انتظار، فضيلتي اخلاقي ـ عرفاني است که روح را تعالي ميبخشد و تحوّلآفرين و تربيتکنندة انسان است. اين فضيلت اخلاقي در زندگي فردي و جمعي بشر، آثار و برکات فراواني خواهد داشت.
مفهومشناسي و موشکافي اين واژه، ما را در کسب و تداوم آن ياري خواهد نمود و فراواني ثمرات در اين فضيلت را براي ما آشکار خواهد ساخت. به عبارتي، انتظار فضيلتي است مرکّب از فضايل ديگر که تحصيل آن کاري بس دشوار و البتّه بسيار پرپاداش و پرنتيجه خواهد بود.
به همين دليل در روايات اهل بيت(ع) از اين حالت با تعابير ذيل ياد شده است.
پيامبر گرامي اسلام(ص) ميفرمايند:
«برترين عبادت، انتظار فرج است»1 و «برترين کارهاي امّت من، انتظار فرج و گشايش خداوند است». 2 و ميفرمايند: «برترين تلاش امّت من، انتظار فرج است».3 امام علي(ع) نيز فرمودند: «در انتظار فرج و گشايش باشيد و از رحمت خدا نااميد نشويد، زيرا محبوبترين کارها نزد خداوند عزّوجلّ، انتظار فرج است».
در اينجا لازم است به تجزية مفهومي اين واژه و تبيين عناصر تشکيلدهنده و تسريع کنندة آن بپردازيم تا زمينة تحصيل و بازشناسي آن ميسور و آسان گردد.







نقل قول
