*^*بحرالمعارف - جلد اول*^* سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
*^*بحرالمعارف - جلد اول*^*
صفحه 18 از 22 نخستنخست ... 8141516171819202122 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 171 تا 180 , از مجموع 212
  1. #171
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*





    ثُمَّ اعلم اءَنْ جميع الانبياء و الرسل من لدن آدم الى عيسى عليهماالسلام كان لِكُلِّ واحد مِنْهُمْ اوصياء اثنا عشر، و ذَلِكَ اءِنَّهُم كانوا باجمعهم مظهرا من مظاهر خاتم الانبياء اءعنى محمدا صلى الله عليه و آله و سلم ، و كذلك جميع الاوصياء، و الاولياء كذلك ، فكذا اءَنْ كبار الانبياء و الرسل سبعة بالاتفاق ، هم آدم و نوح و ابراهيم و داود و موسى و عيسى و محمد - صلوات الله عليه و آله و عليهم - اَلَّذِى نَ هم الاقطاب فِى العوالم تطبيقا بالكواكب السبعة السيارة ، فكذا كبار الاوصياء و الاولياء سبعة بحكم التطبيق بالاتفاق ، لان لِكُلِّ نبى من الانبياء السبعة لابد له من ولى يخلفه فِى امته ، و لَا بد اءَنْ يَكوُن كل اقليم قائما بقطب من الاقطاب ، و لذلك وقعت الاقَالَيم سبعة تطبيقا بالاقطاب السبعة ، و حيث اءنّ العوالم المعنوية مطابقة للعوالم الصورية فكما اءَنْ الامر للسبعة السيارة يدور على اثنار عشر يرجا فكذلك الامر للسبعة الاقطاب يدور على اثنى عشر وصيا و وليا، فصار الترتيب فِى العالم المعنوى و الصورى مطابقا، و لَا ينبغى الامر الا كذلك ، فما مات نبى الا و خلف من بعده وصيا وليا يقوم مقامه على ما كان هو بصدده من امر الدين و الدنيا، و هَذَا واجب فِى حكمة الله تعالى و ترتيب الوجود و انتظام العالم .
    و نيز بدان كه : تمام انبيا و رسولان الهى از آدم تا عيسى عليهماالسلام هر كدام دوازده وصى داشته اند، از اين رو كه همگى مظهرى از مظاهر خاتم انبيا محمد صلى الله عليه و آله و سلم بوده اند، و تمام اوصياء و اولياء نيز چنين بوده اند. و همچنين بزرگان انبياء و رسل به اتفاق هفت تن بوده اند: آدم ، نوح ، ابراهيم ، داور، موسى ، عيسى و محمد - صلوات الله عليه و آله و عليهم - كه آن ها اقطاب همه عوالم اند، به جهت تطبيق با كواكب سياره هفتگانه ، همچنين به اتفاق ، بزرگان اوصياء و اولياء نيز به حكم تطبيق هفت تن بوده اند، زيرا هر يك از اين پيامبران هفتگاءِنَّهُ را ناگزير وليى بوده كه جانشين وى در امتش بوده است ؛ و چون هراقليمى بايد به يكى از اقطاب پا بر جا بماند، از اين رو اقَالَيم هفت شده اند به جهت تطبيق با اقطاب هفتگانه ؛ و چون عوالم معنوى مطابق عوالم صورى است ، پس چون سيارات هفتگاءِنَّهُ بر دوازده برج مى گردند، همچنين امر اقطاب هفتگاءِنَّهُ بر دوازده وصى و ولى دور مى زند، بنابراين ترتيب در عالم معنوى و صورى مطابق يكديگر است ، و جز اين شايسته نيست ، لذا هيچ پيامبرى از دنيا نرفت جز اين كه پس از خود وصى و وليى به جاى گذاشت تا در امور دين و دنيا كه متصدى آن بوده جانشين وى گردد، و اين مطلب در حكمت خداى متعال و ترتيب وجود و انتظام عالم امرى لازم و واجب است .
    و قد اشار الى هَذَا النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم فِى قَوْله : و الله ما خرج آدم عليه السلام من الدنيا الا و قد وصى الى ابنه شيث ، و ما وفت امته له . و الله ما خرج نوح عليه السلام من الدنيا الا و قد وصى على (1090) ابنه اسماعيل ، و ما وفت له امته . و الله ما خرج موسى عليه السلام من الدنيا الا وقد وصى لوصيه يوشع بن نون ، و ما وفت له امته . والله ما خرج عيسى عليه السلام من الدنيا الا و قد وصى لوصيه شمعون ، و ما وفت له امته . و انى ساخرج من بين اظهركم و ساوصيكم اوصيى على بن ابى طالب عليه السلام ، و اءِنَّكَم تلجاءون الى بدعهم و سنتهم حذوا بالنعل و القذة بالقذة ،(1091) يعنى من غير زيادة و لَا نقصان . فكيف يخل النَّبِى المعصوم صلى الله عليه و آله و سلم بالوصية الواجبة و هو يَقوُل : من مات بغير وصية فقد مات ميتة جاهلية .(1092)
    و پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به همين مطلب اشاره دارد كه فرمود: ((به خدا سوگند آدم عليه السلام از دنيا نرفت جز اين كه به پسرش شيث وصيت نمود، ولى امتش به او وفا نكردند. و به خدا سوگند نوح عليه السلام از دنيا نرفت جز اين كه به فرزندش سام وصيت نمود، ولى امتش به او وفا نكردند. و به خدا سوگند ابراهيم از دنيا نرفت جز اين كه به پسرش اسماعيل وصيت نمود، ولى امتش به او وفا نكردند. و به خدا سوگند موسى عليه السلام از دنيا نرفت جز اين كه به وصى خود يوشع بن نون وصيت نمود، ولى امتش به او وفا نكردند. و به خدا سوگند عيسى عليه السلام از دنيا نرفت جز اين كه به وصى خود شمعون وصيت نمود، ولى امتش ‍ به او وفا نكردند و من نيز به زودى از ميان شما مى روم و به وصيت خود على بن ابى طالب عليه السلام وصيت مى نمايم ، و شما نيز مو به مو(1093) به بدعتها و سنت غلط آن ها روى مى آوريد))، يعنى بدون كم و زياد. پس چگونه پيامبر معصوم اخلال به وصيت واجب مى كند در حالى كه خود فرموده است : ((هر كس بدون وصيت بميرد به مرگ جاهلى مرده است))؟
    فاءِذَا عرفت ذَلِكَ فاعلم اءَنْ الانبياء و الرسل و الاوصياء و الاولياء و اءنْ كانوا كثيرين ، لان لِكُلِّ نبى و رسول وصيا و وليا، و لكن نقتصر فِى هَذَا المقام على السبعة الاقطاب و اوصيائهم الاثنى عشر تعينا و اسما ليقاس الباقى عليهم ، و يتحقق عندك اءَنْ نظام العالم الصورى كما وقع على سبعة من الكواكب و اثنى عشر برجا كذلك نظام العالم المعنوى وقع على سبعة من الانبياء و الاقطاب و الاثنى عشر من الاوصياء و الاولياء اَلَّذِى نَ هم على مقامهم .
    چون اين را دانستى حال بدان كه : انبيا و رسل و اوصياء و اولياء هر چند بسيارند، چه هر پيامبر و رسولى را وصى و وليى بوده است ، ولى ما در اين مقام به ذكر نام هفت تن از اقطاب و اوصياء دوازده گاءِنَّهُ آنان اختصار مى كنيم تا باقى بر همين روش قياس گردد و برايت متحقق شود كه همانطور كه نظام عالم صورى بر هفت كوكب و دوازده برج واقع است ، عالم معنوى نيز بر هفت تن از پيامبران و اقطاب و دوازده نفر از اوصياء و اوليا كه جانشينان آنهايند واقع گرديده است .
    اما الانبياء و الاقطاب ، فاولهم آدم عليه السلام و اوصياءه : شيث ، هابيل ، قينان ، ميثم ، شيشم ، قاوس ، قيذوف ، ايمسيخ ، اينوخ ، ادريس ، دينوح ، ناحور.
    و الثانى نوح عليه السلام ، و اوصياءه : سام ، يافث ، ارشخ ، فرشخ ، فانوا، سالح ، هود، صالح ، ويمسيح ، معدل ، وريحا، هجان .
    و الثالث ابراهيم عليه السلام ، و اوصياؤ ه : اسماعيل و اسحاق ، و يعقوب ، و يوسف ، و ايلون ، ايتم ، ايوب ، زيتون ، دانيال الاكبر، ايتوخ ، اناخا، افاخا - و قيل مبدع -.
    و الرابع موسى عليه السلام ، و اوصياءه : يوشع ، عروف ، فيذوف ، عزير، اريشا، هرون ، سليمان ، آصف ، اتواخ ، منيفا، ارون ، واعث .
    و الخامس عيسى عليه السلام و اولياءه : شمعون ، غروف ، قيدوف ، عيروا، زكريا، يحيى ، اهدى ، مشيخا، طالوت ، قس ، استين ، بحير الراهب .
    و السادس محمد صلى الله عليه و آله و سلم ، و اوصياؤ ه : على المرتضى ، و الحسن المجتبى ، و الحسين الشهيد، و على زين العابدين ، و محمد الباقر، و جعفر الصادق ، و موسى الكاظم ، و على الرضا، و محمد الجواد، و على الهادى ، و الحسن العسكرى ، و محمد المهدى - صلوات الله عليهم اجمعين - و اسماؤ هم باللسان العيرى : ايليا، قيدور، يربل ، مشقور، مشهور، مشموط، ذوفرا، هراز، تيمو، بسطورا، فوقش قرتمونيا.(1094)
    و اءِنَّمَا خصص الذكر الست للحديث اَلَّذِى نقلناه عَن النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم ، و اما داود عليه السلام فاوصياؤ ه و اسماؤ هم مذكورة عند اهلها و زبورهم ؛ لان هَذِهِ الوصاية سنة الله اَلَّتِى لَا تجد لسنة الله تبديلا، و سياءتى فِى باب التوحيد الاشارة الى ازيد من ذَلِكَ.(1095)
    و فِى كتاب ((الغيبة)) للمفيد - رحمه الله (1096) - [عَن داود بن كثير الرقى] قَالَ: ((دخلت على ابى عبدالله عليه السلام بالمدينة فَقَالَ عليه السلام : ما اَلَّذِى ابطاءبك عنا يا داود؟ قُلْتُ: حاجة عرضت لى بالكوفة ، فَقَالَ: من خلفت بها؟ قُلْتُ: جعلت فداك خلفت بها عمك زيدا، تركته راكبا على فرسه ، متقلدا مصحفا، يعلو صوته : سلونى قبل اءَنْ تفقدونى ، فبين جوانحى علما جما،(1097) قد عرفت النَّاس خ و المنسوخ و المثانى و القرآن . فَقَالَ لى : يا داود، لقد ذهبت بك المذاهب . ثُمَّ نادى : يا سماعة بن مهران ايتينى بسلة الرطب ، فتاه بسلة فِيهَا رطب ، فتناول رطبة فاكلها(1098) و استخراج النواة من فيه و غرسها فِى الارض ، ففلقت و انبتت و اعذقت ، فضرب بيده الى بسرة من عذق منها فشقها و استخرج منها ورقا ابيض فَقَالَ: اقراء، فقراءته و اءِذَا فيه مكتوب سطران ، الاول : ((لَا اله الا الله ، محمد رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم))، و الثنانى : اءنّ عدة الشهور عند الله اثناعشر شهرا فِى كتاب الله يوم خلق السماوات و الارض منها اربعة حرم ذَلِكَ الدين القيم ،(1099) اميرالمؤ منين على بن ابى طالب ، الحسن بن على ، الحسين بن على ، على بن الحسين ، محمد بن على ، جعفر بن محمد، موسى بن جعفر، على بن موسى ، محمد بن على ، على بن محمد، الحسن بن على ، الخلف الهادى الحجة )) سلام الله عليهم جميعا.
    ثُمَّ قَالَ: يا داود اتدرى متى كتب هَذَا؟ قُلْتُ: الله و رسوله و انتم اعلم ، قَالَ: قبل اءَنْ يخلق الله آدم بالفِى عام)).
    (1100) و فِى هَذَا المعانى اخبار اخر.

