قیامت نزدیک است

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اولين سوال مطرح مى شود.
اول ما يحاسب به العبد الصلوه ؛ ⁽⁴⁷⁾
اولين چيزى كه بنده از آن محاسبه و سوال مى شود، نماز است .
ولى تو كه نماز ى نداشتى !
هر چه مى گويى :
خدايا! بعضى روزها نماز مى خواندم ! كارهاى خوب ديگرى هم داشتم ، بى فايده است .
الصلوة قربان كل تقى ؛ ⁽⁴⁸⁾
نماز موجب تقرب هر فرد پرهيزگار است .
و تو نه نمازى دارى و نه تقوايى !

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

باز سئوال مى كنند:
عمرت را چه كردى ؟ در جوانى ات ، خود را به چه چيزهايى مبتلا نمودى ؟ مالت را از كجا به دست آوردى و در كجا صرف كردى ؟ و آيا از نعمت ولايت بهره مند گشتى ؟
...از گوش تو در مورد شنيدنى ها و از چشمت ، درباره ديدنى ها و از حالات قلبت و از افكار و عقايدى كه دارى ، سوال مى كنند؛ ⁽⁴⁹⁾ ولى اجزا و اندام هاى وجودت هر چه پاسخ مى گويند، به ضرر تو است !
چون تو ، جز بدى كارى نكرده بودى !
سوال ها تمام مى شود! ديگر فرصتى باقى نمانده است و بايد به طرف جهنم حركت كنى ! اما چگونه ؟!
...خدايا! چگونه در آتش قهر تو بسوزم !
...خدايا! نجاتم بده ! بد كردم ! بد رفتم !
اما جواب مى شنوى :
آيا بنده من ، على در دنيا به تو نگفت :
الا قريب و الاصطاب قليل ؛ ⁽⁵⁰⁾
قيامت نزديك است و توقف در دنيا كوتاه !
پس چرا بد رفتى و بد كردى ؟!
و تو هيچ جوابى ندارى ! جز اين كه با خود مى گويى :
آرى به من گفتند: قيامت نزديك است .
قيامت نزديك است ...
ولى من توجهى نكردم !

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در آن لحظه به فرمان خداوند، به سوى جايگاه هميشگى ات در جهنم حركت مى كنى و مى روى تا در عذاب قرار گيرى كه ناگهان متوجه مى شوى بنده اى از بندگان خدا، كه هميشه تو را به سوى حق دعوت مى كرد و تو توجهى به او نمى كردى ، با چهره اى خندان ، نامه عملش را در دست راست گرفته است و فرياد مى زند:
اى مردم نامه مرا بگيريد و بخوانيد ⁽⁵¹⁾ و سعادت مرا ببيند.
و تو افسرده از اين كه او به فكر قيامت خود بوده است ، حزن و اندوهت بيش تر مى شود و با سرافكندگى به طرف مامورانى كه آماده اند تا تو را عذاب كنند، حركت مى كنى .

