بازي روزگار.......

[شهیده]

باهم بودن

بازي روزگار را نمي‌فهمم!
من تو را دوست مي‌دارم...
تو ديگري را... ديگري مرا...
و همه ما تنهاييم!
داستان غم‌انگيز زندگي اين نيست که انسان‌ها فنا مي‌شوند، اين است که آنان از دوست داشتن باز مي‌مانند...

هميشه هر چيزي را که دوست داريم به دست نمي‌آوريم،
پس بياييم آنچه را که به‌دست مي‌آوريم دوست بداريم.

انسان عاشق زيبايي نمي‌شود، بلكه آنچه عاشقش مي‌شود در نظرش زيباست!
انسان‌هاي بزرگ دو دل دارند؛
دلي که درد مي‌کشد و پنهان است و دلي که مي‌خندد و آشکار است.

همه دوست دارند که به بهشت بروند، ولي کسي دوست ندارد که بميرد!

عشق مانند نواختن پيانو است، ابتدا بايد نواختن را بر اساس قواعد ياد بگيري. سپس قواعد را فراموش کني و با قلبت بنوازي.

دنيا آنقدر وسيع هست که براي همه مخلوقات جايي باشد، پس به‌جاي آنکه جاي کسي را بگيريم تلاش کنيم جاي واقعي خود را بيابيم.

‏‏اگر انسان‌ها بدانند فرصت با هم بودنشان چقدر محدود است؛
محبتشان نسبت به يکديگر نامحدود مي‌شود.

عشق در لحظه پديد مي‌آيد و دوست داشتن در امتداد زمان و اين اساسي‌ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است.

دکترحسابی