ویژه نامه شهادت امام سجاد علیه السلام{ سید الباکین}

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

سلوك تو، تعريف قرآنى انسان را به تصوير كشيده است؛
انسان كه نام قرآنى‏اش «زنده پرستنده» است
و «هستِ خداپرست». دعا، براى تو يعنى مبارزه،
يعنى لبه تيز واژه‏ها را درست روبه‏روى ظالمان گرفتن.

تو در كالبد مرده اجتماع، روح زنده نيايش دميده ‏اى
و روى ديوار قلب‏ها،پنجره‏ا ى كشيده ‏اى
كه به سمت ابديت باز مى ‏شود.

دعا، براى تو يعنى عشق،
يعنى تجلى زيباترين گفت‏گوهاى عاشقانه ميان خالق و مخلوق.

دعا، براى تو يعنى نياز، يعنى سؤالى ناشناخته و مرموز
در بن ضمير آدمى كه تنها پاسخ آن در ملكوت خداست.

دعا، براى تو يعنى پل ميان زمين و آسمان‏ها،
يعنى پيوند جسم و جان.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

جاودان‌ترين صداها از گلوي تو برخاست
و پژواك آن تا ابد رسوايي خون‌خواران اموي را در گوش زمان تكرار مي‌كند.

سفاكان اموي، در اين خيال خام به‌‌سر مي‌بردند
كه با فاجعه كربلا، پيام عاشورا را خاموش كرده‌اند،
اما پيام حماسه كربلا در دفتر سترگ تاريخ پايدار خواهد ماند.

«فرياد گلبرگ‌هاي پرپر شده عاشورا از لبان تو بر آمده
و براي هميشه در مشام تاريخ مي‌چرخد و تعفن آن جور و ستم را جار مي‌زند».

جان باختن در راه سردار عشق برايت سهل بود و زنده ماندن سخت،
اما مشيت الهي بيماري را برايت رقم زد؛

بايد مي‌ماندي و با ياري عمه‌ات زينب(س) وجدان خفته مردمان را بيدار مي‌كردي.

مبارزه با ستمگري، ريشه در روح آسماني‌ات داشت، با فشار و اختناق حكام جبار،
دستانت را به‌سوي آسمان برداشتي و شِكوه‌ات را
در ظرف مناجات و دعا ريختي و فرياد زدي:

«فرمان خداوند تعطيل شده، كتاب خداوند متروك گشته
و سنت‌هاي رسول خدا(ص) به‌دست تحريف سپرده شده.»

همه مبهوت اين همه شجاعت و ابهت كه تو كيستي؟
«من فرزند مكه‌ام و منا، فرزند زمزمم و صفا، فرزند آن كسي هستم
كه به معراج رفت و فرزند فاطمه زهرا(س)».

اذان دادند تا به سكوت وادارت كنند ... اشهد أنّ محمداً رسول الله... .
«اي يزيد! محمد جد من است يا تو؟
اگر گمان كني جد توست، دروغ گفتي و كافر شدي
و اگر جد من است، چرا خاندان او را كشتي؟»

با فرياد «القتل لنا عادهُ و كرامتُنا الشهاده»،
تشت رسواي يزيديان را از بام قصر شيطاني‌شان فرو انداختي،
گوش‌ها هنوز صداي آن را از پس قرن‌ها آشكارا مي‌شنود.

قيام حره، توابين، مختار و ده‌ها خون‌خواهي ديگر،
ثمره افشاگري‌هايت در كوفه و دمشق و مدينه بود؛
اما قيامي هنوز هم برپاست و آن قيامتي است كه در دل شيعه
شعله كشيده است و هرگز خاموش نخواهد شد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آن کسی که همه اش گریه ی عاشورا بود
آب می دید به یاد جگر سقا بود

چشم هایش همه شب هیأت واویلا داشت
تا نفس داشت فقط گریه کن بابا بود

زهر نوشید وَ تب کرد محیط جگرش
گُر گرفت از عطش و سوخت همه بال و پرش

خشک شد جُلگۀ لبهاش و با خشکی لب
روضه می خواند به یاد لب خشک پدرش

آن کسی که خود خورشید به پایش افتاد
ناگهان رعشه بر اندام رسایش افتاد

ضعف شد چیره و زیر بغلش خالی شد
از روی شانۀ افتاده عبایش افتاد

وای از ریش سپیدش كه حنایی شده بود
ناله اش گفتن اسمی سه هجایی شده بود

دم مغرب افق شهر مدینه اما
جهت قبله ی او كرب و بلایی شده بود

این هم از ماهیت نفس نفیس خاك است
سر آقا به روی دامن خیس خاك است

همه اش سجده شده مثل پدر در گودال
خاك سجاده و سجاد انیس خاك است

گاه آهسته فقط وای برادر می خواند
لب تشنه «قتلوا» بود كه از بَر می خواند

اشك می ریخت وَ هر آینه می گفت حسین
تا دم مرگ فقط روضۀ حنجر می خواند

تلخی زهر به كامش عسل و قند آمد
بر لب پر تركش مطلع لبخند آمد

جلوی چشم ترش كرببلا ظاهر شد
یا اَبِ یا اَبِ گفت و نفسش بند آمد

سعید توفیقی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

اي سرور عابدان عالم، امشب كه شب رحلت توست،
به درگاهت مي آيم تا بر جواني ام دعا كني،

تا در لطافت و غلظت و رقت و نورانيت تو شناور شوم
و ذوب شوم در زلال نگاهت.

- اي امام سجده كننده بر تربت كربلا،
عروجت بر جاده هاي گل آذين بسته آسمان

و رها شدنت از بي مهري هاي اهل زمين
بر قلب هاي ما تسليت باد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بعد از آن واقعه ی سرخ، بلا سهم تو شد
پیکر سوخته ی کرب و بلا سهم تو شد

بعد از آن واقعه هفتاد و دو آیینه شکست
ناگهان داغ دل آینه ها سهم تو شد

بعد از آن واقعه، آشوب قیامت برخاست
بر سر نیزه سر خون خدا سهم تو شد

بعد از آن واقعه، خون جوش زد از چشمانت
خطبه ی اشک، برای شهدا سهم تو شد

بعد از آن واقعه در هروله ی آتش و خون
در شب خوف و خطر خطبه ی «لا» سهم تو شد

بعد از آن واقعه در فصل شبیخون ستم
خوردن زخم ز شمشیر جفا سهم تو شد

خیمه ی نور تو در فتنه ی شب سوخت ولی
کس نپرسید که این ظلم چرا سهم تو شد

بعد از آن واقعه، اِی زینت سجاده ی عشق
از دلت آینه جوشید، دعا سهم تو شد

بعد از آن واقعه، ای کاش که می مردم من
مصلحت نیست بگویم، که چه ها سهم تو شد

بعد از آن واقعه ی سرخ، حقیقت گل کرد
کربلا در تو درخشید، خدا سهم تو شد


شاعر: رضا اسماعیلی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مظلومم و به داغ و بلا مبتلا منم

عمری سفیر واقعه ی كربلا منم


یك عمر گریه كرده ام از غربت حسین

بنیان گذارِ نهضتِ اهل بُكا منم


دارم بِه دوش خود عَلَمِ انقلابِ اشك

از كربلا پیمبرِ اشك و دعا منم



من پاره ی تنِ بدنی پاره پاره ام

نور نگاه خامس آل كسا منم


جای كفن برای تن بی سر حسین

آن كس كه خواست بهر پدر بوریا منم


از مقتل امام، عبورم، كه داد خصم

در قتلگاه، عابد افتاده پا منم


با كعب نی تمام تنم را كبود كرد

با ریسمان و سلسله ها آشنا منم


من دیده ام هجوم حرامی به خیمه را

دل خون ترین امامِ پس از نینوا منم


ذبح عظیم را همه دیدم به چشم خویش

یعنی شهید و شاهد خون خدا منم


آن كس كه برق نیزه و شمشیر كوفه را

دیده كنار قتلگه هل اتا منم


پیراهن از تن پدرم برده اند هیچ

ناظر به درد غارت آل عبا منم


سوز تَبَم ز شعله ی آتش زیادتر

معصوم سینه سوخته ی خیمه ها منم


معجر برای دختر زهرا نمانده بود

آن كس كه داشت خون دل از این جفا منم


بر خواهران خویش جسارت كه دیده است؟

آن كه به سینه حبس كند غصّه را منم


هجده سر بریده كه دیده به نیزه ها؟

مردی كه بود شاهد این ماجرا منم


با ریسمان كشید چهل منزلم عدو

ناقه سوار كوفه و شام بلا منم


وقتی سر شكسته ی من سوخت از شرر

خورشیدِ بِینِ شعله شده بر ملا منم


زنجیر، استخوان مرا هم شكسته بود

ماه هلال مانده ی بی آشنا منم


آن كس كه در حفاظتِ ناموس كبریا

با سهل گفت: زود كنارم بیا منم

با این همه به یاریِ زینب تمام راه

آن كه نمود معجزه با خطبه ها منم


تكثیر كرده ام به جهان اشك و آه را

یعنی امیر قافله ی نینوا منم


مسموم و تشنه لب شدم آخر شهید عشق

آری امام كشته ی زهر جفا منم


محمود ژولیده

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در جهان ، هم شاءن و همتایى ، كجا دارد بقیع
چون كه یك جا، چار محبوب خدا، دارد بقیع