    در كتاب ((غيبت)) (ره) [از داود بن كثير رقى] روايت است كه گفت :
    در مدينه خدمت امام صادق عليه السلام رسيدم ، فرمود: اى داود چه چيز باعث شد كه دير نزد ما آيى ؟ گفتم : كارى در كوفه داشتم ، فرمود: در كوفه چه كسى را پشت سر نهادى ؟ گفتم : عمويتان زيد را كه سوار بر اسب بود، قرآنى را به خود آويخته و با صداى بلند مى گفت : از من بپرسيد پيش از آن كه مرا نيابيد، كه ميان دو پهلويم دانشى انباشته است ، ناسخ را از منسوخ باز مى شناسم و از مثانى (1101) و قرآن آگاهى دارم .
    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  2. #172
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*






    حضرت به من فرمود: اى داود مذاهب مختلف تو را از راه به در برده است .(1102) سپس صدا زد: اى سماعة ابن مهران سبد خرما را برايم بياور، وى سبدى آورد كه خرمايى چند در آن بود، حضرت يك داءِنَّهُ خرما تناول فرمود، سپس هسته آن را از دهان بيرون آورده در زمين كاشت ، در حال شكافته شد، سبز گرديد و شاخ و برگ داد، حضرت با دست مبارك يك داءِنَّهُ خرما بر گرفت ، آن را شكافت ، ورقى سفيد از آن بيرون آورد و به من فرمود: بخوان ، آن را خواندم ، در آن سطر نوشته بود، اول : لَا اله الا الله ، محمد رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم . دوم [اين آيه شريفه] ((همانا تعداد ماه ها نزد خداوند دوازده ماه است در كتاب خدا از روزى كه آسمان ها و زمين را آفريده است ، چهارماه از آن ها ماه هاى حرام است ، اين است دين استوار؛ كه آن ها اميرمؤ منان على بن ابى طالب ، حسن بن على ، حسين بن على ، حسين بن على ، محمد بن على ، على بن محمد، موسى بن جعفر، على بن موسى ، محمد بن على ، على بن محمد، حسن بن على ، و خلف هادى حجت مى باشند)) - سلام الله عليهم جميعا.
    سپس فرمود:: اى داود آيا مى دانى چه زمانى اين نوشته شده ؟ گفتم : خدا و رسولش و شما داناتريد، فرمود: دو هزار سال پيش از آن كه خداوند آدم را بيافريند)). و در اين معنى اخبار ديگرى نيز رسيده است .
    اى عزيز! عدد حواريين عيسى عليه السلام و نقباى بنى اسرائيل كه بعد از ايشان بوده اند دوازده بوده است : و لقد اخذ الله ميثاق بنى اسرائيل و بعثنا مِنْهُمْ اثنيعشر نقيبا،(1103) و من قوم موسى امة يهدون بالحق و به يعدلون . و قطعناهم اثنتى عشرة اسباطا امما،(1104) فجعل الاسباط الهداة الى الحق فِى بنى اسرائيل اثنى عشر، و قد قلنا اءِنَّهُ يقع فِى هَذِهِ الامة ما وقع فِى الامم السابقة حذوا حذو.
    [خداوند فرموده]: ((و همانا خداوند از بنى اسرائيل پيمان گرفت ، و از آن ها دوازده تن را نقيب و سرپرست قرار داديم))، و ((از قوم موسى گروهى اند كه به حق هدايت مى كنندو به آن عدالت مى ورزند. و آنان را به دوازده سبط كه هر سبطى طايفه اى باشند منشعب ساختيم))، پس معلوم شد كه خداوند اسباط بنى اسرائيل را كه هاديان راه حق بودند دوازده تن قرار داده است ، و سابقا گفتيم كه آن چه در امت هاى گذشته رخ داده مو به مو در اين امت رخ خواهد داد [پس اوصياى پيامبر نيز در اين امت دوازده تن مى باشند].
    و ديگر آن كه : مصالح عالم به ساعات ليل و نهار و زمان است ، و آن در حال اعتدال دوازده جزء مى باشد، به عدد هر ساعتى امامى ، و هر ساعتى به امامى تعلق دارد، و ادعيه منسوبه به هر امامى در هر ساعتى ماثور است ، ساعت اول تعلق به على بن ابى طالب عليه السلام دارد، و على هَذَا الترتيب .(1105)
    هداية : [بيان سبب غيبت]
    فان قيل : فما السبب فِى غيبة الثانى عشر و ما الوجه فيها؟ فالجواب : اءنّ ذلك من الاعداء و الخصوم ، فان الواجب عليه تعالى اعلامهم به ، وقد فعل ما وجب عليه من تتميم اللطف .
    اگر گفته شود: علت غيبت امام دوازدهم و وجه آن چيست ؟ پاسخ اين است كه : موجب اين غيبت دشمنان و مخاصمان هستند، چه بر خداى متعال شناساندن آن حضرت به آنان واجب بوده ؛ و خداوند اتمام اين لطف را كه بر او واجب بوده عملى ساخته است .
    و قد يقَالَ: اءنّ السبب فِيهَا استخلاص النطف اَلَّتِى يحصل منها اهل الايمان من اصلاب اهل النفاق خوفا من اءَنْ بسط اليد يقتضى القيام بالسيف الموجب لقتل اهل الخلاف ، فيفوت بقتلهم وجود تِلْكَ الذرارى الصالحة من اصلابهم ؛ من هَذَا اجاب بعضهم عَن على عليه السلام فِى تركه الجهاد مع الثلاثة المتقدمين . فحال صبر على عليه السلام فِى قعوده عَن طلب حقه كحال اختفاء المهدى عَن اعدائه من غير فرق ، فَاءِن منع الجزئيات حاصل فيهما مع ضبط القواعد الكلية الشرعية ، فمتى تعذر الانتفاع به فِى الجزئيات بقى الانتفاع به فِى الكليات المهمة اَلَّتِى هى الاصول بحاله ، فاءِنَّهُ الحافظ للشريعة و العالم بقوانينها و العارف لاحكامها، فبقاؤ ه و وجوده مستلزمان لبقائها و حفظها عَن التغير و الزوال ، و ذَلِكَ هو الاصل المحوج الى وجود الامام باعتبار الاصول ، و وجوب نصبه فِى الحكمة الالهية . و اما تصرفه فِى الاحكام الجزئية ، و انفاذ السياسات الشخصية ، و بسط اليد بالنسبة الى تدبير الامور المعاشية ، و اصلاح افراد النوع فربما منع منه تغلب الظلمة .
    علت ديگرى گفته اند و آن اين كه : سبب غيبت آن است كه نطفه هاى اهل ايمان كه در اصلاب اهل نفاق وجود دارد همه بيرون آيد [و ديگر مومنى در نسل منافق و كافرى نماند]، چه خوف آن است كه با به دست گرفتن حكومت كه موجب قيام مسلحاءِنَّهُ است و سبب كشتار مخالفان مى شود، با كشتن آن ها وجود آن نسلهاى صالح از اصلاب منافقان از دست برود. و بعضى همين را در پاسخ اشكال عدم قيام على عليه السلام در برابر خلفاى ثلاثه ذكر كرده اند.
    بنابراين حالت صبر على عليه السلام در دست باز داشتن از طلب حق خود چون حال پنهان شدن مهدى عليه السلام از دشمنان خويش است بدون هيچ فرقى ، زيرا هر چند آن هر دو بزرگوار از تصرف در جزئيات ممنوع بودند ولى قواعد كلى شرعى در آن دو مضبوط بود؛ و هر گاه انتفاع به امام در جزئيات ممكن نباشد انتفاع به وى در كليات مهمى كه اصول است به حال خود باقى است . چه امام حافظ شريعت و عالم به قوانين و آشناى به احكام آن بوده و وجود و بقاى وى مستلزم بقاى شريعت و حفظ آن از تغيير و زوال است ، و اين همان اصلى است كه نياز به وجود امام را به اعتبار اصول ، و وجوب نصب او را در حكمت الهى ضرورت مى بخشد. اما تصرف او در احكام جزئيى و اجراى سياست هاى شخصى و به دست داشتن قدرت در تدبير امور زندگى و اصلاح افراد نوع ، چه بسا مانع از عملى شدن آن ها چيره شدن ستمگران است .
    و روى عَن الحسين عليه السلام اءِنَّهُ كان يوم الطف اءِذَا حمل على عسكر ابن زياد يقتل بعضا و يترك بعضا، فقيل له فِى ذَلِكَ؛ فَقَالَ عليه السلام : كشف عَن بصرى فابصرت النطف اَلَّتِى فِى اصلابهم ، فعرفت من يخرج منه من اهل الايمان ، فتركته عَن اَلْقَتل لاستخلاص تِلْكَ الذرية .(1106) و هَذَا شاءن اهل الولاية فِى تدبير امور الخلق .
    روايت است كه امام حسين عليه السلام در روز عاشورا چون به لشكر ابن زياد حمله مى برد پاره اى را مى كشت و از كشتن پاره اى ، دست باز مى داشت ، در اين زمينه با آن حضرت گفتگو شد، فرمود: ((پرده از ديده ام برداشته شد و نطفه هايى را كه در اصلاب اينان بود مشاهده كردم ، از اين روايت كرده است كه :هر كسى را كه دانستم يكى از اهل ايمان از نسل او بيرون خواهد آمد از كشتنش ‍ خوددارى نمودم تا آن فرزند از او بيرون آيد)). آرى شاءن اهل ولايت در تدبير امور خلق چنين است .
    فوايد: [چند مطلب درباره مهدى عليه السلام]
    قَالَ فِى كتاب ((اسرار الامامة)): ((و اءِنَّمَا سمى الامام المهدى عليه السلام بالقائم لان النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم لما عرج الى السماء راءى فِيهَا اثنى عشر شبحا متلاءل لا، كلهم جالسون الا الواحد مِنْهُمْ؛ فسال عَن ذَلِكَ، فاخبر بانهم اوصياؤ ك ؛ و القائم هو المهدى فِى آخر زمان .
    در كتاب ((اسرار الامامة)) گويد: امام مهدى عليه السلام قائم ناميده شده ، زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در شب معراج دوازده شبح نورانى ديد كه همگى نشسته بودند جز يك تن ؛ از سبب آن پرسيد، خبر داده شد كه اينان اوصياى تو هستند و آن كه ايستاده مهدى آخر الزمان است .
    و سئل القام عليه السلام عَن المرتدين بعد النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم فَقَالَ عليه السلام : ((مثل الرَّسوُل صلى الله عليه و آله و سلم كمثل تاجر نزل على باب بلدة و زعم اءِنَّهُ يمشى الى البلد اَلَّذِى بناه السلطان الفلانى كذا و كذا نزهة و خصبا و رحب العرصة و سعة المعيشة على وجه لم يوجد مثلها فِى الدنيا، و تبعه قوم ليشاهدوا تِلْكَ السعة و ذَلِكَ الخصب ؛ فمات التاجر فِى الطريق و ندم هؤ لاء التبع فقَالَوا: كان قول هَذَا التاجر من اساطير الاولين ، و من جاء من تِلْكَ البلدة ؟ و من رآها؟ و رجعوا الى بلد كانوا فيه . فهَذَا التاجر هو النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم ، و المخبر عنه هو اَلْجَنَّة ، فلما مات صلى الله عليه و آله و سلم ندم القوم بمتابعته و رجعوا الى ما كانوا فيه من عالم الشرك)).(1107) و يدل على صدق ذَلِكَ ما نقلناه من الثلاثة و متابعيهم الكفرة معاوية و [ابنه] يزيد و عبدالملك بن مروان و غيرهم .

