آیه های انتظار - وبلاگ ها - مليکه https://www.ayehayeentezar.com/blog.php?u=753 مذهبی, انتظار ,حفظ, حديث, قرآن, اخلاق, اهل بيت, کلام, اعتقادات, مهدويت, حجاب, خانواده, جوان, عرفان, نوا و نما, تفسیر ,quran fa Tue, 09 Jun 2026 01:45:52 GMT vBulletin 60 https://www.ayehayeentezar.com/images/ayeha/misc/rss.jpg آیه های انتظار - وبلاگ ها - مليکه https://www.ayehayeentezar.com/blog.php?u=753 چرا خدا بعضی را معلول می آفریند ؟ https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=383 Thu, 22 Aug 2013 02:02:22 GMT تصویر: http://www.kanakh.com/upload/uploads/13066027811.jpg اولا خدا وند نیست که آنها را معلول می آفریند بلکه علت معلولیت در رفتارهایی است که...



اولا خدا وند نیست که آنها را معلول می آفریند بلکه علت معلولیت در رفتارهایی است که پدر و مادر در دوران بارداری یا قبل ازآن انجام داده اند .


دوما خداوند جهان را بر اساس اختیار آدمها آفریده یعنی آدمها می توانند دنیای خود و دیگران را هر طوری رقم بزنند مثلا یک نفر دیگری را می کشد و خدا مانع نمی شود ، دیگری فردی را فلج می کند و خدا مانع نمی شود و همین طور سایر امور



سوما اینکه خداوند عدالتش به این نیست که همه مردم سالم باشند و یک جور خلق شوند ، هر کدام از مخلوقات خدا نقاط قوت دارند ، نقاط ضعف هم دارند یکی معلول است ، یکی هوش کم دارد یکی در نقطه ی دور افتاده ای خلق شده ، یکی خانواده ی ضعیفی دارد و به همین شکل تفاوتهای دیگر ،


عدالت خدا به این است که به هر کس به هر میزان که چیزی داده به همان میزان هم از او چیزی بخواهد .



لذا خداوند از آدم معلول کمتر از آدم سالم انتظار دارد و این عین عدالت است ]]> مليکه https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=383 خدا را دیده ای آیا ؟ https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=286 Tue, 05 Feb 2013 17:14:48 GMT

خدا را دیده ای آیا ؟
روزی دعلب یمانی از مولا علی پرسید : یا امیر المومنین ، آیا پروردگارت را دیده ای ؟
مولا پاسخ می دهند : مگر من چیزی را که ندیده باشم ، می پرستم ؟
خدا را دیده ای آیا ؟


