*اشعار ویژه مبعث*ازبعث او جهان جوان شد... گیتی چو بهشت جاودان شد

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

و آن شب تا سحر غار حرا خورشید باران بود
زمان،دل بی قرار لحظه تکوین قرآن بود

سکوت لحظه ها را می شکست از آه خود مردی
که در هر قطره اشک او غمی دیرین نمایان بود

امین مکه را می گویم آن نارفته مکتب را
یتیم خسته آری او که چندین سال چوپان بود

هُبَل آن سو میان کعبه در آشفته خوابی سرد
و عزی غرق حیرت از خدا بودن پشیمان بود

حضور عرشیان را در حریم خود حرا حس کرد
که «اقرأباسم ربک» یا محمد ذکر آنان بود

شاعر: محمود شریفی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نبض هستی لرزه بر رگ‌های کوهِ نور زد
باغبان انبیاء گل نغمه‌ای مسرور زد

چشمِ کوه‌های دگر پیش حرا تاریک بود
چشم خورشیدی او علت بر این مشهور زد

بسکه شیرین بود وصلِ یار در غارِ حرا
صد ملک با بال‌های سر درش را تور زد

هم نبوت را به دست آورد و هم ختم الرسل
فکر را از نو بنا کرد و دم از معمور زد

با چنین والا مقامی چشم‌ها را خیره کرد
تیرها بر دیدگانِ دشمنانِ کور زد

دیگر از حرف یتیمی و شبانی نیست حرف
سیلی سنگین بعثت بر رخِ مغرور زد

دست شیطان را ببست و شاهکاری را گشود
گفت اسلام و همه ابلیسیان را دور کرد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ز انواری که تابان است امشب
حرا آیینه بندان است امشب

حرا آن غار متروک زمان ها
تجلی گاه قرآن است امشب

حرا آن غار دور افتاده از شهر
ز شوکت قبله جان است امشب

حرا هر قلبه سنگش نقش قبریست
که همچون اشک لرزان است امشب

حرا سر برده در دامن نداند
که خورشیدش به دامان است امشب

ز خورشیدی که او دارد به دامان
جهانی نور باران است امشب

ز اعجازی که او دارد پیاپی
حرا مبهوت و حیران است امشب

شروع عصر ناب حق پرستی
طلوع ماه ایمان است امشب

حرا آن معبد مأنوس احمد
ز نور وحی رخشان است امشب

حرا طور تجلی هست و او را
امین وحی مهمان است امشب

به مأموریتی جبریل تا أرض
روان از سوی یزدان است امشب

به کف لوحی ز اسرار الهی
به لب آیات رحمان است امشب

که این آیات بر خوان یا محمـــد
بِاِسم ربک الأعلی محمـــد

شاعر:سید رضا موئید

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زمین مکّه به سوی خدا رها شده بود
مدار کلّ فلک گوشه ی حرا شده بود

طواف عشق به دور شما مشخّص بود
به پشت پلک تو نور خدا مشخص بود

نشست ثانیه ها غرق در تماشایت
به پا شد آتش عظمای طور سینایت

زلالی سحر آیه ها گدایت شد
و فرش نور خدا پهن زیر پایت شد

صفا به مروه رسید از دل صفای شما
مطار لحظه ی معراج شد حرای شما

فروغ لحظه ی دیدار در خروش آمد
صدای زمزمه ی آسمان به گوش آمد

بخوان به نام خدایت که آفریده کرده تو را
بخوان برای جهان هم نوای سوز صبا

علی کنار تو این سان سرود سر می داد
ردا و خلعت پیغمبری مبارک باد

تو آمدی که دلم را برای "هو" بخری
تمام اهل زمین را به آسمان ببری

برای همچو منی مثل حیدر آوردی
کنار واژه ی حیدر ، تو کوثر آوردی

ضمیر هر که در این بزم اهل ایمان شد
فقط به خاطر لبخندتان مسلمان شد

توئی که بی تو شوم همنشین هر مرداب
به جان کوثر خود " تشنه " را کمی دریاب

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به روی قله یک کوه، غار مشهود است
و سبز قامت آن نوبهار مشهود است

زمانه چشم به راه تولد عشق است
دلیل گردش لیل و نهار مشهود است

نیاز نیست تلسکوپ، نیاز نیست ببین!
چهل ستاره دنباله دار، مشهود است

صدای جوشش وحی است در حرا جاری است
طنین «اقرأ...» آموزگار مشهود است

و باز معجزه ای بی بدیل در راه است
که در نگاه زمان انتظار مشهود است

به روی قله تاریخ ـ بین گرد و غبار ـ
حضور روشنی از یک سوار مشهود است

خدیجه پنجی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به به كه چه روز خرم آمد
مبعوث نبى اكرم آمد

بس عید فرا رسید
بى شك عیدى نبود چنین مبارك

از بعثت او جهان جوان شد
گیتى چو بهشت جاودان شد

این عید به اهل دین مبارك
بر جمله مسلمین مبارك

از غیب ندا رسید او را
آن ذات خجسته نكو را

كاى ذات نكو پیمبرى كن
برخیز و به خلق رهبرى كن

چون قدر و مقام رهبرى یافت
در كوه «حرى» پیمبرى یافت

بشنید چو این ندا محمد (ص)
شد خاتم انبیا «محمد (ص)»

