ویژه نامه ضربت خوردن و شهادت مولای متقیان حضرت علی علیه السلام (نماز عشق)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از سرو روی علی خون گشته جاری
مسجد کوفه دگر مولا نداری
مسجد و محراب و منبر گریه کن بر زخم حیدر

عرش و فرش و آسمان را غم گرفته
کوفه بر مولا علی ماتم گرفته
مسجد و محراب و منبر گریه کن بر زخم حیدر

این که در محراب خون نقش زمین است
همسر زهراسلام الله علیها امیرالمؤمنین است
مسجد و محراب و منبر گریه کن بر زخم حیدر

ناله خیزد از درون چاه کوفه
ای خدا امشب نیامد ماه کوفه
مسجد و محراب و منبر گریه کن بر زخم حیدر

ای یتیمان اشک تنهایی فشانید
بر امیرالمؤمنین قرآن بخوانید
مسجد و محراب و منبر گریه کن بر زخم حیدر

ای خدا حق علی آخر ادا شد
فرق پاکش در نماز از هم جدا شد
مسجد و محراب و منبر گریه کن بر زخم حیدر

شهریار آسمان نقش زمین شد
غرقه خون روی امیرالمؤمنین شد
مسجد و محراب و منبر گریه کن بر زخم حیدر

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پریشان میکند امشب مرا چشمان آهوها

درون آشیان کِز کرده اند امشب پرستوها


نگاه آسمان کعبه می گردد به دنبالت


تو ماه کعبه ای مولای بی همتای هوهو ها


تو را پس کوچه های شهر، هر شب انتظاری هست


که بنشانی یتیمان را به روی عرش زانوها


تو رفتی و زمین تنهایی اش را در خودش پیچید


به چاه آسمانها چنگ زد این سو و آن سوها


ستبر ذوالفقارت تا ابد هنگامه ی عدل است


توازن از تو میگیرند تعدیل ترازوها


متون دفتر تاریخ لبریز از رثای توست


کلامت عطر میپاشد جهان را تا فراسوها


اگرچه نیستی... هستی میان هستی ممتد


تو را می بویم امشب لا به لای خواب شب بوها




اکرم بهرامچی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شهادت مولي الموحدين، علي‌بن‌ابي‌طالب، اميرالمومنين،

شيرمرد عرصه‌ي خيبر، غم‌خوار يتيمان، حضرت علي (عليه‌السلام)

را به عموم شيعيان تسليت عرض مي‌نماييم.

التماس دعا

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فرا رسیدن ايام شهادت جانگداز مولای متقیان٬

امیر مؤمنان٬ حيدر کرار ٬ حضرت علي بن ابي طالب

عليه السلام را به مقام والای ولی الله الاعظم ارواحنا فداه

و تمام شیعیان و پیروانش تسلیت عرض می کنیم .


عظم الله اجورکم بشهاده مولانا امیر المؤمنین علیه السلام

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شمع راه...

شب بود و اشک بود و علی بود و چاه بود
فریاد بی‌ صدا، غم دل بود و آه بود

دیگر پس از شهادت زهرا به چشم او
صبح سفید هم‌ چو دل شب سیاه بود

دانی چرا جبین علی را شکافتند؟
زیرا به چشم کوفه عدالت گناه بود

خونش نصیب دامن محراب کوفه شد
آن رهبری که کعبه بر او زادگاه بود

یک عمر از رعیت خود هم ستم کشید
اشک شبش به غربت روزش گواه بود

دستش برای مردم دنیا نمک نداشت
عدلش به چشم بی ‌نگهان اشتباه بود

هم ‌صحبتی نداشت که در نیمه‌های شب
حرفش به چاه بود و نگاهش به ماه بود

مولا پس از شهادت زهرا غریب شد
زهرا نه یار او که بر او یک سپاه بود

وقتی که از محاسن او می‌چکید خون
عباس را به صورت بابا نگاه بود

«میثم!» هزار حیف که پوشیده شد ز خون
رویـی کـه بهـر گمشـدگان شمـع راه بود

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«تو را کسی نشناخت»




شمیم جان‏فزایت را از کوچه‏ها گرفتی؛ به همان سادگی که جهان
را رها کردی، به همان سادگی که دنیا را سه‏ طلاقه کردی، به همان آسودگی
که دست شستی از تعلقات، به همان راحتی که راحتی را از خویش جدا کردی.

نور خویش را برداشتی و بار سفر بستی از جهانی که هیچ جز غم و اندوه
برایت نداشت؛ برای تو که درهای بهشت بودی برزمین، تو که سرچشمه رحمت
واسعه خداوند بودی، در زمین.

خاک، با تو فخر به افلاک می‏کرد، اما تو چه ساده، دل بریدی از همه اینها
و چه آسان کوچ کردی به آنجا! تو سیمرغ قله ‏های آسمانی.

زمین فهمیده است که دیگر آن رهرو شبانه ‏های تنهایی‏ اش، نخواهد آمد.
دو شب است که ضرباهنگ گام‏هایت، ذهن کوچه ‏ها را انباشته نکرده است.

تو در هر گام، بر لب خداوند را زمزمه می‏کردی و با تو
کوچه ‏ها و خانه‏ ها دم می‏گرفتند.

دو شب است که دیگر صدای گام‏های تو، چشمان هیچ یتیمی را
سرشار از شادی نکرده است. دو شب است که دیگر هیچ تنوری
صورت آسمانی تو را به نظاره ننشسته است.

