دعاى روز سیزدهم ماه مبارك رمضان

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ طَهّرنی فیهِ من الدَنَسِ والأقْذارِ وصَبّرنی فیهِ على كائِناتِ الأقْدارِ ووَفّقْنی فیهِ للتّقى وصُحْبةِ الأبْرارِ بِعَوْنِكَ یا قُرّةَ عیْنِ المَساكین.

خدایا پاكیزه‌ام كن در این روز از چرك و كثافت و شكیبائیم ده در آن به آنچه مقدر است شدنى‌ها و توفیقم ده در آن براى تقوى و هم‌نشینى با نیكان به یاریت اى روشنى چشم مستمندان.

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

دانلود دعای روزسیزدهم ماه رمضان صوتی




اینجا کلیک کنین

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

در شرح دعای روز سیزدهم ماه رمضان




تأکید آیت‌الله مجتهدی بر خواندن «دعای مجیر» در 13، 14 و 15 ماه رمضان





خبرگزاری فارس:


مرحوم آیت‌الله مجتهدی با توصیه خواندن «دعای مُجیر» در روزهای 13، 14 و 15 ماه رمضان،به نقل از استاد خویش گفت:


در این دنیا هر شخصی به میزان خود دارای غم است.


اگر یک روز گفتی که من غصه‌ای ندارم، بدان که اجلت نزدیک است!

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

شرح فرازهای دعا

به نام خدا


مرحوم آیت‌الله احمد مجتهدی تهرانی در ابتدای شرح دعای روز سیزدهم ماه مبارک رمضان، ضمن توصیه به خواند دعای «مجیر» در روزهای 13، 14 و 15 ماه مبارک، در خصوص مضامین بلند عرفانی و آمیزه‌‌های عمیق ادعیه اسلامی می‌گوید: دعا تنها برای دستیابی به ثواب نیست، بلکه اصل دعا خواندن برای رسیدن به کمال است.





تناول غذاهای حلال در استجابت دعا تأثیرگذار است




این مجتهد فقید در شرح «اللَّهُمَّ طَهِّرْنِی فِیهِ مِنَ الدَّنَسِ وَالْأَقْذَارِ» می‌گوید:


در این دعا از خدا می‌خواهیم ما را از کثافات پاک کند.



منظور از «کثافات»، چرک گناه و معصیت است.


انسان اگر اهل معصیت باشد، بوی بدی به خود می‌گیرد و اگر مؤمن باشد، خوش‌بو خواهد بود.


«اویس قرن» هنگامی که به ملاقات پیامبر ‌(ص) آمده بود، فضای خانه رسول‌الله ‌(ص) را معطر کرده بود و فردای آن روز که پیامبر (ص) به خانه خویش باز گشت، فرمود:


«إِنِّی لَأَجِدُ نَفَسَ الرَّحْمَنِ مِنْ جَانِبِ الْیمَن»، یعنی پیامبر (ص) رایحه خوش اویس را استشمام کرده بود.





وی در ادامه با تأکید بر برطرف کردن بوی تعفن روح می‌افزاید:


در حال حاضر زمانه به گونه‌ای است که طهارت واقعی نداریم و همه چیز شبهه‌ناک است.


در طول سال انواع غذاهای حرام و شبهه‌ناک را خورده‌ایم و «ماه رمضان» فرصتی برای شست‌وشوی باطنی است.


تناول غذاهای حلال در استجابت دعا تأثیرگذار است.





راه‌های از بین بردن زنگار قلب





این عارف برجسته با اشاره به عبارت «الدَّنَسِ وَالْأَقْذَارِ» که «کثافات و پلیدی گناه» است، ادامه می‌دهد: گناه آدمی را کثیف می‌کند و دل را زنگار می‌گیرد. برای اینکه زنگار قلب را از بین ببریم باید سحرها قرآن بخوانیم.


در روایت آمده است که قلب انسان زنگ می‌زند، همان‌طوری که آهن زنگ می‌زند، پس قلبتان را با استغفار و قرائت قرآن جلا بدهید.


