض به اينكه قطعنامه بدون كسب نظر و مشورت با ايران تدوين شده، خروج شورا را از حالت بي‌طرفي محكوم كرد و از شورا خواست كه عراق به عنوان متجاوز معرفي شود.
    آنچه از بيانيه تهران مستفاد مي‌شود اين است كه ايران قطعنامه 598 را نه رد كرد و نه پذيرفت، در اين راستا جناب آقاي هاشمي رفسنجاني، جانشين فرماندهي كل قواي وقت، چنين اعلام كرد:
    ما خواستار آن هستيم كه اول متجاوز معرفي، و بعد راه حل مسائل جدي هموار شود، معلوم است كه محاكمه و تنبيه متجاوز و بازپرداخت غرامت، از همين اقدام آغاز خواهد شد. اگر اين جابه جايي در بندها انجام گيرد، راه هموار خواهد شد.
    دكتر ولايتي، وزير خارجه وقت ايران، نيز عدم مشورت با ايران در مورد تصويب قطعنامه 598 و عدم اعلام عراق به عنوان متجاوز و آغازگر جنگ را از دلايل عدم پذيرش قطعنامه ذكر كرد و آنرا نشان دهنده خط‌مشي غيرعادلانه و يك طرفه شوراي امنيت دانست. تهران اعتقاد دارد حضور نظامي گسترده امريكا در خليج‌فارس و اسكورت كشتيهاي كويتي، با بند پنجم قطعنامه كه از كشورهاي جهان خواستار خويشتن‌داري شده بود، تناقض آشكار دارد.
    ولايتي تصريح كرد كه ما دليلي نمي‌بينيم قطعنامه‌اي را كه براي تحميل عقايد، ناعدلانه و غيرمنصفانه است، بپذيريم. او صريحاً گفت: «قطعنامه شوراي امنيت مورد قبول ما نيست».
    ميرحسين موسوي، نخست‌وزير وقت، نيز ضمن اعلام عدم اعتبار قطعنامه، گفت ما نسبت به اين قطعنامه بدبين هستيم و اگر شوراي امنيت واقعاً در پي تحقق صلح در منطقه است بايد اجراي بند 6 را كه متضّمن معرفي متجاوز است بر بندهاي ديگر مقدم بدارد. رجايي خراساني، نماينده ايران در سازمان ملل متحد، درخواست كرد كه عراق، كشور متجاوز معرفي شود و غرامت جنگي را نيز به ايران بپردازد».
    در بررسي موضع جمهوري اسلامي ايران به اين نتيجه مي‌رسيم كه دو نوع برخورد با قطعنامه كاملاً قابل تمايز است. يك گروه از افراد اعتقاد داشتند كه قطعنامه را بايد صريحاً و كلاً رد كرد، يعني همان رويه‌اي كه در مورد ديگر قطعنامه‌هاي شوراي امنيت اتخاذ كرده بودند، ولي گروه ديگري به سياست نه رد، نه قبول، اعتقاد داشتند. اين گروه با توجه به آمريت قطعنامه و صدور آن بر اساس فصل هفتم منشور ملل متحد و لازم الاتباع بودن آن و نيز سياستهاي هماهنگ شرق و غرب در جهت پايان بخشيدن به جنگ ايران و عراق، اين موضع را نسبت به قطعنامه 598 اتخاذ كرده بودند، تا هم از طرفي با تبليغات شديدي كه بر اثر رد كردن قطعنامه ناشي مي‌شد، مواجه نشوند و از طرفي هم با تمسك به تقدم بخشيدن به اجراي بند 6 قطعنامه بر ديگر بندهاي آن، مستمسكي بر عدم پذيرش قطعنامه داشته باشند. مهمترين دليل اتخاذ اين سياست نسبت به قطعنامه 598، اولاً بدبيني شديدي بود كه ايران به علت سابقه عملكرد شوراي امنيت، نسبت به آن داشت؛ بطوري كه سكوت معني‌دار شورا پس از گذشت 7 سال از جنگ تحميلي، عامل مهمي در تشديد اين بدبيني بود. ثانياً به دليل موقعيت برتر نظامي خود در جبهه‌ها در زمان صدور قطعنامه، سعي داشت امتيازات بيشتري بدست آورد.