حالا که قصد رفتن کرده‏ای، تازه خانه‏های چشم به راه نان و خرما فهمیده ‏اند
که باید از این پس انتظار کسی را نداشته باشند؛

کسی که تو بودی. دیگر هیچ یتیمی بر شانه‏هایت نخواهد نشست.
دیگر هیچ کودکی بر سر زانویت خوابش نخواهد برد و تو هیچ دیگر
نخواهی شنید طعنه‏های غم‏ انگیز دیگران را.

شمیم‏ ات را از کوچه ‏ها گرفتی تا نخل‏های بعد از این، درک کنند آشفتگی‏ هایت را
در دلتنگ‏ترین لحظات شب.دو شب است که عطرت در مشام بادها نپیچیده است
تا همراه بادها، چاه‏ها نیز دریابند که دیگر سنگ صبورشان نخواهد آمد.

آقا! عطرت را از کوچه‏ ها گرفتی تا کوچه ‏ها بعد از این، تنها در حافظه
خویش به یاد بیاورند لحظاتی را که با تو هم ‏آوا می‏شدند؛ وقتی ذکر خدا می‏گفتی.

شمیم ‏ات را از ذهن کوچه‏ ها گرفتی؛ به همان سادگی که از دنیا دست شستی.
کسی نشناخت؛ تو را کسی نخواهد شناخت.

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

تو رستگار شدی!

مگر نه اینکه به حضور پیامبر اعظم صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله خواهی رسید؟!
مگر نه اینکه غم دوری تو در فراق فاطمه علیهاالسلام
پایان خواهد یافت؟!

دیگر نه خار در چشم و نه استخوان در گلو داری.
دیگر از مردم آدم‏نمای کوفه جدا شدی و به سوی
معشوقت پرواز کردی

ولی چرا تنها رفتی؟! کجا رفت وحدت کوفیان؟
این علی علیه‏السلام است باز هم از مظلومیت خود می‏گوید؛

از نامردانی می‏گوید که در حساس‏ترین
لحظه‏ ها تنهایش می‏گذارند.

علی جان، بگو؛ از ناجوان‏مردی کوفیان بگو تا برایم عبرتی شود.
نمی‏خواهم من هم مولایم را در کشاکش بلا، تنها بگذارم.

دوست دارم در تنهایی ‏ات، چاه فریاد غم ‏آلود تو باشم...
علی جان بگو

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زمینیان در ماتمند و آسمانیان
چشم انتظار و علی چون همیشه مظلوم…

حسن، نمی‌داند از غم فراق پدر بگرید
یا بر این وصال ابدی غبطه خورد
و حسین همچنان به پدر می‌نگرد،
پدر که غریبانه در بستر جهل کوفیان خفته.

علی را در محراب عشق کشتند،
فرق عدالت را در شام سیاهی شکافتند
و نخواستند آفتاب، ظلمت شب‌هایشان را روشن کند.

علی غریب و تنها، شکوه در چاه می‌کرد،
نخلستان‌های کوفه هیچگاه ناله‌های شبانه‌اش را
از یاد نخواهد برد.

دل آسمانی‌اش پر بود از عشق خدا
و همین عشق او را به عرشیان پیوند می‌زد
و امشب عرش را در مقدمش، آذین بسته‌اند

علی رهسپار است و دلها در پی او روان،
او می‌رود و حسرت ابدی جهان را فرا می‌گیرد،
چرا که علی یگانه بود ..........

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

وقت پرواز آسمان شده بود
گوئیا آخر جهان شده بود

کعبه می رفت در دل محراب
لحظه ی گریه ی اذان شده بود

کوفه لبریز از مصیبت بود
باد در کوچه نوحه خوان شده بود

شور افتاد در دل زینب (س)
پی بابا دلش روان شده بود

در و دیوار التماسش کرد
در و دیوار مهربان شده بود

شوق دیدار حضرت زهرا
در نگاه علی عیان شده بود

خار در چشم و تیغ بین گلو
زخم ،مهمان استخوان شده بود

سایه ای شوم پشت هر دیوار
در کمین علی نهان شده بود

ناگهان آسمان ترک برداشت
فرق خورشید خون فشان شده بود

در نجف سینه بیقرار از عشق
گفت "لا یمکن الفرار" از عشق

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مردی بود از قبیله آفتاب با دلی به وسعت‏ بی‏کرانه ‏ها ،
او را نه زمانه می‏شناختش، نه زمانیان ،

اندیشناک بود بر «قوم خویش‏» و بر «ابنای روزگار»
و بیمناک بر هوس هایی که چشم های بصیرت را به یغما برده بود.

به قدری که بر سرگذشت پیشینیان آگاه بود،
بر سرنوشت آیندگان نیز اندیشه می‏کرد...

چه شامگاهان که سر بر بالین آسایش نمی ‏نهاد
مگر با قیام و قعود عارفانه ‏اش

و چه صبحگاهان که برنمی‏خاست جز با کمر بستن به خدمت خلق ،
به که می‏مانست که کسی را با وی مانندی نبود .

در شجاعتش همه دانند که «اسد بیشه فتوت‏» بود
و بر عدالتش همه معترف، تا بدانجا که «شهید عدالت‏» نام ‏گرفت

. هیچ کس، چون او آن مقام نیافت، کعبه به یمن قدمش چاک می‏زند
و مسجد به خونش، غسل طهارت می‏کند.

کدام مرشد و مرادی توانی یافت
چون محمد که در لیله ‏المبیت پیشمرگی او کند
و کدام همسری توانی جست جز فاطمه که کوثر در شان اوست.

در نبرد هماوردی نداشت و در دوستی، نظیری نه!
روح بی‏قرارش جز درگاه نیایش، قرار نمی‏یافت،

لطایف حکمی و آیات قرآنی حد کلام او بود
و عمل به احکام آن، مرام او...