چه اسراری در سینۀ مولاست، چه رازی است راز تنهایی علی(ع)،دل هر کی تنگه مولاشه بسم الله

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

بسم الله الرحمن الرحیم

هر وقت که اسم مولا در هر محفلی میشه با یه بهانه ای موضوع عوض میشه

یه اتفاقی میفته تا حرف از مولا نباشه.شیطان گفت علی تو با من کاری نداشته باشی من با تو کاری ندارم

یاد مولا علی(ع) شیاطین را فراری می دهد

هرکسی دلنوشته ای یا حدیثی یا هر مطلبی دارد بسم الله. یادمولا همیشه در فکر و جان عاشقان است

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

کمیل بن زیاد می گوید : امام (ع){مولاعلی(ع)} دست مرا گرفتند و به (جبّان) قبرستان کوفه بردند، آنگاه آه پردردی کشیده، فرمودند:

ای کمیل بن زیاد، این قلبها مانند ظرفهایی هستند که بهترین آنها فراگیرترین آنها است. پس، آنچه را می گویم، به یادگار از من نگاه دار.

مردم سه گروهند: (1) دانشمندی خدایی، (2) دانش آموزی بر راه رستگاری (3) و پشه های دستخوش باد و طوفان و همیشه سرگردان، که از پی هر جنبنده و هر صدا می روند، و با وزش هر بادی، حرکت می کنند، نه از پرتو دانش، روشنی یافتند، و نه به پناهگاه استواری پناه گرفتند.

ای کمیل، دانش، بهتر از مال است، زیرا علم نگهبان تو است و مال را تو نگهبانی.
مال با بخشش، کاستی پذیرد، و علم با بخشش، فزونی گیرد... و محصولی که با مال به دست آید، با نابودی مال، نابود می گردد.

ای کمیل بن زیاد شناخت علم، آیینی است که به آن، پاداش داده می شود به توسط علم، آدمی تا زنده است، خدا را فرمان می برد، و پس از مرگ، نام نیکو، به یادگار می گذارد. دانش فرمانروا، و مال، فرمانبر است.

ای کمیل، ثروت اندوزان، مُرده اند گرجه به ظاهر، زنده باشند، اما دانشمندان، تا دنیا برقرار است، زنده خواهند بود، بدن هاشان در زمین، پنهان، و تصویری از ایشان، در دلها برقرار و ثابت است.

بِدان که در اینجا(اشاره به سینۀ مبارک خود فرمود) دانش فراوانی، انباشته است، ای کاش کسانی را می یافتم که می توانستند آن را بیاموزند. آری تیزهوشانی می یابم اما مورد اعتماد نمی باشند، چون دین را وسیلۀ دنیا قرار داده، و با نعمت های خداوند بر بندگان او، و با برهان الهی بر دوستان خدا فخر می فروشند. یا گروهی که تسلیم حاملان حق می باشند، اما بینش لازم را در شناخت حقیقت ندارند، و با اولین شبهه ای، شک و تردید در دلشان ریشه می زند، پس نه آنها و نه این ها سزاوار آموختن دانش نیستند. یا فرد دیگری که سخت در پی لذّت بوده، و افسار خود را به شهوت داده است. یا آن که در ثروت اندوزی حرص می ورزد، هیچ یک از آنان نمی توانند از دین، پاسداری کنند، و بیشتر به چهارپایان چرنده، شباهت دارند، و چنین است که دانش، با مرگ دانشمندان می میرد.

آری، خداوندا! هر چند، زمین، هیچ گاه از حجّت الهی، خالی نیست، که برای خدا، با برهان روشن، قیام کند، یا آشکار و شناخته شده، یا بیمناک و پنهان، تا حجّت خدا باطل نشود و نشانه هایش از میان نرود. تعدادشان چقدر؟ و در کجا هستند؟ به خدا قسم که شمارشان اندک، ولی نزد خدا بزرگ مقدارند. خدا به توسط آنان حجت ها و نشانه های خویش را نگه می دارد، تا به کسانی که همانندشان هستند بسپارد، و آن را در دلهای ایشان بکارد، آنان که دانش، نور حقیقت بینی را بر قلبشان تابیده، و به روح یقین رسیده اند، که آنچه را خوشگذران ها دشوار می شمارند، آسان یافتند، و با آنچه نا آگاهان، از آن هراس داشتند، انس گرفتند. در دنیا با بدنهایی زندگی می کنند که ارواحشان به جهان بالا پیوند خورده است. آنان، جانشینان خدا در زمین، و دعوت کنندگان مردم به دین وِی اند. آه، آه، چه سخت اشتیاق دیدارشان را دارم.... کمیل، هرگاه خواستی بازگرد.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

«عباس» (عموی پیامبرصلی الله علیه و آله) و «شیبه» با یکدیگر مفاخره می کردند، عباس به آب رسانی خود به زائران خانۀ خدا می بالید و شیبه به کلیدداری کعبه. مولا علی(ع) فرمودند :

«ولی من با سنّ کم خود، به این افتخار می کنم که شما با جهاد و شمشیر من ایمان آوردید».

