اشعار ویژه ولادت مولای منتظران حضرت مهدی عج الله تعالی فرجه شریف

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مژده كه ميلاد منجى بشر آمد

فُلك هدى را دليل و راهبر آمد

مژده كه آمد خديو عالم امكان

حجّت برحق امام منتظر آمد

مژده كه خورشيد تابناك ولايت

بر فلك عدل و داد، جلوه‏ گر آمد

نيمه شعبان رسيد و منتظران را

شام غم افزاى انتظار سر آمد

مايه‏ ى اعزاز رهروان شريعت

مُحيى احكام و فخر بوالبشر آمد

نخل ولايت بر اين شكوفه‏ى عصمت

بار دگر سرفراز و بارور آمد

ديده‏ ى نرجس بر آن جمال دل آرا

گويى بر قرص مه نظاره‏گر آمد

حجّت ثانى عشر، سلاله طه

مظهر ذات و صفات دادگر آمد

مژده كه از كوى دوست دلشدگان را

پيك صبا در طليعه ‏ى سحر آمد

فيض عميمى كه از طفيل وجودش

عالميان را عطاى بى ‏شُمر آمد

ملك عدالت دگر فنا نپذيرد

دولت مسعود و معدلت اثر آمد

مژده «براتى» كه روزگار وصال‏ست

ماه دلاراى من ز پرده در آمد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آسمان امشب به دل از اختران گل می‌زند
هر شهاب از آسمان تا سامرا پل می‌زند

می‌رسد از عرض حق صد لشگر از افلاکیان
می‌خَرَد اهلِ سما ناز از دو چشمِ خاکیان

می‌کشد سرمه خدا بر چشم شمس و ماه خود
چرخش هر نه فلک گم کرده امشب راه خود

کهکشان آذین کند طاق جنان را با سرور
حق کند امشب دوباره خلقت گل را مرور

گوییا در عالم والا چراغان کرده‌اند
یاس و سوسن با شقایق جمله مهمان کرده‌اند

جشن زیبایی برای غنچه بر پا کرده است
صوت داوود است این در سینه غوغا کرده است

صاحب این محفل شادی خدای عالم است
بین خوش آمد گوی آن محفل رسول خاتم است

نوح کشتی دلش را می‌کند گهواره گون
می‌دمد عیسی به آه خود به صهبای جنون

حضرت موسی دل دریایی اش وا می‌کند
دیده ی یعقوب نور رفته پیدا می‌کند

یوسف از شوق و شعف هر جا خمار و بی‌قرار
آدم و حوا نشسته در هوای انتظار

قلبِ ابراهیم و هاجر در تلاطم گشته است
چشم اسماعیل از شادی چو انجم گشته است

انبیاء یک یک همه مدعو جشن داورند
اولیاء دل را ز جمع اهل مجلس می‌برند

حضرت زهرا به تخت با شکوه کوثر است
در کنارش حضرت والا مقامِ حیدر است

عرشیان از سامرا یک خانه دل آورده‌اند
بیت پاک عسگری را مستقل آورده‌اند

خانه را در بین مجلس بوسه باران می‌کنند
گَرد او را سرمه‌ی چشمِ خماران می‌کنند

همچو کعبه انبیاء گرم طواف خانه‌اند
خانه شد شمع و به دورش یک جهان پروانه‌اند

ناگهان آمد نوایی از میان آن بهشت
از لسان بانویی حیدر دل و زهرا سرشت

ای کرامت پیشه‌گان ای عاشقان مرتضا
خواهر هادی منم، دخت جواد ابن الرضا

نام من باشد حکیمه، خُلقِ من هم عهدی است
هر دو چشمم شاهد خلقِ وجودِ مهدی است

من پرستار وجود ماه احمد بوده‌ام
دل اسیر حجت آلِ محمّد بوده‌‌ام

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

گيتى امروز گلستان باشد
غيرت گلشن جنان باشد

شد شب غم فزاى هجران طىّ
روز وصل جهانيان باشد

در نشاطند جُمله ذرّات
شور محشر مگر عيان باشد

هاتفى گفت دانى از چه سبب
رشك خلد برين، جهان باشد

هست امروز نيمه شعبان
جشن مولاى شيعيان باشد

حجّت عصر، قائم بالحق
آنكه ياور بر انس و جان باشد

آنكه چون عرش و فرش، لوح و قلم
خلقتش در طُفيل آن باشد

بر در قدر و جاهش از جبريل
تا ابد سر بر آستان باشد

حكم فرماى آسمان و زمين
از خداوند مستعان باشد

نتوان وصف او كند سطرى
خامه را گر كه صد زبان باشد

خم به درگاه او پى تعظيم
چون كمان پشت آسمان باشد

هم بود ركن عالم امكان
هم شهنشاه لامكان باشد

«صابرا» با ولاى او در حشر
هر گنهكار، در امان باشد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

