๑۩ ๑ اثر روحاني دعا بر آرامش دل و جان ๑۩ ๑

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

هو الذی انزل السکینة فی قلوب المؤمنین لیزدادوا ایمانا مع‏ایمانهم
و لله جنود السموات و الارض و کان الله علیما حکیما
(سوره فتح، آیه 4)

اوست‏ خدایی که آرامش را در دل‏های مؤمنان فرو فرستاد
تا ایمانی‏ را بر ایمانشان بیافزاید
و تمام سپاهیان آسمان‏ها و زمین از آن‏ خداست
و همانا خداوند دانا و فرزانه است.

حلاوت یقین و روح آرامش تنها در قلب مؤمنان پدید می‏آید
و این‏ یکی از بزرگ‏ترین نعمت‏های الهی است
که هر چند مؤمنان سختی ورنج‏ ببینند
و تلخی حوادث و رویدادهای نابهنگام را تحمل کنند،
چون امیدشان به خدا و توکلشان پیوسته بر اوست،
لذا تمام‏ سختی‏ها و ناگواری‏ها در ذائقه‏ شان شیرین می‏شود
و نه تنها اضطراب‏و سراسیمگی وجودشان را فرا نمی‏گیرد،
بلکه آرامش خاطر به آن‏هادست داده و هرگز از آینده نگران نیستند

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

قطع نظر از اجر و پاداشی كه برای دعا هست
و قطع نظر از اثر استجابتی كه بر دعا مترتب است،
دعا اگر از حد لقلقه زبان بگذرد و دل با زبان هماهنگی كند
و روح انسان به اهتزاز آید، یك روحانیت بسیار عالی دارد.
مثل این است كه انسان خود را غرق در نور می بیند.
شرافت گوهر انسانیت را در آن وقت احساس می كند.
آن وقت خوب درك می كند كه در سایر اوقات كه چیزهای كوچك
او را به خود مشغول داشته بود و او را آزار می داد
چقدر پست و ساقط و سافل بوده.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

انسان وقتی كه از غیر خدا چیزی می خواهد
احساس مذلت می كند
و وقتی كه از خدا می خواهد احساس عزت.

به این ترتیب دعا، هم طلب است و هم مطلوب،
هم وسیله است و هم غایت، هم مقدمه است و هم نتیجه.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به تعبیر امیرالمؤمنین خطاب به كمیل نخعی:
«هجم بهم العلم علی حقیقة البصیره ، و باشروا روح الیقین ،
و استلانوا ما استوعره المترفون و أنسوا بما استوحش منه الجاهلون ،
و صحبوا الدنیا بأبدان أرواحها معلقة بالمحل اععلی

علم همراه با بینش حقیقی به آنان هجوم آورده
و آنان با روح (یا با نسیم لذت) یقین هم آغوش گشته اند
و آنچه را نازپروردگان رفاه طلب دشوار پندارند بر خود نرم و هموار شمارند،
و به آنچه نادانان از آن گریزانند انس گرفته اند،
و به بدن هایی با دنیا همدم گشته اند که جانشان به جهان برین وابسته است».
( نهج البلاغه ، حكمت 147).

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

برعكس دلهای زنگ گرفته سیاه و قفل شده
كه از درگاه خدا رانده شده اند.
آنها كه لذت دعا و انقطاع از خلق به خالق را چشیده اند
هیچ لذتی را بر این لذت مقدم نمی دارند.
دعا آن وقت به اوج عزت و عظمت و لذت می رسد
و صاحب خود را غرق در سعادت می كند
كه دعا كننده لطف خاص الهی را با خود ببیند
و آثار استجابت دعای خود را مشاهده كند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

امام سجاد علیه السلام می فرمایند :
«و أنلنی حسن النظر فی ما شكوت ،
و أذقنی حلاوه الصنع فی ما سألت؛
خدایا! حسن نظر خود را در آنچه به تو شكایت كردم به من ابلاغ كن
و حلاوت استجابت آنچه را از تو خواسته ام به من بچشان»
(از فقرات دعای هفتم صحیفه سجادیه).

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

انسان ممكن است خدا را كاملا بشناسد
و به وجود مقدسش ایمان و اذعان داشته باشد
ولی در زندگی خصوصی خود اثر لطف خاص خدا
و عنایتهای مخصوصه ای كه گاهی به بندگانش عنایت می فرماید نبیند،
این مرتبه علم الیقین است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ولی گاهی هست كه عملا اثر توحید را مشاهده می كند،
دعا می كند و از غیر خدا اعتمادش را قطع می كند
و اثر این توكل و اعتماد را در زندگی خودش می بیند،
اثر توحید را شهود می كند،
این مرتبه عین الیقین است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آن دسته از بندگان حق لذت می برند
كه اهل دل و اهل توكل و اعتماد به خدا هستند
و آثار دعاهای خود و توكل ها و اعتمادهای خود را مشاهده می كنند،
از بهجت ها بهره مند می شوند كه برای ما كمتر قابل تصور است.
این مرتبه حق الیقین است

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

علی علیه السلام می فرماید:

''خداوند ذکر خودش و یاد خودش را مایه جلا و روشنی

دلها قرار داده، به این وسیله

گوش، باز و چشم، بینا و دل،

مطیع و آرام می گردد.''