خدا را دیده ای آیا ؟
تو آیا دیده ای وقتی شبی تاریک
میان بودن و نابودن امید فردائی
هراسی می رباید خواب از چشمت
کسی ، خورشید و صبح و نور را
در باور روح تو ، می خواند
و هنگامی که ترسی گنگ می گوید ، رها گردیده ، تنهائی
و شب تاریکی اش را ، بر نگاه خسته می مالد
طلوع روشن نوری به پلکت ، آیه های صبح می خواند
کلام گرم محبوبی
کمی نزدیک تر از یک رگ گردن ،
به گوش ات با نوای عشق می گوید:
غریب این زمین خاکی ام ، تنها نمی مانی
تو آیا دیده ای وقتی خطائی می کنی اما ،
ته قلبت پشیمانی
و می خواهی از آن راهی که رفتی ، باز برگردی
نمی دانی که در را بسته او یا نه ؟
یکی با اولین کوبه ، به در ، آهسته می گوید :
بیا ، ای رفته ، صد بار آمده ، باز آ
که من در را نبستم ، منتظر بودم که برگردی
و هنگامیکه می فهمی ، دگر تنهای تنهائی
رفیقی ، همدمی ، یاری کنارت نیست
و می ترسی که راز بی کسی را ، با کسی گوئی
یکی بی آنکه حتی ، لب تو بگشائی
به آغوشی ، تو را گرم محبت می کند با عشق
به هنگامیکه ، دلبر های دنیائی
دلت را برده اما ، باز پس دادند
دل بشکسته ات را ، مهربانی می خرد با مهر
درون غار تنهائی ، به لب غوغا ، ولی راز سخن با او ، نمی دانی
کسی چون نور می گوید ، بخوان
و تو آهسته می گوئی ، که من خواندن نمی دانم
و او با مهر می گوید
بخوان ، آری بنام خالق انسان ، بخوان ما را
و تو با گریه های شوق ، می خوانی
تو آیا دیده ای
وقتی که بعد از قهر و بد عهدی
به هنگامیکه بر سجاده اش با قامت شرمی
به یک قد قامت زیبا ، تو می آیی
به تکبیری ، تو را همچون عزیز بی گناهی ،راه خواهد داد
و می پوشاند او ، اسرار عیبت را
و از یاد تو هم ، بد عهدی ات را ، پاک خواهد کرد
جواب آن سلام آخرت را ، بر تو خواهد داد
و با یک نقطه در سجده ، تو گویا باز هم ، در اول خطی
تو آیا دیده ای وقتی که چیزی آرزویت بوده ، آنرا جسته ای
آنگاه می بینی ، بجز یک سایه ، چیزی در درون دست هایت نیست
کسی آهسته می گوید
نگاهم کن ، حقیقت را رها کرده ، مجازی را تو میجوئئ ؟
تو سیمرغی درون آسمان گم کرده ،
اینک سایه اش را بر زمین خاک می پوئی ؟
اگر یابی ، بجز یک سایه ، چیز دیگری داری ؟
پس آنگه یک شعاع نور ، چشمان تو را ، از خاک تا افلاک خواهد برد
تو آیا دیده ای ، وقتی هوای سینه ات ابر است و باریدن نمی داند
و دشت سینه ات ، می سوزد از بی آبی خوبی
تمام غنچه های مهر ، در جان تو خشکیده ست
به یادش ، قلب تو ، آرام می گیرد
و چشمان امیدت
گونه های چشم در راه تو را ،
با بارشی ، سیراب خواهد کرد
و گل های محبت ، در تمام پهنه جان تو می روید
تو ایا دیده ای وقتی دلت می گیرد از دلگیری مردان تنهایی
که شب هنگام ، سر به زیر افکنده
شرم خالی دستان خود را،در کویر مهربانی ، چاره می جویند
کسی آهسته می گوید :
سرای عشق را ، یک بار دیگر اب و جارو کن
سوار صبح در راه است
تو آیا دیده ای ، وقتی که دریای پر از طوفان مشکل ها
بساط زورق اندیشه را
در صد خروش موج می پیچد
کسی سکان این زورق ، به ساحل می برد با مهر
و می داند که تو
بی آنکه در ساحل ، به شکری ، قدر این خوبی به جای آری
بدون گفتن یک ، یا خدا
این نا خدا ، از یاد خواهی برد
خدا را دیده ای آیا ؟
به هنگامی که در این بیکران ، این پهنه هستی
به ترسی از رها بودن ، تو می پرسی
کسی می بیندم آیا ؟
کسی خواهد شنید این بنده تنها ؟
جوابت را ، نه از آنکس که پرسیدی
جوابت را ، خودش با تو ،
و با لحن و کلام مهر می گوید
که من نزدیک تو هستم ، به هنگامی که می خوانی مرا
آری ، تو دعوت کن مرا ، با عشق
اجابت می کنم ، با مهر
هدایت می شوی ، بر نور
خدا را دیده ای آیا ؟
گمانم دیده ای او را
که من هم آرزو دارم ، ببینم باز هم او را
به چشم سر ، که نه
او خود گشاید ، دیده های روشن دل را
لطیف و خلق آگاه است
چه زیبا می شود ،چشمی که می بیند ترا
چشم دلی ، از جنس نور و عشق و آگاهی


 ]]> مليکه https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=286 زنده بمان امیر حسین ! https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=58 Wed, 14 Dec 2011 04:43:52 GMT تصویر: http://www.pix2pix.org/timages/post_thumb/Pix2Pix_126648014843303_12619773286.jpg با دودلی به طرف میز آمد و گفت: یک پیام دارم !...





با دودلی به طرف میز آمد و گفت: یک پیام دارم !
لبخندی زدم و گفتم : بسم الله ،خیر است
پسرهمسایه ی ما 9 سالش است وهر روز دارد دیالیز می شود برای پیوند کلیه پول لازم دارد می شود به او کمک کنید ؟
با بی تفاوتی گفتم ، من چه کار ی می توانم برایش انجام بدهم ؟و به کار خودم ادامه دادم . یک لحطه اینگار نمی خواستم این ندای خیر العمل را بشنوم !!!
پشتش را کرد که برود ، گویی چشم دلم باز شدو سرم فریاد کشید که : اینفدر بی توجه ؟
بلافاصله صدایش کردم و گفتم : همه چیز را برایم تعریف کن .