صدای بال ملایک ز دور میآید
مسافری مگر از شهر نور میآید؟

دوباره عطر مناجات با فضا آمیخت
مگر که موسی عمران ز طور میآید؟

شراب ناب تبلور به شهر آوردند
تمام شهر به چشمم بلور میآید

به باغ از غم داغ کدام گل گفتند
که آتش از دل خاک نمور میآید؟

ستارهای شبی از آسمان فرود آمد
و مژده داد که صبح ظهور میآید

چه قدر شانهی غمبار شهر حوصله کرد
به شوق آن که پگاه سرور میآید؟

مسافری که شتابان به یال حادثه رفت
به باغ سرخ شهادت صبور میآید

به زخمهای شقایق قسم هنوز از باغ
شمیم سبز بهار حضور میآید

مگر پگاه ظهور سپیده نزدیک است
صدای پای سواری ز دور می آید.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اللهم عجل لولیک الفرج

ای آفتاب حسن تو روشنگر دلم
ای آنکه نقش توست هماره مقابلم

تیره است آسمان دل اینک طلوع کن
ای مهر تابناک من ای بدر کاملم

جان از طلوع ماهِ رخت زنده می شود
وز هر نگاهت از طرب آکنده می شود

می روید از قدمگه تو چشمه های نور
عالم پر از نشاط و گل و خنده می شود

گفتند جمعه می رسد از راه پیک یار
آدینه ها گذشت و دلم مانده بیقرار

گرم است دل به اینکه سرانجام می رسی
در روزهای یخ زده ی فصل انتظار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خرم جهان دوباره شد از مقدم بهار
سر زد دوباره لاله و نسرين به كوهسار

صدها شقايق از دل صحرا شكفته شد
در باغ نغمه خوان شده با صد شعف هَزار

بگذشته سوى دشت مگر آهوى ختن
بنشسته روى كشت مگر ناقه تتار

همراه با نسيم سحر مى رسد به گوش
ما را نواى مرغ بهشتى ز شاخسار

عيدى قرين عيد دگر گشته زان سبب
امسال از هميشه نكوتر بود بهار

زيباگلى به دامن نرگس شكفته شد
آن نوگلى كه گلشن از او يافت اعتبار

ماهى به نيمه مه شعبان طلوع كرد
ماهى كه مهر از شرف او راست پرده دار

شعبان زيمن مقدم او يافته مگر
اين شوكت و جلالت و اين عزّ و افتخار

سال نو و بهار نو و روزگار نو
ساقى به يمن مقدم گل خيز و مى بيار

سالى چنين مبارك و روزى چنان بزرگ
فصلى چنين خجسته به تأييد كردگار

لب تشنگان جرعه جام ولايتش
نوشند از سبوى ولا آب خوشگوار

اى آفتاب چهره نهان كرده در سحاب
دل ها براى ديدن تو گشته بى قرار

خرم شود جهان و عدالت به پا شود
روزى كه در كف تو بود تيغ ذوالفقار

احيا شود به عهد تو حكم كتاب حق
اجرا شود به عصر تو آيين كردگار

تو قاسم جنان و جحيمى كه در ازل
يزدان به دست قدرت تو داده اختيار

جان ها براى خدمت تو گشته در تعب
دل ها براى ديدن تو گشته بى قرار

اى منجى بشر كه نهانى تو در حجاب
دارم اميد آن كه كنى چهره آشكار

دارم اميد آن كه كنى با ظهور خويش
بيرون ز جان منتظران رنج انتظار

جمعى ستاده ديده به سويت در آرزو
قومى نشسته ديده به راهت اميدوار

اى مظهر خدا به عنايت به ما نگر
اى ابر مرحمت تو به رحمت به ما ببار

تا آن زمان كه مهر درخشان بود به روز
تا آن زمان كه ماه بتابد به شام تار

از ما به پيشگاه تو صد كاروان درود
وز حق به جان پاك تو صدآفرين نثار

چون باعث ملال شود طول هر سخن
شيرين بود چكامه «خسرو» به اختصار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دل شود امشب شکوفا در زمین
می زند لبخند شادی بر زمین

