*^*فـــــلاح الســــائل *^* سایت آیه های انتظار انجمن آیه های انتظار
ثبت نام
سلام مهمان گرامي؛

خوش آمدید، براي مشاهده انجمن با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
تبلیغات تبلیغات
*^*فـــــلاح الســــائل *^*
صفحه 8 از 22 نخستنخست ... 45678910111218 ... آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 71 تا 80 , از مجموع 219
  1. #71
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    ديگر آداب سجده
    اينك مى گويم : از ديگر آدابى كه بايد بنده در حال سجده رعايت كند آن است كه : در برداشتن سر از اين خضوع و خشوع براى معبود شتاب ننمايد، كه ما معناى فرمايش خداوند - جلّ جلاله - را كه در كتابش ذكر نموده براى تو بازگو نموده و گفتيم كه : سجود از مقامات قرب به مولايت مى باشد.
    (137) پس به خاطر چه چيز شتاب مى نمايى ؟ آيا در حالى كه او به تو ناظر است ، از قرب و نزديكى به او كراهت دارى ؟!
    چنانكه در دنيا از نزديك شدن به هرچيز كه دوست دارى بدت نمى آيد، و در دور شدن از آن شتاب نمى كنى ، با پروردگارت - جلّ جلاله - نيز كه چاره اى از او ندارى ، چنان باش ، كه در روايت آمده امام صادق (ع ) فرمود: هماره وقتى حضرت علىّ بن الحسين (عليهماالسلام ) به نماز بپا مى خاست ، رنگ چهره اش دگرگون مى شد، و هنگامى كه سجده مى نمود، تا عرق از او فرو نمى ريخت سر برنمى داشت .
    10 - تشهّد و گواهى دادن به يگانگى خداوند - جلّ جلاله -
    در اين باره مهمّ اين است كه تشهّد گفتن تو، معامله با خداوند - جلّ جلاله - و عبادت باشد، و قصدت تنها اين نباشد كه او - جلّ جلاله - در واقع و نفس الاَمْر يگانه است ، بلكه از تو خواسته اند كه اعتقاد داشته باشى او - جلّ جلاله - در واقع يگانه است ، و معبودى جز او كه شايسته پرستش ‍ باشد وجود ندارد نيست ، و چيزى نيست كه آن را بر خشنودى او مقدّم بدارى ؛ زيرا اگر چيزى را بر او - جلّ جلاله - مقدّم كنى ، آن چيز نزد تو بر خداوند - جلّ جلاله - ترجيح خواهد داشت ، و از آن جهت كه آن را مقدّم داشته اى ، آن معبود تو خواهد بود نه خداوند، و در نتيجه هنگام گواهى دادن به اينكه معبودى جز خداوند ندارى ، كاملاً صادق نخواهى بود، آيا نمى بينى كه خداوند - جلّ جلاله - پيرامون كسى كه هوا و هوس خويش را بر خدا ترجيح داده مى فرمايد:
    إِتَّخَذَ إِلههُ هَواهُ.
    (138)
    - هوا و هوس خود را معبود خويش قرار داده است .
    و نيز در تفسير فرمايش خداوند - جلّ جلاله - كه مى فرمايد:
    إِتَّخَذُوا اءَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ اءَرْباباً مِنْ دُونِ اللّهِ.
    (139)
    - آنان به جاى خدا، دانشمندان و ترسايان خود را به عنوان پروردگاران خويش برگرفتند.
    روايت شده كه : آنان براى اَحبار و رُهْبان و دانشمندان و ترسايان خويش روزه نگرفته و نماز نخواندند، وليكن در معصيت خداوند از آنان اطاعت نمودند. و لذا حكم كسى را پيدا كردند كه آنها را به خدايى گرفتند.
    بنابراين ، مبادا با مقدّم داشتن هوا و هوس خويش و دنيا و يا چيز ديگر غير او سبحانه بر او، به او - جلّ جلاله - شرك و يا كفر بورزى ، و در نتيجه مستحقّ هلاكت گردى ، كه در روايتى از امام صادق (ع ) از معناى صدق و راستى پرسيدند، حضرت (به اين مضمون ) فرمود كه :
    صدق آن است كه چيز ديگرى را بر خداوند برنگزينى ، كه خداوند متعال مى فرمايد:
    هُوَ اجْتَباكُمْ.
    (140)
    - او شما را برگزيد.
    پس وقتى او تو را برگزيده ، تو نيز او را برگزين ، و هوا و هوس خويش و يا دنيا را بر او مقدّم مدار.

    و نيز در روايت آمده كه امام صادق (ع ) فرمود: هركس كلمه لا إِلهَ إِلا اللّه را با اخلاص بگويد، داخل بهشت مى گردد، و اخلاص آن اين است كه لا إِلهَ إِلا اللّه او را از آنچه خداوند - عزّوجلّ - حرام نموده باز دارد.

    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  2. #72
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    11 - شهادت به رسالت حضرت محمّد بن عبداللّه رسول خدا صلى الله عليه و آله و نيابتش از خداوند صاحب عظمت و جلالت
    آنچه در رابطه با اين شهادت مهمّ است ، آن است كه در شهادت دادن به رسالتش صادق باشى ، و معناى اين سخن آن است كه كردارت ، گفتارت را در پيروى از پيامبرى اش تصديق كند، زيرا خداوند - جلّ جلاله - در قرآن مبين گروهى را دلشان با گفتارشان سازگار نبوده ، و به رسالت او شهادت داده اند، دروغگو ناميده است .
    (141)
    همچنين نيك مى دانى كه : اگر پيكى از سوى برخى از پادشاهان به سوى تو بيايد و در پاداش گفتن كلمه اى هزار دينار به تو ببخشد، و در جزاى گفتن كلمه اى تو را با آتش شكنجه كند، و تو خواسته باشى كلمه نخست را نگفته هزار دينار را بگيرى ، و كلمه دوّم را ترك گفته و داخل شدن در آتش را چيز كوچك و سبك بشمارى ، سپس به پيك بگويى : گواهى مى دهم كه تو پيكِ پادشاهى هستى كه من از دينارهايى كه به من عطا مى نمايد بى نياز نيستم ، و قدرت و نيرويى بر آتشى كه مرا به آن تهديد مى كند ندارم ، بى گمان آن پيك و ديگر عاقلان به تو مى گويند: كه كردار تو با ظاهر و گفتارت درست درنمى آيد، اگر تو در دل او را تصديق نموده بودى ، كلمه نخست را مى گفتى و هزار دينار را مى گرفتى ، و كلمه دوّم را ترك مى گفتى و از آتش در امان مى ماندى ، زيرا ما عاقلان مى بينيم كه تو را در تمام حركات و سكناتت در دارفنا چنين هستى كه وقتى به سود چيزى اطمينان پيدا مى نمايى به سوى آن مى شتابى ، و هرگاه به صدق و راستگو بودن كسى كه خبر از مُضرّ بودن چيزى مى دهد باور دارى ، از آنچه تو را آسيب مى رساند مى گريزى .
    اينك مى گويم : زمانى به كسى كه ادّعا مى كرد پيامبرى حضرت محمّد(ص ) را تصديق نموده (سخنى به اين معنى ) به او گفتم : اگر شخص ‍ يهودى اى به تو خبر دهد كه در بعضى از راهها چيزى است كه تو را آزار مى رساند، و در راهى چيزى است كه به سود توست ، آيا راهى را كه از ضرر رساندن آن بيم دارى ترك نمى كنى ، و راهى را كه به سودش اميد دارى نمى پيمايى ؟ گفت : بله ، به او گفتم : حال اگر حضرت محمّد(ص ) به تو بفرمايد كه : من تو را از راه آتش جهنّم بر حذر داشته و راه خانه آسايش و بهشت را به تو مى شناسم . و اگر آن بزرگوار را تصديق نموده بودى ، حدّاقل همانند عملى كه با خبر يهودى نمودى ، با خبر آن حضرت معامله مى كردى ؟! پس آيا جز اين است كه كافر ذمّى و يهودى را بيشتر از پيامبر اكرم (ص ) تصديق مى نمايى ، و اين شاهد بر آن است كه رسالت و فرمايش ‍ او را تصديق ننموده اى ؟!
    همچنين از امورى كه شايسته است هنگام گواهى دادن به رسالت او - صلوات اللّه عليه - بدان اعتقاد داشته باشى آن است كه معتقد باشى خداوند - جلّ جلاله - و آن بزرگوار منّت و حقّ بزرگى در هدايت تو به مقام سعادتمندى و بزرگوارى دارند، و بذل نَفْس و مال و عيالت در پيشگاه او براى بدست آوردن سعادت جاودانى نيز از جمله بخششها و عطايا و نعمتهاى او بر توست كه تا زمان پايدارى خداوند مالك روز جزا ادامه دارد. خداوند - جلّ جلاله - مى فرمايد: يَمُنُّونَ عَلَيْكَ اءَنْ اءَسْلَمُوا، قُلْ: لاتَمُنُّوا عَلَىَّ إِسْلامَكُمْ، بَلِ اللّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ اءَنْ هَديكُمْ لِلاِْيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ.
    (142)
    - بر تو منّت مى گذارند كه اسلام آورده اند، بگو: بر من به خاطر اسلام آوردنتان منّت نگذاريد، بلكه اين خداست كه بر شما منّت نهاد و شما را به ايمان هدايت فرمود، اگر راست مى گوييد.
    12 - صلوات بر حضرت محمّد(ص )
    در روايتى آمده كه امام صادق - صلّى اللّه عليه - فرمودند: هركس بر پيامبر و خاندانش صلوات بفرستد، معناى آن اين است كه براستى من بر همان پيمان و وفايى كه هنگام فرمايش خداوند كه فرمود: اءَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟! قالُوا: بَلى . (143): (آيا من پروردگار شما نيستم ؟، گفتند: بله .) گفتم ، استوار هستم .


