روزجوان بر جوانان سرافراز ایران مبارک باد * ویژه نامه گرامیداشت روزجوانی *

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جوانی، بهار عمر و فصل طربناک زندگی است.
هیچ دوره ای از زندگی چون روزگار جوانی، سرسبز و خرّم نیست،
و هیچ انسانی همانند زمان جوانی، توان مند و پرانرژی نیست.

بسیاری از پیروزی ها و کامیابی ها، تنها در سایه جوانی امکان پذیر است
و بسیاری از آرزوها و هدف ها، فقط در فرصت جوانی قابل دست یابی است.

جوانی فرصتی است که بر خلاف بسیاری از فرصت های دیگر،
تنها یک بار در اختیار همه قرار می گیرد و چون به انجام خویش برسد،

هرگز امکان تکرار نخواهد داشت.
پس «فرصت جوانی»، طلایی ترین فرصت ها و ناب ترین موهبت هاست

و نمی توان در این نکته تردید کرد که هدر دادن روزگاران خوش جوانی
و تباه کردن این بهار زندگانی، به اندوهی انبوه و حسرتی متراکم خواهد انجامید،

اما این روزگار، اقتضاهایی دارد؛ اقتضاهایی که بخشی از آنها
به جوان بر می گردد و بخشی نیز به آنها که با جوان در تعاملند.

آنها که به جوان بر می گردد، «نازها» و «نیازها»ی جوانی است.
نازها، یعنی «سرزندگی، شیک پوشی، آراستگی، جمال گرایی، آرمان گرایی و...؛

و نیازها، یعنی عبادت و تضرع؛ دانش اندوزی، مهار و تعدیل غرایز،
تهذیب نفس، ورزش، مطالعه، مسئولیت پذیری و....

و آنچه برای تعامل کنندگان با جوان مهم است؛
عبارت از رفتاری سنجیده، ظریف و همراه با مدارا
با جوان و درک او و همدلی با اوست. این رفتارها می تواند

در ساختار ویژگی هایی چون «شخصیت دهی به جوان»؛
«فرصت اظهار نظر به او»؛ «نشستن به پای درد دل های او»
و «ستایش از خوبی های او» بازتاب یابد.

شکی نیست که بر این اساس، تعامل درست با جوان، نیازمند دانش و آگاهی است،
به گونه ای که گاهی رفتار ناآگاهانه و ناشیانه با جوان می تواند به تباهی استعدادهای
مادی و معنوی او بینجامد و برای همیشه او را ناامید و سرخورده کند.

باری، جوان دارای روحی لطیف و احساساتی ظریف است.
پس رفتار با او نیز باید ظریفانه و لطیف باشد.

اگر در مقام نصیحت به او بر می آییم،
باید چاشنی ای از «ظرافت» با خود داشته باشد

و اگر گاهی به حکم نیاز، موظف به تندی با او هستیم،
باید رنگی از مدارا و دل سوزی همراه داشته باشد.

جوان، مانند گل است، که باغبانی او نیازمند دقت و صبوری است
و همان گونه که باغبان، هرگز به هنگام پرورش گل
از رنگ و بو و شادابی و طراوت آن غفلت نمی کند،
هرگز نباید مربی جوان نیز از پرورش شادابی
و سرزندگی و طربناکی غفلت کند.

باید با جوان به گونه ای تعامل کرد که خوش بدرخشد،
شاداب باشد و در عین حال، مسئولیت پذیر و کوشا باشد.

این همه در گروی آن است که جوان، هم «نازها» و «نیازها»یش را بشناسد
و آنها را شکوفا کند و هم رفتاری درست و سنجیده از دیگران با خود را شاهد باشد.

آنچه در این نوشتار خواهد آمد، نخست چگونگی تعامل و رفتار درست
با جوان و آن گاه توجه جوان به نازها و نیازهای خویش است.