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

4. ظهور صحنه هاى عمل

صور اسرافيل به صدا درآمده است و همه برخاسته اند و صحنه قيامت را تماشا مى كنند؛ نامه عمل يكايك حاضران را به دستشان مى دهند؛ عده اى خوشحال و خندان ، و تعدادى گريان و غمگين در انتظار كارهاى خويش به سر مى برند.
در همين حال ، انبيا و گواهان اعمال فرشتگان نيز حاضر مى گردند، ⁽⁵²⁾ و تو كه سخت سرت گيج مى رود و نمى دانى چه كنى ، يك مرتبه مى بينى با رفيقت كنار هم نشسته ايد و داريد با هم صحبت مى كنيد و تو به او مى گويى :
حضرت على (ع ) فرموده است :
غض الطرف عن محارم الله افضل عباده ؛ ⁽⁵³⁾
بهترين عبادت چشم پوشى از گناه است .
و ما بايد به پيروى از مولايمان اميرالمومنين (ع ) در مسير حق باشيم و گناه نكنيم ...
و در همان حال فرشته اى را مى بينى كه به تو ندا مى دهد:
يا ابناء العشرين جدوا و اجتهدوا؛ ⁽⁵⁴⁾
اى بيست ساله ها! كوشش و جديت كنيد و براى نيل به كمال و سعادت خود مجاهده نماييد
...و همچنان صحنه هايى پشت سر هم مى گذرد...
و سپس مشاهده مى كنى كه در اتاقى ايستاده اى و دارى نماز شب مى خوانى و لبخندى بر لبانت نقش بسته است ؛ شيطان در بالاى سرت ايستاده و مدام مى گويد:
اى انسان نمازت را رها كن و بخواب كه كار فردايت را درست انجام دهى !... نكند بمانى و اداره ات دير شود!...
شيطان چندين بار اين كلام را تكرار مى كند. و تو آهسته نماز را رها مى كنى و به حرف هاى او گوش مى دهى و به رخت خواب مى روى ، آرام در بستر مى خوابى و نماز صبح تو قضا مى شود!
... آفتاب طلوع كرده است كه چشمهايت را به هم مى مالى و آهسته از رخت خواب بيرون مى آيى ! وجدان سخت آزارت داده و ندا مى دهد:
ان اصلعت هواك اصحك و اعماك ؛ ⁽⁵⁵⁾
اگر از هواى نفست اطاعت نمايى ، كور و كرت مى كند. و تو زير لب مى گويى :
آدم در حال خواب كه تكليف ندارد ! مگر حالا چه شده است ؟ فقط يك نمازى قضا شده ، شده كه شده ! چيزى كه نشده ؛ اين هم نماز كه خوانده ام ، خداوند پاداش آنها را بدهد...
آه ! ديگر خدا از من چه مى خواهد؟!...
و شيطان همچنان از پشت پرده بر گوشت مى خواند:
بيا! بيا! درست مى آيى !
نماز چيه ؟!
اين ها همه اش حرفه ! اصلا قيامتى در كار نيست !
و تو همه اين حرف ها را قبول مى كنى و تسليم شيطان مى شوى ؛ هر چه هم ندا بلند مى شود و به تو هشدار مى دهد:
الا عجاب يمنع الازياد؛ ⁽⁵⁶⁾
خودپسندى مانع افزايش كمال معنوى و سر راه رشد انسانى است .
توجهى به آن نمى كنى ...
صحنه ها همچنان ظهور پيدا مى كند و تو در آن صحراى قيامت همه اعمالت را مشاهده مى كنى و از تعجب و ناراحتى سخت بر خود مى پيچى و مى سوزى و نمى دانى كه چه بكنى ! آرى ، اينها را خودت انجام داده اى ؛ چه فراوان به خطا رفته اى ! اى كاش همچنان عابد باقى مانده بودى و تسليم شيطان نمى شدى . فكر درباره همه اين صحنه ها سخت عذابت مى دهى و فرياد برمى آورى و مى گويى :
خدايا نجاتم بده ! من كه مسلمان بودم ! شيطان گولم زد و مرا به اين روز انداخت . من آدم خوبى بودم !
خدايا به فريادم برس ، ديگر اشتباه نمى روم .