    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  3. #73
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    14 - سلام نماز
    در حديث است كه عبداللّه بن فضل هاشمى مى گويد: از امام صادق (ع ) درباره معناى سلام نماز پرسيدم ، فرمود: سلام دادن نشانه امنيّت و آسودگى و حلال كردن امورى است كه بجا آوردن آن در نماز حرام است . وى مى گويد: عرض كردم : فدايت شوم ، چگونه ؟ فرمود: در گذشته وقتى شخصى بر مردم وارد مى شد و بر آنان سلام مى كرد، از گزند او ايمن مى شدند، و وقتى آنان جواب سلام وى را مى گفتند، وى از شرّ آنان آسوده مى گشت ؛ و اگر شخصِ وارد سلام نمى گفت از شرّ او در امان نبودند، و اگر آنان جواب سلام وى را نمى دادند وى از شرّ آنان ايمن نبود، و اين عادت و روش عرب بود. لذا سلام دادن در نماز نيز به عنوان نشانه خروج و بيرون آمدن از نماز، و حلال نمودن سخن گفتن ، و ايمنى از وقوع امورى كه نماز را باطل مى كند، قرار داده شده ، و سلام نامى از نامهاى خداوند - عزّوجلّ - است ، و درودى از ناحيه نمازگزار بر فرشتگانى است كه بر او گمارده شده اند.
    چه بسا گفته شده كه : مخاطب سلام نماز همه فرشتگان هستند. ولى از جمله مرجّحات روايت گذشته كه مخاطب سلام را خصوص فرشتگان گمارده شده بر انسان مى داند، و اين است كه در روايت ديگر آمده است : دو فرشته اى كه بر نمازگزار گمارده شده اند، عمل او را گرفته و نوشته و آن را بر پروردگار عرضه مى كنند، و آن دو مانند دو نفرى كه بر شخص مُشْرِف باشند، در نزد او حاضر هستند.، بنابراين چون تنها آن دو در نزد نمازگزار حضور دارند، نزديكتر به صواب آن است كه سلام مختصّ بر آن دو باشد.
    اينك مى گويم : حال كه معناى سلام دادن را دانستى ، متذكّر باش كه عملى را براى خداوند - جلّ جلاله العظيم - نموده اى ، و مى خواهى آن را به او سپرده و بر حضرتش عرضه كنى ، پس اگر در بخشى از آن غفلت ورزيده ، يا قلبت به غير او مشغول گرديده ، يا از خدا روى برگردانده اى ، توبه نما، توبه اى همراه با اخلاص و انابه
    (144)؛ يا حدّاقلّ عمل خويش را بسان سپردن جنايتكاران و اهل خيانت به حضرتش تسليم نما.
    در كتاب جدّم ورّام - كه خداوند جلّ جلاله روحش را پاك و قبرش را منوّر گرداند - حديثى به اين معنى ديدم كه : بنده اى از بندگان خداترس و مراقب خداوند - جلّ جلاله - گفت : نماز سى سال را قضا كردم ، در حالى كه حتّى يك نماز واجب از آن را ترك ننموده ، و آنها را در صف اوّل نماز جماعت بجا مى آوردم ، ليكن به خاطر مصيبتى كه از آن غفلت داشتم توجّه پيدا كرده و آنها را قضا نمودم ، از او پرسيده شد كه : آن مصيبت چه بود؟ گفت : آنها را در صف اوّل با امام جماعت بجا مى آوردم ، روزى آمدم و در صف اوّل جا پيدا نكردم و در صف آخر نماز گزاردم ، ولى ديدم كه نَفْسم خجالت مى كشد و شرم دارم كه مردم مرا در آنجا ببيند، از اينجا پى بردم كه آن پيشى گرفتن و رفتن در صف اوّل ، يقيناً براى خداوند - جلّ جلاله - نبوده ، و قصد و نيّتم از آن تنها ممتاز شدن در نزد حاضران بوده است .


    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  4. #74
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    اعمال و صفاتى كه موجب عدم قبولى اعمال مى گردد
    از امورى كه شايسته است تمام اعمال و نمازهاى خود را از آن حفظ نموده و پاكيزه سازى تا در ضمن اعمال صالحى كه دو فرشته گمارده شده بر انسان بر خداوند عرضه مى كنند، بر خداوند - جلّ جلاله - عرضه شود، مواردى است كه در روايت معاذبن جبل آمده است .
    عبدالواحد به نقل از مردى مى گويد: به معاذ بن جبل گفتم : يكى از احاديثى را كه از رسول خدا(ص ) شنيده اى و درست حفظ نموده و هر روز با دقّت متذكّر آن مى شوى ، براى من بازگو كن ، گفت : بله ، و گريست سپس ‍ گفت : سكوت كن ، خاموش شدم . سپس گفت : پدر و مادرم به فدايش ، در حالى كه من در پشت سر او در مركب سوار بودم و باهم راه مى پيموديم ، چشم به سوى آسمان بلند نمود و فرمود: سپاس خداوندى را كه هر چه را كه دوست بدارد درباره آفريدگانش به طور حتم مقدّر و جارى مى سازد. آنگاه فرمود: اى معاذ، عرض كردم : لبّيك اى رسول خدا، اى پيشواى خير و پيامبر رحمت فرمود: آيا حديثى را به تو بگويم كه هيچ پيامبرى به اُمّت خويش نفرموده است ، كه اگر آن را حفظ كنى در طول زندگى به حال تو سودمند خواهد بود، و اگر بشنوى و حفظ نكنى حجّت خداوند بر تو تمام مى شود؟
    سپس فرمود: براستى كه خداوند پيش از آفريدن آسمانها، هفت فرشته آفريد، و در هر آسمان فرشته اى قرار داد، و آن آسمان را با عظمت خويش ‍ فرا گرفت ، و بر دَرِ هر كدام از آنها فرشته اى را به عنوان دربان قرار داد. لذا فرشتگانى كه نگاهبان عمل بنده هستند از وقت صبح تا شب عمل او را مى نويسند، آنگاه آن را در حالى كه مانند آفتاب مى درخشد بالا مى برند، تا اينكه به آسمان زيرين مى رسند در حالى كه آن عمل در نظر آنان پاكيزه و بسيار است . ولى فرشته اى كه نگاهبان آسمان زيرين است به آنها مى گويد: بايست ، و اين عمل را بر صورت صاحبش بزنيد، من فرشته غيبت هستم ، هركس غيبت كند نمى گذارم عملش از من به سوى ديگرى بگذرد، و پروردگارم به من چنين دستور فرموده است .
    فرداى آن روز فرشته نگاهبان بر عمل بنده همراه با عمل صالح مى آيد، و از فرشته دربانِ آسمانِ زيرين مى گذرد، در حالى در نظرش آن عمل پاكيزه و بسيار است . تا اينكه به آسمان دوّم مى رسد، فرشته دربان آسمان دوّم به او مى گويد: بايست ، و اين عمل را بر روى صاحبش بزن ، كه نيّت او از اين عمل ، متاع اندك و بى ارزش دنيا بود، و من فرشته ويژه دنيا هستم ، و نمى گذارم كه عمل او از من به سوى ديگرى بگذرد.
    حضرت فرمود: بار ديگر عمل بنده را در حالى كه به صدقه و نماز آن شادمان است ، به بالا مى برد و فرشتگان نگاهبان نيز از آن عمل خوششان مى آيد، و آن را به سوى آسمان سوّم عبور مى دهد، تا اينكه فرشته دربان آسمان سوّم مى گويد: بايست و اين عمل را به روى و پشت صاحب آن بزن ، من فرشته متكبّرين هستم ، و مى گويد: اين عملى است كه صاحب آن به واسطه آن در مجالس مردم بر آنان تكبّر مى نمود، پروردگارم به من دستور داده كه نگذارم عملش از من به سوى ديگرى بگذرد.
    حضرت فرمود:بار ديگر فرشتگان نگاهبان ، عمل بنده را در حالى كه مانند ستاره در آسمان مى درخشد، و آهنگ و صداى تسبيح و روزه و حجّ از آن بلند است بالا برده و به سوى فرشته آسمان چهارم عبور مى دهند، ولى فرشته دربان آسمان چهارم مى گويد: بايست و اين عمل را بر روى و شكم صاحب آن بزن ، من فرشته جْب هستم ، زيرا او به خود مى باليد و اين عمل را با حالت عُجب انجام داده ، پروردگارم به من دستور داده كه نگذارم عملش از من به سوى ديگرى بگذرد، پس آن را بر روى صاحبش ‍ بزن .
    حضرت فرمود: ديگر بار ملائكه نگاهبان ، عمل بنده را مانند عروسى كه به سوى شوهرش برده مى شود، بالا مى برند - در حالى كه آن عمل همراه با جهاد و نماز نافله بين دو نماز واجب مى باشد، و به همين خاطر صداى بلندى بسان صداى شتر، و درخششى همسان نورافشانى خورشيد دارد - و به سوى فرشته دربان آسمان پنجم مى گذرانند، تا اينكه آن فرشته مى گويد: بايست ، من فرشته حسادت هستم ، پس آن عمل را به روى صاحبش بزن ، زيرا او نسبت به كسانى كه دانش آموخته و به طاعت خدا عمل مى نمودند حسادت مى نمود، و بار حسادت را بر دوشش حمل مى كرد، و هر گاه مى ديد كه كسى در عمل و عبادت بر او برترى دارد، نسبت به او حسادت مى ورزيد و بر او خرده گرفته و نكوهش مى كرد. پس وى عمل خويش را بر دوش گرفته و عملش وى را لعنت مى كند.
    حضرت فرمود: ديگر بار فرشتگان نگاهبان بالا رفته و عمل او را(145) به سوى آسمان ششم عبور مى دهند، تا اينكه فرشته دربانِ آسمان ششم مى گويد: بايست ، من صاحب مهربانى و دلسوزى هستم ، اين عمل را بر صورت صاحب آن بزن و چشمانش را كوركن ، زيرا صاحب اين عمل به هيچ كس مهربانى و دلسوزى نمى نمود، هرگاه مى ديد بنده اى از بندگان خدا گناهى در رابطه با آخرت نموده ، و يا ضررى در دنيا به او رسيده ، نسبت به او شماتت مى كرد، پروردگارم به من دستور داده كه نگذارم عمل وى از من به سوى ديگرى بگذرد.
    حضرت فرمود: ديگر بار فرشتگانِ نگاهبان ، عمل بنده را بالا مى برند، اعمالى همراه با فقه و ژرف فهمى و كوشش در عبادت و ورع و پرهيزگارى ، كه بسان رعد و آذرخش صدا مى كند، و پرتوى مانند برق دارد، و سه هزار فرشته همراه آن هستند. تا اينكه آن را به سوى فرشته دربان آسمان هفتم مى برند، و آن فرشته مى گويد: بايست و اين عمل را بر روى صاحب آن بزن ، من فرشته حجاب هستم ، و از عبور هر عملى را كه براى خدا نباشد جلوگيرى مى نمايم ، زيرا صاحب اين عمل خواهان رفعت و بلند پايگى در نزد فرمانروايان و ذكر خير در مجالس ، و شهرت و پيچش صدا در بلاد بود، پروردگارم به من دستور داده كه نگذارم عملى از من به سوى ديگرى بگذرد، مگر اينكه خالص باشد.
    حضرت فرمود: بالاخره ملائكه نگاهبان ، با حالت سرور و شادمانى عمل بنده را كه دربردارنده خلق و خوى نيكو و سكوت و ياد فراوان خداست ، و همه فرشتگان آسمانها و ملائكه هفتگانه همگى در پى آن روانند، بالا مى برند و تمام حجابها را زير پا مى گذارند و مى گذرند، تا اينكه در پيشگاه خداوند ايستاده و به عمل صالح و دعاى او گواهى مى دهند، ولى خداوند مى فرمايد: هر چند شما نگاهبانان عمل بنده من هستيد، ولى من مراقب امورى كه در نَفْس او مى گذرد نيز هستم ، مقصود وى از انجام اين عمل ، من نبودم ، لعنت من بر او باد! آنگاه ملائكه مى گويند: لعنت تو و لعنت ما بر او!
    راوى مى گويد: سپس معاذ گريست و گفت : عرض كردم اى رسول خدا(ص ) چه عملى انجام دهم ؟ فرمود: اى معاذ، در يقين و باور به پيامبرت اقتدا نما، گفت : عرض كردم : شما پيامبر خداييد و من معاذ بن جبل .
    فرمود: اى معاذ، اگر در عملت تقصير و كوتاهى است ، پس زبان خويش ‍ را از بدگويى برادران دينى و حاملان قرآن نگاه دار. و گناهانت بر گردن خودت باشد و آنها را بر دوش برادرانت مَنِهْ، و خويشتن را با نكوهش و سرزنش نمودن برادرانت ستايش مكن ، و با پايين آوردن مقام برادرانت خود را بالا مبر، و عمل خويش را با قصد ريا انجام مده ، و از دَرِ دنيا در آخرت داخل نشو، و در مجلس خود فحش و ناساز مگو، تا مبادا همنشينانت به واسطه بدخويى تو دورى كنند، و در حضور هيچ كس با ديگرى سخن درگوشى مگو، و نسبت به مردم اظهار بزرگى مكن ، تا مبادا خيرات دنيا از تو قطع شود، و مردم را پاره پاره مكن تا مبادا سگهاى اهل آتش جهنّم تو را پاره پاره كنند، كه خداوند مى فرمايد:
    وَالنّاشَطاتِ نَشْطاً.
    (146)
    - سوگند به فرشتگانى كه [روح اهل ايمان ] را با نشاط و آسايش ويژه اى [از بدنهايشان ] قبض مى كنند.
    آيا مى دانى ناشطات چيست ؟ آنها سگهاى هستند كه گوشت و استخوان اهل آتش جهنّم را تكّه و پاره مى كنند. عرض كردم : چه كسى تاب و طاقت عمل به اين امور و خصلتها را دارد؟، فرمود: اى معاذ، آگاه باش كه مسلّماً انجام اين امور براى هر كس كه خداوند براى او آسان كند، راحت و آسان خواهدبود.
    راوى مى گويد: معاذ حديث را بيشتر از تلاوت قرآن ، مى خواند