    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  3. #173
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*




    از امام قائم عليه السلام درباره كسانى كه پس از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از دين برگشتند پرسش شد فرمود: ((داستان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به تاجرى ماند كه بر در شهرى فورد آمده و در نظر دارد كه اكنون به شهرى وارد مى شود كه فلان سلطان بنا نموده و داراى آب و هواى خوش و خرمى و وسعت و فراخى زندگانى چنين و چنان است به گونه كه مانند آن در دنيا وجود ندارد، و گروهى نيز هب دنبال او به راه مى افتند تا آن فراخى و خرمى را ببينند، ولى تاجر در راه بميرد و آن پيروان پشيمان گشته گويند: گفتار اين تاجر از افسانه هاى پيشينيان است ، چه كسى از آن شهر آمده ؟ كى آن را ديده ؟ و سپس به شهر نخست خود بازگردند. اين تاجر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و شهرى كه از آن خبر داده بهشت است ، پس چون آن حضرت از دنيا رحلت فرمود آن گروه از پيروى او پشيمان شده و به عالم شرك گذشته خود باز گشتند، دليل راستى اين مطلب چيزهايى است كه در گذشته از خلفاى ثلاثه و پيروان كافرشان چون معاويه و پسرش يزيد و عبدالملك مروان و ديگران نقل كرديم .
    و نقل العامة العمياء عَن مولانا اميرالمؤ منين عليه السلام اءِنَّهُ قَالَ عليه السلام : ((من لم يقل انى رابع الخلفاء فعليه لعنة الله)).
    فالجواب : صدق مولانا على عليه السلام ، فَاءِن الخلفاء اربعة اولهم آدم عليه السلام ، قَالَ الله فيه : انى جاعل فِى الارض خليفة ،
    (1108)، و ثانيهم هارون ، قَالَ سبحانه : و قَالَ موسى لاخيه هارون الخلفنى .(1109) و ثالثهم داود عليه السلام ، قَالَ تعالى شانه : يا داود انا جعلناك خليفة فِى الارض .(1110) و رابعهم على عليه السلام ، قَالَ الله فيه : وعد الله اَلَّذِى نَ آمنوا منكم و عملوا الصالحات ليستخلفنهم فِى الارض - الآية فِى سورة النور.
    (1111)
    سنيان كوردل از مولايمان اميرمؤ منان عليه السلام روايت كرده اند كه :
    ((هر كس نگويد كه من چهارمين خليفه ام ، لعنت خدا بر او باد)).
    پاسخ اين است كه : آرى مولايمان على عليه السلام درست فرموده ، زيرا خلفاء چهار نفرند: اول آدم ، كه خداوند درباره اش ‍ فرموده : ((من مى خواهم در زمين خليفه اى قرار دهم)).
    دوم هارون ، كه خداوند فرموده : ((و آن گاه كه موسى به برادرش ‍ هارون فرمود: جانشين من باش)).
    سوم داود، كه خداوند فرموده : ((اى داود، ما تو را در زمين خليفه قرار داديم)).
    چهارم على عليه السلام ، كه خداوند درباره اش فرمود: ((خداوند به كسانى از شما كه ايمان آورده و عمل صالح كرده اند وعده فرموده كه همانا آنانرا در زمين خليفه گرداند...))
    و اءنْ قيل اءِنَّكَ ذكرت اءَن المخالفين ذكروا فِى على عليه السلام ثلاثة و ثلاثين الف منقبة ، فكيف يتصور فيهم العناد؟
    فالجواب : اءنّ التوراة ذكر محمدا صلى الله عليه و آله و سلم فِى اربعمائة موضع ، و قَالَ تعالى : فويل للذين يكتبون الكتاب بايديهم ثُمَّ يَقوُلوُن هَذَا من عند الله ليشتروا به ثمنا قليلا فويل لهم مما كتبت ايديهم و ويل لهم مما يكسبون .
    (1112)
    و قَالَ صلى الله عليه و آله و سلم : ليس القرآن بالقراءة ، و لَا العلم بالرواية ، اءِنَّمَا القرآن بالهداية ، و العلم بالدراية .
    (1113)
    فسخرهم الله لله للرواية ، و لم يوفق العمل لهم ، فاراد الله اءَنْ يظهر الحجة على لسان العدو.
    اگر گفته شود: تو گفتى كه مخالفان درباره على عليه السلام سى و سه هزار منقبت ياد كرده اند، پس چگونه تصور مى رود كه با حضرتش عناد ورزند؟
    پاسخ آن است كه : تورات در چهار صد مورد محمد صلى الله عليه و آله و سلم را ياد كرده و [با اين حال يهود نسبت به او انكار ورزيدند، چناءِنَّكَه] خداوند فرموده : ((پس واى بر كسانى كه كتاب را با دست خود مى نويسند، سپس مى گويند اين از سوى خداست ، تا بدينوسيله بهايى اندك به دست آورند، پس واى بر آنان از آن چه دستهاى آنها نوشته ، و واى بر آنان از آن چه كسب مى كنند)).
    و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرموده : ((دانستن قرآن به خواندن ، و علم به نقل و روايت نيست ، بلكه دانستن قرآن به هدايت يافتن بدان است ، و علم به شناختن و فهميدن محتواى آن))، از اين رو خداوند آنان را به نقل و روايت موفق نموده ولى توفيق عمل به ايشان عنايت نفرموده ، و خداوند خواسته است كه بدين سبب حجت [حق] را بر زبان دشمن آشكار سازد.
    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  4. #174
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*




    فصل [45]: [علامات ظهور قائم عليه السلام]
    و اعلم اءِنَّهُ فِى كتاب ((الصراط المستقيم)) لمحمد بن على البحرانى قَالَ:
    ((وردت الروايات بخروج السفيانى ، و قتل الحسنى ، و اختلاف بنى العباس ، و كسوف الشمس فِى نصف رمضان ، و القمر فِى آخره ، و خسف بالمشرق و المغرب و البيداء، و ركود الشمس من الزوال الى العصر، و طلوعها من المغرب ، و قتل نفس زكية بظهر الكوفة ، و رجل هاشمى بين الركن و المقام ، و اقبال رايات سود من خراسان ، و خروج اليمانى و المغربى ، و نزول ارتك الجزيزة ، و الروم الرملة ، و طلوع نجم بالمشرق يضى ء كالقمر ثُمَّ يتقوس ، و نار تظهر بالمشرق و تبقى [اياما].
    (1114)
    بدان كه در كتاب ((صراط مستقيم)) محمد بن على بحرانى گويد: ((رواياتى در مورد خروج سفيانى ، كشته شدن حسنى ، اختلاف بنى عباس با يكديگر، گرفتگى خورشيد در نيمه ماه رمضان ، گرفتگى ماه در آخر آن ماه ، فرو رفتن لشگرى در مشرق و مغرب و بيداء، ركود خورشيد از هنگام ظهر تا وقت عصر، طلوع خورشيد از مغرب ، كشتن يك انسان پاك در پشت كوفه ، كشتن يك مرد هاشمى ميان ركن و مقام ، روآوردن پرچمهاى سياه از خراسان ، خروج يمانى و مغربى ، وارد شدن ترك به جزيره ، و روم به رمله ، طلوع ستاره اى در مشرق كه چون ماه مى درخشد سپس ‍ به صورت كمان در مى آيد، و آتشى كه در مشرق پيدا مى شود و [چند روز] باقى مى ماند، رسيده است .))
    و اسند الى عبدالله بن عمر قول النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم : لَا تقوم الساعة حتّى يخرج المهدى ، و لَا يخرج حتّى يخرج ستون كذبا كلهم يَقوُل انى نبى .
    از عبدالله بن عمر روايت است كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرموده : قيامت برپا نمى شود تا مهدى خروج كند، و مهدى خروج نمى كند تا اين كه شصت نفر مدعى دروغين نبوت خروج كنند.
    و اسند الى ابى جعفر عليه السلام : اءنّ من المحتوم خروج السفيانى ، و طلوع الشمس من المغرب ، و اختلاف بنى العباس ، و قتل النفس الزكية ، و خروج القائم ، و النداء من السماء اول النهار: ((الحق مع على و شيعته)) و فِى آخره ينادى ابليس : ((الحق مع عثمان و شيعته))، فعند ذَلِكَ يرتاب المبطلون .
    و از امام باقر عليه السلام روايت است كه : از وقايع حتمى است : خروج سفيانى ، طلوع خورشيد از مغرب ، اختلاف بنى عباس در ميان خود، كشتن يك انسان پاك ، خروج قائم ، نداى آسمانى در اول روز كه ((حق با على و شيعيان اوست))، و در پايان همان روز ابليس ندا كند كه : ((حق با عثمان و شيعيان اوست)) و اينجاست كه اهل باطل به شك و ترديد مى افتند.
    و اسند الى على عليه السلام : بين يدى القائم موت احمر هو السيف ، و ابيض هو الطاعون ، و جراد فِى حينه و غير حينه .
    و از على عليه السلام روايت است كه : نزديك قيام قائم مرگ سرخ يعنى شمشير، و مرگ سفيد يعنى طاعون ، و هجوم ملخ در موسم خود و در غير موسم خود خواهد بود.
    و اسند الى جابر الجعفى : الزم الارض و لَا تحرك يدا حتّى ترى اختلاف بنى العباس ، و مناد من السماء، و خسف الجاثية من الشام ، و نزول الترك الجزيرة ، و الروم الرملة ، و اختلاف كثير، و يخرب الشام بثلاث رايات : الاصهب و الابقع و السفيانى .
    و از جابر جعفِى روايت است كه [امام باقر عليه السلام فرمود:] زمينگير باش و دستى حركت مده (كنايه از آن كه قيام و انقلاب مكن) تا اختلاف بنى عباس را در ميان خود، صداى منادى از آسمان ، فرو رفتن سرزمين جابيه در شام ، وارد شدن ترك در جزيره ، و روم در رمله ، اختلاف هاى بسيار، خراب شدن شام به وسيله بلند شدن سه پرچم اصهب (سرخ و سفيد) و ابقع (رنگارنگ) و پرچم سفيانى را مشاهده كنى .
    و اسند الى ابى جعفر عليه السلام فِى قَوْله تعالى : اءنْ نشاء ننزل عليهم من السماء آية فظلت اعناقهم لها خاضعين ،(1115) قَالَ ابوبصير: قُلْتُ: من هم ؟ قَالَ: بنوامية و شيعتهم . قُلْتُ: و ما الاية ؟ قَالَ: ركود الشمس من الزوال الى العصر، و خروج يد و رجل و وجه يخرج من عين الشمس يعرف بحسبه و نسبه ، و ذَلِكَ فِى زمان السفيانى ، عندها يَكوُن بواره و بوار قومه .
    و در تفسير اين آيه : ((اگر بخواهيم نشانه اى از آسمان بر آنان فرو مى فرستيم ، پس گردنهايشان در برابر آن خاضع مى گردد)) روايت است كه ابوبصير گويد: ((به امام باقر عليه السلام گفتم : مراد كيانند؟ فرمود: بنى اميه و پيروانشان .
    گفتم : آن نشانه چيست ؟ فرمود: ركود خورشيد از هنگام ظهر تا وقت عصر، و پيدا شدن دست و پا و صورتى از چشمه خورشيد كه با حسب و نسب شناخته مى شود، و اين در زمان سفيانى است ، و آن گاه است كه سفيانى و قومش به هلاكت خواهند رسيد.
    و اسند الى ابى جعفر عليه السلام : ليس بين قيام القائم و النفس ‍ الزكية اكثر من خمس عشرة ليلة .
    و از امام باقر عليه السلام روايت است كه : ميان قيام قائم و [كشته شدن] نفس زكيه بيش از پانزده شب فاصله نيست .
    و اسند الى الصادق عليه السلام : اءِذَا هدم حايط مسجد الكوفة مما يلى دار عبدالله بن مسعود زال ملك القوم ، و عند زواله خروج القائم .
    و از امام صادق عليه السلام روايت است كه : هرگاه ديوار مسجد كوفه از سمتى كه خانه عبدالله بن مسعود قرار دارد، خراب شد حكومت اين گروه (بنى عباس) زوال مى پذيرد، و به هنگام زوال آن خروج قائم خواهد بود.
    و اسند الى الصادق عليه السلام : خروج السفيانى و الخراسانى و اليمانى فِى يوم واحد، ليس فيهم اهدى من اليمانى [لانه] يدعوا الى الحق .
    و از امام صادق عليه السلام روايت است كه : خروج سفيانى و خراسانى و يمانى در يك روز است ، و در ميان آن ها از يمانى هدايتمندتر نيست كه به سوى حق فرا مى خواند.
    و اسند الى ابى الحسن عليه السلام : كانى برايات من مصر مقبلات خضر مصبغات حتّى تاءتى الشامات بتهدى الى ابن صاحب الوصيات .
    و از حضرت ابوالحسن (امام رضا عليه السلام) روايت است كه : گويا مى بينم پرچم هاى سبز رنگينى كه از مصر پيش مى آيند تا آن كه به شامات وارد شوند و به پسر صاحب وصيت ها (مهدى عليه السلام) سپرده گردند (يا هدايت كنند).
    و اسند الى الصادق عليه السلام : اءنّ لولد فلان عند مسجد كم - يعنى مسجد الكوفة - لوقعة فِى يوم عروبة يقتل فِيهَا اربعة آلاف بين باب الفيل و اصحاب الصابون ، فاياكم و هَذَا الطريق فاجتنبوه ، و احسنهم حالا من ياخذ فِى درب الانصار.
    و از امام صادق عليه السلام روايت است كه : همانا نزديك مسجد شما - يعنى مسجد كوفه - براى فلانى در روز عروبه (روز جمعه) جنگ سختى در گيرد كه چهار هزار نفر ميان باب الفيل و اصحاب صابون در آن جنگ كشته شوند، پس از اين راه اجتناب كنيد، و نيكو حال ترين آن ها كسى است كه از درب انصار برود.
    و اسند الى الصادق عليه السلام : سنة الفتح تنبثق افرات حتّى تدخل ازفة الكوفة .

