راه نجات از گناهان چیست ؟

[╬✿╬ فاطمه ╬ ✿╬]

ابتدا باید بدانیم که گناه مخالفت با خدا و پیامبران و امامان علیهم السلام و مخالفت با شخصیت انسانی خویش و مخالفت با نظام هستی ، و مصرف کردن نعمت های الهی در غیر جای خود است. و ثانیاً بر اساس آیات قرآن باید بدانیم که آتش دوزخ در قیامت همان گناهان انسان در دنیاست و مایه از ذغال سنگ و بنزین و نفت و چوب نمی گیرد. فاتقوا لنار التی و قودها الناس . . .(1)
پس بپرهیزید از آتشی که هیزم و آتش گیره اش خود مردم هستند.
ان الذین یاکلون اموال الیتامیَ ظلماً انما یاکلون فی بطونهم ناراًَ . (2)

[╬✿╬ فاطمه ╬ ✿╬]

بی تردید کسانی که اموال یتیمان را از روی ستم می خورند جز این نیست که در شکم های خود آتش می خورندو ثالثاً باید بدانیم که گناه تیشه زدن به ریشه شخصیت خویش و تخریب ساختمان انسانیت ، و مرز ورود به انواع بیماری ها علت کاهش قوای مادی و معنوی و سبب وارد کردن لطمه و ضربه به آبرو ، و عامل خرابی دنیا و آخرت و باعث دوری از رحمت و لطف خدا و محرومیت از بهشت عنبرسرشت است . با توجه به این حقایق و به یاد داشتن این واقعیات را ه نجات از گناه میسر است و در پیشگاه حق عذری برای آلوده بودن به گناه برای احدی نخواهد بود.

[ملکوت* گامی تارهایی *]

بهترین راه برای نجات از گناه از بین بردن جهل و غفلت است. اگر ما همواره به عظمت خدا و نعمت های بی شماری که به ما و دیگر بندگانش بخشیده است توجه داشته باشیم در صدد شکر گزاری و جبران نعمت های او خواهیم بود نه به دنبال عصیان و سرکشی. و اگر به علم و حکمت و لطف خداوند در قانون گذاری و حرام و حلال کردن کارها و اشیاء توجه و اطمینان داشته باشیم در می یابیم که هر آنچه را خداوند بر ما حلال کرده قطعا خیر و صلاح و منفعت ما در آن است و هر آنچه را خداوند بر ما حرام کرده قطعا به ضرر ما بوده است و این جاست که هیچگاه صلاح و منفعت خویش را رها نخواهیم کرد و به دنبال شر و ضرر نخواهیم رفت.

و اگر انسان به ارزش و مقام والای خود در بین دیگر مخلوقات توجه کند و این که گناه این ارزش و مقام را از بین خواهد برد، حاضر نخواهد شد تا این ارزش بزرگ را برای لذت آنی و بی ارزش و زود گذر از دست بدهد.

حقیقت "توبه" ندامت و پشیمانی از گناه است که لازمۀ آن تصمیم جدی بر ترک گناه در آینده و جبران کارهایی که قابل جبران است. گفتن استغفار نیز بیانگر همین معنا است. به این ترتیب ارکان توبه را می‏توان در پنج چیز خلاصه کرد: 1. ترک گناه، 2. ندامت، 3. تصمیم بر ترک در آینده، 4. جبران گذشته، 5. استغفار

[ملکوت* گامی تارهایی *]

راه کار عملی برای نجات افراد مبتلا به گناه:

قبل از هر چیز این مطلب باید بررسی گردد که فرد آلودۀ به گناه در چه مرحله ای قرار دارد، تا بر آن اساس تصمیم مناسب اتخاذ شود؛ پس اگر در مراحل ابتدایی است با تذکر مطالب کلی که در بالا بیان شده با بیان شیرن و نیز جایگزین کردن لذت های حلال بجای لذت های حرام می توان او را از مسیر گناه بر گرداند. ولی اگر در مرحلۀ پیشرفته است که گناه با او عجین شده است، فکر و دل او را تسخیر نموده است؛ در این صورت نجات او نیاز به تلاش و توانمندی بیشتری است؛ یعنی فرد توانمندی ابتدا با طرح دوستی بتواند با طرح اشکالات قوی پایه های افکار و اعتقادات باطل او را به چالش بکشاند، سپس با دلایل محکم و قوی عقاید و افکار درست را جایگزین کند و با آرامی او را از منجلاب گناه به گلستان طاعت الاهی بکشاند.

از آیات متعدد قرآن مجید استفاده می‏شود که وسائل آمرزش و بخشودگی گناه متعدد است که یکی از مهمترین آنها توبه می باشد.

توبه و بازگشت به سوی خدا که توأم با پشیمانی از گناهان گذشته و تصمیم بر اجتناب از گناه در آینده و جبران عملی اعمال بد، به وسیلۀ اعمال نیک بوده باشد. آیاتی که بر این معنا دلالت دارد فراوان است، اما به جهت اختصار تنها به یک آیه اشاره می کنیم:

"هُوَ الَّذِی یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ یَعْفُوا عَنِ السَّیِّئاتِ"[1]؛ او است که توبه را از بندگان خود می‏پذیرد و گناهان را می‏بخشد.

2 کارهای نیک فوق العاده‏ای که سبب آمرزش اعمال زشت می‏گردد، چنان که قرآن می‏فرماید: "إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ .السَّیِّئاتِ"[هود114]؛ کارهای نیک آثار پاره‏ای از گناهان را از بین می‏برد.

3. پرهیز از گناهان "کبیره" که موجب بخشش گناهان "صغیره" می­گردد: "إِنْ تَجْتَنِبُوا کَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنْکُمْ سَیِّئاتِکُمْ وَ نُدْخِلْکُمْ مُدْخَلاً کَریماً[نسا31]؛ اگر از گناهان بزرگی که از آن نهی می‏شوید پرهیز کنید، گناهان کوچک شما را می‏پوشانیم و شما را در جایگاه خوبی وارد می‏سازیم.[2]

4. تحمل گرفتاری ها و مصائب دنیا بار گناهان مومنان را سبک می کند و سختی های برزخ و مواقف آغازین رستاخیز، ناخالصی هایش را می زداید.[3]

[1] شوری، 25.
2 مصباح یزدی، محمد تقی، آموزش عقاید، ص477.
[3] آموزش عقاید، ص481.