حالا خوب فهميده ام كه قيامت هست و درست عمل مى كنم !
در همان حال رفيقت را مى بينى كه كنارت ايستاده و بر تو مى خندد؛ با ديدن او عصبانى مى شوى و به او مى گويى :
چرا مرا تنها گذاشتى ؟ مگر ما در دنيا با هم نبوديم ؟ ⁽⁵⁷⁾
و او جواب مى دهد:
بلى ولى تو خودت نفست را به فتنه و بلا گرفتار ساختى و تسليم شيطان شدى غرور بر تو چيره شد و تو را به بدبختى كشاند. به خدا قسم ! نزديك بود مرا به هم مثل خودت هلاك كنى ! اگر لطف و توفيق و نعمت خداى من نبود، من هم نزد تو در دوزخ حاضر بودم . ⁽⁵⁸⁾
و تو آهسته با خود مى گويى :
راست مى گويد، مگر حيات دنيا و دوره آسايش من بيش از ده روز بود؟ ⁽⁵⁹⁾ چرا چنين خود را بيچاره كردم ؟!
... در همين هنگام ندايى بلند مى شود و فرياد مى كند:
انطلقوا الى ما كنتم به تكذبون ؛ ⁽⁶⁰⁾
برويد به سوى آن چه دوزخى كه منكر آن بوديد!
و تو ناراحت و خشمگين ، همراه عده اى ديگر به طرف جهنم حركت مى كنى و فرشتگانى را مى بينى كه در كنار درب جهنم ايستاده اند و تا شما را مى بينند، مى گويند:
فادخلوا ابواب جهنم خالدين فيها فلبئس مثوى المتكبرين ؛ ⁽⁶¹⁾
از درهاى جهنم داخل شويد و تا ابد در آن جا بمانيد؛ بد جايگاهى است جايگاه گردن كشان .
و تو به همراهى آن ها وارد جهنم شده به داخل آتش پرتاب مى شويد و آتش تمامى وجودت را مى پوشاند و از حرارت آن تشنگى شديدى برايت پيش مى آيد كه صدا مى كنى :
خدايا! عطش مرا فرو نشان و تشنگى ام را پايان ده !
و با اين فرياد، آبى مس گداخته به تو مى دهند كه با آشاميدن آن صورتت بريان مى شود ⁽⁶²⁾ و بعد از آن ، آب جوشانى را بر سرت مى ريزند و پوست و گوشت و استخوانت را مى گدازد ⁽⁶³⁾ كه از وحشت داد مى زنى :
ربنا اكشف عنا العذاب انا مومنون ؛ ⁽⁶⁴⁾
خداوندا! عذاب را از ما رفع كن ! ما ايمان آورده ايم !
كه صدايى پاسخت را مى دهد:
فرياد كن زيرا امروز ديگر عجز و تذلل فايده ندارد و تو از طرف ما به هيچ وجه يارى نمى شوى ! ⁽⁶⁵⁾
برو گم شو و مثل سگ در جهنم بلول و دم مزن ! ⁽⁶⁶⁾
و تو شرمسار و خجل ، سرت را پايين مى اندازى و با خود مى گويى :
اى كاش از رسول الله اطاعت كرده بودم ! ⁽⁶⁷⁾ ايشان چه بسيار مى فرمود:
لو كنتم توقنون بخير الاخره و شرها كما توقنون بالدنيا لا ثرتم طلب الاخره ؛ ⁽⁶⁸⁾
اگر اطمينان و يقين شما به خير و شر آخرت ، همانند يقينشان به خير و شر دنيا مى بود، البته آخرت را انتخاب مى كرديد، و در راه آن سعى و كوشش مى نموديد.
كه ناگهان صدايى تو را متوجه خودش مى كند كه مى گويد:
اين همان زيان كارى است كه به خود و كسان و خانواده خود، خسارت وارد آورد! ⁽⁶⁹⁾
و تو خشمگين چشمت را بر او مى اندازى و رفيقت را مى بينى كه با انگشتش تو را نشانه رفته است و به دوستش خطاب مى كند:
اين گونه كيفر او دوزخ است ، به خاطر آن كه كافر شد و آيات خدا و پيامبرش را به باد استهزاء گرفت ! ⁽⁷⁰⁾ خدا ما را نجات دهد كه گذرمان به آن ها نيفتد، عجب جاى بدى است !
و سپس هر دوى آن ها از وحشت ، نقش بر زمين مى شوند و فرياد برمى آورند:
خدايا! نجاتمان بده !