    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  5. #75
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    مطلب دوّم : نافله هاى نماز ظهر، همان نماز اَوّابين (147) است
    در روايت آمده كه مولايمان علىّ (ع ) فرمود: نماز ظهر، همان نماز اَوّابين مى باشد.
    و نيز در احاديث وارده (به اين مضمون ) آمده كه : وقتى هنگام ظهر مى شود، درهاى آسمان براى استجابت دعاهاى نيكو گشوده مى گردد، و مقصود از نماز اَوّابين همان نمازهاى نافله ظهر است ، و آنها نزد خداوند - جلّ جلاله - جايگاه ستوده و قابل سپاس دارند. آنجا كه خداوند - عزّوجلّ مى فرمايد:
    إِنَّهُ كانَ لِلاَْوّابينَ غَفوُراً.
    (148)
    - براستى كه خداوند نسبت به بسيار رجوع و توبه كنندگان به سوى او، بسيار آمرزنده است .
    مطلب سوّم : استخاره كردن در هنگام نافله هاى ظهر
    در روايت آمده كه امام باقر(ع ) فرمود: استخاره كردن در هر ركعت از نافله هاى ظهر مستحبّ مى باشد.
    مقدّمات ورود در نماز
    اينك مى گويم : حال كه بخشى از اسرار نماز را يادآور شديم ، لازم است برخى از امورى را كه اراده نموده ايم ، پيش از ذكر نماز از طريق روايات يادآور شويم ، از آن جمله شناختن اوقات نماز است :
    1 - علّت تعيين اوقات مشخّص براى نمازهاى پنجگانه
    توجّه داشته باش كه اوقات نمازهاى نافله و واجب را در توضيحى كه پيش از وارد شدن در آنها يادآور خواهيم شد، در اينجا تنها روايتى را كه در بردارنده علّت تعيين اوقات نمازهاى واجب است ذكر مى كنيم ، تا بدين وسيله علّت و سرّ آن روشن گردد:
    حسن بن عبداللّه به نقل از پدرش از جدّش حسن بن على بن ابى طالب (عليهم السلام ) در ضمن حديث طولانى كه دربردآرنده پرسشهاى يهود از پيامبر اكرم (ص ) از امور مهمّ است ، از جمله آن پرسشها، روايت نموده كه آنان از حضرت (ص ) از علّت اوقات نمازها پرسيدند به اين صورت كه يكى از آنان عرض كرد: اى محمّد، مرا از ناحيه خداوند - عزّوجلّ - خبر ده كه علّت وجوب نمازهاى پنجگانه در پنج وقت بر اُمّتت در ساعتهاى شبانه روز چيست ؟ پيامبر اكرم (ص ) فرمود: وقتى كه آفتاب به نقطه زوال مى رسد، حلقه اى دارد كه در آن وارد مى شود، و هنگامى كه در آن داخل شد، وقت ظهر و زوال مى شود و همه اشياء مادُونِ عرش در برابر اسماء و صفات پروردگارم تسبيح مى گويند، و آن همان ساعتى است كه پروردگارم در آن بر من درود و رحمت مى فرستد، لذا خداوند - عزّوجلّ - نماز گزاردن در آن ، هنگام را بر من و بر اُمّتم واجب نموده ، و فرموده است :
    اءَقِمِ الصَّلوةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلى غَسَقِ اللَّيْلِ.
    (149)
    - از وقت زوال آفتاب تا تاريكى شب نماز بپادار.
    و آن همان ساعتى است كه جهنّم را در روز قيامت مى آورند، پس هر مؤمنى كه در آن ساعت مؤ فّق به سجده يا ركوع يا قيام شده باشد، خداوند بدن او را بر آتش جهنّم حرام مى كند.
    و امّا نماز عصر، همان ساعتى است كه حضرت آدم (ع ) از ميوه درخت بهشتى خورد، و در نتيجه خداوند او را از بهشت بيرون راند، لذا خداوند به فرزندانش دستور داده كه اين نماز را تا روز قيامت بخوانند، و آن نماز را براى اُمّت من برگزيد، و آن نماز از محبوبترين نمازها در نزد خداوند - عزّوجلّ - مى باشد، و خداوند به من سفارش فرموده كه بخصوص آن را از ميان ديگر نمازها پاس بدارم .
    و امّا نماز مغرب ، همان ساعتى است كه خداوند در آن توبه حضرت آدم (ع ) را پذيرفت ، و فاصله بين خوردن از ميوه درخت بهشتى و پذيرش ‍ توبه اش ، سيصد سال از روزهاى دنيا نسبت به روزهاى آخرت بود، كه هر روز از آن مانند هزار سال از سالهاى دنيا مى باشد، يعنى
    (150) از وقت عصر شرعى تا شام و مغرب مى باشد، پس حضرت آدم (ع ) سه ركعت نماز خواند، يك ركعت براى ترك اولى و خطاى خود، و يك ركعت به خاطر خطيئه حوّا، و يك ركعت براى توبه اش ، لذا خداوند - عزّوجلّ - اين سه ركعت را بر اُمّتم واجب فرمود، و آن همان ساعتى است كه دعا در آن مستجاب مى شود، و پروردگارم وعده داده كه هركس از اُمّتم در آن ساعت دعا كند، دعايش را مستجاب نمايد، و اين همان نمازى است كه خداوند - عزّوجلّ - به من دستور داد و فرمود:
    سُبْحانَ اللّهِ حينَ تُمْسُونَ، وَ حينَ تُصْبِحُونَ.
    (151)
    - پاك و منزّه است خداوند هنگامى كه شب مى كنيد، و آن هنگام كه صبح مى كنيد.
    و امّا نماز عشا، براستى كه قبر تاريكى و ظلمتى دارد و روز قيامت را تاريكى و ظلمتى است ، لذا خداوند به من و اُمّتم دستور داده كه اين نماز را در اين هنگام بخوانيم تا قبرهاى اُمّتم را روشن نموده ، و بر روى پُل صراط به آنان نور و روشنايى عنايت شود. هرگامى كه براى خواندن نماز عشا برداشته مى شود، خداوند جسد و بدن صاحب آن گام را برآتش جهنّم حرام مى گرداند، و اين همان نمازى است كه خداوند براى پيامبران فرستاده شده پيش از من برگزيده بود.
    و امّا نماز صبح ، هنگامى كه خورشيد طلوع مى كند، بر شاخهاىِ شيطان طلوع مى كند، و خداوند - عزّوجلّ - به من دستور داده كه نماز صبح را پيش از دميدن آفتاب و پيش از آنكه كافر آفتاب پرست بر آن سجده مى كند بخوانم ، و اُمّتم براى خدا سجده و كرنش نمايند، و زود خواندن آن در نزد من محبوبتر است ، و آن همان نمازى است كه فرشتگان شب و ملائكه روز آن را مشاهده مى كنند.
    يهودى گفت : راست گفتى اى محمّد، سپس ادامه حديث را ذكر نموده است .