    و از امام صادق عليه السلام روايت است كه : در سال فتح نهر فرات طغيان كند تا به كوچه هاى كوفه سرازير گردد.
    و اسند الى الصادق عليه السلام : تزجر النَّاس قبل قيام القائم عَن معاصيهم ، و تظهر فِى السماء حمرة ، و خسف ببغداد و البصرة ، و دماء تسفك بها، و خراب دورها، و فناء يقع فِى اهلها، و شمول اهل العراق خوف لَا يَكوُن لهم [تعه] قرار.
    (1116)
    و نيز: پيش از قيام قائم مردم از گناه رانده شوند [به واسطه آتشى كه در آسمان مى بينند] و در آسمان سرخى اى پيدا شود، زمين بغداد و بصره دهان باز كند [و عده اى را به كام خود كشد] ، خون هايى در آن ريخته شود، خانه هايش خراب شود، در ميان اهل آن هلاكت و نابودى بيفتد، و همه اهل عراق را خوف و هراسى فرا بگيرد كه با آن قرارى برايشان نماند.
    و عَن حذيفة و جابر: هبط جبرئيل على النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم و بشره بان القائم من ولده ، لَا يظهر حتّى يملك الكفار الانهر الخمسة : سيحون و جيحون و الفراتين و النيل ، فينصر الله تعالى اهل بيته على الضلال ، فلا ترفع لهم راية الى يَوْم الْقِيَامَةِ.
    از حذيفه و جابر روايت است كه : جبرئيل عليه السلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرود آمد و او را مژده داد كه قائم از اولاد اوست ، ظهور نكند تا آن كه كفار پنج نهر سيحون و جيحون و فراتين (دجله و فرات) و نيل را صاحب شوند، پس خداى مساءله تعال خاندان او را بر گمرهان يارى دهد به طورى كه تا روز قيامت پرچمى از آن ها بلند نشود.
    و سئل الصادق عليه السلام عَن ظهوره ، فَقَالَ: اءِذَا حكمت فِى الدولة الخصيان و النسوان ، و اخذت الامارة الشبان و الصبيان ، و خرب جامع الكوفة من العمران ، و انفقدت
    (1117) الجيران ، فذلك الوقت وقت زوال ملك بنى [عمى] العباس و ظهور قائمنا اهل البيت .
    و از امام صادق عليه السلام درباره ظهور آن حضرت پرسش شد، فرمود:
    آن گاه است كه خواجگان و زنان در دولت حكم رانند، امارت به دست جوانان و كودكان افتد، مسجد كوفه از آبادى ويران شود، همسايگان از دست بروند. هنگام زوال حكومت بنى عباس و ظهور قائم ما خاندان است .
    و من كتاب عبدالله بن يقطر (بشار - م) رضيع الحسين عليه السلام : اءِذَا اراد اءَنْ يظهر [قائم] آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم بداء الحرب من صفر الى صفر، و ذَلِكَ اوان خروج المهدى عليه السلام .
    از كتاب عبدالله بن يقطر برادر رضاعى امام حسين عليه السلام روايت است كه : آن گاه كه خداوند بخواهد [قائم] آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم را ظاهر سازد از ماه صفر تا ماه ديگر جنگ در گيرد، و اين در نزديكى هنگامه ظهور مهدى عليه السلام است .
    قَالَ ابن عباس : يا اميرالمؤ منين ، ما اقرب الحوادث الدالة على ظهوره عليه السلام ؟ فدمعت عيناه و قَالَ: اءِذَا فتق بثق فِى الفرات فبلغ ازقة الكوفة ، فليتهياء شيعتنا للقاء (لظهور - خ) القائم عليه السلام .
    ابن عباس گفت : اى اميرمؤ منان ، نزديكترين حوادثى كه نشانه ظهور قائم عليه السلام است كدام است ؟ اشك از چشمان حضرت سرازير شد، فرمود: آن گاه كه قسمتى از نهر فرات بشكافد، و به كوچه هاى كوفه سرازير شود، شيعيان ما خود را براى ديدار قائم عليه السلام آماده سازند.
    و ايضا عَن عمار قَالَ: قُلْتُ للصادق عليه السلام : متى يقوم قائمكم ؟ قَالَ عليه السلام : عند هدم مدينة الاشعرى .
    نيز از عمار روايت است كه : به امام صادق عليه السلام گفتم : قائم شما كى قيام مى كند؟
    فرمود: هنگام خراب شدن شهر اشعرى .

    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  5. #175
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*





    و عَن على بن الحسين عليه السلام : اءِذَا ملاء نجفكم السيل و المطر، و ظهر اَلْنَّار فِى الحجار و المدر، و ملكت بغداد التتر، فتوقعوا ظهور القائم المنتظر.
    و از امام سجاد عليه السلام روايت است كه : آن گاه كه سيل و باران نجف شما را پر كرد، و آتش در سنگ ها و شن ها پيدا شد، و تاتار بغداد را تصاحب كردند، منتظر ظهور قائم منتظر باشيد.
    و من كتاب ((الشفاء)) عَن اميرالمؤ منين عليه السلام ، عَن رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم : عشرة قبل الساعة لابد منها: السفيانى ، و الدجال ، و الدخان ، و الدابة ، و طلوع الشمس من مغربها، و نزول عيسى ، و خسف بالمشرق ، و خسف بالمغرب ، و نار تخرج من قعر عدن تسوق النَّاس الى المحشر.(1118)
    در كتاب ((شفا)) از اميرالمؤ منين عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت است كه :
    ده چيز حتما پيش از قيامت خواهد شد: سفيانى ، دجال ، دود، جنبده [زمين]، طلوع خورشيد از مغرب خود، فرود آمدن عيسى [از آسمان]، فرو رفتن عده اى در مشرق زمين ، و عده اى در مغرب زمين ، و بيرون آمدن آتشى در قعر عدن كه مردم را به سوى محشر مى راند.
    و فِى اخبار عَن الائمة و عن القائم عليهم السلام : اءِنَّهُ سياءتى من يدعى المشاهدة ، الا من ادعى المشاهدة قبل خروج السفيانى و الصيحة فهو كذاب مفتر. و خروج اثنى عشر من آل ابى طالب كل منهم يدعى الامامة ، و يَكوُن دار مملكة القائم فِى الكوفة ، و يمطر اربع و عشرون مطرة يحيى الله بها الارض و يحيى الله بها الاموات بالرجعة (بالرجفة - خ) فيظهر الخصب فِى الدنيا، و يرفع الله الافات و العاقات عن الشيعة و اول ظهوره بمكة فِى نسة الوتر، و يبايعه المومنون ثلاث مائة و ثلاث عشر نفسا مومنة بين الركن و المقام عدد مجاهدى بدر، و اعمارهم دون الثمانين ، و يامر بحفر نهر من ظهر مشهد الحسين عليه السلام الى الغرى حتّى ينزل الماء الى النجف ، و بعمل فيها القناطير و الرحى ، و يبنى فِى ظهر الكوفة مسجدا له الف باب ، و يلد للرجل الف ذكر لا انثى فيهم ، لان ذلك زمان انقطاع النسل ، و يظهر كنوز الارض ، و يصير النَّاس ‍ اغنياء حتّى لا يبقى من ياخذ الصدقة .
    (1119 )
    و در اخبار ائمه و از حضرت قائم عليهم السلام آمده است كه : به زودى عده اى كه مدعى ديدار مهدى عليه السلام اند خواهند آمد، آگاه باشيد، هر كس كه پيش از خروج سفيانى مدعى مشاهده شد دروغگو و افترا زننده است .(1120) و دوازده تن از آل ابى طالب كه هر كدام مدعى امامت اند خروج كنند. مركز حكومت قائم در كوفه است . بيست و چهار نوبت باران ببارد كه خداوند به سبب آن زمين را زنده كند و نيز مردگان را براى رجعت (با زلزله -خ) زنده گرداند، پس دنيا سرسبز گردد، خداوند آفات و امراض را از شيعيان ببرد. آغاز ظهور او در مكه است در سال فرد، و سيصد و سيزده تن از مؤ منان به تعداد مجاهدان بدر، ميان ركن و مقام با او بيعت كنند، عمرشان زير هشتاد سال است ، دستور دهد تا نهرى از پشت قبر حسين عليه السلام تا نجف حفر كنند تا آب به نجف سرازير گردد، پلها و سيلوها در آن بسازد، در پشت كوفه مسجدى بنا كند داراى هزار درب . يك مرد داراى هزار فرزند پسر شود و دخترى در ميان آن ها نباشد، چه آن زمان هنگام انقطاع نسل است . گنجهاى زمين ظاهر شود، و همه مردم بى نياز گردند به طورى كه كسى براى گرفتن صدقه باقى نماند.
    و فِى ((تاويل الآيات)) فِى تفسير: اءنْ نشا نزل عليهم من السماء آية فظلت اعناقهم لها خاضعين ، عَن ابى عبدالله عليه السلام قَالَ: قَالَ اميرالمؤ منين عليه السلام انتظر الفرج فِى ثلاث ، قيل : و ما هى ؟ قَالَ: اختلاف اهل الشام بينهم ، و الراايت السود من خراسان ، و الفزعة فِى شهر رمضان . و قيل : ما الفزعة فِى شهر رمضان ؟ قَالَ: اما سمعتم قول الله عزّ وجل فِى القرآن : اءنْ نشاء ننزل عليهم من السماء آية فظلت اعناقهم لها خاضعين ؟ قَالَ: اءِنَّهُ يخرج الفتاة من خدرها، يستيقظ النائم ، و يفزع اليقظان .
    (1121)
    در ((تاويل الآيات)) در تفسير آيه : ((اگر بخواهيم نشانه اى بر آنان فرو فرستيم ، پس گردنهايشان در برابر آن خاضع شود))
    از امام صادق عليه السلام روايت است كه : ((اميرمؤ منان عليه السلام فرمود: با ديدن سه چيز منتظر فرج باش . گفت : آن ها چيست ؟ فرمود: اختلاف اهل شام با يكديگر، آمدن پرچم هاى سياه از خراسان ، و هراسى در ماه رمضان .
    عرض شد: هراس در ماه رمضان چيست ؟
    فرمود: مگر اين آيه را نشنيده ايد كه : ((اگر بخواهيم ....))، آن صداى هراس انگيز دختران جوان را از سراپرده بيرون كشد، خواب را بيدار كند، و بيدار را به هراس افكند.
    [باقى صفات معتبر در شيخ]
    سيم : از صفاتى كه در شيخ معتبر است علم است . بايد اجتهادا يا تقليدا مسايلى كه او را ضرور است يا مريد را احتّى اج افتد بداند، و كامل آن است كه اجتهادا بداند. و داود عليه السلام از خلق عزلت اختيار نموده بود اوحى الله اليه : اخرج الى النَّاس و علمهم العلم ، فَاءِن ذَلِكَ افضل من الدنيا و ما فِيهَا.
    (1122) و تفصيل اين شرط سبق ذكر يافت .
    چهارم : عقل است ، والعقول عبارة عَن مجموع علوم اءِذَا اجتمعت سميت عقلا. و قيل : سميت هَذِهِ العلوم عقلا لان العلوم المكتسبة تعتقل بها، و سميت الدية عقلا لانها تعقل الدماء عَن اءَنْ تسفك .
    و عقل عبارت است از مجموع علومى كه چون جمع شود عقل ناميده مى شود. و گفته شده : اين علوم عقل ناميده شده زيرا علوم به دست آورده شده بدان واسطه بند شده و از تباهى حفظ مى گردد. و ديه نيز از اين جهت عقل گفته شده كه خون ها بدان واسطه از ريخته شدن مصون مى گردد.
    پس بايد كه شيخ با عقل آخرت عقل معاش نيز داشته باشد تا در تربيت مريدان به كمال اقدام نمايد.
    و فِى ((شرح نهج البلاغه)): اوحى الله الى داود عليه السلام : اءِذَا رايت عاقلا فكن له خادما.
    در ((شرح نهج البلاغه)) آمده است كه : خداوند به داود عليه السلام وحى فرستاد كه : هرگاه عاقلى را ديد خادم او باش .
    قَالَ بعض العلماء: قسم العقل بالف جزء، جزء للانبياء و المرسلين و الملائكة ، و تسعمائة و تسع و تسعون جزءا لمحمد صلى الله عليه و آله و سلم . و من الواحد اربع دوانق للعلماء، و دانق لعامة الرجال ، و نصف دانق للنساء، و نصف دانق لاهل القرى و الرساتيق .
    يكى از علما فرمود: عقل به هزار جزء تقسيم شده است . يك جزء براى انبيا و مرسلين و فرشتگان است ، و نهصد و نود و نه جزء براى محمد صلى الله عليه و آله و سلم ؛ و از آن يج جزء چهار ششم از آن علما، و يك ششم از آن عامه مردان ، و نصب يك ششم از آن زنان ، و نصف يك ششم ديگر از آن روستاييان است .
    قَالَ لقمان لابنه : كن عاقلا اخرس ، و لَا تكن جاهلا افصح ، و اعلم اءنّ لِكُلِّ شى ء علامة ، و علامة العاقل طول التفكر، و لزوم الصمت .
    (1123)
    لقمان به پسرش فرمود: عاقل بى زبان باش ، و جاهل خوش زبان مباش ، و بدان كه هر چيزى را نشانه اى است ، و نشانه عقل انديشه طولانى و هميشه ساكت بودن است .
    قَالَ حكيم : الادمى مجنون مقيد بقيد العقل ، فاءِذَا رفع العقل عاد الى الجنون .
    حكيمى فرموده : آدمى ديوانه اى است كه به زنجير عقل بسته شده ، پس هرگاه عقل از او برداشته شود به حالت جنون باز مى گردد.
    و قَالَ بعضهم : العالقل سروره فِى اذم احب اليه من المدح ، لان الذم فيه طهارة ، و المدح قلما يسلم منه الانسان .
    يكى از حكما فرموده : شادى عاقل از نكوهش شدن براى او محبوبتر است از ستايش شدن ، چه نكوهش شدن موجب پاك شدن او مى شود، ولى كمتر انسانى است كه از آفات ستايش شدن سالم بماند.
    و فِى ((العيون)) عَن الرضا عليه السلام قَالَ: قَالَ رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم : راءس العقل بعد الدين التودد الى النَّاس ، و اصطناع الخير الى كل بر و فاجر.(1124)
    بيان : فيه اشارة الى قَوْله صلى الله عليه و آله و سلم : تخلقوا باخلاق الله ، لانه سبحان ذوالنعم و الاحسان الى اهل الخير و العصيان .