آسمان ِ دل تبسم می کند
روی ماهت را تجسم می کند

ای مسیح آل پیغمبر سلام
انتهای سوره ی کوثر سلام

ای کتاب راز های مرتضی
یادگار حضرت خیرالنسا

ای صفات تو صفات انبیا
حاصل جمع ِ تمام اولیا

ای قدم هایت صراط المستقیم
حافظ آیات قرآن کریم

ای امام صالحان در روی خاک
اکفیانی اکفیان روحی فداک

السلام ای آفتاب پشت ابر
السلام ای اوج قله ، کوه صبر

السلام ای آخر هر دلخوشی
عاقب از غم تو ما را می کُشی

السلام ای فخر آدم در زمین
یادگار حضرت روح الامین

تو تمام چارده نور مبین
جلوه ی زیبای ربُ العالمین

تو حدیث ناب عترت در زمین
زاده حیدر امیر المومنین

تو همان نوری که از روز ازل
کرد خالق روی ماهت بی بدل

تو سرشت ناب از نسل علی
نور رب در جلوه ی تو منجلی

عمر تو تاریخ ساز عالم است
مبداء آن از رسول خاتم است

ترسم آخر من نبینم روی تو
صورت زهرائی و دلجوی تو

تو کجائی شیعه می خواند تو را
پس نمی گوئی جوابش را چرا

کی می آیی دل تمنایت کند
تا که روزی بوسه بر پایت کند

کی می آیی عقده از دل وا کنم
روضه خوانی پیش تو آقا کنم

کی می آیی کربلا را تاب نیست
در میان خیمه دیگر آب نیست

وای بر طفل رباب و اضطراب
خیمه خیمه جستوی جرعه آب

آب نَبوَد تا که سیرابش کند
جرعه ای نوشاند و خوابش کند

کربلا و یک بیابان اشک و آه
شیرخواره در میان قتلگاه

نام تو آمد در آنجا بر زبان
کی می آیی حضرت صاحب زمان

ای خوش آن روزی فرج برپا شود
با دو دست فاطمه امضا شود

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

صبحدم پیک مسيحا دم جانان آمد
گفت برخيز كه آرام دل و جان آمد

سحر از پرده نشينان حريم خلوت
نغمه برخاست كه شاهنشه خوبان آمد

عاشقان را رسد اين طرفه بشارت زسروش
كه سحرگاه شب نيمه شعبان آمد

مى ‏كند مرغ سحر زمزم بر شاخ گل
كه ز نرگس ثمرى پاك بدوران آمد

وارث تاج نبى اوست كه با دعوت حق
بهر افراشتن پرچم قرآن آمد

شهسواريست كه با صولت و بازوى على
از پى كشتن كفار به ميدان آمد

مظهر صلح حسن اوست كه با حلم حسن
پى آرامش دلهاى پريشان آمد

آنكه اندر رگ او خون حسين بن عليست
پى خونخواهى سالار شهيدان آمد

در ره زهد و پرستش چو على بن حسين
سوى حق قافله راسلسله جنبان آمد

علم باقر همه ی در اوست كه با مشعل علم
رهبر جامعه بى سر و سامان آمد

تا ز ناپاک كند مذهب صادق را پاك
مظهر راستى و پاكى و ايمان آمد

هم چو كاظم كه بود قبله حاجات و مراد
دردمندان جهان را پى درمان آمد

چون رضا تا كه كند از رنگ علوم
وارث افسر پادشاه خراسان آمد

اوست سرچشمه تقوا و فضيلت چو جواد
منبع فيض و جوانمردى و احسان آمد

هادى وادى حق كز پى ارشاد بشر
با چراغ خرد و دانش و عرفان آمد

يادگار حسن عسگرى پاك سرشت
كه جهان را كند از عدل گلستان آمد

قائم آل محمد شه اقليم وجود
كه بفرمانده ى عالم امكان آمد

طبع خاموش رسا باز چو مرغان چمن
پى تبريک چنين شاد و غزلخوان آمد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