    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  6. #76
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    2 - عظمت نماز از ديدگاه روايات
    پيشتر در فصل اوّل و دوّم امورى را كه سبب معرفت تو به لزوم اهتمام در نماز و تعظيم آن مى گردد، يادآور شديم ؛ وليكن ديديم كه از اينجا خيلى فاصله دارد، لذا در اينجا مى خواهيم بيان ديگرى افزون بر آن ذكر نماييم :
    1 - در روايت آمده كه امام صادق - صلوات اللّه عليه - فرمود: رسول خدا(ص ) فرمودند: فرداى قيامت شفاعت من به كسى كه نماز واجب را از وقتش تاءخير بياندازد، نخواهد رسيد.
    2 - در روايت ديگر منقول است كه ابوبصير مى گويد: به منظور تسليت گفتن به خاطر سوگ امام صادق (ع ) بر اُمّ حميده
    (152) وارد شدم ، وى گريست ، من نيز به خاطر گريه او گريستم ، سپس گفت : اگر امام صادق (ع ) را مى ديدى مسلّماً امر عجيبى را مشاهده مى نمودى . هنگام وفات چشمان مباركش را باز نمود و سپس فرمود: تمام كسانى را كه با من خويشاوندى دارند گرد آوريد. و ما هيچ كس را ترك ننموده و همه را حاضر ساختيم ، حضرت به آنان نگاه كرد و سپس فرمود: بى گمان شفاعت ما به كسى كه نمازش را كوچك و سبك بشمارد نخواهد رسيد.
    3 - رسول خدا (ص ) فرمودند: از من [يا: از اُمّت من ] نيست كسى كه نمازش را كوچك و سبك بشمارد، و به خدا سوگند در حوض كوثر بر من وارد نخواهد شد. 4 - در روايت ديگر آمده كه پيامبر اكرم (ص ) فرمود: اوّلين چيزى كه بنده از آن بازخواست مى شود، نماز است ، اگر پذيرفته شد اعمال ديگر قبول مى شود، و اگر پذيرفته نشد اعمال ديگر پذيرفته نمى گردد.
    ما نكته هاى ظريف و جالبى در اين باره در كتاب غِياثُ سُلْطانِ الْوَرى لِسُكّانِ الثَّرى ذكر نموده و كلام را در آنجا بسط داده ايم ، به گونه اى كه عارفان به معانى آن بهبودى و شفا مى يابند.
    3 - سوره هايى كه به طور عموم در نافله ها قرائت مى شوند
    1 - در روايتى آمده كه امام صادق (ع ) فرمود: هركس سوره قُلْ هُوَاللّهُ اءَحَد، و سوره إِنّا اءَنْزَلْناهُ فى لَيْلَةِ الْقَدْرِ، و آيةُ الْكُرسىّ را در هر ركعت از نماز نافله بخواند، مسلّماً بزرگترين درى كه براى اعمال آدميان گشوده مى شود براى او گشوده شده است ، مگر كسى كه همانند او و يا افزون بر او بخواند.
    2 - روايت ديگر آمده كه عالم (ع )
    (153) پيرامون ثواب خواندن قرآن در نمازهاى واجب و غير آن فرمود: شگفتا از كسى كه در نماز خود اِنّا اءَنْزَلْناهُ فى لَيْلَةِ الْقَدْر نخواند، چگونه نماز او قبول مى شود؟!
    3 - و نيز روايت شده كه : نمازى كه قُلْ هُوَ اللّهُ اءَحَدَ در آن خوانده نشود، پاكيزه نمى گردد.
    4 - همچنين در روايت آمده كه : هركس در نماز واجب ، سوره هُمزه را بخواند، از دنيا برخوردار عطا مى شود.
    اشكال و جواب
    آيا جايز است كه نمازگزار مثلاً سوره همزه را بخواند، و سوره هايى را كه ذكر شد ترك كند، با اينكه روايت شده كه نماز بدون آنها قبول و پاكيزه نمى گردد؟
    جواب : ثواب سوره ها به همان صورتى است كه روايت شده ؛ ولى اگر كسى سوره اى را با همه ثوابى كه براى آن نقل شده ترك كند و به جاى آن سوره قُلْ هُوَاللّهُ اءَحَد و إَنّا اءَنْزَلْناهُ را بخواند به خاطر فضيلتى كه اين دو دارند، هم ثواب سوره هايى كه قرائت كرده به او عطا مى شود و هم ثواب سوره هايى كه ترك كرده . البتّه جايز است كه غير اين دو سوره را بخواند و با آن حال نيز نمازش كامل و درست است ، ليكن در اين صورت ترك فضيلت نموده است .
    و شايد مقصود از اين نكته آن باشد كه سوره اخلاص ، توصيف خداوند - جلّ جلاله - و توحيدِ اوست ، و سوره إِنّا اءَنْزَلْناهُ فى لَيْلَةِ الْقَدْرِ نيز راهنماى به كسى است كه اسرار شب قدر بر او نازل مى شود ثواب هايى است كه خداوند (در برابر اعمال به بندگان ) عطا مى فرمايد.
    4 - سوره هايى كه معمولاً در نوافل ظهر خوانده مى شوند
    در روايت آمده كه امام صادق (ع ) فرمود:در نماز نافله ظهر، در دو ركعت نخست سوره اخلاص و جَحْد
    (154) و در ركعت سوّم قُلْ هُوَ اللّه اءحَد و آيةُ الْكُرسِىّ، در ركعت چهارم قُلْ هُوَ اللّهُ اءَحَد و آخر سوره بقره ،(155) و در ركعت پنجم قُلْ هُوَ اللّهَ اءَحَد و آيات آخر سوره آل عمران يعنى آيات إِنَّ فى خَلْقِ السَّمواتِ وَ الاْ رضِ (156)، و در ركعت ششم قُلْ هُوَ اللّهُ اءَحَد و آيه سَخَره (157)، و در ركعت هفتم قُلْ هُوَ اللّهُ اءَحَد و آياتى كه در سوره انعام است يعنى وَ جَعَلُو اللّهِِ شُرَكآءَ الْجِنِّ وَ خَلَقَهُمْ (158) و در ركعت هشتم قُلْ هُوَاللّهُ اَحَد و آخر سوره حشر يعنى لَوْ اءَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى جَبَلٍ (159) تا آخر سوره را قرائت كن . و بعد از تمام كردن نماز، 7 بار بگو:
    اءَللّهُمَّ، مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الاَْبْصارِ، ثَبِّتْ قَلْبى عَلى دينِكَ وَ دينِ نَبِيِّكَ، وَلا تُزِعْ قَلْبى بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنى ، وَهَبْ لى مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً، إِنَّكَ اءَنْتَ الْوَهّابُ وَ اءَجِرْنى مِنَ النّارِ، بِرَحْمَتِكَ.
    - خداوندا، اى گرداننده دلها و ديدگان ، دلم را بر دين خود و آيين پيامبرت استوار گردان ، و قلبم را بعد از آنكه هدايت فرمودى منحرف مفرما، و از جانب خويش رحمتى به من ارزانى دار، كه بى گمان تويى بسيار بخشنده ، و مرا به رحمت خويش ، از آتش جهنّم در پناه خويش درآور.
    سپس هفتاد بار از آتش جهنّم به خدا پناه برده و بگو:
    اءَسْتَجيرُ بِاللّهِ مِنَ النّارِ.
    - از آتش [جهنّم ] به خدا پناه مى برم .
    5 - شناخت قبله
    در روايات وارده آمده است كه :
    خداوند متعال به حضرت آدم (ع ) دستور داد كه به سوى مغرب نماز بخواند، و به حضرت نوح (ع ) امر فرمود كه به سوى مشرق نماز بگزارد، و به حضرت ابراهيم (ع ) امر فرمود كه بين مشرق و مغرب جمع كند، كه مقصود همان كعبه است ، و هنگامى كه حضرت موسى (ع ) را به پيامبرى مبعوث فرمود دستور داد كه دين حضرت آدم را احيا و كند، و وقتى حضرت عيسى (ع ) را مبعوث فرمود، دستور داد كه دين حضرت نوح را احيا نمايد، و هنگامى كه حضرت محمّد(ص ) را مبعوث فرمود، دستور داد كه دين حضرت ابراهيم (ع ) را زنده گرداند.
    پس كعبه ، قبله كسانى است كه در مسجدُ الحَرام هستند، و مسجدُالحَرام قبله كسانى كه در حَرَم قرار دارند. و كسانى كه در خارج حرم هستند قبله شان حَرَم است ، و اهل عراق رو به سوى رُكْن عراقى مى كنند، و آن همان رُكْنى است كه حَجَرُ الاَسْود در آن است ، و اهل يَمَن رو به سوى ركن يَمانى ، و اهل مغرب رو به سوى ركن غربى ، و اهل شام رو به سوى ركن شامى مى كنند. و سزاوار است كه اهل عراق اندكى مايل به سمت چپ بايستند و براى غير آنان چنين نيست .
    اهل عراق قبله خويش را با چند طريق مى توانند بشناسند: از آن جمله هنگامى كه وقت ظهر و زوال شد، آفتاب درست هنگام زوال و بدون هيچ فاصله اى ، بر ابروى راست كسى كه رو به قبله مى ايستد قرار مى گيرد، و هنگامى كه وقت نماز مغرب شد، سرخى آفتاب در سمت مشرق در زمان معتدل درست محاذى شانه چپ كسى كه روبه قبله است قرار مى گيرد، و در وقت نماز عشا سرخى آفتاب در سمت مغرب در زمان معتدل محاذى شانه راست كسى كه روبه قبله است قرار مى گيرد، و در وقت نماز صبح پيش از طلوع فجر در زمان معتدل محاذى شانه چپ كسى كه رو به قبله است قرار مى گيرد.


