زندگی نامه سردار *شهید حاج داوود کریمی*

[نرگس منتظر]

تبلور مردانگی

"سردار شهید حاج داوود کریمی"

تولد و كودكى :

فرمانده شهید"حاج داوود كریمى"، در روز بیست و هفتم بهمن ماه سال 1326 در تهران دیده به جهان گشود.

داوود هشت سال بیشتر نداشت که پدرش درگذشت. او در دوره نوجوانی؛ مردى بود در ظاهر كوچك، اما در واقع بزرگ و نان آور خانواده. داوود در سن 13 سالگی مجبور به ترك تحصیل شد.

او از جامعه، دوستان، خانواده و اطرافیانش و از همه مهمتر از زمانه خود چیزهایى آموخت كه اگر سال ها هم به ظاهر تحصیل آكادمیك مى كرد؛ شاید هیچ گاه به آن نمى رسید.

جوانى و انقلابی گرى:

داوود در اوان جوانى اش عشقى عظیم یافت. عشقى كه به گفته شاهدان تا آخرین روزهاى عمرش او را رها نكرد.

حاج مهدى عراقى - از مبارزان برجسته دوران انقلاب اسلامی- مردى به نام "حاج آقا روح الله" را به او معرفى كرد، تا داوود جوان امر تقلیدش را در محضر این مرجع ناشناخته اما جسور و بى باك و پرامید به انجام رساند.

این مقلد جوان بعدها به جمع پیروان "آیت الله روح الله خمینى" پیوست كه در سال هاى انقلاب، حاج داوود و جامعه ایران او را به نام امام خمینى شناختند.
در سال هاى نخستین دهه ?? كه جامعه ایران پر از شور و التهاب انقلابی گرى بود، داوود كریمى هم با گروهى از رفقایش گروه «فجر اسلام» را به راه انداختند.

در تهران این گروه یكى از قوى ترین گرو ه هایى بود كه حتى اعتماد افرادى چون شهید دكتر سید محمد حسین بهشتى و شیخ محمدرضا مهدوى كنى را به خود جلب كرد.

او در این حركت نیمه مخفى و سیاسى _ چریكى با این عالمان ارتباط داشت و از هدایت آنان بهره مى گرفت.

فجر اسلام، به قول خود او یك "تیپ كارگرى" بود ، حتى مسائل مالى مردم هم مورد توجه گروه بود. به عنوان برادرى دلسوز كمكشان مى كرد و به خلق الله یارى مى رساند.

«فجر اسلام» و سازمان مجاهدین خلق ظاهراً از ابتدا روابط بسیار گرمى دارند. اما براساس شواهد موجود از سال 52 ارتباط این دو گروه مخفى با هم قطع شد. چرا كه اعضاى گروه «فجر اسلام» اعتقاد داشتند كه سازمان به «بیراهه مى رود».


حاج داوود در شانزدهم شهریورماه 1349 ازدواج كرد كه ثمره این ازدواج یك دختر به نام «مریم» و سه پسر با نام هاى «میثم»، «محمدصادق» و «محمود» است.

شغل حاج داوود "تراشكاری بود. او فعالیت سیاسى _ چریكى را تا سال 1355در تهران ادامه داد.


اما شور چریكى و بسته شدن فضاى مبارزه در ایران (پس از كودتاى درونى سازمان مجاهدین و بازداشت و شهادت بسیارى از نیروها) موجب مى شود حاجى نیز همراه و مانند بسیارى از همرزمانش راهى مهد و قلب تپنده مبارزات ضداستعمارى آن روز شود.

"لبنان"، "فلسطین" و "الجزایر" سه جایگاه براى چریك هایى این چنینى بود.


حاج داوود "لبنان" را انتخاب کرد. در آنجا با شهید دكتر مصطفى چمران و شهید محمد منتظرى همراه و همرزم می شود.
وی پس از مدتى نیز به سبب استعدادش از رتبه شاگردى به معلمى ارتقا پیدا مى كند و مربى نیروهاى چریكى در لبنان مى شود.


"اما حاج داوود ایرانى است و قلبش در ایران مى تپد. تقویم هم سال1356 را نشان مى دهد. سالى كه انقلابى در خاورمیانه در حال شكل گیرى است كه البته قرار است به قول محمد حسنین هیكل (روزنامه نگار مصرى) "الگوى جنبش هاى انسان گرایانه در جهان" باشد.

حاج داوود هم جذب این آهن رباى قوى معنوی، ملی،مذهبی مى شود و به ایران عزیمت مى كند".

جوان لبنان رفته جنوب شهر كه امروز مردى باتجربه است در كنار دوستان و همراهانش كه از قضا مردان به نام آتیه سیاسى- نظامى ایران اند، چهار هیات مذهبى در منطقه "نازى آباد" براى مبارزه با رژیم طاغوتی شاه تاسیس و سازماندهى مى كند و با تجربه اى كه در سال هاى گذشته عمر اندوخته هدایتشان را بر عهده مى گیرد.


.