    در ((عيون اخبار الرضا)) از حضرت رضا عليه السلام روايت است كه :
    ((رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: سر عقل بعد از دين (ايمان) دوستى با مردم است ، و نيكى رساندن به هر كس ، نيكوكار باشد يا بدكار)).
    بيان : در اين حديث اشاره ايست به فرمايش رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم كه : ((خود را به اخلاق خداوند بياراييد)) چه خداى سبحان صاحب نعمت و احسان است به اهل خير و عصيان .
    و فِى ((الكافى)) عَن ابى الحسن عليه السلام [عَن اميرالمؤ منين عليه السلام]:(1125) و ما تم عقل امرء حتّى يَكوُن فيه خصال شتى : الكفر و الشر منه مامونان ، و الرشد و الخير منه مامولان ، و فضل ماله مبذول ، و فضل قَوْله مكفوف ، و نصيبه من الدنيا القوت ، لَا يشبع من العلم دهره ، الذل احب اليه مع الله من العز مع غيره ، و يستقل كثير المعروف من نفسه ، و يرى النَّاس كلهم خيرا منه ، و اءِنَّهُ شرهم فِى نفسه ، و هو تمام الامر.
    در ((كافى)) از امام كاظم عليه السلام روايت است كه [اميرالمومنين عليه السلام] فرموده است :
    و عقل هيچ مردى كامل نيست تا اين كه چند خصلت در او باشد:
    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  6. #176
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*




    از كفر و شر او در امان باشند، و به رشد و خير او اميد بندند، زيادى مالش بخشيده شود، و زيادى شخنش باز داشته گردد، بهره اش از دنيا خوراك روزاءِنَّهُ است ، در تمام عمرش از علم سير نگردد، خوار باشد و به خدا نزد او بهتر است از عزت با غير خدا، تواضع نزد او از شرافت [و خودفروشى] محبوبتر است ، اندكى خوبى ديگران را از زياد مى شمارد، و خوبى نفس خويش را اندك مى نگارد، همه مردم از خود بهتر مى بيند، و در نفس خويش خود را از آنان بدتر مى شمارد، و اينست تمام امر [دين].
    يا هشام اءنّ العاقل لَا يكذب و اءنْ كان فيه هواه . يا هشام اءنّ لِكُلِّ شى ء دليلا، و دليل العقل التفكر، و دليل التفكر الصمت ، و كفِى بك جهلا اءَنْ ترتكب ما نهيت عنه .
    (1126)
    اى هشام ، عاقل دروغ نمى گويد هر چند دلخواهش در آن باشد. اى هشام ، هر چيزى را نشانى است ، و نشان عقل انديشيدن است ، و نشان انديشيدن ، سكوت . و در جهل تو همين بس كه مرتكب چيزى شوى كه از آن نهى شده اى .
    و فِى ((الكافى)) عَن ابى عبدالله عليه السلام : اكمل النَّاس ‍ عقلا احسنهم خلقا.
    (1127)
    در ((كافى)) از امام صادق عليه السلام روايت است كه : كامل ترين مردم از نظر عقل ، خوش خلق ترين آن هاست .
    و عنه عليه السلام : و يعرف ما هو فيه ، و لاى شى ء هو ههنا، و من اين ياءتيه ، و الى ما هو صائر اليه ، و ذَلِكَ كله من تاييد العقل .
    (1128)
    و نيز:... و بداند در چه وضعى است ، براى چه در اينجاست ، از كجا آمده و به كجا مى رود، و اين ها همه از تاييد عقل است .
    و عنه عليه السلام قَالَ: قَالَ رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم : يا على لَا فقر اشد من الجهل ، و لَا مال اعود من العقل .
    (1129)
    و فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرموده است : اى على هيچ فقرى سخت تر از نادانى ، و هيچ مالى سودمندتر از عقل نيست .
    و عَن اميرالمؤ منين عليه السلام : اعجاب المرء بنفسه دليلا على ضعف عقله .
    (1130)
    و اميرمؤ منان عليه السلام فرمود: خودبينى مرد دليل سستى عقل اوست .
    و فِى ((العيون)) عَن الرضا عليه السلام اءِنَّهُ يَقوُل : صديق كل امرء عقله ، و عدوه جهله .
    (1131)
    و در ((عيون)) از حضرت رضا عليه السلام روايت است كه مى فرمود: دوست هر مرد عقل او، و دشمنش جهل اوست .
    اى عزيز! در خبر است كه حق تعالى روح در آدم عليه السلام دميد، جبرئيل امين را خطاب در رسيد كه از درياى قدرت من سه پاره گوهر عظيم بردار و بر طبق نورى بنه و پيش آدم برو، و عرضه دار تا از آن ها يكى را اختيار نمايد، يكى گوهر عقل بود، دوم گوهر ايمان ، سيم گوهر حيا.
    چون جبرئيل امين طبق را عرض كرد و با آدم كيفيت حال را گفت ، آدم عليه السلام گوهر عقل را اختيار نمود. جبرئيل خواست كه طبق را با آن دو گوهر برگيرد و باز به درياى قدرت ببرد، از غايت گرانى آن قوتى كه او را بود نتوانست بر گرفتن . گوهر ايمان گفت : كه ما از صحبت محبوب خود جدا نمى شويم و هرگز بى وجود او ما را در جايى قرار نيست ، زيرا كه از قديم العهد ما هر سه گوهر كان عزتيم و گوهر بحر قدرتيم ، از يكديگر انفكاك نداريم .
    از حضرت عزت خطاب رسيد: يا جبرئيل دعههم و تعال .
    (1132) گوهر عقل در قله دماغ آدم عليه السلام جا گرفت ، و گوهر ايمان در دل پاك دراك او ممكن ساخت ، و گوهر حيا بر چهره مبارك آدم عليه السلام نشست ، و آن سه گوهر پاك ميراث فرزندان خاص اويند، چه از نسل آدم عليه السلام فرزندى كه بدان سه گوهر متحلى و متجلى نيست از نور معنى خالى است .(1133)
    و فِى ((روح الاحباب)): (( اءنّ رجلا من الزهاد كان ينكر على امير البد ما كان يفعله من المناهى و المعاصى و يغلظ له القول ، فاخذ ذات يوم و ادخله داره و امر باغلاق الابواب و احضار امراءة و غلام و طفل و خمر، و جرد السيف و قَالَ له : اختر من هَذِهِ الامور واحدا، اما اءَنْ تقتل هَذَا الطفل ، او تواقع هَذِهِ المراءة ، او تاءتى هَذَا الغلام ، او تشرب هَذَا الخمر، و الا قتلتك . فنظر الرجل و فكر فِى امره و قَالَ: اَلْقَتل امر عظيم ، و كذلك الزنا و اللواط، فَاءِن هَذِهِ الافعال كلها كباير و عظايم ، و ظن اءَنْ اهوانهن و اقلهن شرب الخمر، فتعوه فسقى الخمر حتّى ***ر، فتاقت نفسه الى المراءة ، فاراد اءَنْ يشتغل بها فَقَالَ له : لَا يمكن حتّى تاتى الغلام ، فاتى الغلام ، فلما اراد اتيان المراءة فَقَالَ له : لَا تصل اليها حتّى تقتل هَذَا الطفل ، فقتله و وقع عليها، فجمع بين الكباير كلها لفساد العقل ، فلو اختار سوى شرب الخمر لما ارتكب الا واحدة ، و لذا قَالَ: الخمر جماع الاثم ،(1134) اى اصله و قوامه ، و ليس ذَلِكَ الا لفساد العقل بها)).(1135)
    در كتاب ((روح الاحباب)) آورده است كه : يكى از زهّاد پيوسته بر حاكم شهر خود از مرتكب شدن گناهان و معاصى ايراد مى گرفت و سخنان درشت به وى مى گفت . روزى حاكم او را دستگير كرده به خانه خود برد و دستور داد درها را بستند و يك زن و يك پسربچه و يك كودك و يك شرابى حاضر ساختند، و شمشير از غلاف كشيده به او گفت : يكى از اين ها را انتخاب كن . يا اين كودك را بكش ، يا با اين زن همبستر شو، يا با اين پسر بچه لواط كن ، يا اين شراب را سر كش ، و گرنه تو را مى كشم . آن مرد نگاه كرد و در كار خود انديشيد و گفت : كشتن كار بزرگى است و هم چنين زنا و لواط، چه اين همه همه از گناهان كبيره است ، و پنداشت كه سهل ترين و كمترين آن ها خوردن شراب است . پس خود را به خواب زد و شراب را به حلق او ريختند تا مست شد.
    پس به آن زن ميل پيدا كرد. خواست بدو مشغول شود، حاكم گفت : ممكن نيست تا نخست با اين پسربچه لواط كنى . با او لواط كرد. و چون خواست نزديك زن رود، حاكم گفت : بدان دست نيابى تا نخست اين كودك را به قتل رسانى . كودك را به قتل رساند و با آن زن در آميخت . پس مرتكب تمام آن گناهان بزرگ شد به جهت آن كه (با خوردن شراب) عقل خود را از دست داده بود. و اگر غير خوردن شراب را انتخاب مى كرد جز به يك گناه دامن نمى آلود. و از اين رو (معصوم) فرموده است : ((شراب جامع هه گناهان است)) يعنى اصل و قوام آنهاست . و اين نيست جز بدان جهت كه عقل به سبب آن فاسد مى گردد.
    پنجم : سخاوت است ، چه هرگاه شيخ سخى باشد به ما يحتاج مريد قيام مى تواند نمود و مريد به فراغ بال بكار خود مشغول باشد. و ديگر آن كه بخيل بعيد از حق است و دور از صفات اوليا.
    و فِى النبوى صلى الله عليه و آله و سلم : خصلتان لَا تجتمعان فِى مؤ من : البخل و سوء الخلق .
    (1136)
    در حديث نبوى است كه : دو خصلت است كه در مؤ من فراهم نمى آيد، بخل و بدخلقى .
    و فِى ((العيون)) عَن الرضا عليه السلام : السخى قريب من الله ، قريب من اَلْجَنَّة ، قريب من النَّاس ، و البخيل بعيد من الله ، بعيد من اَلْجَنَّة ، بعيد من النَّاس .
    (1137)
    در ((عيون)) از حضرت رضا عليه السلام روايت است كه : آدم سخى ، به خدا و بهشت و مردم نزديك است ؛ و آدم بخيل ، از خدا و بهشت و مردم دور است .
    قَالَ الصادق عليه السلام : السخاء من اخلاق الانبياء، و هو عماد الايمان ، و لَا يَكوُن مؤ من الا سخيا، و لَا يَكوُن سخى الا ذا يقين و همة عالية لان السخاء شعاع نور اليقين ، من عرف ما قصد هان عليه ما بذل .
    قَالَ النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم : ما جعل ولىّالله الا على السخاء، و السخاء ما يقع على كل حال اقله الدنيا، ((لن تنالوا حتّى تنفقوا مما تحبون)).
    (1138) و من علامات السخاء اءَنْ لَا يبالى من صاب الدنيا و من ملكها، مؤ من او كافر، عاص او مطيع ، شريف او وصيع ؟ و لو ملك الدنيا باجمعها لم يرَ نفسه فِيهَا اجنبيا، و لو بذلها فِى ذات الله سبحانَهُ فِى ساعة واحدة مامل .
    (1139)