    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  7. #77
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    راههاى تشخيص قبله
    هرگاه نماز گزار از اين راهها پى به قبله نبرد، و آسمان تمام ابرى يا به برخى از موانع مانند آب يا غير آن در اثر تدبير خداوند حسابگر پوشيده بود، اگر ظنّ غالب به جهت قبله داشت بر ظنّ و گمان خويش عمل مى كند، و اگر گمانش نسبت به تمام جهات مساوى بود، يا اصلاً ظنّ مُساوى به جميع جهات نداشت ، بلكه شكّ محض نسبت به تمام جهات داشت و راهى نداشت كه به وسيله آن توان تشخيص جهت قبله را داشته و قطع يا غلبه ظنّ بر ساير حالات را به آن استعلام كند، اگر نماز نافله بود به هر جهت كه خواست نماز مى گزارد، و اگر نماز واجب باشد بايد آن را چهار بار رو به سوى جهات چهارگانه بخواند، و اگر به خاطر برخى از امور ضرورى اين كار براى او ممكن نبود بايد نماز واجب را يك بار به هر جهت كه خواست بخواند.
    اگر بعداً جهت قبله روشن شد، چنانچه پيشتر رو به سوى همان جهت نماز خوانده باشد نمازش صحيح خواهد بود، و همچنين اگر در زمين عراق باشد و نمازش رو به سوى جهتِ ما بينِ مغرب و مشرق قبله واقع شده باشد، ولى اگر رو به سوى خود مشرق يا مغرب بوده و وقت نيز باقى باشد نماز را دوباره مى خواند، و اگر وقت گذشته باشد لازم نيست اعاده كند، و اگر نمازش پشت به قبله باشد در هر دو حال
    (160) آن را دوباره مى خواند.
    احكام ديگر قبله
    جايز است انسان نماز نافله را بر روى شتر و كشتى بخواند (بر حسب حالش در سير و امكان از روبه قبله بودن )، و بهتر است كه برحسب حال خويش در سير تكبيرةُ الاِحرام را رو به قبله بگويد، سپس ادامه نماز را به هر جهت كه كشتى يا شتر منحرف مى شود انجام دهد. اين مقدار از احكام قبله در اين مقام كافى است .
    6 - مواردى كه توجّه به هفت تكبير افتتاح مستحبّ است
    مستحبّ است انسان در هفت جا با گفتن هفت تكبير توجّه كند: ركعت اوّل نافله هاى ظهر، و ركعت اوّل هر نماز واجب ، و ركعت اوّل نافله هاى مغرب ، و ركعت اوّل وتيره و نافله عشاء، و ركعت اوّل نماز نافله شب ، و در اوّلِ دو ركعت نماز اِحْرام .
    (161)
    و توجّه و تكبيرات هفتگانه در سه جا به صورت مؤكّد روايت شده است : از آن جمله در روايت است كه امام باقر (ع ) فرمود: در سه جا نماز را با توجّه و تكبير آغاز كن ، در نماز ظهر، و نماز شب ، و نماز يك ركعتى وتر.(162) و در غير اين موارد از نمازهاى نافله كافى است كه براى دو ركعت ، تنها يك تكبير بگويى . و اين هفت تكبير در كتاب ابن جانبه نيز روايت شده است .
    علّت آغاز نماز با تكبيرهاى هفتگانه
    در روايت آمده كه امام باقر(ع ) فرمود: روزى رسول خدا (ص ) براى نماز از منزل بيرون آمدند، در حالى كه حسن بن علىّ (عليهماالسلام ) از سخن گفتن وامانده بود، بحدّى كه بيم آن را داشتند كه اصلاً سخن نگويد و لال شود. تا اينكه رسول خدا (ص ) در حالى كه او را بر گردن و دوش حمل مى نمود، از خانه بيرون آمد و مردم در پشت حضرتش صف بستند، و حضرت او را در سمت راستشش قرار داد، پس رسول خدا(ص ) تكبير گفت و نماز را با تكبير شروع فرمود، امام حسن (ع ) نيز تكبير گفت . هنگامى كه رسول خدا(ص ) و اهل بيتش تكبير او را شنيدند، حضرت دوباره تكبير گفت ، و امام حسن (ع ) تكبير ديگر گفت ، تا اينكه هفت بار تكبير گفت ، و بدين ترتيب افتتاح نماز با هفت تكبير سنّت گرديد.
    اشكال و جواب
    اگر گفته شود كه : چگونه تكبير امام حسن (ع ) در حال كودكى متابعت رسول خدا(ص ) از او سنّت گرديده ؟
    جواب آن است كه : پيامبر اكرم (ص ) از امام حسن (ع ) متابعت ننمود، بلكه وى از رسول اللّه (ص ) متابعت نمود، و سخن گفتن وى بعد از خوددارى از سخن گفتن بسان معجزه اى از پيامبر اكرم (ص ) و در نتيجه معجزه اى براى اسلام است ، و به همين جهت از شرايع و احكام محسوب شده است .
    جواب ديگر آنكه : هيچگاه پيامبر اكرم (ص ) از روى هوا و هوس سخن نمى گفت ، و سخن آن بزرگوار تنها از ناحيه خدا به او وحى مى شده است ، بنابراين ممكن است كه خداوند - جلّ جلاله - به حضرت وحى فرموده كه اين گونه تكبير گفتن را به خاطر امام حسن - صلوات اللّه عليه - سنّت قرار دهد. [يا: وحى فرموده كه از امام حسن (ع ) متابعت نموده ، و آن را سنّت قرار دهد.]
    همچنين در روايتى آمده است كه : آغاز تكبير نماز عيد نيز به واسطه سخن گفتن امام حسن بن علىّ (ع ) بوده است ، ولى شيخ طوسى در تهذيب (163) آن را درباره امام حسين (ع ) نقل كرده است .


