درخصوص این جمله که "خدا از رگ گردن به انسان نزدیکتر است" توضیح دهید. آیا خدا مکان خاصی دارد؟

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

درخصوص این جمله که "خدا از رگ گردن به انسان نزدیکتر است" توضیح دهید. آیا خدا مکان خاصی دارد؟

خداوند دارای مکان خاصی نیست، بلکه مکان آفرین است و نیاز به مکان و جا ندارد. "خدا از رگ گردن به انسان نزدیک تر است".(1) یک تشبیه محسوس برای نزدیک بودن خدا به انسان می باشد، زیرا حیات جسمانی ما وابسته به رگی است که خون را به طور مرتب از یک سو وارد قلب و از یک سو خارج کرده و به تمام اعضا می رساند. اگر یک لحظه در عمل آن توقفی ایجاد شود، فوراً مرگ به سراغ انسان می آید.خداوند از رگ قلب نیز به ما نزدیک تر است. این فقط یک تشبیه است. قرب خداوند از این هم برتر و بالاتر است. توجه به این واقعیت انسان را بیدار می کند و به مسؤلیت سنگین او در دادگاه عدل الهی آشنا می سازد.(2)نزدیکی خداوند به ما (که قرب معنوی است، نه حسّی) از شدت وابستگی ما به او سرچشمه می گیرد.هستی تمام موجودات عالم بدون وابستگی و پیوند با ذات او اصلاً مفهوم و وجود و بقایی ندارد و این نهایت قرب خداوند را به بندگان و قرب اینان را به او نشان می دهد.دوست نزدیک تر از من به من است وین عجب تر که من از وی دورمچه کنم با که توان گفت که دوست در کنار من و من مهجورم نزدیکی اشیا به خداوند یا به آنها از نوع مکانی نیست، بلکه به این معنا است که همه چیز نزد خداوند حاضر است و علم الهی نیز تنها از نوع علم حضوری است.
پی نوشت ها :
1- سوره ق (50) آیه 16.2 - مکارم شیرازی ، تفسیر نمونه ، ج26، ص 5 - 244.

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

اينکه مي گن خدا از رگ گردن به انسان نزديک تر يعني چي ؟؟

نزديک‏تر بودن از رگ گردن، تمثيلى است براى بيان استيلا و احاطه خداوند بر بندگان خويش چون رگ گردن، رگى حياتى براى بدن است و با قطع آن سريعاً جان از بدن مفارقت مى‏کند. خداوند براى بيان احاطه و اقتدار خويش از اين استفاده نموده است نه آن که خداوند- نعوذ باللَّه- جزئى از بدن و يا موجودى داراى جرم و جسم باشد.
خداوند سبحان فرمود:
« وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيد» ( ما آدمي را آفريده ايم و از وسوسه هاي نفس او اگاه هستيم ، زيرا از رگ گردنش به او نزديکتريم ) . « ق آيه 16»
در اين آيه شريفه اشاره مي کند به اينکه علم خداى تعالى همه چيز را فرا گرفته است، گويا فرموده: ما از ظاهر و باطن انسان و حتى از خاطرات قلبى‏اش خبر داريم و مى‏دانيم که در دل خود چه مي گويد.
« وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ » کلمه" وريد" به معناى رگى است که" از قلب جدا شده" و در تمامى بدن منتشر مى‏شود، و خون در آن جريان دارد. بعضى هم گفته‏اند: به معناى رگ گردن و حلق است. و به هر معنا که باشد در آيه شريفه آن را طناب خوانده، چون شبيه به طناب است. و اضافه حبل به وريد اضافه بيانيه است.
و معناى جمله اين است که: ما به انسان از رگ وريدش که در تمامى اعضائش دويده و در داخل هيکلش جا گرفته نزديک‏تريم، آن وقت چگونه به او و به آنچه در دل او مى‏گذرد آگاه نيستيم؟
اين جمله مى‏خواهد مقصود را با عبارتى ساده و همه کس فهم اداء کرده باشد و گر نه مساله نزديکى خدا به انسان مهم‏تر از اين و خداى سبحان بزرگتر از آن است، براى اينکه خداى تعالى کسى است که نفس آدمى را آفريده و آثارى براى آن قرار داده، پس خداى تعالى بين نفس آدمى و خود نفس، و بين نفس آدمى و آثار و افعالش واسطه است، پس خدا از هر جهتى که فرض شود و حتى از خود انسان به انسان نزديکتر است، و چون اين معنا معناى دقيقى است که تصورش براى فهم بيشتر مردم دشوار است، لذا خداى تعالى به اصطلاح دست‏ کم را گرفته که همه بفهمند، و به اين حد اکتفاء کرده که بفرمايد:" ما از طناب وريد به او نزديک‏تريم". و يا در جاى ديگر قريب به اين معنا را آورده بفرمايد:« أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ» ( انافل آيه 24) خدا بين انسان و قلبش واسطه و حائل است.