روایتی از نحوه شهادت امام حسین (ع)

[نرگس منتظر]

امام حسین (ع) دومین فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) و نوه حضرت محمد (ص) هستند.
ایشان در سال ۴ هجری متولد شدند و همواره یار و یاور پدر برزگوار و برادر ارجمندشان بودند.
این حضرت پس از شهادت امام حسن مجتبی (ع) در سال ۵۰ هجری، به مدت ۱۰ سال
در جایگاه امام سوم شیعیان به هدایت امور مسلمین پرداخته
و همواره ناقد فساد و انحراف حکومت موجود بودند.
سرانجام امام حسین (ع) در روز عاشورای سال ۶۰ هجری
در واقعه کربلا مظلومانه به شهادت رسیدند.

[نرگس منتظر]

نحوه شهادت امام حسین طبق نقل "مقتل الحسین به روایت شیخ صدوق"

برای اطلاع از وقایع کربلا باید به مقاتل رجوع کرد.
یکی از مقاتل معروف، مقتل "مقتل الحسین به روایت شیخ صدوق" نوشته "محمد بن علی بن بابویه" مشهور به "شیخ صدوق" است که "محمد صحتی سردرودی" آن را ترجمه کرده و با نام "امام حسین علیه السلام و عاشورا از زبان معصومان علیهم السلام" منتشر کرده است.

نحوه شهادت امام حسین (ع) در این مقتل بدین صورت آمده است:

قال علی بن الحسین علیه السلام:
امام سجاد علیه السلام گوید:

لما اشتد الأمر بالحسین بن علی بن أبی طالب علیه السلام
آن گاه که کار، بر امام حسین علیه السلام سخت و دشوار شد،

نظر إلیه من کان معه فاذا هو بخلافهم
آنان که با او بودند به او نگریستند و او را بر خلاف حال خویش یافتند

لأنهم کلما اشتد الأمر تغیرت ألوانهم و ارتعدت فرائصهم و وجبت قلوبهم.
چراکه هر گاه کار بر آنان دشوار می‌شد رنگ رخشان دگرگون می گشت، و بدنشان می‌لرزید و دلشان را وحشت فرا می‌گرفت.

و کان الحسین علیه السلام و بعض من معه من خصائصه
اما امام حسین علیه السلام و برخی از یاران مخلصش،

تشرق ألوانهم و تهدی جوارحهم و تسکین نفوسهم،
چنان بودند که رنگ رخشان می‌درخشید، اعضای بدنشان قرار می یافت و جانشان می‌آرامید.

فقال: بعضهم لبعض:انظروا لایبالی بالموت!
به یکدیگر می گفتند: نگاه کنید از مرگ باکی ندارد!

فقال لهم الحسین علیه السلام صبرا بنی الکرام،
امام حسین علیه السلام به آنان گفت: ای نجیب زادگان، شکیبا باشید

فما الموت إلا قنطره تعبر بکم عن البؤس والضراء إلی الجنان الواسعه و النعیم الدائمه
که مرگ، تنها پلی است که شما را از رنج ها و سختی ها می رهاند و به بهشت های پهناور و نعمت های همیشگی می رساند،