«آیاتی که در فضیلت امیرالمؤمنین حضرت علی (علیه السلام) آمده»

[ملکوت* گامی تارهایی *]

بسم الله الرحمن الرحیم
یُریدوُنَ لِیُطفِؤُا نُورَ اللهِ بِاَفواهِهِم وَاللهُ مَتِمُّ نُورِهِ وَلَو کَرِهَ الکافِروُنَ
میخواهند نور خدا را بوسیله دهانشان خاموش کنند و خدا نورش را تمام می کند
و اگر چه کافران نپسندند. (1)

در تفسیر این آیه از امام موسی بن جعفر(علیهما السلام) آمده است که: می خواهند ولایت امیرالمؤمنین(علیه السلام) را خاموش کنند ولی خدا نمی گذارد و خدا نورش را یعنی امامت را کامل میکند. (2)

«آیه مودّت»

قُل لآ اَسئَلُکُم عَلَیهِ اَجراً اِلاَّ المَوَدَّةَ فِی القُربی
بگو اجر و مزدی برای رسالت سؤال نمی کنم، به جز مودّت و دوستی ذوی القربی،
یعنی محبت اهلبیت(علیهم السلام). (3)

پیغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: اگر بنده ای بین صفا و مروه هزاران سال خدا را عبادت کند ولی محبت ما اهلبیت را درک نکند، خدا او را به صورت در آتش می اندازد، سپس آنحضرت آیه مودّت را تلاوت نمود و ذوی القربی، حضرت علی(علیه السلام) و حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) و اولاد حضرت فاطمه(سلام الله علیها) هستند. (4)

«آیه سؤال»

فَسئَلوُا اَهلَ الذِّکر اِن کُنتُم لا تَعلَموُنَ
از اهل ذکر سوال کنید، اگر نمیدانید. (5)

در روایات آمده است که مراد از اهل ذکر، اهل قرآن است و اهل قرآن، اهلبیت(علیهم السلام) هستند.یعنی به اهلبیت(علیهم السلام) مراجعه کنید، اگر نمی دانید.زیرا آنها اهل ذکر و اهل قرآنند، چنانچه در تفسیر طبری آمده که امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) فرمود: «نَحنُ اهل الذّکر» یعنی ما اهل ذکر هستیم. (6)

«آیه تطهیر»

اِنَّما یُریدُ اللهُ لّیُذهِبَ عَنکُمُ الرِّجسَ اَهلَ البَیتِ وَ یُطَهِّرَکُم تَطهیراً
جز این نیست که خواهد خدا دور کند از شما چرک و پلیدی را ای اهل خانه و پاک سازد
شما را پاک ساختنی. (7)

امام محمدباقر(علیه السلام) فرمود: این آیه در حق پیغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم) و امیرالمؤمنین حضرت علی بن ابیطالب(علیهما السلام) و حضرت فاطمه زهراء(علیها السلام) و امام حسن مجتبی(علیه السلام) و امام حسین(علیه السلام) نازل شد.

پیغمبراکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) در خانه امّ سلمه بود که امیرالمؤمنین(علیه السلام) و حضرت فاطمه زهراء(علیها السلام) و حسنین(علیهما السلام) را صدا زد و کساء خیبری را به آنها پوشانید و خود حضرت هم زیر کساء قرار گرفت و فرمود: «اللهم هولاء اهل بیتی» یعنی: خدایا! اینان اهلبیت من اند، ....... سپس آیه تطهیر نازل شد. (8)

«آیه مباهله»

فَمَن حآجَّکَ فیهِ مِن بَعدِ ما جآءَکَ مِنَ العِلمِ فَقُل تَعالَوا نَدعُ اَبنآءَنا وَ اَبناءَکُم
وَ نِسآءَنا وَ نِسآءَکُم وَ اَنفُسَنا وَ اَنفُسَکُم ثُمَّ نَبتَهِل
فَنَجعَل لَعنَتَ اللهِ عَلَی الکاذبینَ
پس کسی که گفتگو و محاجه می کند با تو درباره قرآن بعد از آنکه خودت به حقانیت
قرآن پی برده ای، پس بگو بیایید بچه هایمان را و بچه هاتان را، و زنانمان را
و زنانتان را، و خودمان را و خودتان را جمع کنیم و تضرع و نفرین کنیم
به سوی خدا و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار بدهیم. (9)

روزی مامون به امام رضا(علیه السلام) عرض کرد: به من خبر بده به بزرگترین فضیلتی که در قرآن برای امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) ذکر شده چیست؟ امام رضا(علیه السلام) فرمود: بزرگترین فضیلت جریان مباهله نصاری نجران است که خداوند متعال به پیغمبرش فرمود. (10)

«آیه نجم»

وَالنَّجمِ اِذا هَوی* ما ضَلَّ صاحِبُکُم وَ ما غَوی* وَ ما یَنطِقُ عَنِ الهوی*اِن هُوَ اِلاَّ وَحیٌ یُوحَی*
قسم به آن ستاره ایکه فرود آمد(درخانه حضرت علی"علیه السلام")،پیغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم)
گمراه نشده و فریب نخورده است و از روی هوی و هوس
حرف نمی زند و نیست مگر وحی الهی. (11) ابن عباس می گوید: شبی از شبها بعد از آنکه با پیغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم) نماز عشاء را خواندیم و آنحضرت سلام نماز را داد، رو کرد به ما و فرمود: امشب هنگام طلوع فجر، ستاره ای از آسمان فرود می آید در خانه یکی از شماها.پس آنکسی که ستاره در خانه او فرود بیاید، او وصیّ من و خلیفه و جانشین من و امام بعد از من است.همینکه طلوع فجر شد، ستاره ای از هوا آمد و در خانه امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) سقوط کرد.پیغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم) به حضرت علی(علیه السلام) فرمود: یا علی(علیه السلام)! به آن خدایی که مرا به پیغمبری مبعوث نمود، واجب شد که تو را وصیّ خود قرار دهم و خلافت و امامت بعد از من برای توست. (12)

«آیه نجوی»

یا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اِذا ناجَیتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَینَ یَدَی نَجویکُم صَدَقَةً
ای کسانی که ایمان آورده اید، هرگاه خواستید با پیغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم)سخن بگویید، قبلا صدقه بدهید. (13)

امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) فرمود: آیه ای در کتاب خدا قرآن است که احدی غیر از من به آن آیه عمل نکرده، نه قبل از من و نه بعد از من. و از طریق عامه نقل شده که امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) فرمود: «خَفَّفَ بی عَن هَذهِ الاُمَّة» یعنی بخاطر من خدا به این امت تخفیف داد. (14)


گفتا به علی٬ نبی که بختت یار است
گویم سخنی که فهم آن دشوار است

از پیــرو تــو کســی بـه دوزخ نــرود

از امـت مــن جهنـمـی بسیــار است