حسین علیه السلام اسوه عشق و بندگی
به دنبال كدام سرمشق و نمونه ميگردي؟
چه كسي براي تو آرزوي رسيدن است و منتهاي هدف؟
در قاب نگاهت كدام تصوير، شب و روز تكرار ميشود
و حتي در خواب و رؤيا همواره با توست؟
فكر ميكني مثل چه كسي بايد باشي،
مثل چه كسي بايد زندگي كني، حرف بزني،
حتي كارهاي روزمرهات را انجام دهي؟
با همه جستجوهايت به كسي نميرسي كه در هر حال
و براي هميشه انگشت اشارت به سويش نشان كني
و شك نداشته باشي كه او راهشناس است و با او به بيراهه نميروي.
سرمشق ها و نمونه هاي دور و برت همه تمام شدنياند
و گذر زمان بهتر و بالاتر از آنها را معرفي مي كند.
تو بايد در پي كسي باشي كه هرگز تمام نشود، كهنه نگردد،
بلكه تري و تازگي و حقيقي بودنش هر روز، روشنتر از ديروز نمايان شود
و كربلا بهترين نمونه براي هميشه انسان و همه انسانهاست
و حسين علیه السلام برترين اسوه و سرمشق.
او خود فرمود: «من براي شما بهترين سرمشق و نمونهام»
و مگر نه اين كه حسين علیه السلام آيينه تمامنماي پيامبر است
و پيامبر بالاترين اسوه حسنه؟!
حسين(ع)، همه را به خويش مي خواند آنگاه كه مي فرمايد:
«هل من ناصر ينصرني؛
آيا كسي هست ياري و همراهيام كند؟»
بياييد همه ما لبيك گوي آن حنجره خون فشان باشيم
كه لبيك به حسين علیه السلام ، لبيك به قرآن است.
در گذر زمان و در گردش مدام ماه،
دوباره به ايستگاه محرم رسيدهايم.
محرم فصل رويش ها و ريزش هاست.
فصل صفآرايي تمام خوبي ها
در مقابل همه زشتي ها و پليدي ها.
باز هم محرم و يك دنيا اشك و عشق و عبرت.
باز هم كربلا و سرزميني كه تمام هستي به گردش طواف مي كنند
و باز هم عاشورا و يك روز به وسعت تمام روزهاي خدا.
نقل قول
