« چقدر مظلوم بودی »
و چقدر مظلوم بودی و علی از تو هم، مظلومتر.
و آنگاه که پدر، در بسترِ ارتحال افتاد، قلبت شکست.
هیچوقت، تو را چنین غمگین ندیده بودم.
پدر که گریههایت را دید، در آغوشت کشید؛
هر چند خود نیز میگریست! راستی!
نگفتی پدر، برایت چه گفت؟
چه زود او را فراموش کردند و حرفهایش را!
چه زود، تو را خشمگین کردند و خدا را.
آمده بودند تا علی را بِبَرند. یادت میآید؟
هر چند، به یاد آوردنش نیز قلبم را میآزارد.
هر چند، هیچکس نمیخواهد تو را به یاد بیاوَرَد،
اما من شهادت میدهم خونِ تو را و
کودک نیامدهات را و «فضه» نیز با من همزبانی خواهد کرد
آغوشِ گرم و خونینت را.
تمامِ مظلومیت، در چشمهای علی علیهالسلام جمع شده بود
و ریسمان، فریاد را در گلویش میشکست.
دیگر وقتِ نشستن نبود. انگار پیامبر بود که برخاست و از پسِ پرده ـ
در مسجد مدینه ـ سخن گفت؛
برآشفت و تو ـ دیگر ـ هیچ نگفتی؛
هر چند کودکانت را در برابر دیدگان اشکبارِ علی علیهالسلام در آغوش گرفتی؛ هر چند علی علیهالسلام ۳۰ سال، تنها شد؛ هر چند... .