    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  7. #177
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*





    امام صادق عليه السلام فرمود: سخاوت از اخلاق انبيا، و ستون ايمان است . و مؤ من نيست جز سخاوتمند، و سخى نيست جز شخص داراى يقين و همت بلند، چه سخاوت پرتو نور يقين است . هر كس بداند مقصود چيست بخشيدن بر او آسان مى شود.
    رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرموده : ولىّ خدا جز بر سخاوت سرشته نشده . سخاوت نسبت به هر چه محبوب انسان است واقع مى شود كه كمترين آن ها دنياست . [خداوند فرموده]: ((هرگز به نيكى نرسيد تا آن كه از آن چه دوست مى داريد انفاق كنيد)).
    از نشانه هاى سخاوت آن است كه باك نداشته باشد چه كسى به دنيا دست مى يابد و چه كسى مالك آن شده است ، مؤ من يا كافر، گنهكار يا فرمان بر، با شخصيت يا فرومايه ؟ اگر همه دنيا را نيز مالك شود باز هم در آن غريب و اجنبى مى باشد، و اگر تمامى آن را هم در آن واحد در راه خداى سبحان ببخشد ملول نمى گردد.
    و فِى ((مجالس ابن الشيخ)) عَن رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم : السخاء شجرة من اشجار اَلْجَنَّة ، لها اغصان متدلية [فِى الدنيا](1140) فمن كان سخيا تعلق بغصن من اغصانها فساقة ذَلِكَ الغصن الى اَلْجَنَّة . و البخل شجرة من اشجار اَلْنَّار، لها اغصان متدالية [فِى الدنيا](1141) فمن كان بخيلا تعلق بغصن من اغصانها فساقة ذَلِكَ الغصن الى اَلْنَّار.
    (1142)
    و در ((مجالس ابن الشيخ)) از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت است كه :
    سخاوت يكى از درختان بهشت است كه شاخه هايى از آن [در دنيا] آويخته است ، پس هر كه سخى باشد به يكى از شاخه هاى آن آويخته و آن شاخه او را به بهشت مى برد.
    و بخل يكى از درختان دوزخ است كه شاخه هايى از آن [در دنيا] آويخته است ، پس هر كه بخيل باشد به يكى از شاخه هاى آن آويخته و آن شاخه او را به دوزخ مى برد.
    و فِى ((نهج البلاغه)): السخاء ما كان ابتداء، فاما ما كان عَن مسالة فحياء.
    (1143)
    و در ((نهج البلاغه)) آمده است : سخاوت بخششى است كه ابتدائا و بدون درخواست باشد، اما آن چه از روى درخواست ديگرى باشد حياء و شرم ناميده مى شود.
    و حكى اءَنْ رجلا جاء الى بعض العارفين فساءله قطعة ، فناوله دينارا، فقيل له فِى ذَلِكَ فَقَالَ: اءنّ كان هو لَا يعرف قدر نفسه فانا لَا ادع كرم نفسى ، و اءنْ كان ترك الهمة انا لَا اترك الجود .
    حكايت است كه مردى نزد يكى از عارفان رفت و از پاره اى [نان يا چيز ديگرى] طلبيد، وى دينارى به او داد، در اين مورد با او گفتگو شد، گفت : اگر او قدر آن را نشناخته من دست از كرم خويش بر نمى دارم ، و اگر او ترك همت نموده من ترك بخشش ‍ نمى كنم .
    و فِى ((روح الاحباب)): ((روى اءَنْ اميرالمؤ منين عليه السلام اتاه اعرابى ذات يوم فاراد اءَنْ يساله ، فَقَالَ: يا اعرابى هل تحسن اءَنْ تكتب ؟ فَقَالَ: نعم ، قَالَ: اكتب حاجتك على الارض لئلا ارى ذل السؤ ال فِى وجهك . فكتب الاعرابى على الارض :

    فقير و مسكين و طالب حاجة فما اءَنْتَ فِيهَا يا فتى الجود صانع فَاءِن تقضها يوما فانت اهلها و الا فرزق الله للعبد واسع
    فَقَالَ على عليه السلام لغلامه : اكسه الحلة اَلَّتِى كسانيها رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم . فكساه الحلة ، فاءنشاء الاعرابى يَقوُل :

    كسوتنى حلة تبقى (تبلى - ظ) محاسنها فسوف اكسوك من حسن الثنا حللا اءن نلت حسن ثنايى نلت مكركة و لست تبغى لما قدمته بدلا اءن الثناء ليحيى ذكر صاحبه كذلك الغيث يحيى السهل و الجبلا
    فَقَالَ عليه السلام : يا قنبر ما بقى من نفقتنا؟ قَالَ: مائتا دينار، قَالَ عليه السلام : ادفعها الى الاعرابى ، فدفعها اليه . فلما اخذا انشاء يَقوُل :


    بداءت باحسان و ثنيت بالعطا و ثلثت بالحسنى و ربعت بالكرم فمن ذاله جود كجودك فِى الورى و من ذا له فضل كفضلك فِى الامم (1144)
    در ((روح الاحباب)) گويد: روايت است كه روزى بيابانگردى نزد اميرالمؤ منين عليه السلام آمد و خواست از آن حضرت درخواستى كند، فرمود: اى اعرابى آيا نوشتن مى دانى ؟ عرض ‍ كرد: آر يب فرمود: حاجت خود را بر زمين بنويس تا خوارى درخواست را در چهره ات نبينم .
    آن مرد بر زمين اين اشعار نوشت : ((من فقير و تهيدست و نيازمندى هستم ، پس تو اى جوانمرد بخشنده در اين باره چگونه عمل مى كنى ؟ اگر روزى حاجتم را بر آورى [شگفت نيست] كه تو شايسته آنى ، گرنه ، روزى خدا براى بنده واسع است)).
    على عليه السلام به غلام خود فرمود: حله اى را كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بر من پوشانيد بر اين مرد بپوشان . وى آن را بر او پوشانيد، آن مرد اين اشعار بخواند (مر حله اى پوشاندى كه محاسن آن باقيماند (مى پوسد ظ) و من به زودى حله اى از ستايش ، زيباى خود بر تو مى پوشانم . اگر به ستايش ‍ زيباى من برسى به كرامتى دست يافته اى ، و البته نسبت به آن چه بخشيده اى عوض نمى جويى . همانا ستايش نام و ياد صاحبش را زنده مى دارد، چنان كه باران دشت و كوه را زنده مى گرداند)).
    حضرت فرمود: اى قنبر از خرجى ما چقدر باقى مانده ؟ گفت : دويست دينار. فرمود: آن را به اعرابى بده ، اعرابى چون آن را گرفت ، اين اشعار بخواند:
    ((نخست احسان كردى و سپس بخشش نمودى ، بار سوم نيكويى نمودى و بار چهارم كرامت فرمودى . پس در ميان خلايق كيست كه چون تو سخاوتمند باشد؟ و در ميان امت ها كيست كه او را چون تو فضل و بخشش باشد؟))
    و اعلم اءَنْ السخاوة ممدوحة اءنْ لم يجر الى الدين و الاحتّى اج الى الخلق . و فِى الحقيقة ليس هَذَا سخاوة بل حرام . عَن النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم : اءِذَا اراد الله اءَنْ يذل عبده ابتلاه بالدين و جعله فِى عنقه .
    (1145)
    بدان كه سخاوت ممدوح است تا آن جا كه به قرض و نياز به خلق منجرنشود، و در حقيقت آن سخاوت نيست بلكه عمل حرامى است .
    از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم روايت است كه : هرگاه خداوند بخواهد بنده اش را خوار سازد اورا گرفتار قرض كند و بدهكارى را در گردن او قرار دهد.
    و فِى ((روح الاحباب)) و عَن النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم : ما من خطيئة اعظم عند الله بعد الكبائر من اءَنْ يموت الرجل و عليه دينا يوجد له قضاء.
    (1146)
    ودر ((روح الاحباب)) از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم روايت است كه :
    بعد از گناهان كبيره نزد خداوند از اين بزرگتر نيست كه مردى بميرد و حال آن كه بر عهده او قرضى باشد كه راهى براى قضاى آن يافت نشود.
    و روى اءَنْ بعض الصحابة مات و كان عليه ثلاثة دراهم او خمسة دراهم ، فَلِم يصل على النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم حتّى ضمن عنه بعض الصحابة ،(1147) و قَالَ: اعوذ بالله من الكفر و الدين . قَالَ رجل : يا رسول الله يعدل الدين الكفر؟ قَالَ: نعم .
    (1148)
    روايت است كه يكى از اصحاب از دنيا رفت و سه يا پنج درهم بدهكار بود، پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم بر او نماز نگذارد تا اين كه يكى از اصحاب بدهى او را به عهده گرفت . آن حضرت فرمود: ((پناه مى برم به خدا از كفر و بده كارى)). مردى گفت : اى رسول خدا آيا بدهى با كفر برابر است ؟ فرمود: آرى .
    و هَذَا محمول على نية القضاء. و لَا يخفِى اءَنْ الدين عار وشين ، لان لصاحب الدين اءَنْ يمنعه و يحبسه من الجمعة و الجماعة و اداء الصلوات باوقاتها.
    و التدبير و هو الفكر فِى ادبار الامور و عواقبها محموده ، و لذا قَالَ صلى الله عليه و آله و سلم : التدبير نصف العيش .
    (1149) و هو القصد اَلَّذِى [هو] واسطة بين الاسراف و التقتير. و ينبغى اءَنْ يعلم ايضا اءَنْ المال لله و الخلق عياله سبحانه ، و هو كاحدهم ، و لَا ينسى قَوْله صلى الله عليه و آله و سلم : لَا حق لابن آدم الا فِى ثلاث : طعام يقيم صلبه ، و ثوب يوارى عورته ، و بيت يسكنه ، و زاد هو حساب عليه .
    (1150)
    و اين حديث محمول است بر اين كه بدهكارنيتاداى آن را نداشته باشد. و پوشيده نيست كه بدهكارى ننگ و سرفاكندگى است ، چه بدهى صاحب خود را از نماز جمعه و به وقت گزاردن نمازها باز مى دارد. و تدبير كه انديشيدن در پى آمد و عواقب امور است پسنديده است ، و از اين رو [پيامبر] فرموده : ((تدبير نيمى از زندگى است))، و تدبير همان اقتصاد و ميانه روى است كه حد وسط ميان اسراف و تنگ گرفتن است . و نيز بايد بداند كه مال از آن خداست ، و خلايق عيال و نانخور خداى سبحان اند، و شخص ‍ بخشنده نيز مثل يكى از آن ها ست ، و اين فرمايش رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را فراموش نكند كه ((پسر آدم را حقى نيست مگر در سه چيز: طعامى كه پشت او را راست كند، لباسى كه عورتش را بپوشاند، و خانه اى كه او را در خود جاى دهد، و هر چه زياد آمد مورد حساب قرار مى گيرد)).
    و عليه يحمل قَوْله صلى الله عليه و آله و سلم : للسائل حق و اءنْ جاء على فرس .(1151) بل يعلم اءَنْ للسائل احسانا عليه ، لانه صار سببا لافاضة الفيض من الله تعالى عليه . و قد قيل : قَوْله صلى الله عليه و آله و سلم : يد المعطى هى العليا.(1152) اءنّ يد المعطى هى يد الاخذ المال ، لانه يعطى الثواب و القدر له لَا لما ياخذ.
    و بر همين معنى محمول است فرمايش آن حضرت كه : ((سائل را حقى است اگر چه سوار بر اسبى آمده باشد)). بلكه بايد بداند كه سائل بر او احسان كرده ، چه او سبب افاضه فيض از خداى متعال بر اوست . و گفته شده : اين كه در حديث آمده : ((دست دهنده دست بالاست)) دست دهنده در واقع دست گيرنده مال است ، زيرا آن دست است كه پاداش و قدردانى را به بخشنده مال عطا مى كند، نه به اين دليل كه گيرنده است .



    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  8. #178
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*





    ششم : شجاعت است ، و اين عبارت از قوت قلب است كه باعث اقدام به ارتكاب افعال مخوفه مى شود،و موصوف به اين صفت را شجاع مى نامند. و شك نيست كه در راه سلوك ، مهلكات و مخوفات كثيره مى باشد.