عباس ، ناراحت شده، نزد پیامبر(ص) از مولا علی(ع) شکایت کرد؛ این آیه نازل شد.

أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللّهِ لاَ يَسْتَوُونَ عِندَ اللّهِ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ﴿توبه:۱۹﴾

آيا سيراب ساختن حاجيان و آباد كردن مسجد الحرام را همانند [كار] كسى پنداشته‏ايد كه به خدا و روز بازپسين ايمان آورده و در راه خدا جهاد مى‏كند [نه اين دو] نزد خدا يكسان نيستند و خدا بيدادگران را هدايت نخواهد كرد

مولا علی(ع) بارها برای اولویّت خویش به این آیه استشهاد کردند.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

مولاعلی(ع) خود می فرمایند{نهج البلاغه: حکمت 42}:

«اگر با این شمشیر بینی مومن را بزنم که با من دشمن شود، هرگز دشمنی نخواهد کرد و اگر همۀ دنیا را بر سر منافق بریزم که مرا دوست بدارد هرگز مرا دوست نخواهد داشت، زیرا که این گذشته و بر زبان پیغمبر امّی جاری گشته که فرمود : یا علی ! مؤمن تو را دشمن ندارد و منافق تو را دوست نمی دارد.»

برگرفته از کتاب دافعه و جاذبۀ علی اثر علامۀ شهید مطهری؛ انتشارات آدینۀ سبز صفحۀ 43

[ماه نو]

مولایمان حضرت علی میفرمایند منتظرفرج ال محمد باشیدواز رحمت خدا ناامید نگردیدبه راستی که محبوبترین کارها نزد خداوند انتظار فرج است .

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

مولاعلی علیه السلام فرمودند:

اسلام را چنان می شناسانم که پیش از من کسی آن گونه معرفی نکرده باشد.

اسلام، همان تسلیم...وتسلیم، همان یقین... و یقین همان اعتقاد راستین... و باور راستین، همان اقرار... و اقرار، همان انجام وظیفه ها...

و انجام وظیفه، همان عمل کردن به احکام دین است.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

مولاعلی علیه السلام فرمودند:

شما را به پنج چیز سفارش می کنم که اگر برای آنها شتران را با شتاب برانید(و رنج سفر را تحمل نمائید) سزاوار است:

کسی از شما جز به پروردگار خود امیدوار نباشد، و جز از گناه خود نترسد، و اگر از کسی سوال کردند و نمی داند شرم نکند که بگوید نمی دانم و هر که نمی داند از آموختن پروا نکند، و بر شما باد به شکیبایی، زیرا شکیبایی نسبت به ایمان، مانند سر نسبت به بدن است، و همچنان که جسد بدون سر، بی فایده است، ایمان نیز که با صبر نباشد، ارزش و سودی نخواهد داشت.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

مولاعلی علیه السلام فرمودند:

در گذشته برادر دینی داشتم، که در چشم من، بزرگ مقدار بود، چون دنیا در چشم او کوچک می نمود. و از شکم بارگی، دور بود، پس، آنچه را نمی یافت، آرزونمی کرد، و آنچه را می یافت، زیاده رَوی نداشت. بیشتر عمر را به سکوت می گذراند، اما گاهی که لب به سخن می گشود بر دیگر سخنوران، برتری داشت، و تشنگی پرسش کنندگان را فرو می نشاند. به ظاهر ناتوان و مستضعف می نمود، اما در برخورد جدّی، چونان شیر بیشه می خروشید،یا چون مار بیابانی، به حرکت در می آمد. تا پیش قاضی نمی رفت دلیلی مطرح نمی کرد. و کسی را که عذری داشت، سرزنش نمی کرد، تا عذر او را می شنید. از درد خود، صحبت نمی کرد مگر پس از تندرستی و بهبودی. آنچه انجام می داد می گفت (تا دیگران به کار بندند) و در مورد آنچه عامل نبود، سخنی هم نمی گفت. اگر در سخن گفتن، بر او پیشی می گرفتند، در سکوت مغلوب نمی گردید. و بر شنیدن، بیشتر از سخن گفتن، حریص بود. اگر بر سر دو راهیِ دو کار قرار می گرفت، می اندیشید که کدام یک با خواستۀ نفس، نزدیک تر است، با آن مخالفت می کرد.

پس، به این گونه از ارزش های اخلاقی، روی آورید، و با یکدیگر در کسب آنها رقابت کنید، و اگر نتوانستید، بدانید که به دست آوردن برخی از آن ارزش ها بهتر از رها کردن همه است.