نور چشمان رسول و پور دلبند بتول
صادق و سجّاد و باقر مجتبى ، دارد بقیع

خلق شد عالم ، ز یُمن خلقت آل عبا
یك تن از پنج تن آل عبا، دارد بقیع

همدم دلدادگان و محرم محراب راز
هست زین العابدین ، بنگر چه ها دارد بقیع

حاصل آیات قرآن ، باقر علم رسول
وارث فضل و كمال انبیاء، دارد بقیع

صادق آل محمّد، ناشر احكام حقّ
دین و دانش را، رئیس و پیشوا دارد بقیع

در نظر آید زمین ، بر چرخ سنگینى كندب
سكه خاكش گوهر سنگین بها دارد بقیع

گرچه تاریك است و در ظاهر ندارد یك چراغ
همچو ایوان نجف نور و صفا دارد بقیع

سر به دیوارش نهد هركس از این جا بگذرد
در سكوتش ، ناله ها و گریه ها دارد بقیع

مى كند محكوم ظالم را، به هر دور و زمان
گفته ها با زائران آشنا دارد بقیع

ناله امّ البنین ، با اشك زهرا همدم است
در غبار غم جمال كربلا دارد بقیع

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

من آواره آن مسير بحرانى‏ام كه كشتى،
در محاصره زخم‏ها، اما در تدارك ساحل بود؛
سفينةُ النجاة بعد از پدر، با تمامِ وجود،
مسافران را در آغوش كشيد و با دست‏هاى در بند،
فانوسِ دريايى را نشان داد.

آخرين بازمانده بر جاى بود تا زمان از حركت باز نايستد
و زمين به دستِ مردمانش در عمق دره نابودى سقوط نكند.

رسالتِ اسرا از قلم نيافتاده بود.
رمان عطش، ادامه داشت
براى سيراب كردن نسل‏هاى بحران‏ زده.

من آواره آن مسيرم كه در آن، تازيانه مى ‏باريد
و تو از ميان آتش و خون، براى مأموريتى بزرگ،
دوباره متولد شده بودى.

پس كربلا دوباره تأسيس شد
و در تمامِ زمين‏ها و زمان‏ها مأوا گرفت.
تو، ترجمه لب‏هاى خاموش بودى
و بيان بلندِ سرهاىِ بر نيزه.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در جسم جهان، فیض بهارانم من
عالم چو زمین تشنه، بارانم من

در زهد، دلیل پارسایان جهان
در عشق، امام جان نثارانم من

فرزند حسین و زینت عَبّادم
شایسته‌ترین، سجده گزارانم من

با این همه منزلت ز سوز دل و جان
روشنگر بزم سوگوارانم من

چون لاله همیشه از جگر مى‌سوزم
چون شمع همیشه اشك بارانم من

من نور دل پیمبر و زهرایم
روشنگر بزم عترت طاهایم

افروخته‌تر ز شمع افروخته‌ام
دل سوخته‌تر ز لاله ی صحرایم

با ذكر دعا و خطبه و اشك و پیام
من حافظ انقلاب عاشورایم

بیمار فتاده در دل آتش و خون
لب تشنه، خسته بر لب دریایم

آن طرفه شهید زنده‌ام من كه به عمر
از تیغ جفا بریده‌اند اعضایم

آنم كه به هر گام خطرها دیدم
در هر نفس از ستم شررها دیدم

با آن كه ز كربلا ، دلم خونین بود
در شام همى خون جگرها دیدم

با آن كه به خاك و خون بدیدم تن‌ها
بر عرشه ی نیزه نیز، سرها دیدم

در باغ به خون نشسته ی كربُبَلا
افتاده، قلم قلم شَجَرها دیدم

یك سو تن صد چاك پدرهاى شهید
یك سو تن پامال پسرها دیدم

من دیده‌ام آنچه را كه دیدن سخت است
دیدن نه همین بلكه شنیدن سخت است

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عاشوراى حسينى، كتاب سرخى بود
كه «تفسيرناب» آن از زبان امام سجاد تراويد.

امام سجّاد عليه السلام، پاسدار «وحى نبوى»
و «خط علوى» و «شورحسينى» بود.

در برابر خدا، «سجّاد» بود، هرگز در برابر ظالمان،
سرِ تسليم فرود نياورد و چهره بر درگاه ارباب قدرت نسود.