داغدیده را تا ۴۰ روز تنها نگذارید

[ملکوت* گامی تارهایی *]

مرگ، جزو جدایی ناپذیر زندگی تمام ما انسان هاست که از ابتدای خلقت بشر با انسان ها همراه بوده و تا ابد هم خواهد بود. مواجهه با مرگ عزیزان و کسانی که دوستشان داریم، از مسایلی است که تمام ما انسان ها با آن دست وپنجه نرم خواهیم کرد...

شاید یکی از دلایلی که باعث می شود ما انسان ها بتوانیم با این مساله سخت کنار بیاییم، آن را تحمل کنیم و بپذیریم، این باشد که مرگ عزیزان را مختص خودمان نمی دانیم و به این حقیقت واقفیم که پدیده مرگ می تواند در هر زمان و مکانی و برای همه افراد پیش بیاید. اگر از مراحل سوگواری مطلع باشیم می توانیم برخورد بهتری با این قضیه داشته باشیم. مراحلی که در انکار شروع و به پذیرش واقعه می انجامد. در ادامه توضیحات کاملی درباره مراحل سوگواری می خوانید.



● مرحله اول، انکار

پژوهشگران مسایل روان شناختی به این نتیجه رسیده اند که «انکار»، اولین عکس العملی است که معمولا بیشتر افراد پس از شنیدن خبر مرگ عزیزانشان، نشان می دهند. بیان جمله هایی مانند «نه! این امکان ندارد»، «این دروغ است» یا «او نمرده است» و... می توانند از علایم انکار مرگ باشند.



● مرحله دوم، چانه زنی

ممکن است مرحله «انکار» تا چند ساعت و حتی یک روز هم طول بکشد ولی معمولا، در کمتر از یک روز، فرد داغدار به تدریج وارد مرحله دوم مواجهه با مرگ عزیزان که «چانه زنی» نام دارد، می شود. در این مرحله هم بیان جمله هایی مانند «نه، او نمرده است و به مسافرت کوتاهی رفته و به زودی برمی گردد»، دور از انتظار نخواهد بود.



● مرحله سوم، اعتراض

مرحله سوم که چند ساعت پس از شنیدن خبر مرگ برای افراد داغدیده به وجود می آید، «اعتراض» است. در این مرحله، گاهی افراد به خدا، پیامبر، پزشکان و حتی پرستاران هم اعتراض می کنند و آنها را در مرگ عزیز خود مقصر می دانند. در مرحله اعتراض، فرد داغدار با انداختن تقصیر مرگ به گردن دیگران، کمی خودش را تخلیه و آرام می کند.



● مرحله چهارم، پذیرش

آخرین مرحله و عکس العمل پس از شنیدن خبر مرگ عزیزان، «پذیرش» است. یعنی بعد از طی کردن ۳ مرحله قبل، فرد مرگ نزدیکان خود را می پذیرد و درمی یابد دیگر امکان بازگشت او وجود نخواهد داشت. معمولا پس از رسیدن به مرحله «پذیرش»، علایمی مانند علایم افسردگی در سوگواران آشکار می شود. احساس دلتنگی، دلمردگی و ناراحتی و غم و غصه شدید، خیلی سریع به سراغ این افراد می آید. فردی که عزیزی را از دست داده است، معمولا با اختلال و کمبود خواب هم مواجه می شود و علاوه بر این، ممکن است در طول روز مدام احساس کند فرد از دست رفته صدایش می زند یا با وی صحبت می کند. حتی امکان اینکه احساس کند متوفی را در طول روز می بیند، دور از انتظار نیست و تمام این احساسات می توانند به تخلیه و رسیدن به آرمش روانی کمک کنند. در برخی از موارد، افراد سوگوار در روزهای ابتدایی سوگ، خواب فرد از دست رفته را می بینند یا خاطراتی که با او داشته اند، مدام در ذهنشان مرور و آنها را زنده می کنند. به یادآوردن این خاطرات می تواند با گریه، بی قراری و اضطراب هم همراه باشد که تمام این مراحل کاملا طبیعی و قابل پیش بینی هستند.