بازخوانی تاریخ مجلس/ نماینده ای که کل حقوقش را برای تاسیس بیمارستان در جنوب تهران اختصاص داد

[ملکوت* گامی تارهایی *]

آیت الله سید رضا فیروآبادی، یکی از استثناهای تاریخ مجلس شورای ملی
تاریخ مجلس در ایران پس از مشروطه، شاهد برخی نمایندگان خدوم و مردم‌گرا بوده که در میان آنان از نام آیت‌الله سیدرضا فیروزآبادی همواره با احترام و ستایش یاد می‌شود.
او در کرسی نمایندگی چند دوره مجلس شورای ملی، از سرسخت‌ترین مدافعان حقوق و منافع ملت بود. خدمت شایسته او در نگرفتن حقوق نمایندگی و اختصاص آن به تأسیس بیمارستان در یکی از مناطق جنوب شهر تهران، از خدمات فراموش‌نشدنی اوست.
کما این‎که نطق‎ها و مذاکراتش در جریان جلسات مجلس در دفاع از حقوق ضعفا و فقرا و محرومین، از یادها نمی‌رود و نباید برود تا همیشه به ما بیاموزد آنان که در راه خدمت به خلق خدا قدم برمی‌دارند، در وجدان بیدار جامعه همواره زنده و مورد ستایش‌اند و برکات وجودی آن‎ها از محدوده زمان و مکان درمی‌گذرد.

آیت‌الله فیروزآبادی در سال 1253 ش در قریه فیروزآباد از توابع شهرری به دنیا آمد. پدربزرگش از اهل فضل کاشان بود، که به فیروزآباد هجرت نمود.
در جریان رخداد مشروطه، از مدافعان مشروطه بود. در دوره سوم قانون‏گذاری از جانب اهالی غار و فشافویه (از توابع شهر ری) به نمایندگی برگزیده شد. بعد از کودتای 1299 و در جریان جمهوری‌خواهی رضاخان، در کنار آیت‌الله سیدحسن مدرس، از مخالفان جمهوری بود. فعالیت‌های او در این زمینه منجر به دستگیری و تبعید او به کلات نادری گردید. این تبعید مدت 22 روز طول کشید و با تقاضای اهالی غار و فشافویه دستور آزادی وی داده شد. او مدتی به مشهد رفت و بعد از یک ماه به تهران بازگشت. فیروزآبادی در دوره سلطنت پهلوی اول، چهره شناخته‌شده‌ای هم در مجلس و هم خارج از آن و عضو هیئت علمیه تهران بود.
او در دوره‌های ششم و هفتم تقنینیه از تهران به نمایندگی مجلس انتخاب شد. از آن‎جا که بابت حقوق نمایندگی پولی دریافت نمی‌کرد، با مبلغ 24 هزار تومان که از این بابت در صندوق مجلس پس‌انداز شده بود، قطعه زمینی را به منظور احداث بیمارستان خریداری کرد و به تدریج و با کمک افراد خیر و نیکوکار، بیمارستان فیروزآبادی را تأسیس کرد که در 2 آذر 1313 افتتاح گردید.
این بیمارستان از آن زمان تاکنون از مراکز درمانی عام‌المنفعه در جنوب شهر تهران به شمار می‌آید. فیروزآبادی بعد از شهریور 1320، در دوره چهاردهم نیز از سوی مردم تهران به نمایندگی انتخاب گردید و در رویدادهای سیاسی دوران نهضت ملی شدن نفت از هواداران دکتر مصدق و نزدیکان آیت‌الله کاشانی به شمار می‌رفت. پس از کودتای 28 مرداد 32 نیز با گروه‌های سیاسی نهضت مقاومت ملی و جبهه ملی و نهضت آزادی، تشریک مساعی داشت. او سرانجام پس از عمری خدمت خداپسندانه به مردم در 14 مرداد 1344 دار فانی را وداع گفت.