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عجب صحنه هاى وحشتناك و رعب انگيزى !
در همان حال كه آن دو فرياد مى زنند ندايى بلند مى شود كه :
نجات هر كسى كه در گرو اعمال خويش است . ⁽⁷¹⁾
و آن دو نفر آرام برمى خيزند و به انتظار نتيجه كارشان مى نشينند. و تو غمگين كه چرا به حقيقت انسانيت رهنمون نشدى تا امروز از اين آتش ‍ هولناك رهايى يابى و در كاخ ‌هاى بهشتى به بهترين صورت ، به زندگى هميشگى ات ادامه دهى ؛ اما افسوس كه دير به خود آمدى و در اين جا، پشيمانى هيچ سودى ندارد و بايد براى هميشه در عذابى كاستى ناپذير بمانى و بر خود نفرين بفرستى ! و با خود بگويى :
اى كاش اين چنين نبودم !
و اى كاش آن چنان كه خداى متعال مى خواست ، زندگى مى كردم !

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

5.آگاهان بى عمل
... و همچنان اين صدا به گوش مى خورد كه مى گويد:
يا حسرتى على ما فرطت فى جنب الله ؛ ⁽⁷²⁾
دريغا بر آن چه كه در حضور خدا كوتاهى ورزيدم .
عجبا! همواره به مردم مى گفتم :
و من احسن دينا ممن اسلم وجه لله و هو محسن واتبع مله ابراهيم حنيفا؛ ⁽⁷³⁾
و كسى بهترين دين را داراست كه در برابر خدا تسليم بوده و نيكوكار باشد و از آيين پاك ابراهيم تبعيت نمايد.
و خودم عمل نمى كردم !... چقدر اشتباه رفتم !... افسوس !... افسوس !...
خدايا حالا فهميده ام كه پيش از اين غافل بودم !
پروردگار! مرا ببخش !... قول مى دهم آدم شوم !
... و تو بيش تر وحشت مى كنى ! و از خود مى پرستى او ديگر كيست ؟ چه مى گويد؟! چه كرده است كه اين قدر پيشمان است ؟!
و اين سوال ها بيش تر تحريك مى كند تا به جلو حركت كنى و شخص مورد نظرات را بياى ؛ سرعت مى گيرى ، تا آن كه به صحنه اى عجيب مى رسى :
انسانى ايستاده است و محكم زبانش را مى جود و چرك از دهانش سرازير است ⁽⁷⁴⁾ و دست هاى خود را به دندان مى گزد!
و يوم يعض الظالم على يديه ؛ ⁽⁷⁵⁾
و قيامت روزى است كه ظالم از ندامت ، دست هاى خود را به دندان مى گزد.
و فرياد مى زند:
يا ليتينى كنت ترابا؛ ⁽⁷⁶⁾
اى كاش من خاك (پست و ناچيزى ) بودم ( و با چنين وضعى مواجه نمى شدم !)

كافر آن روز از تزلزل و اضطراب

گويد او: يا ليتى كنت تراب

يعنى آن بودمى اى كاش خاك

من نمى ديدم چنين هول و هلاك .

يا ليتنى اتذت مع الرول سبيلا؛ ⁽⁷⁷⁾
اى كاش راهى را كه پيامبر در پيش گرفته بود، من نيز در پيش مى گرفتم !

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و تو به خود فكر مى كنى ؛ مگر او چه كرده است كه اين چنين پشيمان است ؟! چه گناه بزرگانى را مرتكب شده است ؟
خدايا؟ او چه كرده است ؟
و همچنان از خود مى پرسى : چه شده ؟... او چه كرده است ؟...
...يكى از اطرافيان متوجه تو مى گردد، خودش را به تو مى رساند و مى گويد:
آرى ، او در دنيا سخن خدا را براى ما نقل مى كرد كه :
الم اعهد اليكم يا بنى ادام ان لا تعيدوا الشيطان انه لكم عدو مبين و ان اعبدونى هذا صراط مستقيم ؛ ⁽⁷⁸⁾
اى فرزند آدم ! آيا شما پيمان نبستم كه شيطان را نپرستيد؟ و از او اطاعت و پيروزى نكنيد كه او براى شما دشمن آشكارى است ، و آن كه مرا بپرستيد كه اين راه راست و صراط مستقيم است .

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و خود او اين گفته ها عمل نمى كرد، و با تمام وجود تسليم شيطان سره بود و هميشه بر خلافت گفته هايش و بر خلافت قرآن حركت مى نمود.
و آن زمان است كه تو متوجه سخن امام باقر - عليه السلام - مى شوى كه مى گفت :
ان اشد الالناس حسره يوم القيامه الذين و صفو العدل ثم خالفوه ؛ ⁽⁷⁹⁾
شديدترين حسرت و افسوس در قيامت براى كسانى است كه در دنيا عدل و دادگرى را براى مردم توصيف كردند، اما خود بر خلافت آن عمل نمودند.
و بار ديگر نگاهت را متوجه همان شخص بى عمل مى كنى ؛ و او را مى بينى كه با ديدن دوست تو سخت هراسان گشته و بر خود مى پيچيد و مى گويد:
خدايا! هو به وسيله من هدايت شد، ولى من خودم گمراه شدم و به هلاك افتادم
خدايا! به خاطر او مرا ببخش ! زيرا من باعث شدم كه او در مسير حق بيايد!
ولى جواب مى شوند:
كل نفس بما كسب رهينه ؛ ⁽⁸⁰⁾
هر نفسى در گروه عملى است كه انجام داده است .
الذين امنو و عملوا الصالحات ... لهم اجر هم عندربهم ؛ ⁽⁸¹⁾
آنان كه گرويدند و عمل شايسته انجام دادند... برايشان نزد پروردگارشان پاداشى هست .
و او كه گفت و عمل نكرد، بايد به طرف جهنم حركت كند! و او را مى بينى كه با زنجيره اى به طرف دوزخ كشيده مى شود.
اذا الاغلال فى اعناقهم و السلاسل يسحبون فى الحميم ثم فى النار يسحرون ؛ ⁽⁸²⁾
در آن هنگام كه غل ها و زنجيرها بر گردن آنان قرار گرفته و آن ها را مى كشند و در آب جوشان وارد مى كنند، سپس در آتش دوزخ ، بر افروخته مى شوند.
اين صحنه بسيار تكانت مى دهد و در دل مى گويى :
نه ! نه ! من به گناهم اعتراف نمى كنم من همه كارهاى خلافم را مخفى نگه مى دارم چگونه مى توانم اين همه سخنى و عذاب را تحمل كنم
نه ! نه ! من تحمل نخوانم كرد...
او قرار كرد و به چنين بلايايى گرفتار شد، من با كتمانم از همه اين بلاها نجات خواهم يافت !
در همين هنگامه است كه منادى ، ندا مى دهد:
ان تقبدواما انفسكم او تخفوه يحاسبكم به الله ؛ ⁽⁸³⁾ اگر آن چه را كه در دل داريد، آشكار سازيد يا پنهان داريد، خداوند شما را طبق آن محاسبه مى كند.
و تو با شنيدن اين ندا مى گويى :
پس اگر مرا به جهنم بردند، از آن جا فرار خواهيم كرد.
باز ندا بلند مى شوند:
و لهم مقامع من حديد؛ كلما ارادواان يخرجوامنها من غم اعيدوا فيهاو دو قوا عذاب الحريق ؛ ⁽⁸⁴⁾
و براى آن ها گرزهاى از آهن است ، هرگاه بخواند از غم و اندوه هاى دوزخ خارج شوند آن ها به آن باز مى گرداند و به آن ها گفته مى شوند بخشيد عذاب سوزان را!
و تو وحشت زده نمى دانى كه چه بكنى ؛ مخفى كردن اسرار كه امكان ندارد؛ راهى هم جز تحمل عذاب الهى در پيش نيست ؛ امكان فرار، ميسر نيست و تو در نگرانى و اضطرابى عظيم فرو رفته اى و هراسانى و نمى دانى كه عاقبت كجا خواهى رفت و چه آينده اى در انتظار توست .
6. دادگاه عدل الهى
همه حاضر شده اند!
كسى غيبت ندارد، همه را آورده اند تا كارنامه شان را به دستشان بدهند و سرانجام به جايگاههايشان منتقل شوند..
دادگاه تشكيل مى گردد و پرونده همه حضار دو مى شود. اما دادگاه ، دادگاه ديگرى است !
و كل شى ء فعلوه فى لبزير؛ ⁽⁸⁵⁾
هر كارى كه انجام داده اند، در نامه هاى آنان ثبت است .
و اين وضيعت ، سخت آن ها را به وحشت انداخته است و بال دروغ پردازى قصد فرار از دادگاه را دارند:
يوم يبعثم الله جميعا فيحلون له كمايحلفون لكم و يحسبون انهم على شى ء؛ ⁽⁸⁶⁾
روزى كه خدا همه را زنده مى كند، همچنان كه براى شما قسم مى خورند، براى او هم قسم خواهند خورد، و مى پندارد كه سودى خواهند برد.
ولى افسوس كه دير شده و همه رازها بر ملا گشته و از پرده برون افتاده است .
بيدى الله يوم القيامه كل سر ⁽⁸⁷⁾
خداوند در قيامت همه رازها را آشكار مى سازد.
عده اى هوش از سرشان رفته است ⁽⁸⁸⁾ و ديوانه وار و مست در انتظار حكم دادگاه نشسته اند. و بعضى با گريه زياد ناظر بر آتش دوزخند. ⁽⁸⁹⁾
شراب خوران ، شيشه شرابى به گردنشان آويزان است و قدح شرابى به دستشان چسبيده ، كه بوى گندش همه جا را پر نموده و همه ، آن ها را مى شناسد و لعنتشان مى كنند.⁽⁹⁰⁾
حرام خواران به شكل خوك در آمده اند!
حاكمان ناحق كورند!
خود خواهان گنگ و كردند! ⁽⁹¹⁾
و شهوت رانان كه با چشم زنا مى كردند، دو ميخ آتشين در چشمانش فرو رفته است ! ⁽⁹²⁾
و نحشر هم يوم القيامه على و جوههم عميا و بكما و صماد ⁽⁹³⁾
ما روز قيامت ايشان (جنايت كاران ) را واژگون و كور و كر و لال محشور مى نماييم .
كسانى كه در دنيا دوستانى نااهل براى خود انتخاب كرده بودند،دستان خويش را به دندان گزيده و مى گويند:
اى كاش ما با فلانى دوست نمى شديم ! او ما را از ياد خدا غافل نمود و سبب گمراهى ما شد!
اى كاش راهى را كه رسول در پيش گرفته بود، در پيش گرفته بودم !⁽⁹⁴⁾
پروردگار! قيامت را ديدم و پذيرفتم و حالا گوشمان براى شنيدن حق باز است ؛ پس ما را به دنيا برگردان تا عمل صالح انجام دهيم ، همانا ما با ديدن اين صحنه ، به درجه يقين رسيده ام و همه چيز را باور مى كنم ! ⁽⁹⁵⁾
مهطعين مقنعى رووسهم لا يرند طرفهم و افئدتهم هواء؛ ⁽⁹⁶⁾
مى شتابند، سرها را بالا گرفته اند، چشم بر هم نمى زنند، دل هايشان خالى از خرد است .
و مى گويند:
يا حسرتنا على ما فرطنا فيها؛ ⁽⁹⁷⁾
اى افسوس بر ما كه در دنيا كوتاهى و از وظيفه ، سربار زديم !
ربنا اخرجنا منها فان عدنا فانا ظالمون ؛ ⁽⁹⁸⁾
پروردگارا! ما را از عذاب جهنم بيرون آور؛ اگر دوباره خلاف كرديم ، ظالم و سزاوار دوزخيم .
ولى جواب مى شنود:
خفه شويد! مگر يادتان رفته كه هرگاه گروهى از بندگان شايسته من در مناجات خود مرا مى خوانند و ندا مى دادند:
ربنا امنا فاغفرلنا و ارحمنا و انت خير الراحمين ؛
و از من طلب عفو و بخشش مى كردند شما آنان را به مسخره گرفته و مى خنديديد! و همين توهين و مسخره كردن سبب غفلت و بدبختى شما شد. ⁽⁹⁹⁾
و سپس درباره يكايك آنان گفته مى شود:
خذوه فعلوه ثم الحجم صلوه ؛ ⁽¹⁰⁰⁾
اى ماموران عذاب ! او را بگيرد و به او دستبند بزنيد، سپس به دوزخ پرتابش كنيد.
و تو كه تا به حال ناظر بر همه اين صحنه اى بودى ، با خود مى گويى ، الحمدالله كه من در دنيا تسليم حق شدم ؛ به دستورهاى الهى عمل كرديم .
انى ظننت انى ملاق حسابيه ؛ ⁽¹⁰¹⁾
من در دنيا مى دانستم كه چنين روزى هست و به فكر حسابم بودم .
خدايا! تو را سپاس مى گزارم كه مرا هدايت كردى تا در رديف مخلصان در گاهت قرار گيرم ، امروز سر بلند باشيم و در ميان اين همه جمعيت شرمسار نباشم .
پروردگار! تو را شاكرم كه مرا به انسانيت رهنمون ساختنى و با اولياى دينت آشنا و همراه نمودى . چقدر خوب شد كه حق را پذيرفتم و بدان عمل كردم .
خدايا! شكرت ... خدايا! شكرت ...
و در اين حال ، صدايى تو را متوجه خود مى كند كه مى گويد: به سوى بهشت حركت نما، تا در جايگاه هميشگى ات به استراحت بپردازى ،...
كلوا و اشربوا بما اسلفتم فى الايام الخاليه ؛ ⁽¹⁰²⁾
بخوريد و بياشاميد! گوارا باد اين نعمت ها بر شما! به خاطر آن اعمال صالحى كه از پيش ، در روزگار گذشته ، براى امروز خود فرستاديد.
و در همان لحظه ، ماموران زيبا روى بهشتى را مى بينى كه با جام هاى پر از شراب روشن و سفيد كه لذت بخش است هيچ گونه ضرر و مستى در آن نيست ، گرد تو مى چرخند تا هرگاه ميل داشته باشى از آن به تو بدهند، ⁽¹⁰³⁾ و تو با لبخندى زيبا و چهره اى نورانى ، همراه با ماموران بهشتى به طرف قصر بهشتى ات حركت مى كنى ...!
7. شهادت شاهدان
همه برانگيخته شده اند.
و هر كس در فكرى فرو رفته است كه عاقبت چه خواهد شد.
آيا پايان كار ما جهنم است يا بهشت برين ؟
چگونه عذاب خواهيم شد ؟
و تو وحشت زده با خود مى گويى :
من چه كنم ؟ آيا امكان دارد كه به گناهانم اعتراف نكنم ؟
آرى ! آرى ! چنين خواهيم كرد.
و با خود فرياد مى زنى :
من اعتراف نخواهم كرد!
من به كسى نخواهيم گفت كه چه كرده ام !
و در همين حال است كه ندا بلند مى شود:
و ما تكون فى شان و ما تتلوا منه قرآن و لا تعلون من عمل الا كنا عليكم شهودا اذ تفيضون فيه و ما يعزب عن ربك من مثقال ذره فى الارض و لا فى السماء ولا اصغر من ذلك و لا اكبر الا فى كتاب مبين ؛ ⁽¹⁰⁴⁾
در هر حال كه باشى ، و هر چه از قرآن بخوانى ، و هر كارى انجام دهى ، ما گواه بر شما هستيم ، هيچ امرى از علم و دانش پروردگار تو - حتى به اندازه سنگينى ذره اى - مخفى نمى ماند، نه در زمين و نه در آسمان ، و نه كوچك تر و نه بزرگ تر از آن ، مگر اين كه همگى در كتاب آشكار ثبت است .
و تو غمگين از اين كه هيچ راه كتمانى وجود ندارد؛ به ياد دنيايت مى افتى كه بارها اين آيه را برايت خواندند و تو توجهى به آن ننمودى ، و باز به دنبال گناه رفتى و خطا كردى !...
در اين جاست كه با خود مى گويى :
خدايا! پشيمانم ! من به خود ظلم كرده ام ؛ مرا ببخشاى !
ولى ديگر دير شده است وجدان برآشفته ات عليه تو به سخن آمده است و مى گويد:
هيچ راهى براى فرار از گناه ندارى ، و تمام راه هاى فرار از صحراى محشر مسدود است . پشيمانى هم كه در حال حاضر براى تو سودى ندارد؛ اين جا كه جاى توبه استغفار نيست ؛ اين جا محل حساب رسى به عمل هاى گذشته توست !
مگر در دنيا، بارها و بارها به تو نگفتند:
اياك و ما تعتذر منه ؛
از كارى كه سرانجام از آن پشيمان مى شوى بپرهيز!
و تو بى توجه از كنار همه اين مسائل گذشتى ، باز به حرف شيطان گوش كردى و تسليم هوس هاست شدى و حالا مى خواهى با اين پشيمانى خودت را آسوده كنى !
اما بدان : كسى كه به اندازه سنگينى يك ذره ، كار خوبى كرده باشد، آن را مى بيند و كسى كه به اندازه سنگينى يك ذره ، كار بدى كرده باشد، آن را مى بيند. ⁽¹⁰⁵⁾
تو با شنيدن اين شهادت ها به خشم مى آيى و فرياد مى زنى :
چرا ضد من گواهى مى دهيد؟!
و پوست تو مى گويد:
انطقنا الله الذى انطلقل كل شى ء؛ ⁽¹⁰⁶⁾
پروردگارى كه همه چيز را به سخن گفتن واداشته است ، ما را نيز به نطق در آور تا حقايق را بازگو كنيم
... هنوز درگيرى ات با پوست تمام نشده است كه زبانت سخن را آغاز مى كند ⁽¹⁰⁷⁾ و مى گويد:
اى خائن مرا به هر راهى كشاندى ! و با من هر چه خواستى گفتى و پشت سر هر كس كه درستش نداشتى غيبت نمودى ! و خودت را با اين عمل ، قدرتمند جلوى دادى ، با اين كه :
الغيبه جهد العاجز ⁽¹⁰⁸⁾
غيبت آخرين كوشش شخص ناتوان است .
و آن چه كه اكنون مى بينى ، دستاورد همان عجز و خوارى تو است و اين خوارى ، به علت خيانت توست .
زيرا كسى كه امانت را خوار شمارد دست به خيانت آلايد و خويشتن و دينش را از آن منزه نسازد، درهاى ذلت و رسوايى را در دنيا به روى خود گشوده است و در قيامت خوارتر و رواتر خواهد بود. ⁽¹⁰⁹⁾
بنابراين اين بايد اين خوارى را تحمل كنى و براى هميشه در آتش عذاب بسوزى !
به دنبال آن گوشش تو نيز فرياد بر مى آورد:
به خدا قسم همه اين مسائل و جريان ها صحيح و درست است ؛... تو روزى داشتى از خيابانى عبور مى كردى ، صداى بلند گوى مسجدى به گوشت خورد كه واعظى مى گفت :
خداوند در قرآن مجيد مى فرمايد:
افحسبتم انما خلقناكم عبثا و انكم الينا لا ترجعون ؛ ⁽¹¹⁰⁾
آيا پنداشتند كه شما را بيهوده آفريده آفريده ام و به سوى ما بازگشت نمى كند!؟
اى مردم به خود آييد هشيار باشد! قيامت نزديك است !...
چرا اين از ياد خدا غافليد!؟

روزها فكر من اينست و همه شب سخنم

كه چرا غافل از احوال دل خويشتنم

ز كجا آمده ام ؟ آمدنم بهر چه بود؟

به كجا مى رويم آخر ننمايى وطنم ؟

من به خود نامدم اين جا كه به خود باز روم

آن كه آورده مرا، باز برد در وطنم

مرغ باغ ملكوتم ، نيم از عالم خاك

چند روزى قفسى ساخته اند از بندم !

و تو او را به ياد مسخره گرفتگى و زبان به توهينش گشودى!...زمين نيز به سخن در آيد ⁽¹¹¹⁾ و آن خاطره را تاييد مى كند و مى گويد:
پروردگارم ، مرا شاهد اين جريان قرار داد. و امروز مرا به سخن در آورده تا بگويم كه اين شخص ، انسان پليدى است و در پهنه من بزرگ ترين خيانت ها را انجام داده است ...
و تو با شنيدن شهادت همه شاهد ها وحشت زده مى شوى و مانند مار گزيده بر خود مى پيچى .
كتمان و فرار ممكن نيست ؛ اهدها عليه تو هجوم آورده اند و ماموران الهى تمام راه ها را بستند؛ نه مرگى هست ، و نه اميرى به شخصى ....
تنها راهى كه ماند است ، رفتن به سوى عذاب الهى است .
در همين لحظات ، ماموران جهنم محاصرات مى كنند و تو در ميان آن ها به طرف جايگاه هميشگى ات حركت مى كنى ، تا عذاب كردارت را ببينى و نتيجه اعمالت را بچشى .
و در اين ميان ، در اين انديشه اى كه پشيمانى هيچ راهى را برايت نكوشد و هيچ دردى را برايت درمان ننمود! چه اين كه اينجا ديگر جاى براى توبه نيست .