    موضع‌گيري نه رد، نه قبول، نزديك به يك سال ادامه داشت و تهران تا مدتي توانست بر فشارهاي بين‌المللي براي پذيرش قطعنامه فائق آيد. اما افزايش غيرقابل تحمل اين فشارها و تهديدهاي مستقيم و غيرمستقيم عليه ايران، توافق بي‌سابقه اعضاء دائم شوراي امنيت براي خاتمه جنگ كه حتي به آمادگي شورا براي تصويب قطعنامه‌اي جهت تحريم كامل تسليحاتي ايران نيز رسيده بود، و نيز حضور گسترده آمريكا و غرب در خليج‌فارس و چنگ و دندان نشان دادن غربيها به تهران، و وضعيت بحراني بازار نفت و بالتبع آن وضع اقتصادي كشور، حمله نيروهاي نظامي آمريكا به سكوهاي نفتي ايران و ورود آمريكا به صحنه درگيري در خليج‌فارس عليه ايران، حمله به نيروي دريايي ايران و غرق شدن چندين كشتي جنگي توسط نيروهاي امريكايي، و تغيير موضع و موقعيت برتر نظامي در صحنه جنگ زميني، باعث شد كه به لحاظ مصلحت نظام و جلوگيري از تبليغات جهاني كه ايران را جنگ طلب معرفي مي‌كرد، ايران قطعنامه 598 را بپذيرد و خصوصاً با توجه به روحيه صلح دوستانه دبير كل سازمان ملل متحد و سعي ايشان در جلب نظر تهران و اعمال نظرهاي ما در طرح اجرايي خود براي اجراي قطعنامه 598 كه حتي قبل از پذيرش قطعنامه 598 به تصويب ايران رسيده بود، در پذيرش قطعنامه موثر بوده است.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  6. #26
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    طرح اجرايي دبير كل

    دبير كل طي مذاكراتي با ايران و عراق براي اجراي قطعنامه 598 به عناصر جديدي دست يافت كه در حل قضيه مي‌توانست مؤثر باشد. سفر دبيركل در سپتامبر 1987، به ايران و عراق و مذاكره با مقامات دو كشور، عناصر جديدي را براي وي آشكار كرد كه در گزارش خود به شوراي امنيت، نيز به آن اشاره كرد. همچنين رياست وقت جمهوري اسلامي ايران در سفر به نيويورك براي سخنراني در مجمع عمومي، مذاكراتي با دبير كل داشتند. دبير كل با حمايت شوراي امنيت اين مسائل جديد را مبناي طرح اجرايي خود قرار داد. اولين مرحله اين طرح (كه در 15 اكتبر 1987 به هر دو طرف ارائه شد) بر اين مبنا بود كه قطعنامه 598 بايد كلاً و مجموعاً پذيرفته شود و هيچ بندي از بندهاي قطعنامه بر ديگري ارجحيت و تقدم ندارد. بر اساس اين طرح، در روز آتش‌بس (يا D-Day ) كار هيأت بي‌طرفِ بررسي مسؤوليت منازعه نيز شروع مي‌شود. از تاريخ معيني بعد از روز آتش‌بس، عقب‌نشيني نيروها شروع مي‌شود. بدين ترتيب دبير كل، آتش‌بس و عقب‌نشيني نيروها را از يكديگر جدا كرد و بين بند 1 و بند 6 قطعنامه نوعي ارتباط و بستگي به وجود آورد. عراق در پاسخ به طرح اجرايي دبير كل، در نامه‌اي با امضاء طارق عزيز اعلام كرد كه مواضع طرفين بايد بر اساس پايبندي به كلمات و روح قطعنامه 598 سنجيده شود. نه تنها بندهاي قطعنامه بايد به ترتيب اجرا شود، بلكه آتش‌بس و عقب‌نشيني نيروها بايد پيش از شروع بحث در خصوص ساير موارد اجرا گردد. به اين ترتيب عراق در طرح اجرايي دبير كل كارشكني كرده است.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  7. #27
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    دلائل پذيرش قطعنامه 598 از سوي ايران:

    مهمترين عوامل در پذيرش قطعنامه 598 از سوي جمهوري اسلامي ايران را مي‌توان به شرح زير خلاصه كرد:
    1 ـ تغيير استراتژي حمايت مستقيم از صدام، تحت پوشش حفظ صلح و امنيت بين‌المللي در خليج‌فارس:
    يعني اگر صدام به هر كاري بر خلاف موازين بين‌المللي دست بزند، چون در شرايط جنگي است مورد سؤال قرار نمي‌گيرد. از اين رو بعد از قطعنامه 598 مي‌بينيم وقتي كشتي استارك امريكايي به وسيله بمب‌افكن ارتش عراق صدمه مي‌بيند، صدام از امريكا پاداش مي‌گيرد و به جاي واكنش منفي، مي‌گويند چون منطقه خليج‌فارس آرام نيست اين پيشامدها طبيعي است و ضربه‌اي را كه صدام به آنها زده به خرج ما حل و فصل مي‌كنند و راه حل آن را قبول قطعنامه مي‌دانند.
    2 ـ معرفي صدام به عنوان چهره صلح‌طلب در محافل بين‌المللي
    با همه جنايتي كه صدام در جنگ مرتكب شده اما چون همه قطعنامه‌هاي شوراي امنيت را نپذيرفته است، چهره‌اي صلح‌طلب، و ايران چهره‌اي جنگ‌افروز معرفي مي‌شود.
    3 ـ كاربرد وسيع سلاحهاي شيميايي و ميكروبي توسط عراق:
    تبليغات صلح‌طلبي رژيم عراق در محافل بين‌المللي و رسانه‌هاي گروهي، پوششي شد تا به صدام به راحتي بتواند مخربترين سلاحهاي ميكروبي و شيميايي را عليه رزمندگان ما در جبهه‌ها به كار گيرد، و از آن طرف واكنش ايران به دليل عدم پذيرفتن قطعنامه، ضعيف جلوه مي‌كرد.
    4 ـ تهديدات بين‌المللي:
    تهديدات بين‌المللي بر بند 10 قسمت اجرايي قطعنامه 598 مبتني بود. به عبارت ديگر قطعنامه 598 به دشمنان خطرناكي چون امريكا اجازه داد كه حتي تهديدات خود را با حمله به هواپيماي مسافربري عملي كنند.
