(** میدونی آخر بی معرفتی و ناسپاسی کجاست؟ نمیدونی؟! پس این مطلب رو بخون **)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

قال الله تعالی سببحانه

وَقَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِیاهُ وَبِالْوَالِدَینِ إِحْسَانًا
إِمَّا یبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلَاهُمَا
فَلَا تَقُلْ لَهُمَا أُفٍّ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَهُمَا قَوْلًا كَرِیمًا
و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستید! و به پدر و مادر نیکی کنید!
هرگاه یکی از آن دو، یا هر دوی آنها، نزد تو به سن پیری رسند،
کمترین اهانتی به آنها روا مدار! و بر آنها فریاد مزن!
و گفتار لطیف و سنجیده و بزرگوارانه به آنها بگو!

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّیانِی صَغِیرًا
و بالهای تواضع خویش را از محبت و لطف، در برابر آنان فرود آر!
و بگو: «پروردگارا! همان‌گونه که آنها مرا در کوچکی تربیت کردند،
مشمول رحمتشان قرار ده!»

سوره مبارکه اسرا - آیات 23 و 24

اندک دوست بدار..ولی طولانی!!!

مرا نگاه کن. همان طور عاشقانه که در کودکی تو را می نگریستم. به چشم های غبارآلوده ام بنگر. صدای لرزانم را بشنو. به خمیدگی ام توجه کن. به اصرار ورزیدنم برای آمدنت گوش بسپار.

من همان زن زیبایی هستم که در کودکی تو را از خاک آلودگی نجات داده ام. پاهایت را به دقت می شستم و چشمانت را به دور شدن. هرگز عادت نداده ام.

من دست های مهربان تو را می خواهم. مرا به یا داری؟
نگاه های مظطرب مرا می شناسی؟
در هنگام دویدنت قلبم را که تندتند برایت می تپید را به خاطر داری؟


دیر گاهی است که تنهایم. چشم به در و منتظر. کودکم به دیدارم بیا من همیشه در لحظه شماری به سر می برم.
نگرانی ام این است که شاید فردا صبحگاهی دیرهنگام برای دیدار ما باشد!


مرا اندک دوست بدار ولی طولانی
فرزندم . شاید از یاد برده ای مرا کجا گذاشته ای؟ این جا خانه سالمندان است.

می خواهم دیگران را از دور برایت توصیف کنم.
انسان هایی که با تمام وجود عشق بازی را آموخته اند.

مدیرانی که یادداشت های مهربانی می نویسند. پزشکانی که با صبوری مرهم می گذارند.
پرستارانی که مرا می شویند. آب می دهند. غذا می دهند. نگاه می کنند.
حتی جای خالی تو را پر می کنند.

سرپرستاری که هم چنان بی دریغ و عمیق مهربانی می کند.

بیمارانی که جمله “”مرا به خانه می بری”" را در روز به تعداد نفس هایم تکرار می کنند.
نمی دانم فردا چگونه روزی است ولی امیدوارم فرصتی باشد تا تو را به سینه بفشارم.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خانه سالمندان یا فراموش خانه

نگاهش بر آینه خیره مانده بود گویی که گم شده داشت و در پی آن می گشت. دستی به آینه کشید و ترجیح داد به جای آنکه آه بکشد و یا چیزی بگوید، نگاهش را از آینه بدزدد، او دیگر نه تنها در باور مردم، بلکه در چهرهٌ بی روی آینه هم پیر وسالخورده شده بود.

رها شده بود تا روزهای آخر را با خودش تنها باشد. می خواست کمی تحمل کند. کلمه ها را یکی یکی و شمرده از کتاب روزگار رفته برچیده بود و تازه می فهمید که آدمی چندان فرصت درازی هم برای گذشتن و رهیدن از فهم دیروز نداشته است.

یادش آمد همیشه به فرزندانش می گفت قصه بلند و تکراری زندگی همواره ادامه دارد و آنان که امروز در مسندکاری هستند در چرخش روزگار، روزی دیگر باید این مسند را به دیگری واگذارند و حالا خود او در جایی ایستاده بوده که قله بلند تجربه را به نظاره نشسته بود.