باز هم روح الامین دارد غزل می‌آورد

صنعت ایهام و تشبیه و بدل می‌آورد



تا شود ابیات شعر من کمی دلچسب‌تر

واژه واژه بر لبم جام عسل می‌آورد



شعر شیرین مرا شور عجیبی داده‌است

واژه نابی که در چندین محل می‌آورد



چیست آن واژه که همراه ادایش جبرییل

جمله «حیّ علی خیرالعمل» می‌آورد



در میان شعرهای شاعران اهل بیت

دائما این بیت را ضرب‌المثل می‌آورد:



یوسف مصری کجا و یوسف زهرا کجا؟!

جلوه قطره کجا و جلوه دریا کجا؟!



کوچه‌های شهر را امشب چراغانی کنید

عرش را و فرش را آیینه بندانی کنید



آمده نور دل انگیزی به سمت سامرا

باید امشب کوچه‌ها را خوب نورانی کنید



طبق رسم فصل حج، مثل تمام حاجیان

جان ما را پیش پای یار، قربانی کنید



از خَم ابروی او صدها خُم می می‌چکد

باید امشب خلق را انگور مهمانی کنید



دیدن روی سلیمان کار آسانی که نیست

باید اول خوب از این مُلک، دربانی کنید



هر که باشد نوکر تو زود آقا می‌شود

خود به خود با یک نگاه تو مسیحا می‌شود



یوسف زهرا تویی حُسن ختام اهل بیت

نام تو زیباست ای مرد قیام اهل بیت



گر چه آقا مثل یوسف با نمک هستی ولی

نام زیبای تو شیرین کرده کام اهل بیت



السّلام ای حُجّةَ الله ای امامَ منتظَر

لحظه لحظه می‌رسد بر تو سلام اهل بیت



از پیمبر تا امام عسگری، در عصر خود

نقل کردند این که هستی التیام اهل بیت



می‌رسد آن روز که با ذوالفقار مرتضی

می‌رسی تا که بگیری انتقام اهل بیت



مرتضی، زهرا، حسن، خون خدا، پیغمبری

می‌بری با جلوه‌ات دل از امام عسگری



نیمه شعبان که می‌گردد عیان، صاحب زمان

می‌کند گل بر لب پیر و جوان، صاحب زمان



اشهَد انّ که هستی تو امام آخرین

می‌وزد از هر مناره این اذان، صاحب زمان



یک سؤال آقا!... اگر که جای کعبه ثابت است

پس چرا در هر کجا داری مکان، صاحب زمان؟!



تشنه هستم تشنه یک جرعه دیدار تو

وعده گاه ما شبی در جمکران، صاحب زمان



می‌رسی یک روز ای خورشید پشت ابرها

می‌کنی پیدا مزار بی‌نشان، صاحب زمان



با ظهورت می‌شود خوشحال زهرا مادرت

پیش مرگت می‌شود آن لحظه آقا نوکرت



العجل آقا! بیا چشم انتظاری‌ها بس است

در فراقت اشک‌ها و بی‌قراری ها بس است



اشک‌ها ما که یک لحظه به درد تو نخورد

ناله‌ها و ضجه‌ها و گریه زار‌ی‌ها بس است



تا به کی جمعه به جمعه ذکر ندبه سر دهیم

ندبه و خون دل و شب زنده داری‌ها بس است



معصیت، پاکی دوران جوانی را گرفت

ما جوان‌ها را کمک کن، شرمساری‌ها بس است



باید آقا درد غربت را فقط فریاد کرد

گوشه گیری‌های ما و راز داری بس است



با ظهور خود بیا و مادرت را شاد کن

قلب ویران مرا با مقدمت آباد کن

محمد فردوسی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

طلوع می کند آن آفتاب پنهانی
ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می پرد،نشانه چیست؟
شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر از هزار بهار
کسی،شگفت کسی آن چنان که میدانی

کسی که نقطه آغاز هرچه پرواز است
تویی که در سفر عشق،خط پایانی

تویی بهانه آن ابرها که می گریند
بیا که صاف شود این هوای بارانی

تو از حوالی اقلیم هر کجا آباد
بیا که می رود این شهر،رو به ویرانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق
بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی

شعر از قیصر امین پور