این شد آغاز بخشش یک زندگی
بله امیر حسین را چگونه زنده نگه داریم ؟
او نیاز به 7 میلیون تومان پول برای ادامه ی زندگی داشت ، در حالیکه خانواده یک زندگی کارگری ساده داشت و در یکی از محله های مستضعف نشین هم زندگی می کرد که خرج خود شان را هم به زور تامین می نمود.
با امیر حسین صحبت کردم . کودکی معصوم که هر لحظه ممکن بود چراغ زندگیش به خاموشی کشیده شود . او مدتی بود که درس و مشق را هم رها کرده بود ‍ چرا که دیالیز هر روزه و داروهای زیادی که باید در کنار آن می خوردعلاوه بر اینکه موجب فشار خون بالای او شده بود او را به طرف ناتوانی سوق داده و هر روز ضعیف تر میشد .
کلیه ی مادر به فرزند نمی خورد و پدر که مشکل بیماری قلب و دیابت داشت هم نمی توانست به او کلیه ای اهدا کند تنها امید آنها اهدای کلیه از سایرین بود . اما باید پول آن را پرداخت می کردند و خانواده ای که حتی نان خود را به سختی به دست می آورد چگونه می توانست 7 میلیون تهیه کند ؟

دست به کار شدیم
به هر کسی که می شد زنگ زدیم و به هر جا که میشد رو انداختیم
می دانید بیشتر چه شنیدیم ؟

آنها کمک به شکم و لباس را مقدم می دانستند به اهدای یک زندگی !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
نمی توانستم فکر او را از سرم خارج کنم . امیر حسین برایم شده بود تمام زندگی
و بالاخره خداوند همراهی کرد و توانستیم پول کلیه را فراهم کنیم
اما!!!!!

بیمارستان او را پذیرش نمی کرد و حرفش این بود که :

او کودک است و ما امکانات این عمل را نداریم
پتکی بود که به سرمان خورد
باید این عمل یا در تهران انجام میشد یا در شیراز
باز گوشی تلفن را برداشتیم
به لیست تمام دوستان و اقوام درتهران نگاه کردیم و زنگ زدیم اما
هر کدام بهانه ای آوردند . کسی حاضر نیود خودش را توی دردسر بیاندازد پس به شیرازیها پناه بردیم
خوشبخنانه یکی از دوستان شیرازی قبول کرد تمام کارهای پذیرش و اسکان خانواده را انجام دهد و هزینه ی همراه بیمار را نیز به عهده گرفت ولی
یکباره بیمارستان مشهد اعلام کرد که آماده است عمل امیر حسین را انجام دهد

همه از خوشحالی فریاد می زدیم که بالاخره امیر حسین عمل می شود اما

دوباره اعلام شد که کلیه ها گران شده و اهدا کنندگات مبلغ بیشتری را می خواهند و خانواده دوباره در لاک خود فرو رفت
به آنها امید دادیم که نگران نباشید مابقی آن هم فراهم می شود

واکنون

امیر حسین منتظر است تا اهدا کننده ای پیدا شود تا کلیه اش به او بخورد و شرایط اورا داشته باشد .
دعا کنید که بدن ناتوان امیر حسین تحمل دیالیزهای هر روز را داشته باشد و به پیوند کلیه ی خارج از نوبت برسد

کاشک حداقل صدای معصوم او را که با خنده ای محزون می گفت :

اره من امیر حسین هستم را نمی شنیدم .
برایش دعا کنید


]]> مليکه https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=58 نظرات علمي قرآن https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=56 Sun, 11 Dec 2011 01:19:11 GMT تصویر: http://1.uped.freeiz.com/images/34bacf839b92.jpg توجه به خوردن ميوه و مواد غذايي پروتئين دار(واقعه/21-20)و(طور/22)، اعجاز اثر...

توجه به خوردن ميوه و مواد غذايي پروتئين دار(واقعه/21-20)و(طور/22)،
اعجاز اثر انگشت(قيامت/4)،
شدت احساس درد توسط پوست(نساء/56)،
درمان موضعي بسياري از بيماريهاي پوستي درسرما(ص/42)،
اندوه ورابطه ي آن با كوري(يوسف/84)،
اشاره به زخمهاي ناشي از عدم تحرك(كهف/18)،
تأثير رواني رنگ سبز(رحمن/76) ، (انسان/21)و (كهف/31)،
اشاره به بيماري پيري زودرس در كودكان(مزمل/17)،
تفاوت ستاره و سياره (يونس/5)و (فرقان/61)،
گردش خورشيد،ماه،زمين وسيارگان درمدارهامشخص(يس/40-38)،(انبياء/33)و(تكوير/16-15)،
پيش بيني مسافرت به فضا و عبور از جو(رحمن/33)و(انعام/125)،
سقوط سنگهاي آسماني (رحمن/35)،شهابها(جن/8)،
فقدان اكسيژن و هوا در ارتفاعات بالاي جو(انعام/125)
تسخير كره ي ماه و احتمالاً خورشيد(ابراهيم/33)،
مطالبي در مورد سياره ي زهره (طارق/3-1 ]]> مليکه https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=56 کاربردهای سنگریزه https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=53 Sat, 10 Dec 2011 10:45:06 GMT تصویر: http://img.tebyan.net/big/1387/10/21123748104152468751682221536411710814115.jpg بعضی ها سنگریزه تو کفشاشون می گذارند که...







بعضی ها سنگریزه تو کفشاشون می گذارند که بگوبند :
بله ما اودیم و هستیم و اینیم .
چون خوب موقع راه رفتن مجبورند لنگ بزنند !!!!
یعنی با این کار خودی نشان می دهند و در حقیقت به ابراز وجود آن هم به شکل خیلی خودخواهانه اش می پردازند . مثلا :
برو کنار بزار هوا بیاد ؛ تا صدات نکردیم جلو نیا ؛ کی بود صدا ش در اومد؟ ؛ با من بودی ؟ آخه به تو هم می گن آدم و.......

بعضی سنگریزه تو کفش مردم می گذارند ! با این کار می توانند :
برای خودشان شغل و منصبی دست و پا کنند !
داد می رنند که :
سنگریزه در می آوریم میخچه ها و تاول های ایجاد شده را درمان می کنیم !
این نوع افراد می خواهند به نان و نوایی برسند؛ چون برایشان چیری که مهم است نفعی است که ار این کار می برند .

بعضی مردم سنگیریزه تو کفشاشون می گذارند تا بگویند که :
ما علیلیم ؛ ما بدبختیم ؛ ما بیچاره ایم
به دادمون برسید . آی ایها الناس کمک و فغان که ما اینیم و آن
این گروه بیماران تن پروری هستند که نمی خواهند تن به هر کاری بدهند و نیاز خودشان را از دسترنج دیگران تا مین می کنند .
خوب این هم خودش حکمتیه !!!


بعضی مردم سنگریزه تو کفش دیگران می گذارند تا از این راه بگویند :
منم و خلیفه در بغداد
من بودم که چنین کردم و من بودم که چنان کردم و من بودم که کاهی را کوه کردم
خوب این دسته آدمهایی هستند که راه ابراز وجود خود را از بهره وری از دیگران به اکمال اکمل می رسانند .

بعضی سعی می کنند سنگریزه ها را مخفی کنند !!
چون می ترسند که بگویند سنگریزه ای هست
یا فکر می کنند وجود سنگریزه سنگ لای چرخ گذاشتنه و خوب نمی خواهند که چرخ روزگار از رونق خودش بیافتد .

بعضی هم ؛؛ باید گفت : اصلا اینگار نیستند .
برایشان بود و نبود سنگریزه فرقی نمی کند چون اصلا جایی که نیستند تو دنیای بیدازیه .
با تمام این تفاسیر تا حال فکر کردیدکه ما جزو کدام گروه ار این کاربرها ی زبده ی جامعه هستیم
سنگریزه گذاران یا سنگریزه داران
 ]]> مليکه https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=53 سلام بر محرم https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=52 Fri, 09 Dec 2011 02:14:26 GMT تصویر: http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/84655225379635612226.gif *محرمی دیگر از راه رسید و دیگر بار که چندین قرن از غروب ...








محرمی دیگر از راه رسید و دیگر بار که چندین قرن از غروب غریبانه عاشورا و کربلای 61 هجری می‌گذرد، یاد رشادت، پایداری، عدالتخواهی، شهامت و شهادت حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، ابوالفضل العباس(ع) و هفتادو دو پایمرد صحرای کربلا دوباره در دل‌ها جان گرفت چراکه حماسه کربلا و واقعه ی عاشورا مهم‌ترین رخدادی بوده که مظلومیت امام حسین(ع) و ددمنشی دشمنان اهل بیت را روایت می کند که شاید نظیر چنین حادثه ای در هیچ جای تاریخ اتفاق نیفتاده است.

نام حسین(ع) با محرم پیوند خورده و جانفشانی او و یاران باوفایش به محرم، روح و حیات دمیده است. ماه محرم برای شیعیان و عاشقان حسین(ع) از آن سالهای دور تا به حال، ماه حزن و اندوه بوده است. آنان همه ساله به عشق امام حسین(ع) گرد هم می آیند، بر مظلومیتش اشک ماتم می ریزند و از چشمه زلال عنایتش سیراب می شوند.
حسین(ع) برخلاف آنچه غافلان از سر دشمنی بر زبان می‌رانند، نه تنها مظهر جنگ و خونریزی و خشونت نبود که نماد بی‌بدیل مظلومیت و شهادت است. او به کربلا نیامد که انتقام بگیرد، آمد که دیگران در طول تاریخ، انتقام خون پاک او و یارانش را از یزیدیان زمانه بگیرند. حسین به کربلا نیامد تا بجنگد، آمد تا شاهدی باشد هماره زنده بر مظلومیت حق و فریبندگی باطل، او نه برای خونخواهی، که برای عدالت طلبی و شهادت در سرزمین بلاخیز کربلا قدم گذاشت. حسین(ع) و یارانش با جان و ایمان آمده‌ بودند تا نه خون دشمن، که خون خود بریزند و اسوه‌ ایثار و فداکاری برای تمامی عاشوراها و کربلاهای تاریخ باشند.

حسین(ع) فقط رضای خدا را در نظر داشت و جان خویش و اهل بیت و اصحاب خویش را با خداوند معامله نمود. تحمل تشنگی و رنجهای عاشورا و اسارت اهل بیت او برای رضای رب العالمین بود تا مکتب و دینش زنده بماند تا جامعه گرفتار در ظلم آزاد گردد. او خواست مسلمانانی که پیامبر و علی و فاطمه را فراموش کرده بودند دوباره برگرداند، او میخواست مردم اسیر و برده دنیا و خواهشهای نفسانی خویش نشوند، او یاد و خاطره معاد را زنده گردانید، او میخواست مکتب توحیدی لا الله الا الله باقی بماند، او میخواست بیت المال مسلمانان که در دست جنایتکاران افتاده بود و همه حیف و میل میشد به مسلمین بازگرداند، او میخواست دوباره قرآن همراه با فهم حقایق تلاوت گردد، او میخواست به انسانهای جهان بفهماند که دیندار واقعی باشند و هیچگاه در مقابل ظلم ستمگران سکوت نکنند و تنها در سایه ی آگاهی از دنیا و همنوعان خود بندگی خداوند را شایسته خویش بدانند.








اما عاشورا و کربلا فقط از آن ما مسلمانان نیست. آنچه در محرم سال 61 هجری به وقوع پیوست حادثه‌ای از آن تاریخ است و به تمامی آیندگان تعلق دارد. حسین بن علی(ع) امروز در اقصی نقاط جهان یک الگوی وارسته و شناخته شده است و ماجرای زندگی و وداع زیبای او با زندگی، تحسین هر آزاده‌ ای را با هر مرام و مسلک و دین و آیینی برمی‌انگیزد. مردمان شاید همه، اسلام را نشناسند اما تمامی نسل ها عدالت و آزادی و عزت و کرامت نفس را می‌شناسند.

اینها همه و همه ارزش‌های انسانی هستند که نه صرفا اسلامی، بلکه هرآن‌کس که آزادی و آزادگی را قدر بنهد، سیدالشهدا را هم می شناسد و هر آن‌کس که آزادیخواهی و عدالت‌طلبی آرمان او باشد، حسین(ع)، پیشوا و امام اوست. برای همین است که این روزها حال و هوایمان عوض شده و در هر کوی و برزن وطنمان نام "یا حسین" حیاتی دوباره گرفته است، صدای "یا مظلوم" از ماذنه‌های شهر در همه‌جا پیچیده است و شیفتگان حسین(ع) با جامه‌های سیاه زیر خیمه وفاداری‌اش دل را با نوحه و سوگنامه های حضرتش آذین بسته اند.







نام حسین (ع) که بر زبانت می وزد، جانت جوانه می زند، بارانی می شوی، سراپایت آینه می شود، بلند می شوی، وضوی اشک می گیری و سرازیری چشمانت را به شیون می نشینی. چون میدانی که آغاز فصل دلدادگی و عرض ارادتمندی به آقا امام حسین(ع) فرا رسیده و در سایه اهتزاز بیرق‌های عزاداری‌اش هنوز هم می توانی راه و رسم حقیقی آزادگی را بیاموزی و فریاد "هیهات منا الذله" اش را در وانفسای زمانه ات معنا کنی و با سرلوحه قرار دادن آرمان های او آینده ات را سامان ببخشی ...





]]> مليکه https://www.ayehayeentezar.com/entry.php?b=52