یک نوع تنبیه در موارد ضروری
اگر در مواقعی تنبیه الزامی به نظر رسید والدین می توانند از آن استفاده کنند. در استفاده از شیوه های تنبیهی باید به این اصول توجه کرد:اول اینکه زمان تنبیه اهمیت بسیاری دارد. هر قدر بین تنبیه و رفتار نامطلوب فاصله کمتری باشد تنبیه موثرتر خواهد بود.
دوم اینکه تنبیه از سوی والدین مهربان موثر تر از تنبیه از سوی والدین خشک و خشن است.
سوم اینکه اگر هدف سرکوب یا خاموشی اعمال غیر قابل قبول است باید در تنبیه ثبات قدم داشت.
چهارم بر طبق اصل حداقل و کافی، تنبیه رفتار منع شده باید فقط در حدی باشد که کودک وادار به اطاعت شود.
پنجم اگر این تنبیه با استدلال توام باشد بیشتر تاثیر خواهد داشت.
با این اصول میتوانیم در موقعیتهای گوناگون بر لجبازی یا بیش فعالی کودکان پیش از دبستان غلبه کنیم. در این روش کودک را برای مدت کوتاهی از انجام دادن فعالیتی بازداشته و در اتاق دیگر نگه میداریم. در آن زمان به او توجه نمیکنیم. این روش برای بچههای لجباز زمانیکه برای به دست آوردن قدرت میجنگند ابزار مناسبی خواهد بود.
بهنظر میرسد بهترین راه این است که پدر و مادر در مقابل فرزندانشان محکم بایستند. به عبارت دقیقتر از درون محکم باشند و ثبات قدم، اطمینان خاطر و آرامش داشته باشند. امروزه چنین طرز برخورد قاطعانه و همراه با اعتماد به نفس کمتر دیده میشود
چه موقع عقبنشینی؟
در موارد زیر میتوانیم از نظر خود چشمپوشی کرده و قانون جدیدی وضع کنیم:* زمانی که پی ببریم قانونمان مناسب نبوده یا نیست؛ بالاخره پدر و مادر هم انسانند و جایزالخطا، بنابراین چرا قوانین جدید و بهتری را وضع نکنند؟
* کودک بتواند پدر و مادر را درباره موضوعی متقاعد کند. مثلا او به دوستش قول داده که کتاب امانت را به او برگرداند و ما قبلا تعیین کرده بودیم که آن روز در خانه بماند.هر قدر کودک بزرگتر شود، این مورد بیشتر اتفاق میافتد. اگر پدر و مادر استدلال کودک را بپذیرند، به مرور کودک دلایل قویتری میآورد، احترام بیشتری برای پدر و مادر قائل میشود و به آنها اطمینان میکند.
*در موارد کاملا استثنایی مثلا در یک جشن عروسی کودک اجازه دارد دیرتر بخوابد.
فرآوری : مریم عطاریان
بخش خانواده ایرانی تبیان
منابع : نورپرتال - همشهری