    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  8. #78
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    دعايى پيش از شروع نافله هاى ظهر
    از جمله دعاهايى كه پيش از شروع نافله هاى ظهر خوانده مى شود، دعايى است كه جدّم ابى جعفر طوسى در مصباح كبير
    (164) خود ذكر نموده . به اين صورت :
    اءَلّلهُمَّ، إِنَّكَ لَسْتَ بِإِلهٍ اسْتَحْدَثْناكَ، وَ لا بِرَبٍّ يَبيدُ ذِكْرُكَ، وَ لا كانَ مَعَكَ شُرَكآءُ يَقْضُونَ مَعَكَ، وَ لا كانَ قَبْلَكَ مِنْ إِلهِ فَنَعْبُدَهُ وَ نَدَعَكَ، وَ لا اءَعانَكَ على خَلْقِنا اءَحَدٌ فَنُشْرِكَ فيكَ. اءَنْتَ اللّهُ [الدَّيّانُ](165) لاشَريكَ لَكَ، وَ اءَنْتَ الدّآئِمُ لايَزُولُ مُلْكُكَ، اءَنْتَ اءَوَّلُ الاْ وَّلينَ وَ آخِرُ الا خِرينَ وَ دَيّانُ يَوْمِ الدّينِ، يَفْنى كُلُّ شَىْءٍ وَ يَبْقى وَجْهُكَ الْكَريمُ، لا إِله إ لاّ اءَنْتَ لَمْ تَلِدْ فَتَكُونَ فِى الْعِزِّ مُشارَكاً، وَ لَمْ تُولَدْ فَتَكُونَ مَوْرُوثاً هالِكاً، وَ لَمْ تُدْرِكْكَ الاَْبْصارُ فَتُقَدِّرَكَ شَبَحاً ماثِلاً، وَ لَمْ تُعاوِرْكَ زِيادَةٌ وَ لانُقْصانٌ، وَ لا تُوصَفُ بِاءَيْنٍ وَ لا ثَمَّ وَ لا مَكانٍ، بَطَنْتَ فى خَفِيّاتِ الاُْمُورِ، وَ ظَهَرْتَ فِى الْعُقُولِ بِما نَرى مِنْ خَلْقِكَ مِنْ عَلاماتِ التَّدْبيرِ، اءَنْتَ الَّذى سُئِلَتِ الاَْنْبيآءُ عَنْكَ فَلَمْ تَصِفْكَ بِحَدٍّ وَلا بِبَعْضٍ، بَلْ دَلَّتْ عَلَيْكَ مِنْ آياتِكَ بِما لا يَستَطيعُ الْمُنْكِرُونَ جَحْدَهُ، لاَِنَّ مَنْ كانَتِ السَّماواتُ وَالاَْرضُونَ وَ ما بَيْنَهُما فِطْرَتَهُ، فَهُوَ الصّانِعُ الَّذى بانَ الْخَلْقَ فَلا شَىْءَ كَمِثْلِهِ.
    وَ اءَشْهَدُ اءَنَّ السَّماواتِ وَالاَْرضى نَ وَ ما بَيْنَهُما آياتٌ دَليلاتٌ عَلَيْكَ، تُؤَدّى عَنْكَ الْحُجَّةَ وَ تَشْهَدُ لَكَ بِالرُّبُوبِيَّةِ، مُوسَماتٍ بِبُرْهانِ قُدْرَتِكَ وَ مَعالِمِ تَدْبيرِكَ، فَاءَوْصَلَتْ إِلى قُلُوبِ الْمُؤْمِنينَ مِنْ مَعْرِفَتِكَ ما آنَسَها مِنَ وَحْشَةِ الْفِكْرِ وَ وَسْوَسةِ الصُّدُورِ، فَهِىَ عَلَى اعْتِرافِها شاهِدَةٌ بِاءَنَّكَ قَبْلَ الْقَبْلِ بِلاقَبْلٍ، وَ بَعْدَ الْبَعْدِ بِلا بَعْدٍ، إِنْقَطَعتِ الْغاياتُ دُونَكَ.
    فَسُبْحانَكَ لاشَريكَ لَكَ، سُبْحانَكَ فَلا وَزيرَ لَكَ، سُبَحانَكَ لا عِدْلَ لَكَ، سُبْحانَكَ لا ضِدَّ لَكَ، سُبْحانَكَ لانِدَّلَكَ، سُبْحانَكَ لا تَاءْخُذُكَ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ، سُبْحانَكَ لاتُغَيِّرُكَ الاَْزْمانُ، سُبْحانَكَ لا تَنْتَقِلُ بِكَ الاَْحْوالُ، سُبْحانَكَ لايُعْييكَ شَىْءٌ، سُبْحانَكَ إِنّى كُنْتُ مِنَ الظّالِمينَ، إِلاّ تَغْفِرْلى وَ تَرْحَمْنى اءَكُنْ مِنَ الْخاسِرينَ.
    اءَلّلهُمَّ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسولِكَ وَ نَبِيِّكَ وَ صَفَيّكَ وَ حَبيبِكَ وَ خاصَّتِكَ وَ اءَمينِكَ عَلى وَحْيِكَ، وَ خازِنِكَ عَلى عِلْمِكَ، اءَلْهادى إِلَيْكَ بِإِذْنِكَ، اءَلصّادِعِ بِاءَمْرِكَ عَنْ وَحْيِكَ، اءَلْقآئِم بِحُجَّتِكَ فى عِبادِكَ، اءَلدّاعى إِلَيْكَ، اءَلْمُوالى اءَوْلِيآءَكَ مَعَكَ، وَالْمُعادى اءَعْدآءَكَ دُونَكَ، اءَلسّالِكِ جُدَدَ الرَّشادِ إِلَيْكَ، اءَلْقاصِدِ مَنْهَجَ الْحَقِّ نَحْوَكَ.
    اءَللّهُمَّ، صَلِّ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اءَفْضَلَ وَ اءَكْرَمَ وَ اءَشْرَفَ وَ اءَعْظَمَ وَ اءَطْيَبَ وَ اءَتَمَّ وَ اءَعَمَّ وَ اءَزْكى وَ اءَنْمى وَ اءَوْفى وَاءَكْثَرَ ما صَلَّيْتَ عَلى نَبِي مِنْ اءَنْبِيآءِكَ وَ مَلا ئِكَتِكَ وَ رُسُلِكَ وَ عِبادِكَ الصّالِحينَ، إِنَّكَ حَميدٌ مَجيدٌ.
    اءَللّهُمَّ، اجْعَلْ صَلاتى بِهِمْ مَقْبُولَةً، وَ ذُنُوبى بِهِمْ مَغْفُورَةً، وَ سَعْيى بِهِمْ مَشْكُوراً، وَ دُعآئى بِهِمْ مُسْتَجاباً، وَ رِزْقى بِهِمْ مَبْسُوطاً، وَ انْظُرْ إِلَىَّ فى هذِهِ السّاعَةِ بِوَجْهِكَ الْكَريمَ نَظْرَةً اءَسْتَكْمِلُ بِهَا الْكَرامَةَ عِنْدَكَ، ثُمَّ لاتَصْرِفْهُ عَنّى اءَبَداً، بِرَحْمَتِكَ يا اءَرْحَمَ الرّاحِمينَ،

    - خداوندا، براستى كه تو معبودى نيستى كه ما تو را آفريده انگاشته باشيم ، و پروردگارى نيستى كه يادت فنا پذير باشد، و شريكى ندارى كه همراه با تو حكم براند، و معبودى پيش از تو نبوده كه ما او را بپرستيم و تو را رها كنيم ، و اَحَدى در آفريدن ما، ياور تو نبوده كه ما او را شريك تو قرار دهيم ، تويى خداوند بسيار پاداش دهنده ] كه شريكى براى تو نيست ، و تويى پايدار و جاودانى كه هرگز سلطنتت زوال نمى پذيرد، تويى اوّل اوّلين و آخر آخرين و بسيار پاداش دهنده روز جزا، هر چيز نابود مى شود و وجه [و اسماء و صفات ] بزرگوار تو باقى مى ماند، معبودى جز تو نيست ، نه زاده اى تا كسى و در عزّت و سرافرازى شريك تو باشد، و نه زاده شده اى تا كسى و از تو ارث ببرد و نابود گردى ، و ديده ها تو را درك نمى كنند تا تو را به صورت شَبحَ ايستاده [يا: آشكار] فرض كنند، و افزودنى و كاستى بر تو عارض ‍ نمى شود، و به كجايى و آنجايى و داشتن مكان توصيف نمى شوى . در امور مخفى نهان گشته ، و در عقلها - به واسطه نشانه هاى تدبير و كاردانى كه در آفريده هايت مى بينيم - آشكارى ، تويى خداوندى كه از پيامبران پيرامون تو پرسيدند و ايشان تو را به داشتن حدّ و مرز و و داشتن اجزاء توصيف ننمودند، بلكه نشانه ها و آياتت به گونه اى بر تو راهنمايند كه منكران نمى توانند آن را انكار نمايند؛ زيرا كسى كه آسمانها و زمينها و آنچه در بين آنهاست آفريده او باشد، تنها او صانعى است كه با مخلوقات فرق دارد و لذا چيزى همانند او نيست .
    و گواهى مى دهم كه آسمانها و زمينها و آنچه در بين آنهاست نشانه هايى هستند كه بر تو راهنمايند، حجّت و دليل را از جانب تو ادا نموده و به ربوبيّت تو گواهى مى دهند، و داغ و نشانه بُرهانِ قدرت و نشانه هاى تدبير و كاردانى ات را با خود دارند، و لذا به گونه اى معرفت و شناختت را به دلهاى مؤمنان رسانيده اند كه آنان را از تنهايى و وحشت انديشه و وسوسه دلها رهانيده و مونس آنان گرديده اند، بنابراين ، آنها [يعنى آسمانها و زمينها و آنچه در بين آنهاست ] با اعتراف خويش شهادت مى دهند كه تو پيش از پيش بوده اى بدون اينكه پيشى براى تو فرض شود، و بعد از بعد خواهى بود بى آنكه بعد بودن براى تو فرض شود، تمام غايتها در نزد تو پايان پذيرفته است .
    پس پاك و منزّهى تو شريكى براى تو نيست ، پاك و منزّهى تو وزيرى براى تو نيست ، پاك و منزّهى تو و همتايى براى تو نيست ، پاك و منزّهى تو و ضدّى براى تو نيست ، پاك و منزّهى تو مشابهى براى تو نيست ، پاك و منزّهى تو هيچگاه چرت و خواب تو را نمى گيرد، پاك و منزّهى تو و زمانها تو را تغيير نمى دهند، پاك و منزّهى تو و حالات تو را دگرگون نمى سازند، پاك و منزّهى تو و هيچ چيز نمى تواند تو را ناتوان سازد، پاك و منزّهى تو، براستى كه من از ستمكاران بودم ، اگر مرا نيامرزى و رحم نيآرى ، از زيانكاران خواهم بود.
    خداوندا، بر حضرت محمّد درود فرست ، هم او كه بنده و فرستاده و پيامبر و برگزيده و دوست و ويژه درگاه و امين تو بروحى ، و گنجينه دار دانش تو بود، هم او كه به اذن تو مردم را به سوى تو رهنمون گرديد، و به دستور تو وحى ات را كاملاً آشكار، و حجّتت را در ميان بندگانت برپا نموده ، و به سوى تو دعوت فرمود، و همراه با تو دوستانت را دوست ، و دشمنانت را دشمن گرفت ، و راههاى شوسه رشد و هدايت به سوى تو را پيمود، و راه روشن حقّ به سوى تو را طىّ نمود.
    خداوندا، برترين و گرامى ترين و با شرافت ترين و بزرگترين و خوشترين و كاملترين و شاملترين و پاكيزه ترين و بالنده ترين و كاملترين ، و بيشترين درودهايى را كه بر پيامبرى از پيامبران و فرشتگان و فرستادگان و بندگان شايسته ات فرستاده اى ، بر او بفرست ، براستى كه ستوده و بلند پايه اى .
    خداوندا، نماز مرا به واسطه آنان قبول ، و گناهانم را آمرزيده ، و سعى و كوششم را مورد سپاس ، و دعايم را مستجاب گردان ، و روزى ام را وسعت ده . و در اين لحظه و ساعت با روى [و اسماء و صفات ] گرامى ات يك نظر رحمتى به من افكن ، نگريستى كه به واسطه آن در نزد تو به كمال كرامت نايل گردم ، سپس نظرت را هيچگاه از من برنگردان . به رحمتت ، اين مهربانترين مهربانها.
    و بعد از خواندن اين نافله ظهر را شروع مى كنى .