    در هر قدمى هزار بند افزونست زين گرم روى بند شكن مى بايد
    و شيخ را تا اين قوت قلب نباشد اين منازل كثيرة الخوف را طى نمى تواند كرد و دستگيرى مريد نمى تواند نمود. و ديگر آن كه شجاعت از مكارم اخلاق است و ضد او را كه جبن باشد مذموم است .
    و فِى ((مجالس ابن الشيخ)): و اَلَّذِى نفس على بيده لاءلف ضربة بالسيف على الراس اهون من موت على فراش .
    (1153)
    و در ((مجالس ابن الشيخ)) [از على عليه السلام] روايت است كه :
    به آن كس كه جان على در دست اوست سوگند كه همانا هزار ضربت شمشير بر فرق سر آسانتر است از مرگ در بستر.
    هفتم : عفت است . بايد شيخ دامن از دنيا به كلى برفشانده باشد چنان كه با زنان و شاهدان به جد و هزل التفات نكند.
    و در ((كافى)) در اخبار مستفيضه است : ما عُبِدَ الله بشى ء افضل من عفة بطن و فرج .(1154) بيان : العفة ضبط النفس عَن اللذات المشتركة بين عامة الحيوانات .
    ((خداوند به چيزى برتر از عفت شكم ودامن پرستش نشده است . بيان : عفت عبارت است از خوددارى نفس از لذاتى كه كه ميان عموم حيوانات مشترك است)).
    و فِى ((الاثنا عشرية)) من القدسية : يا احمد لو صلى احد صلاة اهل السماء و الارض ، و صام صيام اهل السماء و الارض ، و طوى من الطعام مثل الملائكة ، و لبس لباس العرى ، ثُمَّ ارى فِى قلبه ذرة من حب الدنيا و سمعتها و ريائها او حليها و زينتها، لَا يجاورنى فِى دار الجزاء، و لاءنزعن من قلبه محبتى ، و لاظلمن قلبه حتّى ينسانى ، و لَا اذيقه حلاوة محبتى ؛ و عليك سلامى و رحمتى .
    (1155 )
    در كتاب ((اثنا عشريه)) ضمن حديث قدسى آمده است : اى احمد اگر كسى به اندازه نماز اهل آسمان و زمين نماز بخواند، و به تعداد روزه اهل آسمان و زمين روزه بدارد، و مانند فرشتگان اندرون از طعام خالى بدارد، و چون برهنگان لباس بپوشد، سپس ‍ ذره اى از دوستى دنيا و شهوت و ريا يا زينت و زيور آن در لقب او بينم ، در سراى پاداش در مجاورت من نباشد، و همانا دوستى خود را از دلش بر مى كنم . و دلش را آن قدر تاريك مى كنم تا مرا از ياد ببرد، و شيرينى دوستيم را به كامش نمى ريزم ؛ و سلام و رحمت من بر تو باد.
    و فِى ((العيون)) عَن الرضا عليه السلام قَالَ: قَالَ رَسول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم : اتانى ملك و قَالَ: يا محمد، اءنّ الله عزّ و جل السلام و يَقوُل : اءنْ شئت جعلت لك بطحاء مكة ذهبا؛ قَالَ فرفع راسه الى السماء و قَالَ: يا رب اشبع يوما [فاحمدك] و اجوع يوما فاسئلك .
    (1156)
    در ((عيون)) از حضرت رضا عليه السلام روايت كرده كه : رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرموده است : فرشته اى نزد من آمد و گفت : الى محمد، خداى بزرگ تو را سلام مى رساند و مى فرمايد: اگر خواهى وادى مكه را برايت طلا كنم . حضرت سر به آسمان برداشت و عرض كرد: پروردگارا، مى خواهم يك روز سير باشم [تا سپاست گويم]، و روزى گرسنه تا از تو درخواست نمايم .
    و قَالَ: الدنيا لَكُمْ، و العقبى لَكُمْ، و المولى لى .
    (1157)
    و فرمود: دنيا مال شما، آخرت مال شما، و مولا مال من .
    هفتم : علو همت است .


    اگر گويى كه بتوانم قدم در نه كه بتوانى و گر گويى كه نتوانم برو بنشين كه نتوانى
    بايد كه شيخ به دنيا و اهل دنيا بلكه به آخرت و اهل آخرت نيز التفات نكند، چه آن كه در جمع دنيا كوشد! دنيا بى دوستى آن نمى شود، و حب الدنيا راءس كل خطيئة .(1158)
    و فِى ((مسكن الفؤ اد)): و فِى اخبار داود عليه السلام : ما لاوليايى والهمّ بالدنيا، و الهم بالدنيا يذهب حلاوة مناجاتى من قلوبهم ، يا داود اءنّ محبتى من اوليايى اءَنْ يَكوُن وا روحانيين لَا يغتمون .(1159) و عَن النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم : من جعل الهموم هَذَا واحدا كفِى الله سائر همومه .(1160)
    در كتاب ((مسكن الفؤ اد)) گويد: در اخبار داود عليه السلام آمده است :
    ((اولياى مرا با انديشه دنيا چه كار؟ كه انديشه دنيا را شيرينى مناجات مرا از دلهاشان مى برد.
    اى داود آن چه از اوليايم دوست دارم اين است كه روحانى بوده و هم و غمى نداشته باشند)).
    و از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم روايت است كه : هر كس ‍ همه هموم خود را يك هم قرار دهد، خداوند ساير هموم او را كفايت نمايد.
    اى عزيز! شيخ در جنت معنوى است ، و كسى كه در جنت معنوى است چگونه به جنت صورى التفات مى كند؟ قَالَ صلى الله عليه و آله و سلم : اَلْجَنَّة الى سلمان اشوق من سلمان الى اَلْجَنَّة ،
    (1161) زيرا كه سلمان در جنت معنوى است كه در وصف او وارد شده است : اءنّ لله تعالى جنة ليس فِيهَا حور و لَا قصور و لَا لبن و لَا عسل ، بل يتجلى فِيهَا رَبَّنَا صاحكا متبسما، و المراد به الاشراقات النورية الفايضة من قبل الحق تعالى الظاهرة على اهل اَلْجَنَّة المعنوية الساكنين فِى ارض قدسه ، فاءِذَا افيض ‍ عليهم تِلْكَ الاشراقات حصل لهم بها من المسرات المبهجة لهم المطرية لخواطرهم ما يوجب اشراق نفوسهم و تنورها بنور الحق تعالى . فاءِذَا كان سلمان فِى هَذِهِ اَلْجَنَّة المعنوية كيف يَكوُن ملتفتا الى اَلْجَنَّة الصورية و مشتاقا اليها؟ لان فِى اَلْجَنَّة الصورية ما يلائم النفس الحيوانية على اعلى مراتب اللذات و اتمها. و ما بين الجنتين بون بعيد و فرق كثير.
    ((خداى متعال را بهشتى است كه حور و قصور و شير و عسلى در آن نيست ، بلكه پروردگار ما با خنده و تبسم خودنمايى مى كند)). و مراد از آن اشراقات نورى است كه از سوى حق تعالى بر اهل بهشت معنوى كه در زمين قدس ربوبى ساكنند فايض مى گردد، و چون آن اشراقات بر آنان سرازير شد مسرتهاى بهجت بخش كه موجب شادى خاطر آنان مى شود به آنان دست ميدهد و موجب اشراق و نورانى شدن نفوس آنان به نور حق تعالى مى گردد.
    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  9. #179
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*




    پس سلمان كه در اين بهشت معنوى به سر مى برد چگونه متوجه بهشت صورى و مشتاق بدان تواند بود؟ چه در بهشت صورى آن چه ملائم با نفس حيوانى است در اعلى مراتب و كاملترين درجات لذات موجود است . و ميان اين دو بهشت فاصله زياد و فرقى بسيار حاصل است .
    و ديگر آن كه حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام فرمودند: ((باش ‍ در دنيا به بدن خودت و باش در آخرت به قلب خودت)).
    (1162)
    و قيل لحسان بن ابى سنان : ما علامة العارفين ؟ قَالَ: اءَنْ يَكوُن عيشهم فِى الدنيا بالمدافعد، و ذكرهم بالمداومة ، و عبادتهم بالمؤ انسة ، و قلوبهم بتعظيم الله ناظرة ، و ارواحهم حول العرش ‍ جوالة ، و السنتهم بطرايف الحكمة ناطقة ، فيطرحون انفهسم فِى الحر الشديد و البلية ، و يطرحون اسرارهم ؛ الحر للوصلة و المشاهدة .
    به حسان بن ابى سنان گفته شد: نشانه عارفان چيست ؟ گفت : اين كه زندگيشان در دنيا به طرد دنيا و سهل گيرى بگذرد، ذكرشان به دوام ، عبادتشان با انس ، دلهاشان نظاره گر تعظيم خداوند، ارواحشان در اطراف عرش به گردش ، و زبانشان به لطايف حكمت گويا باشد، خودشان را در گرماى شديد و گرفتارى اندازند، و سر ضميرشان را در گرما براى وصل و مشاهده افكنند.
    و قَالَ ابراهيم بن ادهم : من علامات العارف اءَنْ يَكوُن اكثر همه التفكر و العبرة ، و اكثر كلامه الثناء و المدحة ، و كثر علمه الطاعة و الخدمة ، و اكثر نظره الى لطايف صنع رب العزة .
    ابراهيم بن ادهم گويد: از نشانه هاى عارف اين است كه بيشتر همتش انديشه و عبرت گرفتن ، بيشتر سخنش مدح و سناى [الهى]، بيشتر عملش اطاعت و خدمت ، و بيشتر نگاهش به لطايف صنع خداوند صاحب عزت باشد.
    و يقَالَ: العارف فِى رياض القدس يرتع ، و فِى بحار الشوق يسبح . و علامة ذَلِكَ اءَنْ يَكوُن جميع شغله فِى الله ، و قراره مع الله ، و سروره من الله ، و انسه بالله ، و مفره الى الله ، و حبه لله ، و شوقه الى الله .
    و گويند: عارف در چمنزار قدس مى گردد، و در درياهاى شوق شنا مى كند. و نشانه آن اين است كه همه سرگرميش در خداست ، و آرامشش با خداست ، و شاديش از خداست ، و انسش با خداست ، و گريزش به سوى خداست ، و دوستش براى خداست ، و شوقش به سوى خداست .
    و سئل يحيى بن معاذ: متى يعرف الرجل اءِنَّهُ على تحقيق المعرفة ؟ قَالَ: اءِذَا جتمع فيه خمس خصال : معرفة الوحدانية ، و الاقرار بالربوبية ، و ترك الانداد، و الوفاء بالعبودية ، و الاخلاص ‍ بالفردانية .
    قيل : و ما علامة ذَلِكَ؟ قَالَ: اءِذَا شغل نفسه بخدمة مولاه ، و لسانِهِ بذكر مولاه ، و قلبه بذكر عظمة مولاه ، و سره بمؤ انسة قرب مولاه . و ايضا من علاماته اءَنْ تراه متغير اللون من خسوف فراقه ، ذائب الاطراف من هيبة جلاله ، طويل الانتظار شوقا اليه .

    از يحيى بن معاذ پرسش شد: بنده چه زمانى مى فهمد كه تحقيقا معرفت پيدا كرده است ؟ گفت : آن گاه كه پنج خصلت در او جمع باشد: شناخت يگانگى خداوند، اقرار به ربوبيت پروردگار، ترك انباز براى خدا، وفاى به بندگى و اخلاص با يكدله شدن براى حضرت حق .
    گفته شد: نشانه آن چيست ؟ گفت : آن گاه كه نفس او به خدمت ، زبانش به ذكر، دلش به ياد عظمت ، و سرش به انس قرب مولايش ‍ مشغول باشد. و نيز از نشانه هايش اين است كه او را چنان بينى كه از خوف جدايى خدا رنگش پريده ، و از هيبت جلال ربوبى اعضاء و جوارحش ذوب شده ، و از شوقى كه به حضرت او دارد دائما در انتظارش به سر مى برد.
    قَالَ بعض العارفين لما سئل من علامات العارف و المحب و الخايف و العابد فَقَالَ: العابد ذونصب ، و الخائف ذو هرب ، و المحب ذو شعف ، و العارف ذو طرب .
    يكى از عارفان وقتى از نشانه هاى عارف ، محب ، خائف و عابد را پرسيدند، گفت : عابد داراى رنج ، خائف دارنده گريز، محب داراى شعف ، و عارف داراى طرب و شادى است .
    و يقَالَ: اءنّ من علامات العارف اءَنْ يَكوُن خوفه من الله فِى كل شى ء، و اءِنَّهُ بالله فِى كل شى ء، و رجوعه الى الله فِى كل شى ء، و سروره الى الله فِى كل شى ء.
    و گويند: از نشانه هاى عارف اين است كه در هر چيز از خدا مى ترسد، و در هر چيز به خدا انس دارد، و در هر چيز به خدا مراجعه مى كند، و در هر چيز به خدا دلشاد است .
    و قيل لابى يزيد - رحمه الله -: متى يعرف العبد اءِنَّهُ على تحقيق المعرفة ؟ قَالَ: اءِذَا كان كلامه وحدانيا، و عقله ربانيا، و همه صمدانيا، و عيشه روحانيا، و علمه نورانيا، و حديث سماويا، فحينئذ يجعل الله قلبه موضع نظره و موطن سره و يزينه بحلل ربوبيته ، و يدخله دار الامارة من سلطانه ، فيدور هَذَا العبد بالفؤ اد حول منتهى عزه ، و يرتع فِى روضات قدسه ، و يطير بجناح المعرفة فِى سرادقات غيبه ، و يجول فِى ميدان قدرته ، و حجب جبروته ، فلو اءَنْ اهل الغفلة اطلعوا على قلوب اهل المعرفة عند جولانهم فِى عظمة الله سبحانَهُ لماتوا فزعا.
    به ابى يزيد (ره) گفته شد: بنده چه زمانى مى فهمد كه تحقيقا معرفت پيدا نموده ؟ گفت : آنگاه كه كلامش وحدانى (منحصر به خدا)، عقلش ربانى ، همتش صمدانى ، زندگيش روحانى ، علمش ‍ نورانى ، و سخنش آسمانى باشد، آن گاه است كه خداوند دلش را جايگاه نظر و موطن سر خود قرار مى دهد، و او را با زيورهاى ربوبيت خود زينت مى بخشد، و او را به فرماندارى حكومت خويش وارد مى كند، پس اين بنده با دل خود در اطراف منتهاى عزت الهى دور مى زند، و در چمنزار قدس او در ناز و نعمت غوطه مى خورد، و با بال معرفت در سراپرده هاى غيب او به پرواز در مى آيد، و در ميدان قدرت و حجب جبروت او گردش مى كند. پس اگر غافلان از حال دل هاى عارفان به هنگام گردش در عظمت خداى سبحان آگاه شوند از شدت ترس جان سپرند.

    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  10. #180
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,674 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    پیش فرض پاسخ : *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*





    قيل : يا ابايزيد، فما علاماتهم فِى الدنيا؟ قَالَ: البلاء يَكوُن عندهم عسلا، و الشدايد عندهم سكرا، و الاحزان عندهم رطبا. و ما علاماتهم فِى الْقِيَامَةِ؟ قَالَ: كل واحد يَقوُل يَوْم الْقِيَامَةِ: نفسى نفسى ، الا العارف فاءِنَّهُ يَقوُل : ربى ربى ، مرادى مرادى .
    گفته شد: اى ابا يزيد، نشانه هاشان در دنيا چيست ؟ گفت : بلا در نظر آنان عسل ، سختى ها در نظرشان شكر، و غم ها در نزدشان خرماست .
    گفته شد: نشانه هاشان در قيامت چيست ؟ گفت : هر كس در قيامت [به فكر خود است و] گويد: خودم ، خودم ، جز عارف كه [كه به فكر خداست و] گويد: پروردگارم ، پروردگارم ، مرادم ، مرادم .
    قيل : لو اءَنْ الله سبحانَهُ ابدى جزءا من الف جزء من نور العارف لخلقه لاحترقوا جميعا من كمال جلاله ، و لكن كل امرء يراه على قدر معرفته و منزلته و مقامه لَا على وجه التحقيق .
    گفته اند: اگر خداى سبحان يك جزء از هزار جزء نور عارف را براى آفريدگان خود آشكار سازد همگى از كمال جلال او بسوزند، ولى هر كس آن را به اندازه شناخت و منزلت و مقام خود مى بيند نه به طور حقيقى و واقع و آنگونه كه هست .
    و قَالَ ابويزيد: لو بدت ذرة من نور النَّبِى صلى الله عليه و آله و سلم لاحترق ما بين العرش الى الثرى .
    ابويزيد گويد: اگر ذره اى از نور پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم آشكار شود همانا آن چه ميان عرش و فرش است خواهد سوخت .
    و قَالَت رابعة البصرية : كمال العارف لَا يدركه مخلوق .
    رابطه بصرى گويد: هيچ مخلوقى به كمال عارف راه نمى يابد.
    و قيل لواحد من اهل المعرفة : متى يعرف العبد اءِنَّهُ من اهل المعرفة ؟ قَالَ: اءِذَا كان يطير يقلبه من الحق الى الحق بلا التفات منه الى ما سواه ؛ و لو لَا تلذذه بذكره لمات كمدا.
    به يكى از عارفان گفته شد: بنده كى مى فهمد كه ازاهل معرفت شده است ؟
    گفت : آن گاه كه قلبش از حق به سوى حق پرواز كند بدون آن كه به غير او توجهى داشته باشد، و اگر از ذكر او التذاذ نمى يافت همانا از غصه مى مرد.
    و قيل لبعضهم : متى يعلم العبد اءِنَّهُ من اهل المعرفة ؟ قَالَ: اءِذَا كان يميز الخواطر النفسية من الخواطر الروحية ، و الارادة الدنياوية من الارادة الاخروية ، و الهمم العلوية من الهمم السفلية . فمن رزق التوفيق على حفظ حدود صدق وفاء العبودية ، و القيام بشرايطها، و وجدان السبيل الى طريق حفظ تحقيقها، ثُمَّ قام بذكره و ذكر ذكر ذكره ، ثُمَّ شكره و شكر شكر شكره ، فاءِذَا كان كذلك كان مع النفس بلا نفس ، و مع الدنيا بلا دنيا، و مع القلب بلا قلب ، و مع الروح بلا روح .
    به يكى ديگر گفته شد: بنده كى مى فهمد كه از اهل معرفت شده است ؟
    گفت : آن گاه كه انديشه هاى نفسانى را از انديشه هاى روحانى ، و خواسته هاى دنيايى را از خواسته هاى اخروى ، و همت هاى بلند را از همت هاى پست باز مى شناسد. پس هر كس كه توفيق حفظ حدود و فاى راستين عبوديت ، و قيام به شرايط آن ، و يافتن راه حفظ تحقيق و عملى ساختن آن روزى او شود، سپس به ذكر او قيام نمايد و ياد ياد او را به خاطر آورد، سپس او را سپاس گزارد و سپاس سپاس او را نيز سپاس نهد، هرگاه چنين شود او بدون نفس ‍ با نفس ، و بدون دنيا با دنيا، و بدون دل با دل ، و بدون روح با روح است .
    و هَذَا كما روى عَن ابن عباس اءِنَّهُ قَالَ: بلغنا اءَنْ عيسى و يحيى كانا يسيران فِى بعض الطريق فصدم يحيى امراءة ، فَقَالَ له عيسى عليه السلام : يا ابن خالة لقد اصبت اليوم ذنبا عظيما؟ قَالَ: و ما هو؟ قَالَ: امراءة صدمتها، قَالَ يحيى : و الله ما شعرت بها. فَقَالَ عيسى عليه السلام : سبحان الله ! نفسك معى ، فاين قلبك و روحك ؟ قَالَ: عند الله مستاءنس به ، يا عيسى فلو اءَنْ قلبى سكن الى جبرئيل عليه السلام او الى احد غير الله تعالى طرفة عين لظننت انى ما عرفت الله حق معرفته .
    و اين همانگونه است كه از ابن عباس روايت شه كه گفت : به ما چنين رسيده است كه عيسى و يحيى عليهماالسلام به راهى مى رفتند يحيى با زنى برخورد كرد و لطمه اى به آن زن رسيد، عيسى عليه السلام به او گفت : اى پسر خاله ، امروز گناه بزرگى مرتكب شدى ! گفت : چه بود؟ گفت : به زنى صدمه اى وارد ساختى ، يحيى گفت : به خدا سوگند متوجه نشدم . عيسى عليه السلام گفت : سبحان الله ، نفس تو با من بود، پس دل و روحت كجا بود؟ گفت : نزد خدا و با او مانوس بود. اى عيسى اگر يك چشم به هم زدن دلم به جبرئيل عليه السلام يا يكى ديگر غير از خداى متعال آرام مى گرفت ، گمان مى داشتم كه خدا را آن طور كه بايد نشناخته ام .
    قيل : المعرفة على خمسة احرف : الميم و العين و الراء و الفاء و الهاء. فمن وجد فِى نفسه معنى هَذِهِ الاحرف فليعلم اءِنَّهُ من اهلها. فاما الميم فَاءِن يَكوُن ملك نفسه . و العين بان يَكوُن عبدالله على صدق الوفاء. و الراء الراغب الى الله بالكلية . والفاء فوض امره الى الله . و الهاء هرب عَن كل مادون الله . ثُمَّ [من] ملك نفسه ، و عبد ربه ، و رغب الى الله ، و فوض امره الى الله ، و هرب عما دونه ، فليعلم اءِنَّهُ من اهلها.
    و اءنْ كان عارفا يملك النفس على قدر معرفته بكبريائه و بعظمته ، و يعبد ربه على قدر معرفته بربوبيته ، و يرغب اليه على قدر معرفته بفضله و امتنانه ، و يفوض امره اليه على قدر معرفته بملكه و سلطانه .

    گويند: معرفت پنج حرف است : ميم ، عين ، راء، فاء و هاء. هر كس ‍ معناى اين حروف را در خود يافت ، بداند كه اهل معرفت است .
    اما ميم آن است كه مالك نفس خود باشد و آن را مهار كند. عين آن است كه با صدق و فا خدا را عبادت كند.
    راء آن است كه با تمام وجود به خدا راغب باشد.
    فاء آن است كه كار خود را به خداوند تفويض كند و به او واگذارد.
    و هاء آنست كه از هر چه غير خداست بگريزد هرب . پس ‍ هر كه نفس خود را مهار كند، به عبادت پروردگار پردازد، به سوى خدا راغب باشد، كارش را به خدا واگذارد، و از غير خدا گريزان باشد، بداند كه اهل معرفت است .
    و اگر عارف باشد به اندازه شناختش از كبريا و عظمت خداوند نفس خود را مهار مى كند، به اندازه شناختش از ربوبيت او عبادت او مى كند و به اندازه شناختش از فضل و بخشش او به او رغبت مى ورزد، و به اندازه شناختنش از ملك و سلطنت او كارش را به او وا مى گذارد.
    قَالَ نعيم : همّة العارفين متصلة بمحبة الرحمن ، و قلوبهم ناظرة الى مواضع العز من العزيز، و هم مسجونون فِى الدنيا بين اهلها، مغمومون بطول البقاء فيها، لا راحة لهم دون الخروج منها، و الكينونة عند مسرة الله فيها، فيا لها من نزهة و اشتياق و صفوة .
    نعيم گفته : همت عارفان به دوستى خداى رحمان متصل ، و دلهاشان به مواضع عزت الهى ناظر است ، آنان در دنيا ميان اهل آن زندانى ، و از طول بقاء در آن اندوهگين اند، آنان را راحتّى نيست جز به بيرون شدن از آن ، و بودن در آن با شادى خداوند، وه چه نزهت و اشتياق و صفايى !
    و حكى اءَنْ حبيب العجمى كَثِيرا ما كان يوم التروية بالبصرة ، و يرى بعرفات يوم عرفة . فقيل له [فى] ذَلِكَ، فَقَالَ: هو اقل ما اصاب اليه اهل الهمة .
    حكايت است كه حبيب عجمى بسا بود كه روز ترويه (هشتم ذى الحجه) در بصره بود و روز عرفه (نهم ذى الحجه) در عرفات ديده مى شد. در اين مورد با او گفتگو مى شد، گفت : اين كمترين چيزى است كه اهل همت بدان دست يافته اند.
    و حكى اءَنْ ذاالنون قَالَ: حضرت جنازة بمصر، قيل لى : هَذَا رجل سمع صوتا بالبارحة فخر ميتا. قَالَ: فسالتهم عَن الصوت ما هو؟ قيل : فسمع قائلا يَقوُل : عظمت همة عين طمعت فِى اءَنْ تراكا.
    حكايت است كه ذوالنون گفت : در مصر بر سر جنازه اى حاضر شدم ، به من گفته شد: اين مردى است كه ديشب صدايى شنيد و مرده اش به زمين افتاد.
    *^*بحرالمعارف - جلد اول*^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


صفحه 18 از 22 نخستنخست ... 8141516171819202122 آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •