☼☼☼بگشا به سرا پرده جان باب علــی را☼☼☼

[maxi00800]

بیا ای دوست تا باهم بسوزیم

چو شمع محفل ماتم بسوزیم

من و تو سوگوار یک عزیزیم

بیا تا هردو در یک غم بسوزیم

بیا چون شمع و چون پروانه باشیم

به گرد هم بررای هم بسوزیم

بیا با محرمان دمساز گردیم

چرا از طعن نامحرم بسوزیم

چو می خواهی در ان عالم نسوزی

همان بهتر در این عالم بسوزیم

به خورشید محبت ره توان برد

اگر یک صبح چون شبنم بسوزیم

چو می باید بسوزد سینه بگذار

بیاد عترت خاتم بسوزیم

کمال سوختن عشق علی است

مبادادر عزایش کم بسوزیم

نسوزد آفتاب حشر مارا

اگر از داغ او یکدم بسوزیم

(محمد)باز از سوز جگر گفت

بیا ای دوست تا باهم بسوزیم
☼☼☼☼☼
دست حق حیدر كرار علی

شیر حق حجت دادار علی

مخزن و معدن اسرار علی

سید و سرور و سالار علی

جان به قربان جمالت مولا

كی رسم من به وصالت مولا

چه بگویم كه جه ها كرد عدو

آتش كینه به پا كرد عدو

ای خدا شیعه دلش محزون است

از غم عشق علی مجنون است
☼☼☼☼☼
این همان ماتم عظمی باشد

سحر آخر مولا باشد

میزبان زینب كبری باشد

او نوازش گر بابا باشد

زیر لب زمزمه دارد زینب

كه دگر آخر كار است امشب

تا علی گشت برون از خانه

عالمی شد ز غمش غمخانه

شد علی شمع و همه پروانه

خیل مرغان ز پی اش مستانه

می سرودند به صد آه و نوا

مرو امشب تو مسجد مولا

مسجد كوفه پر از غوغا شد

گوئیا روز جزا بر پا شد
☼☼☼☼☼
سند قتل علی امضاء شد

پر ز اندوه دل زهرا شد

تا كه آمد ز شهادت خبرش

بست تكبیر نماز سحرش

حیدر از تیغ جفا شد بیتاب

رفت از هوش میان محراب

رنگ خورشید علی شد مهتاب

چهره اش در یم خون گشت خضاب
☼☼☼☼☼
ضربه تیغ اگر كاری بود

ذكر مولا به لبش جاری بود
☼☼☼☼☼
به جز از علی (ع) که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون، به اسیر کن مدارا
☼☼☼☼☼
ه نماز بست قامت که نهد به عرش پا را

به خدا علی نبیند به نماز جز خدا را

به نماز آخرینش چه گذشت من ندانم

که ندای دعوت آمد شه ملک لافتی را

همه اهل بیت عصمت زسرا برون دویدند

ابتا و واعلیا بنمود پر فضا را
☼☼☼☼☼
طبیبا وامکن زخم سرم را

مسوزان قلب زینب دخترم را

ببند آنگونه زخمم را که در قبر

نبیند فاطمه زخم سرم را

در و دیوار مسجد هست‏شاهد

که من گفتم اذان آخرم را

وداع زندگی را گفتم آنروز

که زد در کوچه قنفذ همسرم را
☼☼☼☼☼
بگشا به سرا پرده جان باب علی را

سرمشق خود ای دل بکن آداب علی را

تا رتبه این مظهر حق رابشناسی

بشمار یکایک همه القاب علی را

فرمان خدا بود که در مسجد احمد

درها همه بستند، مگر باب علی را

زیرا که علی، خانه یکی شد شب میلاد

خود بیت خدا دان، دل حق‏یاب علی را
☼☼☼☼☼
تیغ بر فرق عدالت زده و خندیدند

خون به ابعاد غریبی علی پاشیدند

زاغ‏ها از دل شب کنده و بر روز زدند

روز و شب، گوشه محراب به هم پیچیدند

زخم بر سلسله باور و ایمان افتاد

همه افلاک از این زخم به خود لرزیدند

شب پر از رخوت نامردی مردم گردید

آسمان، ماه، ستاره، همگی خوابیدند

صبح، امّا دو سه تا کاسه شیر آوردند

کودکانی که علی را همه شب می‏دیدند

هق هق چاه شناور شده در گریه نخل

همه از هم فقط از درد علی پرسیدند
☼☼☼☼☼
دعا بدون علی قابل اجابت نیست

که مهر اصل اجابت به هر دعاست علی(ع)

بزن تو دست توسل به دامن مولا

که در جامعه را بهترین دواست علی(ع)