    رونالد ريگان، رئيس جمهور وقت امريكا، در اجلاس مجمع عمومي سازمان ملل پس از نطق رئيس جمهور ايران در مجمع گفت:
    من از اين فرصت استفاده مي‌كنم و از ايشان مي‌خواهم صريحاً و بدون ابهام اعلام كند كه ايران قطعنامه مصوب شوراي امنيت را كه خواستار برقراري آتش‌بس در جنگ شده قبول دارد يا نه. اگر پاسخ مثبت باشد، اين يك گام خوشايند و يك پيشرفت عمده محسوب مي‌شود و در صورت منفي بودن پاسخ ايران، شوراي امنيت راهي جز اعمال مجازات عليه ايران و وادار كردن اين كشور به قبول آتش‌بس پيش رو ندارند.
    به دنبال اين تهديدات بود كه حمله به هواپيماي مسافربري ايرباس صورت گرفت و 290 نفر از هموطنان ما جان خود را در آن حادثه از دست دادند. از اين رو حضرت آيت‌الله خامنه‌اي مدظله العالي، رئيس جمهور وقت ايران در اعلان رسمي پذيرفتن قطعنامه 598 حمله امريكا به هواپيماي مسافربري را آغاز جنگ علني منطقه‌اي و توسعه دامنه آن دانسته است:
    همانطور كه به خوبي استحضار داريد، آتش جنگي كه به وسيله رژيم عراق در 22 سپتامبر 1980، با تجاوز عليه تماميت اراضي جمهوري اسلامي ايران آغاز شد. اينك ابعاد غير قابل تصوري به خود گرفته است كه كشورهاي ديگر و حتي غيرنظاميان بي‌گناه را نيز در شعله‌هاي خود گرفته است.
    قتل 290 نفر انسان بي‌گناه كه با ساقط كردن هواپيماي ايرباس جمهوري اسلامي ايران به وسيله يكي از كشتي‌هاي جنگي امريكايي در خليج‌فارس به وقوع پيوست، نمونه بارزي در اين خصوص است.
    در همين مورد جناب حجت‌الاسلام والمسلمين آقاي هاشمي رفسنجاني، رئيس وقت مجلس شوراي اسلامي و جانشين فرماندهي كل قوا، اظهار داشتند:
    به هيچ وجه ادعاي اشتباه در مورد حمله به هواپيماي مسافربري ايران و شهادت 290 نفر سرنشين بي‌گناه آن پذيرفته نيست، بلكه از نظر ما يك اخطار تلقي مي‌شود. همچنين قساوت فوق‌العاده صدام در داخل عراق كه هزاران روستا و صدها هزار تن از مردم را با بمباران شيميايي قتل عام مي‌كند از ديگر دلائل آن است كه نشان مي‌دهد به او اجازه داده‌اند هر جنايتي را مرتكب شود.
    مجموعه اين شرايط و ادله ديگري كه فعلاً ذكر نمي‌شود، ما را به اين نتيجه مي‌رساند كه مصلحت انقلاب و ملتهاي ايران و عراق و منطقه اين است كه قطعنامه مذكور پذيرفته شود. ايران تا به حال خواستار آن بود كه ابتدا كميته تعيين متجاوز تشكيل شود، ولي فعلاً با توجه به شرايط جديدي كه پيش آمده، از آن شرط خود صرف نظر مي‌كند.
    متأسفانه تبليغات جهاني، ما را جنگ‌افروز و جنگ‌طلب معرفي مي‌كند و صدام و حزب بعث متجاوز كه تمامي قوانين را نقض كرده، ولي چون يك شعار مشخص دارد يعني قطعنامه را پذيرفته است و قضاوت بين‌المللي را قبول دارد، به صورتي عوام فريبانه، صلح طلب معرفي مي‌كند. با قبول قطعنامه 598 نشان داديم كه در اين زمينه انعطاف‌پذير هستيم... ما هرگز قطعنامه را رد نكرده بوديم، بلكه شرطي روي آن گذاشتيم و اين اواخر روشن شد كه ممكن است حوادث تلخي در منطقه اتفاق افتد كه نقطه عطف آن، سقوط هواپيماي مسافري ايران توسط امريكا بود. آنها كه مي‌خواستند ما را به دليل نپذيرفتن قطعنامه، تحريم تسليحاتي كنند، بطور منطقي از آن پس (در صورتي كه عراق از قبول قطعنامه خودداري كند) بايد عراق را تحريم كنند.
    بطوري كه ملاحظه مي‌شود تهديدات بين‌المللي به خوبي از سوي مسؤولان بلندپايه ايران احساس مي‌شد و ترتيبات امنيتي در حوزه خليج‌فارس پس از صدور قطعنامه و عدم پذيرفتن آن از سوي ايران با توسل به اصل 41 و 42 منشور، اقدامي بين‌المللي بود. اگر چه تهديدات در طول هشت سال دفاع مقدس وجود داشت لكن در اين مرحله بند 10 قطعنامه، به آن وجهه قانوني بخشيد.
    5 ـ سلب دفاع مشروع از ايران:
    برابر ماده 51 منشور، كشوري كه مورد تجاوز واقع شده است تا زماني كه شوراي امنيت تدابير اجرايي جهت دفع تجاوز اتخاذ نكند حق دارد از خود دفاع كند، امّا به محض اينكه شوراي امنيت تدابيري اتخاذ كرد بايد كشور مورد تجاوز، از ادامه حملات خودداري كند تا شوراي امنيت بتواند، با طيب خاطر و اطمينان بيشتر، در زمينه شناسايي و تنبيه متجاوز به فعاليت خود ادامه دهد. از اين رو برابر ماده يك قطعنامه تعريف تجاوز، جمهوري اسلامي ايران در تاريخ 31 شهريور 1359 از زمين، هوا و دريا مورد تجاوز ارتش عراق قرار گرفت و تا زمان صدور قطعنامه قطعنامه 598 چون از سوي شوراي امنيت براي رفع تجاوز تصميم جديدي اتخاذ نشد، حق داشت از خود دفاع كند و از نظر حقوقي، اين دفاع حتي در داخل خاك كشور متجاوز مي‌تواند مصداق داشته باشد. اين واقعيتي است كه همه محافل سياسي و علماي حقوق، خصوصاً شوراي امنيت به آن اذعان داشته است و پافشاري ايران را در ادامه دفاع و رد قطعنامه‌هايي كه در آن احراز تجاوز نمي‌شد منطقي و عادلانه مي‌دانستند. امّا قيد تعيين مسؤول مخاصمه در بند 6 قطعنامه 598 اين حق مشروع را از ايران سلب كرد. و دقيقاً ملاحظه مي‌كنيم كه بعد از اين، حجم تبليغات دشمن و حاميان او حول اين محور كه ايران ناقض حقوق بين‌المللي است متمركز مي‌شود. حتي سران رژيم عراق در تبليغات خود عليه ايران آگاهانه اظهار مي‌كردند كه مسؤول ادامه جنگ و طولاني شدن آن، ايران است و همچنين در متن قطعنامه هم شروع و تداوم جنگ يكسان تلقي شده در حالي كه دفاع مشروع هيچگاه «ادامه جنگ» ناميده نمي‌شود.
    در جنگ رژيم عراق عليه ايران سه نوع پايان قابل تصور بود. اول، ايران مغلوب و رژيم عراق غالب شود. دوم، عراق مغلوب شود و ايران غالب. سوم، تصميم بين‌المللي نقطه پايان را تعين كند. در مورد اوّل اگر قرار بود كه ايران مغلوب شود در همان روزهاي اوّل جنگ كه غافلگير شده بود و در اثر درگيري با مشكلات طبيعي بعد از انقلاب براي مقابله با تهجم گسترده رژيم عراق آمادگي نداشت مي‌بايست از پا در مي‌آمد، امّا ديديم كه چگونه توانست به طرز معجزه‌آسايي خود را تجهيز كند، و در فاصله كوتاهي نه تنها تمامي اراضي اشغالي را از دشمن پس بگيرد بلكه به تعقيب متجاوز در خاك او نيز بپردازد؛ و از طرفي امام راحل( رحمت الله علیه ) ملتي كه با تكيه بر ايمان و اراده الهي مي‌جنگند شكست در منطق او راه ندارد. بنابراين ايران خصوصاً بعد از فتح جزيره فاو كه در اوج اقتدار نظامي بود و با تدبير داهيانه امام راحل( رحمت الله علیه ) انگيزه دفاعي خود را بر ايمان و عنايت الهي از يك طرف، و موازين بين‌المللي (حق دفاع مشروع) از طرف ديگر مبتني ساخت، تصور شكست از نظر عقلي و تحليل سياسي تحقيقاً ناممكن بود. حال مي‌ماند شق دوم، يعني شكست ارتش عراق و شق سوم، يعني تصميم بين‌المللي، كه تأخير در رسيدن به نتيجه در هر كدام موجب ادامه جنگ شد. و شواهد نشان مي‌دهد كه اعضاء شوراي امنيت تحت تأثير عوامل استكبار، قلباً به شكست ارتش عراق در منطقه راضي نبودند. بي‌التفاتي شوراي امنيت به مسائل جنگ تا زماني كه رژيم عراق موفقيت برتر را در جبهه‌ها داشت، و شورا جدي شد به منظور نجات ارتش عراق از خطر سقوط، تحت پوشش صدور قطعنامه‌هاي پي در پي در شرايطي كه ايران موقعيت برتر نظامي را به دست آورد، واقعيتي است كه بر هيچ كس پوشيده نيست و مي‌توان نتيجه گرفت كه مسؤول ادامه جنگ به تعبيري خود شوراي امنيت است.
    6 ـ تغيير روند تحولات در جبهه‌هاي نبرد:
    از جمله آثار محسوس قطعنامه 598 تأثير مستقيم بر روند عمليات در جبهه‌هاي نبرد بوده است. بطوري كه به عقب‌نشيني نيروهاي رزمنده ايران از بسياري از مناطق اشغالي در داخل خاك عراق منجر شده بود. اين تغيير شرايط، دلائل متعددي دارد كه مهم‌ترين آن عبارتند از:
    الف) جنگ رواني و تبليغات هدف‌دار محافل استكباري در كنار حضور بي‌سابقه ناوگانهاي امريكايي و متحدانش در خليج‌فارس، شرايط پيچيده‌اي را به وجود آورد كه ايرانِ مظلوم و قرباني تجاوز، جنگ‌طلب معرفي شود، به همين بهانه رژيم عراق بدون نگراني از تهديد بين‌المللي، حجم حملات شيميايي و بمب‌هاي ميكروبي را چند برابر كرده بود. تعيين حجم انهدام بمب‌هاي شيميايي و ميكروبي توسط كارشناسان سازمان ملل پس از تجاوز عراق به كويت، عمق فاجعه را به خوبي نشان مي‌دهد.
    ب) فرماندهان نظامي با اطلاع كامل از اوضاع منطقه، راهكارهاي نظامي را پس از صدور قطعنامه 598 بي‌نتيجه دانستند و براي شكست محاصره سياسي و تقليل فشارهاي تبليغاتي، در كنار مسؤولين به مطالعه قطعنامه و كم و كيف آن به عنوان راه حل مسأله پرداختند.
    بنابراين تغيير منفي اوضاع جبهه‌ها، از ضعف و يا بي‌توجهي مسؤولان جنگ ناشي نبوده است بلكه معلول قطعنامه‌اي است كه به لحاظ ماهوي فرصت برنامه‌ريزي عمليات و يا كلاً راه حل نظامي منازعه را منتفي كرد.
    7 ـ تحريم تسليحاتي ايران:
    اگر چه ايران در طول جنگ براي تهيه اسلحه و ادوات جنگي با مشكل مواجه بوده است، امّا در اين مرحله تحريم مفهوم ديگري داشت يعني تحريم متوجه كشوري مي‌شد كه از پذيرفتن قطعنامه 598 امتناع مي‌كرد. ضمناً تجهيز طرف مقابل به هر نوع سلاحي حتي سلاح ممنوعه جزء ديگر مفهوم تحريم بوده است، كما اينكه در فاصله كوتاه بعد از صدور قطعنامه مذكور مصداق خود را يافته است. و همچنين پيامد اين تحريم، دلالان فروش اسلحه را با قيمت چندين برابر حاضر به معامله نمي‌كرد، و با توجه به اوضاع اقتصادي و وضعيت فروش نفت حتي تصور چنين خريدهايي براي ايران ممكن نبود.
    بنابراين با توجه به شرايط مذكور براي ايران راهي جز قبول قطعنامه باقي نمانده بود، و مسؤولين ما با توجه به اين معنا توانستند با مانورهاي ظريف و هنرمندانه و اتخاذ سياست نه رد و نه قبول قطعنامه 598، خواست ملت ايران را تا حدودي در طرح اجرايي دبير كل بگنجانند زيرا يكسان نگري به بندهاي قطعنامه و ايجاد ارتباط بين بند يك و شش قطعنامه از خواسته‌هاي ايران بوده است، به همين دليل طرحي اجرايي دبير كل را با صراحت پذيرفت و بعد از آن با تقويت فعاليت ديپلماسي در صحنه سياسي توانست حقانيت خود را به اثبات برساند و با معرفي رژيم عراق به عنوان آغازگر جنگ، مزد تلاشهاي خود را از دبير كل بگيرد.
    منبع:پژوهشگاه علوم و معارف دفاع مقدس
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  8. #28
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    رويكرد حقوقي جنگ و علل پذيرش قطعنامه 598 (3)
    نويسنده:دكتر اسماعيل منصوري لاريجاني




    امام خميني و تعيين استراتژي دفاع

    پذيرش قطعنامه 598 و تغيير استراتژي دفاع در داخل كه اتخاذ آن حتي مي‌نمود، مقوله‌اي بود كه اعلام آن براي افكار مردم خصوصاً احساسات پاك و پرشور رزمندگان ما نارس بود و به زمينه‌سازي در فاصله زماني مناسب نياز داشت، و از آن طرف به لحاظ شرايط منطقه‌اي و بين‌المللي ايجاد شده، تطويل زمان مي‌توانست هر روزش به ضرر ما باشد. در چنين اوضاع و احوالي امام راحل( رحمت الله علیه ) كه تعيين كننده خط مشي دفاعي در طول هشت سال دفاع مقدس بوده است، تصميم گرفت پس از اعلان پذيرش رسمي قطعنامه از سوي مسؤولين حرف آخر در جنگ را نيز خود بزند، و سرانجام با پيامي رسا و دلنشين كه از عشق فروزان او به ملت شهيد پرور ايران مايه مي‌گرفت ضمن موافقت با پذيرش قطعنامه، در شيوه جديد دفاعي فرمودند:
    و امّا در مورد قبول قطعنامه كه حقيقتاً مسأله بسيار تلخ و ناگواري براي همه و خصوصاً براي من بود، اين است كه من تا چند روز قبل به همان شيوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ معقتد بودم و مصلحت نظام و كشور و انقلاب را در اجراي آن مي‌ديدم، ولي به واسطه حوادث و عواملي كه از ذكر آن فعلاً خودداري مي‌كنم و به اميد خداوند در آينده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامي كارشناسان سياسي و نظامي سطح بالاي كشور كه من به تعهد و دلسوزي و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش‌بس موافقت كردم و در مقطع كنوني آن را به مصلحت انقلاب و نظام مي‌دانم و خدا مي‌داند كه اگر نبود انگيزه‌اي كه همه ما و عزت و اعتبار ما بايد در مسير مصلحت اسلام و مسلمين قرباني شود، هرگز به اين عمل راضي نمي‌بودم و مرگ و شهادت برايم گواراتر بود، اما چاره چيست كه همه بايد به رضايت حق تعالي گردن نهيم.
    دفاع از ديدگاه امام راحل( رحمت الله علیه ) را مي‌توان به دو نوع دائمي و غيردائمي تقسيم كرد: استراتژي «دائمي» يا «كلي»، كه حفظ اسلام و مصالح مسلمين است، و استراتژي «غير دائمي» يا «موسمي» كه اتخاذ شيوه دفاع در جهت حفظ اسلام است، يعني اگر دشمن با ابزار نظامي به جنگ ما مي‌آيد، لزوماً ما هم بايد با ابزار و ادوات نظامي دفاع كنيم؛ يا اگر دشمن با ابزارهاي فرهنگي و سياسي به ميدان مي‌آيد ما هم بايد با ابزار فرهنگي و شيوه‌هاي سياسي مناسب از خود دفاع كنيم و همه اين شيوه‌ها بايد در راستاي استراتژي كلي تعيين حفظ اسلام و مصلحت جامعه باشد. از اين رو دشمن ما تا زماني كه در جبهه‌هاي نظامي به ما حمله كرد، وظيفه ما دفاع نظامي بود و هنگامي كه پس از صدور قطعنامه 598 استراتژي ضربه را از جبهه نظامي به جبهه سياسي كشاند ما هم لازم بود متناسب با اين جبهه، شيوه دفاعي اتخاذ مي‌كرديم، به همين دليل امام راحل( رحمت الله علیه ) فرمود كه من به همان شيوه دفاع و مواضع اعلام شده تا چند روز قبل معتقد بودم و اكنون به دليل حوادث پيش آمده و... با قبول قطعنامه موافقت مي‌كنم.
    اگر چه امام راحل( رحمت الله علیه ) با قبول قطعنامه، موقعيت نظام جمهوري اسلامي را در شرايط ايجاد شده حفظ كرد و پس از هشت سال مبارزه، دشمن را از اشغال حتي يك وجب خاك ايران نااميد كرد كه در تاريخ جنگها بي‌سابقه است، لكن اين تصميم به منزله پايان مبارزه نبوده است بلكه تغيير استراتژي و اتخاذ شيوه جديدي از مبارزه در جبهه سياسي بوده است. بطوري كه در اين زمينه فرمودند:
    «قبول قطعنامه از طرف جمهوري اسلامي ايران به معناي حل مسأله جنگ نيست. با اعلام اين تصميم، حربه‌هاي تبليغات جهانخواران عليه ما كُند شده است.»
    امّا از آن جهت قبول قطعنامه 598 براي امام راحل( رحمت الله علیه ) از زهر كشنده‌تر بود كه پس از چند سال دفاع قهرمانانه و تقديم صدها شهيد و جانباز، ملت ايران مصّمم شد كه متجاوز لجام گسيخته‌اي را كه به بديهي‌ترين اصول انساني پايبند نبود سر جاي خود بنشاند، لكن مشاهده مي‌كند كه ابرقدرتها بويژه امريكا با وجود شعار “دموكراسي و حقوق بشر“ با سوء استفاده از قوانين بين‌المللي براي نجات متجاوزي، متفقاً و علناً به صحنه مي‌آيند و با عوامفريبي و تبليغات دروغين، شعار صلح‌طلبي را با حضور ناوگانهاي جنگي در آبهاي منطقه سر مي‌دهند و با سلب دفاع مشروع از ملتي مظلوم، مي‌روند كه زمينه بين‌المللي را براي مجازات او (ايران) به جاي ظالم آماده كنند. فراتر از اين، درد امام راحل( رحمت الله علیه ) ناشي است از سرنوشت جوامع بشري كه به دست مشتي عوامفريب بيرحم و بي‌اعتنا به حقوق انساني گرفتار آمده‌اند، و ملت مظلوم ايران را كه براي صلحي عادلانه مبارزه مي‌كند، متجاوز مي‌خوانند.
    بدين ترتيب امام راحل( رحمت الله علیه ) با تغيير شيوه دفاع، دشمنان را خلع سلاح، و تلاش چند ساله ملت شهيد پرور را حفظ مي‌كند و اين با توجه به شرايط ايجاد شده براي ملت ما نتيجه مطلوبي بوده است، امّا از آن جهت زهر مي‌نوشد كه دنياي استكبار با همه اذنابش براي نجات متجاوز تحت لواي سازمانهاي بين‌المللي به صحنه مي‌آيد و از تفهيم پيام صلح و عدالت و خيرخواهي ايران به گوش مردم جهان ممانعت مي‌كنند، زيرا امام راحل( رحمت الله علیه ) به عنوان مصلحي آگاه و روشن ضمير، توسعه آتش تجاوز را در آينده مي‌ديد كه چگونه كشوري مثل كويت را در خود مي‌سوزاند، اگر چه بعد از اشغال كويت توسط رژيم عراق دنيا متوجه خيرخواهي امام راحل( رحمت الله علیه ) شده بود امّا دست پنهان امريكا و متحدانش در آستين اين تجاوز، برخورد عمدي و مغرضانه آنها را با علم به خيرخواهي امام، و ترسيم خط‌مشي تنبيه متجاوز براي استقرار صلح واقعي در منطقه، به وضوح آشكار مي‌كند، و نيز از راز زهرنوشي امام راحل( رحمت الله علیه ) براي افكار بيدار و دلهاي دردمند پرده بر‌مي‌دارد.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  9. #29
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    عراق و قطعنامه 598

    عراق در 22 ژوئيه 1987، پس از اجلاس مشترك شوراي فرماندهي انقلاب و رهبري حزب بعث به رياست صدام حسين، قطعنامه 598 را مورد پذيرش قرار داد. و از صدور اين قطعنامه استقبال كرد و آمادگي كامل عراق را براي همكاري با دبير كل و شوراي امنيت در جهت اجراي مفاد قطعنامه، و نيل به حل جامع و عدلانه و پايدار و شرافتمندانه اختلاف با ايران، اعلام كرد و خواستار آن شد كه ايران بدون قيد و شرط و با حسن نيت قطعنامه را بپذيرد و اين امر را شرط اساسي التزام عراق به قطعنامه بيان كرد.
    مجلس عراق قبلاً به اتفاق‌آرا اين قطعنامه را تصويب كرده بود و پيشنهاد كرد كه كاملاً آنرا از نظر شكل و محتوا مي‌پذيرد.
    وزير امور خارجه عراق اين اعلام آمادگي را به دبير كل و شوراي امنيت اطلاع داد.
    سخنگوي عراق نيز ضمن آنكه تصويب قطعنامه 598 را يك پيروزي سياسي و ديپلماتيك براي عراق خواند، افزود: «عراق آمادگي دارد قطعنامه را كه در آن دستور آتش‌بس فوري داده شده بپذيرد، مشروط بر آنكه ايران نيز اقدام مشابهي انجام دهد»
    پاسخ رسمي عراق در قبال قطعنامه 598 در 14 اوت، اينچنين به دبير كل اعلام شد: «... عراق از قطعنامه استقبال مي‌كند و آماده است براي اجراي آن، با دبير كل و شوراي امنيت همكاري كند.»
    عراق در زمينه اجراي قطعنامه معتقد بود كه بايد به ترتيبي كه در بندهاي آن مقرر شده است اجرا شود. به موجب اين نظر، نخست مي‌بايست آتش‌بس برقرار شود و كليه نيروها به مرزهاي شناخته شده بين‌المللي عقب‌نشيني كنند، گروه ناظران سازمان ملل براي نظارت بر آتش‌بس و عقب‌نشيني در منطقه مستقر شوند، اسيران جنگي مبادله شوند، مذاكره براي حل كليه اختلافات آغاز گردد و آنگاه هيأتي بي‌طرف تحقيق درباره مسؤوليت درگيري را انجام دهد. عراق با اعلام اين موضعگيري كه از ضعف و موقعيت متزلزل نيروهاي اين كشور در ميدان نبرد ناشي بود، در صحنه عمل بدان پايبند نبود بدين نحو كه عراق در رسانه‌هاي جمعي و جهاني... اعلام مي‌كرد كه قطعنامه را قبول دارد، ولي عملاً اجراي طرح دبير كل را به صراحت و آشكارا رد مي‌كرد، طرحي كه تا حدودي متضمن خواستهاي مشروع ايران بود.
    با اينكه عراق يكسال قبل از ايران، پذيرش قطعنامه را اعلام كرده بود، دروغين و ظاهري بودن اين پذيرش، با ادامه تجاوزات گسترده عراق حتي بعد از پذيرش قطعنامه از سوي ايران، براي مردم جهان هر چه بيشتر روشن شد.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

  10. #30
    كاربر ويژه
    رایکا آواتار ها

    تاریخ عضویت : شهریور 1388
    صلوات
    14
    دلنوشته
    1
    اللهم عجل لولیک الفرج
    نوشته : 7,147      تشکر : 1,515
    3,990 در 2,073 پست تشکر شده
    دریافت : 6      آپلود : 8
    رایکا آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : جام زهر - ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت




    سازمانهاي بين‌المللي و قطعنامه 598

    1 ـ جنبش عدم تعهد

    جنبش عدم تعهد در روز 18 آوريل 1955، در باندونگ اندونزي بر اثر كوششهاي مستمر نهرو، سوكارنو، ناصر و تيتو، در عرصه سياسي جهان سرد اعلام موجوديت كرده طي اين اعلاميه اصول دهگانه‌اي به تصويب رسيد كه بيانگر اهداف و مقاصد تشكيل اين جنبش بود. اصولي كه رهايي و عدم وابستگي در برابر بلوك شرق و بلوك غرب را تشويق و ترويج كرد.
    دولت ايران و عراق هر دو در اين كنفرانس شركت كرده و از آمال و مقاصد اين جنبش حمايت كرده بودند. اما ايران به لحاظ پيوستن به پيمان نظامي بغداد، نتوانست در نخستين اجلاس سران كشورهاي غير متعهد حضور يابد و از آن به بعد نيز مسأله عضويت ايران در اين جنبش مطرح نشد.