    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  9. #79
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    7 - كيفيّت انجام نافله هاى ظهروتعقيب و دعا وابتهال وتضرّح مخصوص بعداز هر دو ركعت ازآن
    به همان صورتى كه شرح و تفصيل آن گذشت
    (166) بنده بايد با ذلّت و بندگى و مراقبه خداوند - جلّ جلاله - در امور خرد و كلان خود بپا خاسته ، و در حالى كه توجّه مى كند كه در برابر مولاى خويش قرار گرفته و وى را مى بيند، رو به قبله مى بايستد، و با حالت شكستگى و خضوع براى معبود خويش ، در حال قيام نماز به جاى سجده اش نگاه كند، و فاصله ميان دو گامش تقريباً به اندازه چهار انگشت باشد، و نيّت كند: كه : نافله ظهر را به جهت استحبابش به جا مى آورم در حالى كه بدين وسيله خداوند - جلّ جلاله - از آن جهت كه زيبنده پرستش است ، عبادت مى كنم . سپس ‍ دستهايش را تا لاله دو گوش خود بالا برده و يك بار تكبير بگويد، و با وقار آنها را بر روى پهلوهايش پايين آورد، سپس به همين صورت تكبير دوّم و سوّم را گفته و بعد از تكبير سوّم ، در حالى كه دستانش را به صورت برخى از انواع حالات دعا كننده كه پيشتر شرح داديم (167)، بالا برده و دعايى را كه از امام صادق (ع ) بعد از تكبير سوّم روايت شده است بخواند، كه :
    اءَللّهُمَّ، اءَنْتَ الْمَلِكُ الْحَقُّ [الْمُبينُ]، لا إِلهَ إِلاّ اءَنْتَ، سُبْحانَكَ وَ بِحَمْدِكَ، عَمِلْتُ سُوَّءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسى ، فَاغْفِرْلى ذَنْبى ، إِنَّهُ لا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاّ اءَنْتَ.
    - خدايا، تويى پادشاه و فرمانرواى حقِّ [آشكار]، معبودى جز تو نيست ، تو را همراه با حمد و ستايشت ، به پاكى و منزّه بودن از آلايشها مى خوانم ، عمل ناپسند انجام دادم و به خود ستم نمودم ، پس گناهم را بيامرز، كه بى گمان جز تو كسى گناهان را نمى آمرزد.
    سپس به صورتى كه ياد آور شديم ، دو تكبير ديگر را بگويد، و دستهايش ‍ را بالا ببرد، و با دل و زبان و تمام وجود و با تمام توان به دعوت خداوند - جلّ جلاله - لبّيك گفته و آن را اجابت كند، كه مولايمان امام زين العابدين (ع ) در حال گفتن لبّيك حجّ بيهوش گرديد؛ زيرا اگر بنده در حالى كه دلش به غير او مشغول است و با تمام وجود بر خدا توجّه ندارد، به خداوند - جلّ جلاله - لبّيك بگويد، به دروغ لبّيك گفته است ، بنابراين بايد كاملاً از اين امور بر حذر بوده و قلب و تمام قواى خود را بدان مكلّف است جمع نموده و با تمام توان به اين صورت لبّيك بگويد:
    لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ، وَ الْخَيْرُ فى يَدَيْكَ، وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ، وَالْمَهْدِىُّ مَنْ هَدَيْتَ، عَبْدُكَ وَ ابْنُ عَبْدَيْكَ، مِنْكَ وَ بِكَ وَ إِلَيْكَ، لا مَلْجَاءَ وَ لا مَنْجى وَ لا مَفَرَّ مِنْكَ إِلاّ إِلَيْكَ، سُبْحانَكَ وَ حَنانَيْكَ، سُبْحانَكَ رَبَّ الْبَيْتِ.
    - آرى و آرى ، خير تنها در دو دست [جلال و جمال ] توست ، و شرّ و بدى را به سوى تو راهى نيست ، و هدايت شده كسى است كه تو راهنمايى اش فرموده باشى ، منم بنده و بنده زاده تو، از تو به و وسيله تو و به سوى تو مى گريزم ، هيچ پناهگاه و محلّ نجات و گريزگاهى از تو جز به سوى تو نيست ، پاك و منزّه و مهربانى ، پاك و منزّهى اى پروردگار خانه كعبه .
    سپس به صورتى كه اشاره نموديم دو تكبير ديگر را بگويد و نيز توجّه نموده و بگويد:
    وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذى فَطَرَ السَّمواتِ وَالاَْرْضَ عَلى مِلَّةِ إِبْراهيمَ وَ دينِ مُحَمَّدٍ وَ مِنْهاجِ عِلِي حَنيفاً مُسْلِماً، وَ ما اءَنَا مِنَ الْمُشْرِكينَ، إِنَّ صَلاتى وَ نُسُكى وَ مَحْياىَ وَ مَماتى للّهِِ رَبِّ الْعالَمينَ، لا شَريكَ لَهُ، وَ بِذلِكَ اءُمِرْتَ، وَ اءَنَا مِنَ الْمُسْلِمينَ، اءَعُوذُ بِاللّهِِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ.
    - روى و تمام وجود خويش را به سوى پديد آورنده آسمانها و زمين نمودم ، بر اساس آيين حضرت ابراهيم و دين حضرت محمّد و روش ‍ حضرت علىّ (ع )، در حالى كه استوار و تسليم هستم ، و هرگز از مشركان نيستم . براستى كه نماز و عبادتها و زندگانى و مردنم از آنِ خداوندى است كه پروردگار عالميان مى باشد، شريكى براى او نيست ، و به اين دستور داده شده ام ، و از مسلمانان هستم ، پناه مى برم به خدا از گزند شيطان رانده شده .
    سپس سوره حمد و قُلْ هُوَ اللّهُ اءَحَد را آهسته و با حالت اخفات بخواند، البتّه بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم را در تمام نمازها بلند و با حالت جهر مى خواند، سپس به صورتى كه پيش از اين شرح داديم تكبير ركوع را بگويد و با حالت خشوع و خضوع ركوع مى كند، و در حال ركوع به ميان دو پايش نگاه كند، و با حالت افتادگى و فروتنى كه پيش ‍ از اين نگاشتيم
    (168) دعايى را كه محمّد بن يعقوب از امام باقر(ع ) نقل نموده - و به روايت ديگر مطالب افزون بر آن را دارد - در حال ركوع بگويد، كه :
    اءَللّهُمَّ، لَكَ رَكَعْتُ، وَ لَكَ خَشَعْتُ، وَ بِكَ آمَنْتُ، وَ لَكَ اءَسْلَمْتُ، وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَ اءَنْتَ رَبّى ، خَشَعَ لَكَ سَمْعى وَ بَصَرى وَ مُخّى وَ عَصَبى وَ عِظامى وَ ما اءَقَلَّتْ [يا: ما اءَقَلَّتْهُ] قَدَماىَ، للّهِِ رَبِّ الْعالَمينَ.
    - خدايا، تنها براى تو ركوع نمودم ، و فقط براى تو خشوع و فروتنى نمودم ، و تنها به تو ايمان آورده و تسليم تو شده و بر تو توكّل نمودم ، و تويى پروردگارم ، چشم و گوش و مغز و عصب و استخوانهايم و تمام آنچه قدمهايم آن را حمل مى كند، [يعنى تمام اعضاى بدنم ] براى تو خشوع و فروتنى نموده ، براى خداوندى كه پروردگار عالميان است .
    سپس هفت بار بگويد:
    سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيمِ وَ بِحَمْدِهِ.
    - همراه با حمد و ستايش ، پاك و منزّه مى دانم پروردگار بزرگم را.
    البتّه هفت بار گفتن افضل و بهتر است ، پنج يا سه بار گفتن آن نيز كفايت مى كند، و اكتفا نمودن بر يك بار نيز جايز است . بعد از آن سر از ركوع برداشته و راست بايستد به گونه اى كه تمام اعضايش به همان حالى كه در حالت ايستاده بود برگردد، و در تمام اين حالات متذكّر اين مطلب مى شود كه در پيشگاه خداوند - جلّ جلاله - است ، و اينكه اين ركوع و خضوع براى عظمت و جلالت او، و براى پرستش او به جهت ذات اوست
    (169)، و اينكه اين سر بلندكردن نيز به امر او، و به خاطر اوست ، و بگويد:
    سَمِعَ اللّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، اءَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمينَ، اءَهْلِ الْكِبْرِيآءِ [وَالْعَظَمَةِ] وَ الْجُودِ وَ الْجَبَرُوتِ.
    - خداوند، ستايش هركس را كه ستايش او را بكند مى شنود، سپاس ‍ خدايى را كه پروردگار عالميان است ، خداوندى كه اهل كبرياء و بزرگمنشى [و عظمت ] و بخشش و كبر و سركشى است .
    سپس همراه با گفتن تكبير، دستهايش را به همان صورتى كه يادآور شديم بلند نموده و با حالت خضوع و خشوع و فروتنى ، در برابر خداوند - جلّ جلاله - به خاطر ذات او - جلّ جلاله - به سجده مى رود، و ابتدا دو دست خود را بر زمين برمى گذارد، و بر هفت استخوان بدن - يعنى پيشانى و دو دست و دو زانو و قسمتى از سر انگشتان دو پا - سجده مى كند، و سر بينى اش را نيز از روى خاكسارى و بندگى بر خاك قرار مى دهد، و حالت تجافى را حفظ نموده و هيچ قسمت از بدنش را بر روى قسمت ديگر نمى گذارد، و با نيّت صادق و باطن خالص و پاك و از روى عبوديّت بندگى كه پيش از اين ذكر نموديم
    (170)، دعايى را كه محمّد بن يعقوب و غير او از امام صادق (ع ) روايت نموده اند - و به روايت ديگر مطالب افزون بر آن دارد - بخواند كه :
    اءَللّهُمَّ، لَكَ سَجَدْتُ، وَ بِكَ آمَنْتُ، وَ لَكَ اءَسْلَمْتُ، وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَ اءَنْتَ رَبّى ، سَجَدَ لَكَ سَمْعى وَ بَصَرى وَ شَعْرى وَ عَصَبى وَ مُخّى وَ عِظامى ، سَجَدَ وَجْهِىَ الْبالِى الْفانى لِلَّذى خَلَقَهُ وَ صَوَّرَهُ وَ شَقَّ سَمْعَهُ وَ بَصَرَهُ، تَبارَكَ اللّهُ اءَحْسَنُ الْخالِقينَ.
    - خداوندا، تنها براى تو سجده نمودم ، و فقط به تو ايمان آورده ، و تسليم تو شده ، و بر تو توكّل نمودم ، و تويى پروردگارم ، گوش و چشم و موى و عصب و مغز و استخوانهايم براى تو سجده نموده است . روى [و تمام وجود] پوسنده و فناپذيرم براى كسى كه آن را آفريد و صورت نگارى نموده و براى او گوش و چشم قرار داده ، سجده نموده است . منزّه و بلند مرتبه باد خداوند، كه بهترين آفرينندگان مى باشد.
    سپس هفت بار بگويد:
    سُبْحانَ رَبِّىَ الاَْعْلى وَ بِحَمْدِهِ.
    - همراه با حمد و ستايش ، پاك و منزّه مى دانم پروردگار والا و برتر خود را.
    البتّه جايز است كه بر پنج يا سه يا يك بار بسنده نمايد. بعد با حالت وقار و به آرامى سر از سجده برداشته و بر روى ران چپ خويش مى نشيند، به گونه اى كه پشت پاى چپش بر روى پاى راستش قرار بگيرد. و مى گويد:
    اءَللّهُمَّ، اعْفُ عَنّى ، وَ اغْفِرْلى ، وَ ارْحَمْنى ، وَاجْبُرنى [يا: وَ اءَجِرْنى ]، وَ اهْدِنى ، [وَ] إِنّى لِما اءَنْزَلْتَ إِلَىَّ مِنْ خَيْرٍ فَقيرٌ.
    - خدايا، از من درگذر، و مورد مغفرت و رحمت خويش قرارم ده ، و مرا بى نياز [و يا: اصلاح ، ويا: پاداشم عنايت ] فرما، و هدايتم نماى ، كه من به آنچه براى من از خير و خوبى نازل فرموده اى ، نيازمندم .
    البتّه مى تواند دعاى ديگرى را بخواند، و هرگاه دعا را تمام كرد، به صورتى كه يادآور شديم دو دستش را همراه با گفتن تكبير بالا برده ، و براى انجام سجده پايين مى آيد، و دعا و ذكرى را كه مشروحاً بيان نموديم گفته ، و بعد با حالت وقار مى نشيند، سپس آنچه را كه محمّد بن يعقوب كلينى از امام صادق (ع ) روايت نموده ، مى گويد. كه فرمود:
    هرگاه خواستى پس از انجام يك ركعت بپاخيزى ، بر كف دستهاى خويش تكيه بده و بگو:
    بِحَوْلِ اللّهِ وَ قُوَّتِهِ اءَقوُمُ وَ اءَقْعُدُ.
    - به دگرگون كردن و نيرو و قدرت خداوند برمى خيزم و مى نشينم .
    كه علىّ (ع ) نيز چنين مى نمودند.
    (171)
    و ابتدا سوره حمد و سپس سوره قُلْ يا اءَيُّهَا الْكافِروُن را آهسته و با حالت اخفات مى خواند، و پس از فراغت از آنها به همان صورتى كه پيش از اين يادآور شديم ، يعنى با حالت ذلّت و عبوديّت و حضور خاطر و قلب و توجّه به اينكه در پيشگاه جلال بزرگوار و معظّم الهى قرار دارد، دو دستش را براى گفتن قنوت بالا مى برد.
    و مستحبّ است كه در قنوت كلمات فَرَج را بخواند، و ما آن را پيش ‍ از اين ضمن تلقين محتضر ذكر نموديم ، اينك نيز يادآور مى شويم تا براى جويندگان راحت تر باشد. در قنوت خويش مى گويد:
    لا إِلَهِ إِلا اللّهُ الْحَليمُ الْكَريمُ، لا إِلهَ إِلا اللّهُ الْعَلِىُّ الْعَظيمُ، سُبْحانَ اللّهِ رَبِّ السَّمواتِ السَّبْعِ وَ رَبِّ الاَْرَضينَ السَّبْعِ وَ ما فيهِنَّ و ما بَيْنَهُنَّ [وَ ما فَوْقَهُنَّ] وَ ما تَحْتَهُنَّ، وَ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلينَ، وَ الْحَمْدُللّهِِ رَبِّ الْعالَمينَ.
    - معبودى جز خداوند بردبار بزرگوار نيست ، معبودى جز خداوند بلند مرتبه بزرگ نيست ، پاك و منزّه است خداوندى كه پروردگار آسمانها و زمينهاى هفتگانه و تمام آنچه در آنها و در ميان آنها [و بالا] و زير آنها وجود دارد، و پروردگار عرش بزرگ مى باشد. و درود بر فرستادگان ، و ستايش ‍ براى خداوندى كه پروردگار عالميان است .
    سپس براى بزرگوارترين و عزيزترين خلايق
    (172) در نزد خداوند - جلّ جلاله - دعا مى كنى ، تا خداوند درهاى دعا را به روى تو بگشايد، و گرنه آن بزرگوار از دعاى تو بى نياز است و نيازى به آن ندارد.
    بعد از آن به هر چه نياز دارد به صورتى كه خداوند - جلّ جلاله - او را بدان رهنمون مى گردد، دعا مى نمايد، سپس ركوع و دو سجده را درست به همان صورتى كه در ركعت اوّل بجا آورد انجام مى دهد.
    وقتى سر از سجده دوّم برداشت ، به كيفيّتى كه توضيح داديم مى نشيند سپس مى گويد:
    بِسْمِ اللّهِ وِ بِاللّهِ، وَالاَْسْمآءُ الْحُسْنى كُلُّها للّهِِ، اءَشْهَدُ اءَنْ لا إِلهَ إ لا اللّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ لَهُ، وَ اءَشْهَدُ اءَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، اءَللّهُمَّ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ تَقَبَّلْ شَفاعَتَهُ فى اءُمَّتِهِ، وَ ارْفَعْ دَرَجَتهُ.
    - به نام خدا، و به [وسيله ] خدا، و نيكوترين نامها [و كمالات ] همگى از آن خداست ، گواهى مى دهم كه معبودى جز خداوند وجود ندارد، كه يگانه است و شريكى براى او نيست ، و گواهى مى دهم كه حضرت محمّد بنده و رسول خداست ، خداوندا، بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، و شفاعت او را درباره اُمّتش بپذير، و درجه و منزلتش را بلند گردان .
    و اگر تنها بر شهادت به يگانگى خداوند - جلّ جلاله - و رسالت حضرت محمّد -(ص ) -، و صلوات بر او و خاندانش (عليهم السلام ) - عليهم السّلام - بسنده نمايد، كافى است .
    سپس سلام نماز را رو به قبله مى گويد، و با گوشه دو چشم به سمت راست اشاره نموده و مى گويد:
    اءَلسَّلامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُهُ.
    - سلام و رحمت و بركتها و خيرات خداوند بر شما باد.