همچنین کمک کردن و دستگیری از یتیمان هم زنگار دل را از بین می‌برد.





رابطه رسیدن اجل با غم و اندوه




آیت‌الله مجتهدی تهرانی در شرح عبارت «وَصَبِّرْنِی فِیهِ عَلَى کَائِنَاتِ الْأَقْدَارِ» می‌گوید:


در این بخش از دعا از خدا می‌خواهیم که ما را در برابر قضا و قدر خویش راضی کند.


بنابراین از خدا درخواست می‌کنیم که خدایا مرا بر تقدیر خودت صابر قرار بده! مراد از «کَائِنَاتِ الْأَقْدَارِ»، قضا و قدر حتمی الهی است.


هر کس در لوح محفوظ قضا و قدری دارد که نمی‌داند صلاح او در آن امر است.


این استاد اخلاق ضمن اشاره به بیتی با مضمون «دل بی‌غم در این عالم نباشد / اگر باشد بنی‌آدم نباشد» گفت:


در این دنیا هر شخصی به میزان خود دارای غم و مشکل است. استادم (مرحوم شیخ علی‌اکبر برهان) می‌گفت:


اگر یک روز گفتی که من غصه‌ای ندارم، بدان که اجلت نزدیک است! سید بن طاوس به فرزندش می‌گوید:


پسرم خانه که می‌سازی، بگذار گوشه‌ای از آن خرابه باشد تا بدون غصه و دغدغه نمانی.




خواندن نمازشب، ملاک دوستی/ ماهی برای تمرین تقوا





این مجتهد فقید در شرح «وَوَفِّقْنِی فِیهِ لِلتُّقَى» می‌گوید: در این بخش از دعا از خدا می‌خواهیم که ما را موفق به تقوی کند.


تقوا به معنی این هست که اگر کسی از اعمال ما با خبر شود، طوری زندگی کرده باشیم که ناراحت نشویم.


ماه مبارک رمضان فرصتی برای تمرین تقوا است.




این مجتهد فقید در شرح عبارت «وَصُحْبَةِ الْأَبْرَارِ» گفت:


در این بخش از دعا از خدا می‌خواهیم که خدایا ما را با خوبان و ابرار همنشین کند.


باید به این نکته توجه داشت که با چه کسی همنشین می‌شویم چانچه در شعری داریم:


«با بدان کم نشین که صحبت بد / گر چه پاکی تو را پلید کند».


حتی طلاب در زمان قدیم توجه می‌کردند با طلبه‌ای که اهل نماز شب نیست، هم‌حجره نشوند.





مرحوم آیت‌الله مجتهدی تهرانی به فراز پایانی دعای روز سیزدهم ماه مبارک رمضان یعنی «بعَوْنِکَ یا قُرَّةَ عَینِ الْمَسَاکِین‏» اشاره می‌کند و می‌گوید:


خدایا به کمک و یاری خودت این چهار دعای من را مستجاب کن، ای کسی که روشنی چشم فقرا هستی.

الهی آمین
روح مطهرش شاد یادش گرامی و راهش پر رهرو باد



اللهم صل علی محمد وال محمد وعجل فرجهم واحشرنا معهم واهلک اعدائهم اجمعین



خدایا چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار

الهی بحق عمه ی سادات «عجل لولیک الفرج»

یا زهرا سلام الله علیها

التماس دعای فرج

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

بسم الله الرحمن الرحیم


اللهمَّ طَهّرنی فیهِ مِنَ الدَنَسِ وَ الاقذار،وَ صَبِّرنی فیهِ عَلی کائناتِ الاقدار، وَ وَفقنی فیهِ لِلتّقی وَ صُحبَةِ الابرار،بِعَونِکَ یا قُرّةَ عَینِ المَساکین

دعای روز سیزدهم ماه مبارک رمضان,دعا روز سیزدهم ماه مبارک رمضان,دعا روز شانزدهم ماه مبارک رمضان,دعا روز هفدهم ماه مبارک رمضان,,دعاها و اعمال ماه مبارک رمضان