ترس حقیری از پیری در درونش ریخته می شد. حالا که پیر و سالخورده بود، حتی آیینه دوران کودکی اش هم بر لبخندی که از شادی بر لبانش نشسته بود خط می کشید که هیهات!…

در سرایی که بدون هیچ شک و گمانی باید پیر باشی و فرسوده تا بتوانی برای ورود مجوز داشته باشی، آدم هایی به سر می برند که هنوز درد از پریشانی رگهایشان بیرون نجسته است.

گیسوان سفید، صورت چروک، دستان لرزان، پشت خمیده و نگاه خسته، تابلوی تکراری تمام چهره هایی است که هرچند دقیقه یک بار، یک تیک عصبی بازوانشان را به لرزه می اندازد و یادگاری تمام سال های سرشار از حس زندگی و کار آنهاست. این چهره حالا در گوشه و کنار آسایشگاه سالمندان، دایم تکرار می شود.

در آسایشگاه سالمندان، با آنکه آفتاب بر سپیده صبح ایستاده است و تصاویر، همه تکراری است، تنها کافی است گوشت را به دیوار نازک زندگی هر کدام بچسبانی تا صداهای متفاوت هریک را بشنوی. همان صداهای بم و نرمین اندیشه سالخورده هایی که صبورانه، گذشت سالیانی را که به سرعت از کنارشان گذشته است، به نظاره نشسته اند.

گویا کارکرد اصلی و در نظر گرفته شده برای این فضا با توجه به امکاناتی که در آن تعبیه شده، همه و همه برای به وجود آوردن مکانی است تا سالمندان خسته از صدها گونه بی پناهی و سالیان کهنه و قدیمی پر از تجربه، روزهای آخر را با خود تنها باشند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

داستان زندگی محبوبه، نه فقط داستان زندگی من یا تو یا کسانی است که بی اشاره مسیر زندگی را می پیمایند، بلکه داستان زندگی همه آدم هایی است که وقتی پیر می شوند،انگار تکه های خردشده دلشان را در گذشته جوانی بر جای گذاشته اند و سعی می کنند لحظه های گذشته را با چنان دقت و ظرافتی بیان کنند که شاید دلیل دل شکستگی شان را بیابند.

لابه لای صحبت هایش، گریه می کند و مسیر اشکهایش را به گوشه راست چشمانش می کشاند.

آرام سخن می گوید و به پسرش افتخار می کند که پزشک است و زندگی موفقی دارد.

اما اصلاً نمی گوید که پسرش حتی یکبار هم برای دیدنش به آسایشگاه نیامده است. تنهایی است که در کلامش موج می زند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ربابه، پیرزنی است که اصرار دارد هر شنونده ای را تماشاگر شصت سال اجرای نمایشنامه زندگی اش کند، اصرار دارد هر شنونده ای و هر تازه واردی با تمام لحظاتی که در آنها زندگی کرده است، همگام شود.

دست آدمی را می گیرد ویکسر می برد به تمام سال هایی که در آنها به دنبال چیزی دویده است، از شیشه های ذره بینی عینکش پیداست که تو را هم به سختی می بیند، می گوید، من با پای سرنوشت به این آسایشگاه آمده ام.

نگاهش غمگین است. از نگاه هایی سخن می گوید که سال هاست غریبگی او را در دوران ناگزیر پیری به نظاره نشسته اند. می گوید:

اصلاً نفهمیدم عمرم کجا رفت.

2 فرزند دارم که دارند زندگی خودشان را می کنند.

کسی را ندارم. فقط اینکه اینجا هستم راضی ام و اینکه فرزندانم به خوبی زندگی می کنند و موفق هستند، راضی تر. گویا دیگر هیچ چیز دیگری از این زندگی نمی خواسته است.

آن وقت آرام زمزمه می کنی که چقدر صبور است این زن که دق نمی کند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در خانه سالمندان، هر دری به سمت دنیایی جدا از کوچه های

پر از هیاهوی کودکی و جوانی باز می شود.

تنها پیری است و دیوارهای بلند و کوتاه،

قاب پنجره های کوچکی را که رو به باغچه حیاط گشوده شده اند

و دل هایی که برای عشقی که امروز خاطره است ترانه می خوانند.

برای سالمندانی که از سرباربودن وحشت دارند،

برای سالمندانی که چشم انتظار کسی هستند که بیاید و تصویر جوانی شان را به یادشان بیاورد

و برای همه سالمندانی که روزهای آخر خود را در خانه سالمندان سپری می کنند،

زندگی با وجود تمام سختی ها و بدون توجه به نقش بازیگرانش همچنان ادامه دارد

تا شب خاکستری از راه برسد، تموج زرد و نارنجی غروب

در یک استحاله آرام، چه بنفش می زند.

آن سوتر، در سرای سالمندان نبض زندگی همچنان می زند

و لحظه های خوب و بد را با سماجت تمام بر چهره بازیگران و میهمانانش حک می کند.

و در ذهن من اما ؛ اين سوال غوغا مي كند كه چه بلائي برسرما آمده ؟؟؟

شما چه فكر مي كنيد ؟؟؟؟؟

[محمدی]

میدونی آخر بی معرفتی و ناسپاسی کجاست؟!

یکی از وسایل سنجش معرفت انسانها اینه که ببینیم، چقدر قدرشناسند!

باید ببینیم چقدر قدر شناسیم نسبت به آنها که برای ما کاری انجام دادند!

چقدر قدرشناسیم نسبت به اونها که به گردنمون حقّی دارند!

حالا میخواد دوست باشه یا استاد یا همسر یا پدر و یا خصوصا مادر ؟!

واقعا تو این دنیا چه کسی به اندازه مادر ، به گردنمون حق داره!

در این مقام همین بس، که خداوند متعال چنین از مادر یاد میفرماید:

وَوَصَّينَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَينِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيكَ إِلَي الْمَصِيرُ(لقمان/14)
ما به انسان سفارش پدر و مادرش را كرديم. مادرش او را با ناتوانى روى ناتوانى تحمل كرد و دوران شيرخوارگى او دو سال به طول انجاميد. شكر مرا به جا آور و سپس از پدر و مادرت سپاسگزارى كن كه بازگشت شما به سوى من خواهد بود.

پس بی معرفتیه که نسبت به این دو فرشته ، بی اعتنا باشیم!

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

هر كس صورت مادر را ببوسد...

ابن عباس از حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل مى كند كه :

(( ((من قبل بين عينى امه كان له سترا من النار)) ))

هر كسى كه ميان دو چشم مادرش را ببوسد اين عملش سپر و مانعى مى گردد بين او و آتش جهنم .


و در كتاب شرعة الاسلام آمده كه :
(( ((من قبل رجلى امه فكانما قبل عتبة الكعبه ))))

هر كسى پاى مادرش را ببوسد گويا آستانه كعبه را بوسيده

سالمندی، مصیبتی جانکاه نیست که به آن با دیدی منفی بنگریم و برایش متأسف باشیم. این دیدگاه که آدمی، پیری و سالمندی را تنها از دید ضعف قوا و انحطاط بدن یا ضعف دید و گوش و دیگر حواس مورد توجه قرار دهد، اشتباهی بس بزرگ است.


ارزش سالمندی تا بدان جاست که رسول اکرم صلی الله علیه و آله ، سالمندان را مایه برکت، و وجود آنان را در میان خانواده و جمع، همانند پیامبر در میان امت به شمار آورده اند. سالمندی، مرحله ای از مراحل عمر، همراه با زیبایی هایی است که بیشتر افراد به دلیل ناآگاهی یا نداشتن زمینه مناسب، با نگرانی و تأسف با آن برخورد می کنند و به آن حساسیت نشان می دهند. سالمندی، دوران برداشت محصول زندگی است که آدمی حاصل تلاش و فعالیت سال های عمر دراز و طولانی خود را در پیش رو می یابد.

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

برکت وجود سالمندان

وجود سالمندان مایه برکت جامعه است.