    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


  10. #80
    مدیر افتخاری
    شكوه انتظار آواتار ها

    تاریخ عضویت : اردیبهشت 1389
    نوشته : 9,809      تشکر : 5,211
    11,670 در 5,265 پست تشکر شده
    دریافت : 0      آپلود : 0
    شكوه انتظار آنلاین نیست.

    gol. پاسخ : *^*فـــــلاح الســــائل *^*




    تعقيبات و دعاهاى نافله هاى ظهر
    1 - در حالتى كه دو دستش را به سوى لاله دو گوش خود بالا مى برد، سه بار تكبير مى گويد، سنّت مؤكّدى كه پيامبر اكرم (ص ) در برخى از بشارتهايى كه به آن بزرگوار داده شده ، آن را سنّت قرار داد.
    3 - سپس شروع مى كند به گفتن تسبيح حضرت زهراء، فاطمه ، دختر رسول خدا(ص ) كه عبارت است از سى و چهار بار تكبير و سى وسه بار حمد و سى وسه بار تسبيح ، همان گونه كه در روايت آمده كه امام صادق (ع ) فرمود: هنگام گفتن تسبيح حضرت فاطمه (عليهاالسلام ) ابتدا سى وچهار بار تكبير، و سپس سى و سه بار حمد، و سپس سى و سه بار تسبيح مى گويى .

    *^*فـــــلاح الســــائل *^*



    جهان در حسرت آيينه مانده ست

    گرفتار غمي ديرينه مانده ست

    شب سردي ست بي تو بودن ما

    بگو تا صبح چند آدينه مانده ست؟


صفحه 8 از 22 نخستنخست ... 45678910111218 ... آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •