اول نیاز سنجی بعد تربیت دینی
اول نیاز سنجی بعد تربیت دینی
گرایشات باطنی و اشتیاق درونی بزرگسالان به امور معنوی، بر کودکان تأثیر بسیار میگذارد. گاهی صدق و صفای درون و وقار معنوی والدین و مربیان، مؤثرتر از آموزشهای کلامی و مستقیم دینی است. بنابراین والدین باید به تهذیب درون و اخلاص و صداقت در گفتار و رفتار خود اهمیت دهند.فرایند دین پذیری و ایمان به ارزشهای دینی، متناسب با سن فرد و تحولات روحی او پدیدار میشود. بدیهی است شناخت ویژگیهای سنی و نیازهای عاطفی کودکان و نوجوانان، میتواند والدین را در شکل دهی هویت دینی فرزندان یاری کند. باورهای مذهبی و گرایش عمیقتر به آموزههای دینی، زمانی برای کودک معنا مییابد که با نیازهای درونی او ارتباط داشته باشند. این وظیفه والدین و مربیان است که متناسب با نیازهای کودک، به معرفی آموزههای دینی بپردازند.
آن گونه که روان شناسان تحقیق کردهاند، حس دینی مانند سایر نیازها و فرایندهای روانی، مراحل سنی خاصی دارد.
مرحله اول : رفتاری و تقلیدی است. کودک در این مرحله، اعمال دینی پدر و مادر را به لحاظ ظاهری و فیزیکی تقلید میکند. به عنوان مثال هنگامی که والدین به نماز میایستند، کودک نیز در مجالست با آنها همان رفتار را بدون توجه به ماهیت ارزشی و اعتقادی آن، به شکل صوری، تقلید میکند. این تقلید هرچند از محتوا برخوردار نیست، اما روان شناسان میگویند که جنبه ظاهری رفتارهای مذهبی، در نگرش دینی کودک تأثیر میگذارد. این مرحله معمولاً از 3 یا 4 سالگی تا 6 سالگی ادامه دارد.
مرحله دوم: فرایند تربیت دینی، مربوط به سن 6 تا 11 سالگی است. در این مرحله کودک علاوه بر رفتارهای تقلیدی، از احساسات و عواطف والدین در حوزه دین تأثیر میپذیرد و انس و گرایش عاطفی کودک به عبادت، در وی شکل میگیرد. هر قدر والدین در انجام اعمال و فرایض دینی، از احساسی عمیقتر برخوردار باشند، کودک نیز این احساسات و عواطف را به شکلی دقیقتر در صفحه ذهن خود ثبت میکند. به گونهای که شخصاً «به عبادتی مثل گرفتن روزه اقدام میکند و در هنگام انجام رفتار دینی، جلوههایی از عواطف قلبی خود را به آفریدگار جهان به نمایش میگذارد.».
مرحله سوم: رشد احساس دینی، مصادف با دوران نوجوانی یعنی از سن 11 تا 16 سالگی است. در این دوران، گرایشهای حسی و عاطفی، کم کم جای خود را به استدلال و برهان شناختی میدهد. نوجوان در این مرحله، تعالیم دینی و اعمال مذهبی را با استدلال و از روی عقلانیت میپذیرد. این مرحله در تربیت دینی، مرحلهای مهم و حساس است.
گرایشات باطنی و اشتیاق درونی بزرگسالان به امور معنوی، بر کودکان تأثیر بسیار میگذارد. گاهی صدق و صفای درون و وقار معنوی والدین و مربیان، مؤثرتر از آموزشهای کلامی و مستقیم دینی است
نقل قول
