شعله پرت کن #م۱۳۲

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

16446



M132 Armored Flamethrower (Zippo)
شعله پرت کن #م۱۳۲ (زیپو)

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

M132 Armored Flamethrower (Zippo)
شعله پرت کن #م۱۳۲ (زیپو)

این شعله پرت کن (Flamethrower) نسخه‌ی مسلح شده‌ی نفربر زرهی m113 است که به یک شعله افکن M10-8 و یک تیربار ۷.۶۲ م.م M-73 مجهز شده. طراحی آن از اوایل دهه‌ی ۶۰ میلادی کلید خورد. در سال ۱۹۶۲ اولین نمونه ساخته و تحویل ارتش آمریکا شد. در دسامبر سال ۱۹۶۴ تیپ اول سواره‌ی آمریکا دو دستگاه M-132 تحویل گرفت و از آن به بعد روند تجهیز ارتش آمریکا به این خودرو شروع شد. این خودرو که 10.6 تن وزن آن بود، از موتور ۲۱۵ اسب بخاری ۸سیلندر کرایسلر استفاده میکرد که رانش به وزن آن را به 22.4 میرساند. برد عملیاتی آن ۴۸۰ کیلومتر بود و سرعتش روی جاده به ۶۷ کیلومتر بر ساعت میرسید. تعداد ۳۵۰ عراده از این شعله پرت کن ساخته شد که در بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۰ در ارتش آمریکا عملیاتی بود.



در بحبوحه‌ی #جنگ_ویتنام، نیروهایی که در مقابل آمریکا در حال مقاومت بودند، در جنگل های انبوه ویتنام استتار میکردند و در بعضی مواقع حتی یک نفر از آنها چندین سرباز آمریکایی را به راحتی از پای در می‌آورد و غیب میشد. از آنجایی که جنگل های ویتنام بسیار زیاد بودند، آمریکایی ها دست به روش های زیادی زدند تا بتوانند جنگل‌ها را از بین ببرند و پیشروی کنند. از آنجایی که بیشترین تلفات را در جنگ #پیاده_نظام متحمل میشد فرماندهان آمریکایی به این فکر افتادند که روی یک نفربر m113، یک شعله افکن و یک تیربار ۷.۶۲ نصب کنند تا این خودرو در مواقعی که پیاده نظام از طرف جنگل مورد حمله قرار میگرفت، هم بتواند مخفیگاه آنها را نابود کند و هم بتواند سرعت پیشروی پیاده نظام را بهبود ببخشد. اولین نمونه در آگوست سال ۱۹۶۰ از ارتقای یک عراده m113 به وجود آمد که بروی آن یک تیربار #M73 و یک شعله افکن M10_8 نصب شد. این نمونه تا آخر سال ۱۹۶۲ چهار بار در میادین نبرد حضور یافت و فرماندهان از عملکرد آن راضی بودند. همین باعث شد تا m132 در خط تولید قرار بگیرد. اولین دسته از m132 های تولیدی در دسامبر سال ۱۹۶۴ تحویل تیپ اول سوار زرهی آمریکا قرار گرفت. در کل ۳۵۰ عراده از این خودرو تولید شد و تا سال ۱۹۸۰ نیز در خدمت ارتش آمریکا بود. m132 قابلیت درگیری بالایی با سربازانی که در جنگل مخفی شده بودند داشت اما نقطه‌ی ضعف آن برد کم شعله افکنش بود. از آنجایی که برد M10-8 کم بود طراحان یک تیربار ۷.۶۲ م.م در کنار آن قرار داده بودند. وقتی که پیاده نظام از فاصله‌ی دورتر مورد حمله قرار میگرفت این خودرو اول به وسیله‌ی تیربار M-73 خود را به هدف نزدیک میکرد و وقتی که هدف در برد شعله افکن قرار میگرفت، اقدام به آتش زدن هدف میکرد. نکته اینجا بود که سربازان ویتنامی اولا در استتار بسیار ماهر بودند و تشخیص مخفیگاه آنها بسیار سخت بود و دوم اینکه ویتنام سرزمینی است که در آن بسیار باران میبارد. حتی کهنه سربازان جنگ ویتنام به این قضیه اشاره دارند که بعضی از مواقع چند هفته بدون وقفه باران میبارید و در آن شرایط عملا استفاده از یک شعله پرت کن (#Flamethrower) بی فایده بود.

مطالب کانال را نشر دهید������
@kohnesrbazaniran