    در 1979، بعد از انقلاب اسلامي و از هم پاشيدن پيمان سنتو مسأله عضويت اين كشور در جنبش بطور جدي مطرح شد و اين عضويت، در كنفرانس ششم سران در هاوانا تحقق پذيرفت.
    اما عراق از همان اوان تشكيل جنبش عدم تعهد، به عضويت آن در آمده بود.
    در پي لغو عهدنامه مرزي 1975، از طرف عراق و حمله اين كشور به خاك جمهوري اسلامي ايران، در ميان دو كشور عضو جنبش عدم تعهد جنگي شعله‌ور شد. اين سازمان براي خاتمه جنگ تلاشهايي انجام داد. خصوصاً در روزهاي آغازين تجاوز، با تشكيل كميته حسن نيت، به منظور ايجاد پل تفاهم بين ايران و عراق و انجام تحركات ديپلماتيك وسيع از سوي وزراي خارجه كوبا، هند و يوگسلاوي در جهت اختتام جنگ، موضع فعالي را اتخاذ كرد كه تمامي اين تلاشها تا زمان صدور قطعنامه 598 شوراي امنيت، با موفقيت همراه نبوده است.
    امّا قطعنامه 598 شوراي امنيت زماني صادر شد كه مدت اندكي از اجلاس ششم سران كشورهاي عضو جنبش در حراره گذشته بود. در اين اجلاس بيانيه‌هايي صادر شد كه نشان مي‌دهد سياست جنبش، همگام با سياست شوراي امنيت شكل مي‌گيرد و دنبال مي‌شود. و اين مطلب خصوصاً در قضيه ايران و عراق نمود بيشتري داشت.
    جنگ دو كشور بخشي از مطالب بيانيه سياسي اجلاس سران را بخود اختصاص داده بود، و در اين بيانيه ضمن اظهار نگراني عميق از آغاز و ادامه جنگ خواستار شد كه در كشور فوراً به نبرد ميان خود خاتمه دهند، و از ديگر كشورها و سازمانها نيز خواست براي پايان دادن به جنگ بيشتر تلاش كنند.
    اين بيانيه براي اولين‌بار به مسأله آغاز جنگ پرداخت و بدون اينكه از متجاوز نامي ببرد آغاز جنگ را محكوم كرد، كه اين مطلب نيز در راستاي سياستهاي اعضاء دايم شوراي امنيت پس از رد قطعنامه 588 توسط ايران بود، كه با دادن امتيازات ضعيف به ايران سعي در اختتام جنگ داشتند و اين امر در قطعنامه 598 نمود بهتري يافت. پس از پايان اين اجلاس بود كه قطعنامه 598 به تصويب شوراي امنيت رسيد. جنبش بلافاصله از اين قطعنامه حمايت كرد و خواستار اجرا و پي‌گيري مفاد آن شد. اعضاء جنبش نيز براي متقاعد كردن ايران به پذيرش قطعنامه تلاشهايي انجام دادند، خصوصاً در اين زمينه فعاليتهاي كشور هند قابل توجه بوده است.
    در حاشيه اجلاس چهل و دوم مجمع عمومي سازمان ملل، وزراي امور خارجه كشورهاي جنبش غيرمتعهدها اجلاسي را در نيويورك تشكيل دادند. اجلاس در بيانيه نهايي خود، ضمن نگراني عميق از آ‌غاز و ادامه خصومت بين ايران و عراق، مجدداً از دو كشور خواستند كه به مناقشات خود خاتمه دهند و از كوششهاي اخير شوراي امنيت در جهت ارائه يك راه حل جامع، عادلانه و آبرومندانه ـ قطعنامه 598 ـ قدرداني كردند و همچنين از شورا خواستند كوششهاي خود را براي صلح دو چندان كند.
    اين سياست جنبش نسبت به مسأله جنگ ايران و عراق تا زمان پذيرش قطعنامه از سوي ايران، بلاتغيير ماند.
    سياست و نگرشي كه از آن مي‌توان تحت عنوان « در سايه شورا» نام ببريم، اين است كه جنبش عدم تعهد همواره منتظر اقدامات شوراي امنيت بود و خود از هر گونه اظهار موضع خودداري كرده است، و پس از اعلام نظر شوراي امنيت و قدرتهاي بزرگ، به دنباله روي صرف از جو حاكم پرداخت.
    اين سياست، نفوذ قدرتهاي بزرگ جهان را در تصميم‌گيري اعضاء جنبش نشان مي‌دهد، كه با طرز تفكر اوليه و استقلال جنبش عدم تعهد مغايرت دارد.
    جام زهر▌▬◄  ویژه نامه پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت ►▬▐
    خدایا...
    خسته ام از همه چیز...
    ...از فصول عاشقانه ام که بهاری ندارد
    خسته اماز اینکه دیگر دعاهایم اجابت نمی شوند
    نمی دانم در چنین راهی کجا می توانم آرامشم را بیابم
    خدایا...شنیده ام که مومنانت نمازشان را به درگاهت می آورند
    من ناتوانی ام را به درگاهت آورده ام .می پذیری؟

صفحه 3 از 6 نخستنخست 123456 آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •