۩✿ ŏ✿۩ در قلمرو آفتاب (همنشینی با قرآن) ۩✿ ŏ✿۩

[نازنین رقیه* خادمه گل نرگس*]

قرآن؛ مایه نجات از گمراهی

قرآن، ساحل نجاتی است که توفان زدگانِ اقیانوس سرگشتگی را به سوی خود فرا می‏خواند
و آرامشی پایدار به آنان ارزانی می‏دارد. نگاشته‏ اند

فرد تازه مسلمانی در مکه خدمت امام صادق ع رسید و عرض کرد: من زکریا پسر ابراهیم هستم که از دین مسیحیت دست کشیده ‏ام و به اسلام گرویده ‏ام
. امام فرمود: از اسلام چه دیدی که به خاطر آن دست از مسیحیت کشیدی و مسلمان شدی؟
گفت: آیه‏ ای در قرآن سبب هدایت من گردید که پروردگار در آن به پیامبر ص می‏فرماید: پیش از این تو نمی‏دانستی کتاب و ایمان چیست (از محتوای قرآن آگاه نبودی)
ولی ما آن را نوری قرار دادیم که به وسیله آن هر کس از بندگان خویش را بخواهیم هدایت می‏کنیم.
امام فرمود: «به راستی که خدا تو را هدایت کرده است»،
آن گاه سه مرتبه درحق وی دعاکرد و فرمود: «پروردگارا! او را هدایت نمای».

بخوان و بالا برو!

قرآن، نردبان عروج به آسمان هاست ؛آن سال که در روز رستاخیز،
معیاری برای شهادت اعمال و میزانی برای بالا رفتن درجات بهشتیان به شمار می‏آید.


روزی امام صادق ع از مردی پرسید: آیا دوست داری که در دنیا عمر طولانی داشته باشی؟
مرد پاسخ داد: آری. امام فرمود: برای چه دوست داری بیشتر در دنیا بمانی؟
پاسخ داد: برای تلاوت سوره توحید. امام اندکی سکوت کرد
و سپس فرمود: «هر یک از دوستان ما بمیرد، در حالی که تلاوت قرآن را خوب نمی‏داند،
در عالم قبر (دوزخ) به او خواهند آموخت تا درجه او به خاطر قرآن بالا رود؛ چرا که بهشت به اندازه آیات قرآن است
به او گفته می‏شود: بخوان و بالا برو. او نیز قرآن می‏خواند و بالا می‏رود و به درجات او افزوده می‏شود».

برترین آوا

«ابوعمرو زاذان» از دوستان امام علی ع بود که قرآن را با لحنی دلنشین می‏خواندْ.
روزی «سعد خفّاف» به او گفت: ای ابا عمرو! تو بسیار زیبا قرآن می‏خوانی،
بگو این صوت زیبا را از که آموخته‏ ای؟
ابو عمرو گفت: در جوانی به شعر خواندن علاقه زیادی داشتم.
روزی امیر مؤمنان ع مرا در حالی که شعر می‏خواندم دید،
فرمود: چرا این آواز خوش را در تلاوت قرآن به کار نمی‏بری؟
گفتم: مولای من! من کجا و تلاوت آیات نورانی قرآن کجا؟
به خدا سوگند از قرآن به جز آن چه در نماز می‏خوانم چیز دیگری بلد نیستم.
امام فرمود: نزدیک‏تر بیا و در گوش من آهسته چیزی گفت که از آن سخن چیزی نفهمیدم.
اما به خداوند سوگند که قدم از قدم برنداشته بودم که قرآن را با اِعراب کامل حفظ شدم
و پس از آن، هرگز محتاج نشدم که درباره قرائت قرآن از کسی چیزی بپرسم.

[نازنین رقیه* خادمه گل نرگس*]

۩✿ ŏ✿۩ در قلمرو آفتاب (همنشینی با قرآن) ۩✿ ŏ✿۩

واپسین دوست در دنی

جوانی از فرزندان امام موسی کاظم ع در بستر مرگ افتاده بود
و به سختی به خود می‏ پیچید.
پای او را به سمت قبله کشیده بودند، ولی سختی جان کندن، او را عذاب می‏داد.
امام به فرزند دیگرش قاسم فرمود: «برخیز و بر بالین برادرت سوره صافات را تلاوت کن».
او شروع به خواندن سوره صافات کرد
و وقتی به یازدهمین آیه رسید، جان از بدن جوان مفارقت کرد و از دنیا رفت.
جوان را غسل و کفن نموده و به سوی منزلگاه ابدی‏ اش بردند.
در راه بازگشت فردی از امام کاظم ع پرسید: من شنیده‏ ام که هر گاه فردی به حالت احتضار در می‏آید
و در آستانه مرگ قرار می‏گیرد، بایستی سوره یاسین را بر بالین او بخوانند،
اما شما دستور دادید که سوره صافات بخوانند؟!
امام فرمود: «هرگاه این سوره بر بالین شخصی که در حال مرگ است خوانده شود،
خداوند سختی جان کندن را از او برمی‏دارد و آسوده از دنیا می‏رود».