آنها، اختلاف ها و درگیری هایی را که در محیط خانواده ها پدید می آید، کج روی ها و انحراف هایی که در جامعه انسانی رخ می نماید و روابط تیره و نابه سامانی که در جامعه ها وجود دارد را با بیان و مراقبت خود از میان برده و به حل و رفع دشواری ها می پردازند.

سالمندان، راهنما و رهبر همه اند و نه تنها نسل جوان، که گاه میان سالان هم به رهبری آنها نیازمندند.

اختلاف ها به دست آنها رفع و حل می شود و تجربه های آنها ارزنده و کارساز، و طرز فکر و اندیشه شان جهت دهنده و رهایی بخش است.

جوان نمی تواند مدعی شود به علت بالا بودن سطح علم و مدرک تحصیلی، از سالمند بالاتر و برتر است. اگر ارزش وجودی آنها و آگاهی هایشان را همواره در نظر داشته باشیم، چه برکتی بالاتر از برکت این نسل و چه نعمتی برتر از نعمت وجود سالمندان.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در فرهنگ پویا و غنی کشورمان از دیر باز، سالمندان در جامعه از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بوده‌اند و در کلیه آثار پیشینیان که به ما رسیده است این واقعیت خودنمایی می‌کند تا بدانجا که سرپیچیدن از امر سالمندان و پیران خردمند در این آثار نتیجه خودسری و خیره سری و خامی بیان شده و طریق سعادت تنها در سایه بهره‌گرفتن از تجارب و پند سالمندان دنیا دیده و روزگار آزموده نمایان شده است.

در آثار گرانبهای ادب پارسی که آیینه اخلاق و نمودار وجدان زمانه‌ای است که شاعر در آن می‌زیسته است رعایت حقوق و احترام سالمندان به عنوان یک اصل اساسی گوشزد شده است، و حتی بالاتر از این مرتبه با تفکر از کارافتادگی و ضد ارزشی، به شدت مقابله شده است و جامعه را به استفاده و بهره‌گیری از دانسته‌ها و آموزه‌های سالمندان فرهیخته دعوت نموده است.

در این آثار دوری و نافرمانی از سخن سالمندان فرزانه، ثمره‌ای جز گمراهی و عقوبت تلخ و نافرجام در پی ندارد. و لذا «پیر» مراد غایت آرزو و آمال جوانان است و جوانان در کسوت «مرید» می کوشند تا از چشمه دانش و اندوخته‌های پیران کامیاب شوند وره به منزل مقصود ببرند. چنین نگرشی علاوه بر انتقال خردسالخوردگان، موجب استحکام بنیان خانواده در جامعه و طراوت و نشاط اجتماع است.

آیا ما هنوز همان مردم هستیم ؟ همان فرهنگ را داریم ؟ پس نور چشمان ما در خانه سالمندان چه می کنند ؟

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در این مجال نگاهی خواهیم داشت به مفهوم پیری و سالمندی در گستره بیکران ادب پارسی و نگاه سبز حکیمان و سخنورانی که کلام و پیام آنان چراغ راه مردم این دیار بوده است.

سعدی:
ز تدبیر پیر کهن بر مگرد
که کارآزموده بود سالخورد

فرخی:
همچو زلف نیکوان خردساله تاب خورد
همچو عهد دوستان سالخورده استوار

حافظ:
دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر
کای نورچشم من به جز از کشته ندروی

نظامی:
کهن کاران سخن پاکیزه گفتند
سخن بگذار، مروارید سفتند

فردوسی:
توانا بود هر که دانا بود
ز دانش دل پیر، برنا بود

اسدی:
سپهبد برآمد بر آن تیغ کوه
بشد نزد آن پیر دانش پژوه

ناصرخسرو:
کسی کو پی رهبر و پیر گردد
ره راست اوراست از خلق یکسر

خاقانی شروانی:
من مرید دم پیران خراسانم از آنک
شهسواران را جولان به خراسان یابم

سوزنی سمرقندی:
هیچ خصمی را این شغل نیاموزد خصم
هیچ صوفی را این کار نفرماید پیر

به این امید تلنگری باشد تا به خود بیائیم و به یاد آوریم آنچه را که هرگز روا نیست فراموش کنیم