هر روح كه دور از بدى شد
با آمدنش محمدى شد

قانون حیات و هستى آورد
آیین خدا پرستى آورد

پیدا چو شد آن جمال هستى
بشكست اساس بت پرستى

با بعثت آن نبى مرسل
بتخانه به كعبه شد مبدل

هر دم صلوات بر جمالش
بر احمد و بر على و آلش

صد شكر به دین آن جنابم
قرآن مقدسش كتابم

خوشبخت كسى كه امت اوست
در سایه دین و رحمت اوست

از عرش ملك دهد سلامش
شد ختم پیمبرى به نامش

اى داده ز ماه تا به ماهى
بر پاكى ذات تو گواهى

در شأن تو گفت ایزدپاك
لولاك لما خلقت الافلاك

اى بر سر هر پیمبرى تاج
یك قصه توست شام معراج‏

قرآن كریم حجت توست
خوشبخت كسى كز امت توست

گر زانكه تو بت نمى‏شكستى
اسلام نبود و حق پرستى

توحید به ما تو یاد دادى
بتخانه و بت به باد دادى

اى معنى ممكنات دریاب
اى خواجه كائنات در یاب

ما غیر تو دادرس نداریم
دریاب كه هیچ كس نداریم

اى آنكه تو یار بینوائى
فریاد رس و گرهگشائى

دریاب كه ما گناهكاریم
امید شفاعت از تو داریم

تنها نه منم به غم گرفتار
غم از دل هر كه هست بردار

اى جان جهان فداى جانت
«شهرى» است غلام آستانت

شاعر : عباس شهرى

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شبِ بعثت نبي شبِ ثناي احمده
روشني بخشِ دلا نبوته محمده

جبل النور ببين به دل داره جلا مي‌ده
از دلِ غارِ حرا نوايي آشنا مي‌ده

صل الله عليک يا محمد يا محمد يا محمد


چي شده غار حرا سرودِ مستي مي‌خونه
نغمه‌ي محمد و تموم هستي مي‌خونه

کار هر چي عرشيه زمزمه و ثنا شده
به مسلمونا بگيد حاجتشون روا شده

صل الله عليک يا محمد يا محمد يا محمد
دور هر چي کافره شرم و خجالت پيچيده

چونکه تو چشم نبي برقِ رسالت پيچيده
دلِ کل عالمين افتاده تو تاب و تبش

بسم ربک الذي خلق شده نقشِ لبش
صل الله عليک يا محمد يا محمد يا محمد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

معشوق عاشقا کيه؟
با همه آشنا کيه؟

دردِ‌ ما رو دوا کيه؟
منجي آدما کيه؟

عزيز کبريا کيه؟
خاتم الانبياء کيه؟

حضرت مصطفي کيه؟ صل علي محمد ـ‌ و آله و سلم

عسل عسل نگاهش
گلشنه روي ماهش

داره فلک مي‌ريزه
گلاب و گل به راهش

صل علي محمد ـ‌ و آله و سلم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

وصف تو را خدا به بیانی رسا نوشت
روز ازل به یمن شما « هَل اَتی » نوشت

زیباترین قصیده ی خلقت کلید خورد
آن جا که استعاره ی چشم تو را نوشت

هفت آسمان خلاصه ی « وَالشّمس » روی توست
دیباچه ی فروغ تو را « والضّحی » نوشت

وقتی که در جهان به تجلّی در آمدی
اسرار « یا» و «سین » تو را در خفا نوشت

منظور خلقتی و خداوند از ابتدا
نام تو را به دفتر خود مبتدا نوشت

آن گاه آیه آیه تو را منتشر نمود
تشریح انبعاث تو را در حرا نوشت

نوری شد و تمام تو را در خودش سرود
در «نَجم » و «دَهر » و «نور » و « دُخان » بر ملا نوشت

آن قدر خوب و پاک و زلالی که دست حق
یک پرده از مقام تورا در «کسا» نوشت

محمودِ آفرینشی، نام تو را خدا
در هر کجا نوشت یقیناً به جا نوشت

شرح تو را خدا به بیانی دگر نوشت
تو خوبِ خوب بودی و او خوب ها نوشت

شاعر: علي كفشگر

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تا شعاع مهرت عالمتاب شد

مهربانی از خجالت آب شد

این زمین دیگر کویر تشنه نیست

زنده شد ، آباد شد ، شاداب شد

فارغ از نسل و نژاد و رنگ و بو

هر غلامی با تو بود ارباب شد

تو همانی که بلال مسجدت

گل عرق هایش گلاب ناب شد

هر که با تو با علی راضی نشد

وصل بر دریا نشد مرداب شد

از زلال چشمه های وحی تو

تشنه ای همچون علی سیراب شد

این علی که مست پیغمبر شده

با دعای مصطفی حیدر شده