(...◕✿◕◕✿◕ حق اشتغال زن در کلام شهيد مطهرى‏ ◕✿◕◕✿◕...)

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

زن، مانند مرد، داراى ذوق، فكر، فهم، هوش و استعداد كار است، اين استعدادها را خدا به او داده است و حكيمانه است كه بايد به ثمر برسد. از آنجا كه هر استعداد طبيعى، دليل يك حق طبيعى است، پس اشتغال زن، حقى است كه خداى متعال به آنان ارزانى داشته است و محروم ساختن او از اين حق، خلاف عدالت است. بازداشتن زن از كوشش‏هايى كه آفرينش به او امكان داده است، نه تنها ستم به زن است، بلكه خيانت به اجتماع نيز مى‏باشد، زيرا هر چيزى كه سبب شود قواى طبيعى و خدادادى انسان معطل و بى‏اثر بماند به زيان اجتماع است.

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

اسلام هرگز نمى‏خواهد زن، بى‏كار و بى‏عار بنشيند و وجودى بى‏ثمر بارآيد. كار زن از نظر اسلام متعلق به خود اوست. زن اگر مايل باشد، كارى كه در خانه به وى واگذار شود، مجاناً و تبرعاً انجام مى‏دهد و اگر نخواهد، مرد حق ندارد او را مجبور كند. حتى در شير دادن به طفل با اين‏كه زن اولويت دارد، اولويت او موجب سقوط حق اجرت او نيست و فقط در صورتى كه زن مبلغ بيشترى مطالبه كند، مرد حق دارد طفل را به دايه‏اى كه اجرت كمترى مى‏گيرد، بسپارد.
كار زنان، اختصاصى به حوزه درون خانه ندارد؛ بلكه زن مى‏تواند هر نوع كارى كه فاسد كننده خانواده و مزاحم حقوق ناشى از ازدواج نباشد، براى خود انتخاب كند و درآمدش هم منحصراً به خود او تعلق دارد.ناگفته نماند كه موضوع بحث ما اين نيست كه آيا زن در درجه اول بايد به وظايف خانوادگى بپردازد يا نه؟بدون ترديد، ما طرفدار اين هستيم كه وظيفه اول زن، مادرى و خانه‏دارى است؛ بلكه مقصود ما اين است كه لزومى ندارد زن الزاماً به درون خانه رانده شود و پرده‏نشين باشد.

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

مهم‏تر از حوزه حضور و اشتغال زنان، نحوه حضور است كه بايد سالم و بدون آفت باشد كه اسلام سازوكارهايى را براى آن انديشيده است و از جمله آنها، مى‏توان به پوشش اسلامى بانوان و كسب اجازه از همسران اشاره كرد.


يكى از ايرادهايى كه به حجاب اسلامى مى‏گيرند، اين است كه حجاب مانع اشتغال زنان و باعث ركود و تعطيل فعاليت‏هاى زنان مى‏گردد.پاسخ آن است كه مبناى حجاب در اسلام اين است كه التذاذات جنسى بايد به محيط خانوادگى و به همسر مشروع اختصاص يابد و محيط اجتماع، خالص براى كار و فعاليت باشد و به همين دليل به زن اجازه نمى‏دهد كه هنگام خروج از منزل، موجبات تحريك مردان را فراهم كند و به مرد هم اجازه چشم‏چرانى نمى‏دهد. چنين حجابى نه تنها نيروى كار زن را فلج نمى‏كند، بلكه موجب تقويت نيروى كار اجتماع نيز مى‏گردد.اين ايراد بر حجاب نوع هندى يا يهودى يا ايران باستان وارد است؛ در حالى كه حجاب اسلامى هيچ‏گاه حكم به حبس زن در خانه نمى‏دهد؛ تا جامعه را از وجود و استعدادهاى او محروم سازد؛ بلكه حدودى را تعيين مى‏كند كه زن با عمل به آن حدود، از چشم‏چرانى و فساد اخلاق مردان در امان باشد و خود نيز با وقار، در عرصه اجتماع ظاهر شود. نكته عجيب آن است كه مخالفان حجاب به بهانه اين كه حجاب نيمى از افراد جامعه را فلج مى‏كند، با ترويج بى‏حجابى و فساد و بى‏بند و بارى، نيروى تمام افراد جامعه را فلج مى‏كنند.نتيجه اين مى‏شود كه در جوامع مسلمان متجددمآب، فقط در روستاها و خانواده‏هاى بسيار متدين، زنان با لباس ساده در اجتماع ظاهر مى‏شوند و به فعاليت اقتصادى مفيد مى‏پردازند و گرنه ساير زنان، براى خودآرايى و آرايش، جز استهلاك ثروت و وقت و فاسد كردن اخلاق اجتماعى و خانواده، كار ديگرى نمى‏كنند و عده‏اى جاهل، نام اين را فعاليت اجتماعى و آزادى زن مى‏گذارند.


پى نوشت:
1. مجموعه آثار، ج 19، ص 412، 439-440، 448-454، 510-535.