قاری ولایت‏ ناپذیر

شبی کمیل بن زیاد، امیرمؤمنان ع
را به سوی منزل ایشان همراهی می‏کرد.
از کنار خانه‏ ای گذشتند که از آن صدای تلاوت قرآن بلند بود.
صوت او به اندازه‏ای دلنشین و زیبا بود که کمیل به حالش غبطه خورد و دردل خویش بر او آفرین گفت،
ولی سخنی بر زبان نیاورد.
امام متوجه حالت کمیل شد و بدون مقدمه و پرسشی به او فرمود:
«ای کمیل! قرآن خواندن او تو را گول نزند؛ زیرا او اهل دوزخ است.
چه بسیارند قرآن خوانانی که قرآن آن‏ها را لعنت می‏کند.
به زودی آنچه را در مورد او گفتم بر تو آشکار خواهد شد». کمیل شگفت زده شد و به فکر فرو رفت.
مدتی از این ماجرا گذشت
واین پرسش در ذهن کمیل باقی ماند
تا این که خوارج بر ضد امیرمؤمنان ع دست به شورش زدند
و در جنگ بسیاری از ایشان کشته شدند،
در حالی که در بین آن‏ها حافظان قرآن نیز بودند.
آتش جنگ که فرو نشست، امام علی علیه‏السلام ، کمیل را فراخواند و
با شمشیرش، به سر یکی از کشتگان خوارج اشاره کرد
و فرمود: «ای کمیل! این همان کسی است که در آن شب قرآن می‏خواند
و تو بر حال خوش او و تلاوت زیبایش غبطه خوردی».
کمیل که گویی به دریایی از ایمان به خدا و رهبر خویش دست یافته بود،
دست رهبر فرزانه خویش را بوسید و از گفته خود استغفار کرد.

[نازنین رقیه* خادمه گل نرگس*]

۩✿ ŏ✿۩ در قلمرو آفتاب (همنشینی با قرآن) ۩✿ ŏ✿۩

برترین هم نشینان و مفسران قرآن
امامان، برترین هم نشینان و تفسیر کنندگان قرآن و معدن دانش الاهی می‏باشند.


روزی مردی وارد مسجد پیامبر ص شد
و از کسی درباره تفسیر «شاهد» و «مشهود» که در آیه سوم سوره بروج آمده سؤال کرد.
یکی پاسخ داد: «آری، شاهد روز جمعه و مشهود روز عرفه است».
از دیگری پرسید اما او پاسخ داد: «شاهد روز جمعه و مشهود روز عید قربان است».
کودکی که در مسجد مشغول عبادت بود، توجه او را به خود جلب کرد.
نزد او رفت و پرسش خود را نزد او نیز مطرح کرد.
اما او پاسخی دگرگونه داد
او گفت: «شاهد رسول خدا ص و مشهود روز قیامت است».
مرد دلیل آن را پرسید. کودک پاسخ داد: «مگر در کلام خدا نخوانده‏ ای که درباره فرستاده اش می‏فرماید:
ای پیامبر! تو را گواه و بشارتگر و هشدار دهنده فرو فرستادیم» (احزاب: 45)
و نیز مگر در قرآن نخوانده‏ ای که پروردگار درباره قیامت می‏فرماید:
آن روز، روزی است که مردم را برای آن گرد می‏آورند
و روزی است که [جملگی در آن] حاضر می‏شوند. (هود: 103)
مرد در شگفتی مانْد و از دیگران نام آن کودک را پرسید و پاسخ شنید:
«او حسن بن علی بن ابی طالب علیه‏السلام است».

گلبرگی از آفتاب

پیامبر اکرم ص : «برتری قرآن بر دیگر سخن‏ها، مانند برتری آفریدگار است بر آفریدگانش».
امام علی ع : «شکوفایی ایمان، تلاوت قرآن است».
پیامبر اکرم ص : «هر گاه یکی از شما خواست با خدای خویش سخن بگوید، قرآن بخواند».
پیامبر اکرم ص : «فرزندم! بر خواندن قرآن سستی مَوَرز که قرآن دل را زنده می‏کند و از پستی و زشتی و سرکشی باز می‏دارد».
پیامبر اکرم ص : «بر تو باد خواندن قرآن که قرائت آن کفاره گناهان و سپری بر آتش و امانی بر عذاب [خدا]ست».
امام علی ع : «هر کس بر تلاوت قرآن انس گیرد، از جدایی دوستان نمی‏ هراسد».
پیامبر اکرم ص : «خدا در میان مردم اهلی دارد؛ آنان [هم نشینان قرآن] اهل خدا و برگزیدگان اویند».
پیامبر اکرم ص: «به راستی کسی که در قلبش چیزی از قرآن نیست، مانند خانه خراب می‏ماند».
پیامبر اکرم ص : «هر آیه از قرآن درجه‏ای در بهشت و چراغی در خانه هایتان است».
پیامبر اکرم ص: «رشک جز بر دو نفر[جایز] نیست؛ کسی که خدا قرآن را به او ارزانی داشته و او به [خواندن] آن در نیمه‏ های شب و ساعات روز همت می‏ورزد، و مردی که خدا دارایی به او داده و او آن را در نیمه‏ های شب و ساعات روز انفاق می‏کند».
پیامبر اکرم ص : «حافظ قرآن دارنده پرچم اسلام است؛ هر کس او را گرامی دارد، خدا او را گرامی داشته و هر کس او را توهین کند، پس نفرین خدا بر او باد».

ابوالفضل هادی منش