كودك و برنامه های تلویزیونی
كودكان خیلی بیشتر از بزرگترها تحت تأثیر فیلمها و برنامههای تلویزیونی قرار میگیرند. پیامی كه از راه برنامه تلویزیونی به كودك ارائه میشود، در فكر و روح آنها به خوبی نقش میبندد. این نقش بسته به ویژگی برنامههای تلویزیونی، میتواند مثبت یا منفی باشد. از یك طرف، خشكترین مفاهیم در قالب برنامههای جذاب برای بچهها قابل فهم و پذیرش میشود و از سوی دیگر، برنامههایی كه مانع آشنایی كودك با دنیای واقعیتها شود و مانند كارتونهای تخیلی، با قهرمانهای افسانهای و قدرتهای جادویی، او را در دنیای غیرواقعی غرق كند، برای كودك زیانبار است. خشونت، ماجراجویی و هیجانهای كاذب اگر صورت افراطی و پرحجمی در برنامههای تلویزیونی داشته باشد، در تكوین شخصیت كودك، اثر منفی میگذارد و در دوران پس از بلوغ، ناهنجاریهای روانی خطرناك در وی ایجاد میكند. بنابراین، بزرگترین محبت پدر و مادر در حق فرزندانشان این است كه بر كودكان هنگام تماشای تلویزیون نظارت داشته باشند.
عدم انتقال استرسهای ناشی از محل کار به خانه و خانواده
وقتی که والدین در محیط کار با انواع استرس روبرو باشند ممکن است این استرس به زندگی خانوادگی آنها انتقال یابد و نهایتاً آنها بیشتر مستعد بحث و مجادله با فرزندان خود بوده و کمتر قادر به تحمل رفتارهای نامناسب از طرف آنها باشند. این مسئله ممکن است اثر سوئی بر روی عزت نفس کودک داشته باشد. ضروریست که نسبت به شناسایی عوامل استرس زا در مورد خود اقدام نموده و به نیازهای بهداشت روان خود توجه کنیم.
كودكی كه از محبت پدر و مادر محروم مانده یا درست اشباع نشده است، در خود احساس حقارت، كمبود و محرومیت میكند و برای هر گونه انحرافی آمادگی دارد
میانهروی در محبت
كودكان امروز به دلیل توجه افراطی والدین و رفاه نسبی موجود، رفته رفته به انسانهایی نازپرورده و از خودراضی تبدیل میشوند. دامنه توجه برخی والدین به كودكان به اندازهای بالاست كه گویی آنها كودكان خود هستند، در حالی كه زیادهروی در محبت همانند محبت كم، برای كودك ضرر دارد و ریشه امید و نشاط و حیات را در وجود او میخشكاند. تعادل و توازن در مهرورزی، عامل بالندگی و رشد است. آنچه در دین سفارش شده، رعایت میانهروی است. نتیجه افراط در محبت، پرتوقع بار آمدن كودك، جوانه زدن ریشههای خودپسندی و سركشی كردن كودكان در برابر حقیقت است. امام باقر علیهالسلام این نوع تربیت را بدترین نوع تربیت میشمارد و پدرانی را كه اینگونه تربیت میكنند، نكوهش میكند و میفرماید: «بدترین پدران كسی است كه در نیكی به فرزند خود زیادهروی میكند. تاریخ یعقوبی، ج2، ص320” آزاد گذاشتن فرزند به این معنا كه هر كاری دلش میخواهد بتواند انجام دهد، این تصور را در ذهن كودك ایجاد میكند كه جهان، تحت فرماندهی اوست. او كه اطرافیان را به دیده تحقیر مینگرد، خود، به كودكی نامسئول، خودخواه و پرخاشگر تبدیل میشود. از این رو، به والدین سفارش میشود رفتار منطقی و معقولی با فرزند خود داشته باشند و از افراط و تفریط در محبت بپرهیزند.
فراوری : کهتری
بخش خانواده ایرانی تبیان
منابع:
ملیحه آقاجانی- ماهنامه - گلبرگ - شماره 91
ترجمه : سودابه ملک پور- Children and adolescent’s mental health
وب سایت دکتر اکرم منتظر الظهور