خدایا در این روز مرا از پلیدی وکثافات هوای نفس وگناهان پاک ساز وبر حوادث خیر وشر وقضا ، قدرت صبر وتحمل عطا کن وبر تقوی وپرهیزگاری ومصاحبت نیکوکاران عالم موفق دار ، به یاری خود ای مایه شادی واطمینان خاطر مسکینان

الهی آمین

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

الهی آمین

[حسنعلی ابراهیمی سعید]

حدیث روز




امام على عليه السلام :
اَلصَّبرُ اَن يَحتَمِلَ الرَّجُلُ ما يَنوبُهُ و َيَكظِمَ ما يُغضِبُهُ؛
صبر آن است كه انسان گرفتارى و مصيبتى را كه به او مى رسد تحمل كند و خشم خود را فرو خورد.
غررالحكم، ج۲، ص۶۹، ح۱۸۷۴

شرحی برای دعا:
«پاكى» و «پاكيزگى»
«اين ماه را، «رمضان» از آن گفتند كه خداوند در اين ماه، دلهاى عارفان را از غير خود بشويد، پس به مهر خود بسوزد، گاه در آتش دارد، گاه در آب، گاه تشنه، گاه غرقاب، نه غرقه راسيراب، و نه تشنه را خواب، و زبان حال ايشان گويد:
در عشق تو بى سريم، سرگشته شده
وز دست اميد ما، سر رشته شده
مانند يكى شمع، به هنگام صبوح
بگداخته و سوخته و كشته شده»[۱]
چهره را با آب مى شويند و دل را با «توبه»!
شستشوى با آب، «پاكيزه» مى كند، اما تقوا و دين، «پاك» مى سازد.
بايد بر طهارت درون و برون، از آلودگيهاى ظاهرى و باطنى تأكيد كنيم. حتى پاكيزگى ظاهر را رمزى از طهارت قلبى و درونى قرار دهيم.
به قول بعضى از عارفان، صاحبان بصيرت بدانند كه ايمان، با آباد كردن دلها و درون ها ست و سخن پيامبر كه فرموده: «طهور، نصف ايمان است»، آنست كه: آباد ساختن ظاهر با شستشو و تميز كردن با ريختن آب، نصف ايمان است، و نصف ديگر، عمارت و آبادى درون است با اعمال شايسته و اخلاق نيكو.
مراتب چهارگانه «طهارت»:
«مرتبه اوّل»: پاك ساختن ظاهر از آلودگى ها و كثافت ها.
«مرتبه دوّم»: پاك ساختن اعضاء و جوارح و اندام از جرم ها و گناهان و معاصى.
«مرتبه سوّم»: پاك ساختن قلب از رذايل اخلاقى و خصلت هاى زشت.
«مرتبه چهارم»: پاك ساختن درون و راز قلبى، از هرچه كه جز خداى متعال باشد. و اين، طهارت انبياء و صدّيقين است.
و دست يافتن به هر يك از اين مراحل، بسته به اين است كه انسان از مرحله قبلى گذشته باشد. طهارت دل از غير خدا، براى كسى ميسّر است كه قلبش از اخلاق ناپسند و دست و يا اندامش از گناه، و ظاهرش از آلودگيها پاك شده باشد.
شكيبايى و مقاومت و تقوا
حوادث، انسان هاى غير مقاوم را مى شكند و غير صابرين را خورد مى كند. قَدَرها و قضاها و رويدادها تحمّل و شكيبايى لازم دارد.
دلى به وسعت دريا، تحمّلى به قدرت كوهها، ظرفيّتى عظيم و اراده اى نستوه لازم است، تا انسان بر «كائنات اقدار» شكيبا باشد.
خدا بايد قدرت تحمّلى و توان شكيبائى و صبرى عنايت كند. و او بايد توفيق تقوا دهد، توفيق خويشتن دارى، مالك نفس بودن، «اراده» را در «اختيار» داشتن، سپرى از «خداترسى» در مقابل معصيت داشتن، خود را ضدّ گناه ساختن، ضربه ناپذير نمودن. و اين است تقوا.
تقوا مرحله اى برين، از خودسازى است، لباس زيبا بر جان انسان است، جامه جان و لباس روح است. تقوا، مصونيّت در برابر گناه ايجاد مى كند، «تقوا»، به فرموده امام على عليه السلامدر نهج البلاغه، مَركبى است راهوار، كه سوار خود را آرام وارد بهشت مى كند و خطا و معصيت، اسبى سركش و مركبى چموش است كه سوار را با مغز بر زمين مى كوبد و با فشار، به جهنّم پرتاب مى كند.[۲]
مصاحبت و دوستى با «ابرار»
داشتن دوست، نعمتى است بزرگ،
و دوستى با ابرار، نيكان و صالحان، موهبتى است بزرگتر.
به فرموده امام على عليه السلام: «عاجزترين مردم، كسى است كه از دوست يابى عاجز باشد، و ناتوان تر از او، كسى است كه دوستانِ بدست آورده را از دست بدهد»[۳]
دوستى با «نيكان»، انسان را به «نيكى» مى كشد و معاشرت با «صالحان» انسان را به «عمل صالح» وامى دارد. همنشينى با «متّقين»، روح «تقوا» و خداترسى را در انسان مى دمد.
رفت و آمد با خوبان، آدمى را «خوب» مى كند.
رفاقت با بندگان مطيع خدا، انسان را به ياد خدا مى اندازد و چه نعمتى از اين بالاتر؟! اين خير و موهبت بزرگ الهى است كه به تو دوستى صالح و همنشينى مؤمن عنايت كند كه لحظه لحظه حياتش، درس باشد و نگاهش، عبرت بياموزد و از سخنش، حكمت ببارد.
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است: «خداوند به هر كس كه بخواهد خيرى دهد، به او دوستى صالح و شايسته روزى مى كند، كه اگر از ياد خدا غافل شود، خدا را به يادش مى آورد. و اگر در ياد خدا باشد، در اين مسير، ياريش مى نمايد».[۴]
پس، براى گريز از جاذبه دوستى هاى دنيايى، رهايى از دام رفاقت هاى مادّى، نجات از همنشين هاى بد، كه وقت را تباه مى كنند و عمر را برباد مى دهند و سرمايه را به تاراج مى برند،
بايد از خداوند توفيق خواست.
بايد دوستى براى مصاحبت و همنشينى برگزيد كه زندگيش، براى انسان آموزنده باشد، سخنش، سراسر پند باشد، نگاهش، عبرت آموزد، نگاه به او، انسان را به ياد خدا بيندازد،
همنشينى با او، كمال انسان را بيفزايد،
همنشين تو، از تو، به بايد
تا تو را «عقل» و «دين» بيفزايد.
ازنيكان وخوبان باشد و بتوانى به او بگويى: «خوب».
اين را، اى خداى متعال، از تو مى خواهيم و از يارى تو، مدد مى جوييم.
تو كه نور چشم مسكينانى و فريادرس مظلومان.
اميد دلهاى اميدوارى و فروغ چشمهاى بيدار.
و مگر مى توان خدا را شناخت و دوست نداشت؟ و آيا «محبّت» بى «معرفت» چه اندازه سودمند است؟
جوينده تو، همچو تو فردى بايد
آزاده زهر علّت و دردى بايد

--------------------
پی‌نوشت
[۱] ـ تفسير كشف الاسرار، ص ۷۴.
[۲] ـ نهج البلاغه، خطبه ۱۶ اَلا و انّ التّقوى....
[۳] ـ أعجَزُ النّاسِ مَن عَجَزَ عَن اكتِسابِ الإخوان، وَ اَعجَزُ مِنهُ مَن ضَيَّعَ مَنْ ظَفَرَ بِهِ مِنهُم نهج البلاغه، حكمت ۱۲.
[۴] ـ بحارالأنوار، ج ۷۴ ص ۱۶۴.
منبع : سيناي نياز ؛ جواد محدثي